51.Bölüm

Ben kapının arkasına geçmiştim. Nedenini ben de bilmiyordum.refleks olarak yapmıştım
İç sesim hemen ortaya çıktı:
“Korktuğun için olmasın?”
“Ne? Hayır! Ne korkması? Hem sen sus, şimdi duyacak…”
Tam bir şey daha söyleyecektim ki mutfak kapısının kulpu hareket etti. Nedense refleks olarak gözlerimi sımsıkı kapattım. Birkaç saniye bekledim.
Birinin bana baktığını hissediyordum.
Allah’ım, sonum bir telefon yüzünden böyle olmasın…
Sonra bir ses duydum.
“Kuzum, sen ne yapıyorsun orada öyle?”
Bu bir kadın sesiydi. Hatta Ayşe Sultan’ın sesi!
Yoksa korkudan mı öyle duyuyordum?
Hemen kendimi savunmaya geçtim.
“Bakın, çok özür dilerim. Ben öyle yapmak istemedim. Yanlışlıkla hat kesildi. Ben de siz kapattınız sandım. Yoksa ben sizin suratınıza telefonu kapatır mıyım hiç?”
Ayşe Sultan şaşkınlıkla baktı.
“Ne diyorsun kızım? Neden gözlerin kapalı? Bir şey mi oldu sana?”
Yavaş yavaş gözlerimi açtım.
Ve Allah’ım…
Gerçekten Ayşe Sultan’dı!
İç sesim hemen araya girdi:
“Gerçekten salaksın.”
İç sesimi duymazdan gelip Ayşe Sultan’a sıkıca sarıldım.
“Ayşe’m… Seni burada görmek bana ömür gibi geldi.”
Ayşe Sultan kıkırdayarak bana sarıldı.
“Deli kız seni. Tabii burada olacağım. Başka nerede olayım?”
Bir anda ikimiz de gülmeye başladık.
Bir süre sonra geri çekildi.
“İyi hadi, benim dinlenmem lazım artık kızım. Sen de odana git, dinlen.”
Tamam diyecektim ama aklıma bir soru takıldı.
“Savaş Bey yemek yemeyecek mi?”
İç sesim yine ortaya çıktı.
“Hem korkuyorsun hem de merak ediyorsun.”
“Uff, sus sen be…”
Ayşe Sultan gülümseyerek cevap verdi.
“Yok kuzum, o yemiş de gelmiş. Hadi sen de git odana.”
“Tamam Ayşe Sultan. İyi akşamlar.”
“Sana da güzel kızım.”
Tam çıkacaktım ki Ayşe Sultan kolumdan tutup beni durdurdu.
“Noldu Ayşe Sultan?”
“Kızım, istersen bir duş al. Geldin geleli hiç almadın.”
Bir anda duraksadım.
Oha…
Gerçekten de geldiğimden beri duş almamıştım.
İstemeden kendimi koklamaya başladım.
Ayşe Sultan da bu halimi görünce gülmeye başladı.
“Koktuğundan demedim güzel kızım. Rahatlarsın diye söyledim. Hem odana biraz kıyafet ve iç çamaşırı koydum. İhtiyacın olabilecek şeyleri de hazırladım. Eksik bir şey olursa söylersin. Savaş Bey’in emri.”
“Savaş Bey mi?”
Ayşe Sultan sadece başını salladı.
“İyi hadi, ben gidiyorum artık.”
Hiçbir şey diyemeden arkamı dönüp uzaklaştı.
Kafam karmakarışık olmuştu.
Bunu neden yapmıştı ki?
Benim ihtiyaçlarımla neden ilgileniyordu?
Çalışır, kazanır, kendim alırdım zaten.
İç sesim yine konuştu:
“O zamana kadar gerçekten kokarça olurudun.”
“Çok komiksin.”
Gözlerimi devirdim ve odama doğru yürümeye başladım.
Ama içimdeki endişe hâlâ geçmemişti.
Ya odama gitmeden karşıma çıkarsa?
Ya beni durdurursa?
Bu düşünceyle bir anda hızlandım.
Sonra koşmaya başladım.
Hatta üçer adımlarla merdivenleri çıktım.
Maşallah, koridorlar da o kadar uzundu ki burada koşu antrenmanı yapılırdı.
İç sesim son kez laf attı:
“Adamın suratına telefonu kapatmasaydın.”
“Sen zaten hiç benim tarafımda durma.”
Nihayet odama ulaştım.
Kapıyı açar açmaz içeri girdim ve hızla kapattım.
Sırtımı kapıya yasladım.
Kalbim göğsümden çıkacakmış gibi atıyordu.
“Oh be, kurtuldum…”
Bir anlığına da olsa rahatlamıştım. Sonuçta bir gün daha yaşayacaktım.
İç sesim hemen ortaya çıktı.
“Ne zamana kadar böyle yapacaksın? Eninde sonunda Zeus’la karşılaşacaksın.”
“Yine konuş da içime karamsarlık doldur. Teşekkür ederim.”
“Ne demek.”
Gözüm yatağın üzerine kaydı.
Bir sürü elbise, pantolon, tişört ve daha birçok şey dizilmişti.
“Oha be… Bu kadarını düşünmüş olamaz.”
Kesin bunu söyleyen Ayşe Sultan’dı. Çünkü kaç gündür burada olmamıza rağmen hâlâ aynı kıyafetlerle dolaşıyorduk. Damla’dan bile bir şey istemeye utanıyordum.
Kıyafetleri tek tek alıp dolaba yerleştirmeye başladım.
“Oha ya… Ne kadar çok kıyafet almışlar. Benim ömrüm boyunca bu kadar eşyam olmamıştı. Şimdi ise istemediğim kadar kıyafet ve marka önümde duruyor.”
İç sesim bu kez daha yumuşak konuştu.
“Sen de bunları hak ediyorsun.”
Bir an durdum.
“Babamı kaybetmemin karşılığı böyle bir hayat mı yani?”
İlk defa iç sesim bile cevap vermedi.
Odanın içinde kısa bir sessizlik oluştu.
Kıyafetleri yerleştirmeyi bitirince banyoya geçtim.
Burası da en az odam kadar doluydu.
Diş fırçası, deodorantlar, bakım ürünleri, makyaj malzemeleri…
Bir anda kendimi makyaj ürünlerini incelerken buldum.
Hepsi birbirinden güzeldi.
“Ayşe Sultan bunların hepsini nasıl bu kadar ayrıntılı düşünmüş ya? Yerim ben onu.”
Daha fazla oyalanmadan kıyafetlerimi çıkarıp duşa girdim.
Sıcak su üzerime dökülür dökülmez bütün yorgunluğum akıp gitmiş gibiydi.
Kendi kendime şarkı söylemeye başladım.
Bir şarkı bitiyor, başka bir şarkıya geçiyordum.
Galiba hayatımın en güzel banyolarından biriydi.
Zamanın nasıl geçtiğini anlamamıştım.
Neredeyse bir saat olmuştu.
Aslında hiç çıkmak istemiyordum ama çıkmam gerekiyordu.
Parmaklarımın uçları bile bembeyaz olmuştu.
Nihayet suyu kapattım ve bornozumu giydim.
Sonra kapıya doğru yürüdüm.
Tam kıyafetlerimi almak için etrafa baktığımda yüzüm düştü.
“Hayır…”
Bir sağa, bir sola baktım.
“Hayır, hayır, hayır…”
Sonra alnıma hafifçe vurdum.
“Benim kadar unutkan biri olabilir mi?”
Kıyafetlerimi yatağın üzerine bırakmıştım.
Ve almayı tamamen unutmuştum.
Şimdi ise odamla banyo arasında sadece bornozum vardı…
Ne olabilirdi ki?
Ben de banyonun kapısını açıp odama girdim.
“Ahh!”
Savaş Bey’in sesi duyuldu.
“Bağırma be.”
“S-Savaş Bey!”
Neden kekeliyordum ki?
Savaş Bey gözlerini bana dikti.
“Lavinia.”
Garip bir şekilde ikimiz de birkaç saniye birbirimize baktık.
Sessizliği ilk ben bozdum.
“Sizin burada ne işiniz var?”
Savaş Bey önce kaşlarını çattı, sonra bana doğru yürümeye başladı.
“Burası benim evim, odam. İstediğim gibi girer çıkarım, Lavinia.”
Bu adam neden hep haklı konuşuyordu?
“Tabii Savaş Bey, haklısınız ama şu an ben kalıyorum burada ya…”
O sırada bana doğru yürümeye devam ediyordu.Bende geri geri gidiyordum ama bir anda kapıyı sırtıma vurmuştum
Nedense çok yavaş yürüyordu.
Sonunda birkaç adım önümde durdu.
Ben de refleks olarak bornozumu daha sıkı tuttum.
Açılacakmış gibi hissediyordum.
Onun da bunu fark etmiş olacağını düşündüm çünkü gözleri kısa bir anlığına ellerime kaydı.
“Sen benim suratıma neden telefonu kapattın?”
Kaşlarından biri havaya kalktı.
“Ve bana nasıl trip atarsın?”
“Ne? Kim? Ben mi size trip attım?”
“Yüzüme telefonu kapatmak da cabası.”
“Aslında şöyle oldu…”
“Nasıl oldu?”
Ellerini göğsünde bağlayıp bana bakıyordu.
Allah’ım…
Bir insan bu kadar yakışıklı olmak zorunda mıydı?
İç sesim hemen ortaya çıktı.
“Ben bile kelime bulamıyorum. Şu tişört ona nasıl yakışmış öyle?”
“Sus!”
“Konuşacak mısın artık?”
Bu sefer gerçekten sabırsız görünüyordu.
“Tabii Savaş Bey. Hemen anlatıyorum. Şimdi olay tam olarak şöyle oldu…”
“Konuya gir artık.”
Sesi biraz daha sert çıkmıştı.
“Şey… Ben aslında sizin suratınıza telefonu kapatmadım. Ne haddime değil mi zaten?”
Cevap vermedi.
Sadece bakmaya devam etti.
Ben de devam ettim.
“Ben sizin kapattığınızı sandım. O yüzden ben de kapattım. Gerçekten. Yoksa sizi kıskanıp da niye telefonu kapatayım ki?”
Savaş Bey’in dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
“Ne tribi?”
“Ne?”
“Bana trip mi attın sen?”
“Hayır! Hayır, ben öyle bir şey demedim.”
“Az önce söyledin.”
“Demedim.”
“Söyledin.”
“Demedim.”
“Söyledin.”
Bir süre birbirimize baktık.
Sonunda pes eden ben oldum. Çünkü yavaş yavaş savaş beyin kaşları çatar oluyordu yada bana öyle geliyordu bilmiyorum
Eyvah…
Yine düşündüğüm şeyi sesli söylemiş olmalıydım.
“Hemen bir yalan bul, Lavinia.”
İç sesim bile paniklemişti.
“Yok yok, Savaş Bey. Siz hastasınız ya… Yanlış duymuş olabilirsiniz.”
Bu sefer kaşları iyice çatıldı.
“Ben karnımdan yaralandım, kulaklarımdan değil, Lavinia Hanım.”
Tamam.
Pes etme vakti gelmişti.
Başımı öne eğdim.
“Özür dilerim Savaş Bey. Gerçekten yanlışlıkla oldu. Bilerek yapmadım.”
Bir süre sustu. Ben de nefesimi tuttum. Elini kaldırdı ben o panikle gözlerimi kapattım ama çök sert yerine yumuşak bir el hissettim gözlerimi açıp ona bakarken savaş beyde çök yavaş hareketlerle benim saçımı alıp kulağımın arkasına doğru kıvırmıştı.
Sonunda iç çekti.
“Bu yalana da inanmadım.”
Başımı kaldırdım.
“Ama daha fazla kurcalamayacağım.”
Gerçekten mi?
“Bu seferlik göz yumuyorum, Lavi.”
“Ama bir daha yapma.”
Sözünü hemen kestim.
“Bir daha olmayacak Savaş Bey.”
Başını hafifçe salladı.
Yüzündeki o gülümseme yeniden ortaya çıkmıştı.
Bir süre daha sessizce birbirimize baktık.
Sonra ben üşüdüğümü fark ettim.
Galiba o da fark etmişti.
Çünkü yüzündeki ifade değişti.
“Git üstünü giy.”
Sonra kapıya yöneldi.
“Sonra da benim odama gel.”
Yine ne olmuştu şimdi?
“Tabii, Savaş Bey.”
Odamdan çıkarken son kez dönüp bana baktı.
Ben daha bir şey söyleyemeden kapıyı kapatıp gitti.
Kapı kapanır kapanmaz derin bir nefes verdim.
“Ya Rabbi…”
İç sesim hemen konuştu.
“Ne oldu?”
“Çok yakışıklı.”
“Sonunda kabul ettin.”
“Ama aynı zamanda tam bir öküz.”
“İşte şimdi daha gerçekçi konuştun.”