48.Bölüm

DAMLA’NIN AĞZINDAN
Yatağımda uzanmış, Lavinya’yı düşünüyordum.
“Acaba dün gece ona çok mu sert konuştum?” diye mırıldandım kendi kendime.
Bir anda yatakta doğruldum.
“Ama bunu hak etmişti. Ne benimle buluşmaya geliyordu ne de telefonlarımıza cevap veriyordu. Hem ben hem de Mert onu merak ediyorduk.”
Tam o sırada annemin sesi evin içinde yankılandı.
“Damlaaa!”
Of, yine annem…
Bu sefer ne isteyecekti benden? Gerçekten yeterdi artık. Bazen bu evden kaçıp gitmek istiyordum ama babaannem yüzünden hiçbir yere gidemiyordum. Ona kaç kere bu evden taşınmamız gerektiğini söylemiştim ama nafileydi.
Telefonumun çalmasıyla düşüncelerim bölündü.
Arayan Mert’ti.
Aslında ona Lavinya’yla konuştuğumu söyleyecektim ama babanem çağırınca telefonu kapatmak zorunda kalmıştım.
“Alo, Mert.”
“Nasıl bir daha beni aramazsın sen? Dün akşam ne kadar merak ettim seni, farkında mısın?”
“Tamam Mert, sakin ol. Babaannem çağırmıştı, o yüzden gitmek zorunda kaldım.”
“Neyse, uzatma. Lavinya nasıl? Konuştun mu onunla? İyi mi? O şerefsiz adam kıza bir şey yapıyor mu?”
“Hop hop şampiyon, biraz yavaş. Bir tane soru sor da ona göre cevap vereyim.”
“Ben burada dalga mı geçiyorum Damla?”
Bu kadarı da fazlaydı artık. Herkes neden bana yükleniyordu?
“Ben senin uşağın mıyım Mert? Hayırdır? Sen kim oluyorsun da bana bağırıyorsun?”
“Damla, ben özü—”
Devamını dinlemeden telefonu kapattım.
Belki de Mert’in benimle gelmesi Lavinya için daha tehlikeli olabilirdi.
“Damlaaa!”
“Geliyorum anne!”
Hızla banyoya gidip günlük işlerimi hallettim. Üzerime bol bir eşofman ve siyah bir crop giydikten sonra aşağı indim.
Annem beni görür görmez konuşmaya başladı.
“Kız, bu saate kadar ne uyuyorsun? Babaannen kaç saattir seni çağırıyor. Git de bir bak.”
“Tamam anne, hemen bakacağım.”
“Ben çıkıyorum. Cüzdandaki parayı da aldım.”
Bir anda duraksadım.
“Ama anne, o para kira içindi.”
“Yeter artık! Hep aynı şeyler, aynı cümleler. Git o çok sevdiğin babaannenden iste. Zaten baban olacak adam ölüp gitti, sizi de başıma bela etti.”
“Anne…”
“Yeter, uzatma.”
Tam bir şey söyleyecekken babaannemin sesini duydum.
Hemen odasına doğru yürüdüm. Kapıyı çalmak için elimi kaldırmıştım ki içeriden gelen bir gürültüyle irkildim.
Kapıyı açtığımda babaannemin yerde olduğunu gördüm.
“Babaanne!”
Koşarak yanına gittim ve onu kaldırmaya çalıştım.
“Babaanne! Babaanne! İyi misin?
Tüm gücümle babaannemi kaldırmaya çalıştım ama nafile, olmuyordu. İstemsizce gözlerimden yaşlar süzülmeye başladı.
“Babaanne…”
“Kızım dur, belini ağrıtacaksın. Ben kalkmaya çalışacağım.”
“Babaanne, iyi misin? Bir yerin acıyor mu? Ben şimdi ambulansı arayacağım, sen merak etme.”
“Ne ambulansı kızım?” dedi hafifçe gülümseyerek. “Hastaneye gitsek bir de ilaç masrafı çıkar başımıza. İyiyim ben. Sadece bir an gözüm karardı, düştüm o kadar.”
İyi falan değildi. Sadece bana yük olmamak için böyle söylüyordu.
“Tamam babaanne ama şimdi bana dayan. Üçe kadar sayacağım, sonra kalkmaya çalışacağız. Tamam mı?”
“Kızım dur, bak bir…”
Onu dinlemeden sözünü kestim.
“İyiyim ben. Sonuçta ben Süpermen’im, bilmiyor musun babaanne?”
İkimiz de aynı anda gülmeye başladık.
“Şimdi hazır mısın? Üçe kadar sayacağım ve sen kalkacaksın.”
Babaannem cevap vermedi, sadece başını salladı.

“Bir…”

“İki…”

“Üç!”
Tam o anda bir çift güçlü el bana yardım etti. Birlikte babaannemi kaldırıp yatağa oturttuk.
Bir saniye…
Bu adam da kimdi?
Ve eve nasıl girmişti?
“Siz de kimsiniz evladım?” diye sordu babaannem.
Ben de adama baktım.
O da ne düşündüğümü anlamış olacak ki hemen babaanneme dönüp elini öptü, sonra elini başına koydu.
“Merhaba efendim. Ben Fikret. Fikret Kartal.”
“Merhaba oğlum da burada ne işin var senin?”
Bence de.
Bu adamın burada ne işi vardı?
Hırsız olsa ben olsam bu evi soymazdım. Hatta acıyıp para bırakırdım.
“Haklısınız efendim. Böyle izinsiz girdiğim için kusura bakmayın ama sesinizi duyunca merak ettim ve içeri daldım.”
“Daldın mı?”
Adam bana dönüp omuz silkti.
“Bazen öyle oluyor.”
“Allah razı olsun evladım, sağ ol.”
Adam sadece başını eğdi.
Ama çok garip bir adamdı.
Takım elbiseliydi. Oldukça yapılıydı. Mavi gözleri ve kumral saçları vardı. Sanki pahalı bir derginin kapağından çıkıp gelmiş gibiydi
Maşallah…
Sahibi güle güle kullansın.
Ama bütün bunlara rağmen başını eğip babaannemi dinliyordu.
Gerçekten garipti.
“Siz de Damla Hanım olmalısınız.”
Kaşlarımı çattım.
“Pardon ama çıkaramadım.”
“Çıkaramazsınız zaten.”
Bu adam neden bilmece gibi konuşuyordu?
“Anlamadım.”
“Ben Lavinya Hanım’ın çalıştığı yerden geliyorum. Sizi onun yanına götürmek için geldim. Eğer müsaitseniz çıkabiliriz.”
Ne?
Lavinya bundan hiç bahsetmemişti.
Ama ben de ona fırsat vermemiştim ki.
Dün konuşurken sözünü kesmiş, sabah aradığında da telefonu açmamıştım.
Belki de bana bir şey anlatmaya çalışıyordu.
“Oy benim yavrum, benim kınalı kuzum…” dedi babaannem iç çekerek. “Sen de onunla mı çalışıyorsun?”
Adam sanki gülecek gibi oldu ama kendini tuttu.
“Benimle değil teyzeciğim. O ev temizliği yapıyor, biz de dışarı temizliyoruz .”
Bir dakika…
Ne demekti bu şimdi?
“O evi temizliyor, biz dışarıyı temizliyoruz .”
Bu resmen suç örgütü açıklaması gibiydi.
İçimden alarm zilleri çalmaya başladı.
Hemen babaannemin yanına biraz daha sokuldum.
Ne olursa olsun onu koruyacaktım.
“Si-sizin çıkmanızı bekliyorum. Ben hemen geliyorum.”
Sesim neden titremişti ki?
“Dur kızım,” dedi babaannem. “O kadar yardım etti bize. Gel oğlum, börek yapmıştım. Sıcak sıcak yersin.”
“Yok babaanne…”
“Olur efendim,” dedi Fikret hiç düşünmeden. “Çok güzel koktu. Peynirli mi?”
Ne?
Bir insan börek teklifine bu kadar hızlı nasıl evet derdi?
“Tabii peynirli. Kaynanan seviyormuş bak seni.”
Fikret hafifçe gülümsedi.
“Daha kaynanam yok ama annemin sevmesini isterdim.”
Bu cümleyi çok sessiz söylemişti.
Babaannem duymamıştı ama ben duymuştum.
Ve nedense sesindeki o kırgınlık dikkatimi çekmişti.
Acaba aynı kaderi mi paylaşıyorduk?
“Hadi Damlam,” dedi babaannem. “Gel de yardım et bana. Kahvaltıyı hazırlayalım, sonra sen de Lavinya’ya gidersin.”
Hemen itiraz ettim.
“Sen dur orada tontiş.”
“Ama kızım…”
“Aması maması yok. Daha yeni düştün sen. Ben hazırlarım. Sen uzanıp dinleneceksin. Kahvaltını da odana getiririm.”
“Ayıp olur ama kızım.”
“Ayıp olmaz teyzeciğim,” dedi Fikret. “Siz biraz dinlenin. Biz de börekleri yedikten sonra çıkarız.”
Ne börekmiş arkadaş…
Babaannem gülümseyerek başını salladı.
“İyi tamam yavrum. Allah razı olsun senden.”
Fikret tekrar yanına gidip elini öptü.
“Allah sizden de razı olsun. Börekler için de teşekkür ederim.”
“Afiyet olsun evladım. Bal olsun, şifa olsun.”
Fikret sadece gülümsedi ve odadan çıktı.
Ben de babaannemin üzerini örterken saçlarını okşadım.
“Hadi şimdi biraz dinlen bakalım.”
Kapıyı yavaşça kapatıp doğruca o adama doğru yürümeye başladım.
Ama maşallah, ben daha iki adım atmadan gidip koltuğa kurulmuştu bile.
"Sen kimsin be? Ne hakla evime böyle giriyorsun?"
Fikret sakin bir şekilde ayağa kalkıp bana doğru yürümeye başladı.
Korkmadım desem yalan olurdu.
Sonuçta adam benden neredeyse iki kat büyüktü.
Ama herhalde beni burada öldürmezdi değil mi?
Sonuçta babaannem vardı.
"Birincisi," dedi sakin bir sesle, "adımı söylediğimi düşünüyorum. O yüzden 'Sen kimsin?' muhabbetini geçelim."
Parmağıyla ikinciyi gösterdi.
"İkincisi, kapı açıktı. Teyzenin sesini duyunca içeri girdim. Yoksa kapı çalmayı da seslenmeyi de bilirim."
Sonra hiç utanmadan ekledi:
"Üçüncüsü de böreğimi getir bana. Yiyip gidelim."
Deyip gidip tekrar koltuğa oturdu.
Ne diyordu bu manyak böyle?
Seni bir güzel döverdim de sen Lavinya'ya dua et.
Hemen mutfağa gidip fırından börek tepsisini çıkardım.
Tam tepsiyi tutarken elim sıcak yere değdi.
"Ah!"
İstemsizce ağzımdan bir inilti çıktı.
"İyi misin? Bir şey mi oldu?"
Bir anda yanımda bitmişti.
Bu kadar hızlı yanıma gelmesini nedense tuhaf buldum.
Noluyordu ya?
"Sorun değil. Elim tepsiye değdi."
Fikret sanki yeni fark etmiş gibi hemen kendini topladı.
"Dikkat et kendine. En azından ben seni sağ salim o delinin yanına götürene kadar."
Kaşlarımı çattım.
"Yoksa sana bir şey olursa benden bilir."
Deli dediği kişinin Lavinya olduğuna yüzde yüz emindim.
Ama onu böyle aşağılamasına izin veremezdim.
"Sen benim arkadaşım hakkında nasıl deli dersin?"
Fikret hafifçe güldü.
Allah'ım...
Bu adama gülmek de yakışıyordu.
"nereden çıkardın Lavinia dediğimden başkasına dedim ben o kelimeyi?"
Bir anda afalladım.
"Ne?"
"Sen nereden anladın ona dediğimi? Ben isim söylemedim."
Eyvah.
Aferin Damla.
Kendi ayağınla tuzağa düştün.
Fikret kahkaha atmaya başladı.
"Tamam tamam, hadi böreğimi ver artık."
"Gıcık."
Tezgahtan bir tabak alıp içine iki tane börek koydum ve ona uzattım.
Ama adam tabağa sanki hakaret etmişim gibi baktı.
"Noldu? Yemekten vaz mı geçtin?"
"Hayır da..."
Tabağı gösterdi.
"Bu ne?"
"Börek."
Fikret bana sinirli sinirli baktı.
"Damla Hanım, bu benim dişimin kovuğuna bile yetmez."
Bir anda tabağı elimden aldı.
"Çekil biraz."
Ardından maşayı da elimden kaptı.
Ben daha ne olduğunu anlayamadan tepsiden birkaç börek daha alıp tabağı doldurmuştu.
Gözlerim kocaman açıldı.
"Sen hepsini mi yiyeceksin?"
Fikret ağzını ağzına kadar doldurmuştu.
"Ofot yorom bom hobsobo."
Ağzı dolu olduğu için tek kelime anlamamıştım.
Kendimi zor tuttum.
Gülmemek için dudaklarımı ısırıyordum.
Ama yine de tepsideki birkaç böreği ayırdım.
Sonuçta Lavinya da babaannemin böreklerini çok severdi.
Ona da kalmalıydı.