57.bölüm

İstemsizce gözlerimi kapattım. Şu an sadece onun kokusunu ve kalbimin sesini algılayabiliyordum. Gerçekten beni… Ben tam gözlerimi açacakken,
Savaş: “Kıpırdama.”
Sessiz bir melodi gibi geliyordu sesi. O kadar sessiz ve o kadar netti ki… Ben gözlerimi açmak yerine onu bekledim ve hiç gecikmeden onun dudakları dudaklarımdaydı. Şu an ne düşünüyorum ne de gözlerimi açabiliyorum. Şu an bütün algılarımı hissedemiyorum ve o hâlâ beni öpmeye devam ediyordu. Kalbim yerinden çıkacak gibiydi. Beni o kadar narin öpüyordu ki sanki onun gözünde ben kırılacak bir porsenel gibiydim. Ama onun dudakları çok güzel öpüyordu beni. Karşılık verebilir miyim ki? Ama ben nasıl karşılık vereceğimi bilmiyorum ki. Ben hiç öpüşmemeliyim ki… Ama biraz daha sert…
Öpmeye başladı ve birden dudağımı ısırdı.
“Ahh.”
İstemsizce ağzımdan bir inilti çıkmıştı. O da geri çekilmek yerine dudağımın ısırdığı yeri öptü ve geri çekildi. Gözleri gözlerimdeydi.
Savaş: “Bir dahakine seni öperken karşılık ver.”
Bunu çok sakin bir şekilde söylemişti.
Ben hiçbir şey demeden donup kalmıştım. Ben… Ben nasıl? Benden karşılık mı bekliyordu? Ve bunun devamı gelecek miydi?
Savaş: “Duydun mu beni?”
Ben iyice yerime sinmiştim ama o hâlâ konuşmakta ısrarcıydı. Hiç susmayan adam bugün bülbül gibi konuşmaya başlamıştı.
Savaş: “Bak.”
Onun sözünü kesip hemen onu üstümden itip evin içine doğru koşmaya başladım. Arkamdan hâlâ sesler geliyordu.
Savaş: “Dikkat et, düşeceksin Lavi!”
Demesini beklemeden ayağım hortuma takılıp tökezledim. Onun bana baktığını hissettiğim için hiç o tarafa bakmadan hızlıca ayağa kalkıp koşmaya başladım.
Savaş: “Kaç, kaçtığın yere kadar. Sonun benim.”
Ve devam ediyordu ama dinlememiştim.
Kalbim yerinden çıkacakmış gibi hissediyordum.
Ayağımın acımasına rağmen koşmaya devam ettim. Tam içeri girmiştim ki Mehmet abi bana bakıyordu. Nalet olsun. Mehmet abi büyük adımlarla bana yaklaştı.
Mehmet: “Kızım, ne oldu? İyi misin? Birisi mi kovalıyor seni? Köpek mi saldırdı sana? Ne bu hâl? Rengin bile değişmiş.”
Ben nefes nefese niye kaldım ki? Bu kadar çok az koşmama rağmen hem de.
İç ses: “O nefesin değildir, kalbindir, kalbin.”
“Şey abi, şey…”
Arkamdan gülen bir ses geldi.
Savaş: “Onu köpek değil, aslan kovaladı abi.”
Mehmet abiyle göz göze geldik. Ne yapıyor bu manyak be? Her şeyi söyleyecek mi?
İç ses: “Neyi her şeyi? Gören de diyecek gerdeğe girdiler. Zeus öptü sadece.”
Ya sen bir sus vallahi! İçim miçim dinlemem, öldürürüm seni.
Ben Mehmet abiyi de es geçip koşar adımlarla odama çıkmaya çalıştım.
Mehmet: “Dur kızım.”
Bunu söylerken arkamdaydı.
Mehmet: “Ne yaptın la kıza?”
Savaş: “Ben mi? Git ona sor ne yaptığımı.”
Bunu söylerken gerçekten gülerek söylediğine eminim.
Sonunda odama gelebildim. Sırtımı direkt kapıya yasladım.
“Ohhh.”
İstemsizce bir rahatlama gelmişti içime. Sanki bu odada herkesten saklanabilirdim. Ellerim istemsizce dudaklarıma doğru gitti. Bir acı vardı ama nedense bu acı hiç canımı acıtmıyordu. Dudağımı istemsizce dişlerimin arasına alıp ısırdım ama bu yaptığım hareketle dudağım acımıştı. Yatağım hareket ettiğinde ben yaptığımda acımıştı, onun yaptığında neden benim hoşuma gitmişti ki? Ellerim kalbime doğru gitti. Kalbim hâlâ aynı hızda atıyordu.
“Yeter, dur artık.”
İç ses: “Sen onu hep aklına getirince kalbin böyle küt küt atmaya devam edecek.”
Ben iç sesimi duymazlıktan gelerek kendimi yatağıma attım. Tam gözlerimi kapattım ki onunla öpüştüğüm an aklıma geldi. Hemen gözlerimi açtım, yataktan direkt doğruldum.
“Bu… Bu neydi şimdi?”
Hemen etrafıma baktım ama yoktu. Ee, o zaman o neydi?
İç ses: “O anı kolay kolay unutamazsın tabii. Yenisi eklenirse bilemem.”
“Ne yenisi menisi? Manyak mısın sen?”
İç ses: “Ama öyle dedi Zeus.”
“Ooo, olmazzz ooo.”
İç ses: “Niyeee? Niye olmazmış?”
Ben bilmiyorum ki öpüşmeyi.
İç ses: “Ha, öyle söylesene.”
Neyi?
İç ses: “Ben öpüşmeyi bilmiyorum, yoksa öpsün canım, demeyi.”
Ben şimdi sana öyle mi dedim?

SAVAŞ’IN AĞZINDAN
Yatağımda sırtüstü uzanmış tavana bakıyordum. Aklım sürekli birkaç saat öncesine gidiyordu.
Hayatımda verdiğim en doğru karar…
Onu öpmekti.
Lavi’nin o çilek kokan dudakları… Karşılık vermeyi bile bilmeyen o masum hâli… Gözlerini korkuyla kapatışı…
Dudaklarım istemsizce gülümsedi.
Bir anda içime şeytani bir fikir düştü. Hızla doğruldum.
“Hayır oğlum…” diye kendi kendime söylendim.
“Niye daha fazla öpmedin ki kızı?”
Başımı iki yana salladım.
“Şimdi odasına gitsem…”
Derin bir nefes verdim.
“Kesin yanlış anlar.”
Kaşlarımı çattım.
“Ne diyeceksin? ‘Ben sana doyamadım, biraz daha öpmeye geldim’ mi diyeceksin?”
Kendi söylediğime kendim güldüm.
“Ya da direkt tutup kendine çekip öp…”
Gülüşüm bir anda silindi.
Ya benden korkarsa?
Ya beni de babası gibi sanırsa?
O düşünce bütün keyfimi aldı.
“Lanet olsun…”
Sinirle yataktan kalktım.
Odamın köşesindeki küçük içki dolabını açıp kendime bir kadeh viski doldurdum.
Tek yudumda bitirdim.
Boğazımı yakan o sert tadın hiçbir faydası olmadı.
Bir tane daha doldurdum.
Bu kez kadehle birlikte balkona çıktım.
Gece sessizdi.
Rüzgâr yüzüme vururken gözüm bahçeye kaydı.
Bugün onunla uzandığımız yere…
İstemsizce gülümsedim.
“Anasını satayım…”
“Ne güzeldi be…”
İlk başta nasıl da gerilmişti.
Sanki yanımda nefes almaya bile çekiniyordu.
Ama sonra…
Yavaşça yanıma uzanmıştı.
O an dünyanın bütün gürültüsü susmuştu.
Sadece onun nefesini duyuyordum.
Saçlarının kokusu hâlâ burnumdaydı.
Elimi istemsizce dudaklarıma götürdüm.
“Bir dahakine…” diye mırıldandım.
“Kaçamayacaksın benden, Lavi.”
Ama bu sefer…
Seni korkutmadan…
Sana zaman vererek…
Sana hissettirerek yaklaşacağım.
Çünkü ben seni sadece öpmek istemiyorum.
Ben seni, bütün yaralarınla birlikte sevmek istiyorum.
Kadehimde kalan son yudumu içip gözlerimi onun odasının ışığına çevirdim.
Perdesinin arkasında hafif bir gölge hareket etti.
Gülümsedim.
“İyi geceler, güzelim…”
Bunu sadece gece duydu. Lavi ise çoktan kalbime yerleşmişti.