14.bölüm

Bölümler 101Şu an: 14.bölüm

Hepimiz birbirimizle vedalaşıp ayrıldık. Onlarla tam on yıldır beraberdim; ortaokuldan beri hiç kopmamıştık. Aramıza mesafeler girse bile, birbirimizi aramaktan asla vazgeçmezdik. Onlar benim için kardeş gibiydi.
Ama babam…Onu her yerde aramama rağmen bulamıyordum.
Tam o sırada telefonum çaldı. Arayan mertti.Umarım onu bulmuştur…
“— Alo Cenk, buldun mu?”“— Hayır Lavi, burada değil.”
İçimdeki sıkıntı büyüdü.“— Uff… neredesin baba…”
Merttin sesi daha yumuşaktı.“— Endişelenme, istersen yanına geleyim. Beraber ararız. Gece vakti tek başına dolaşma.”
Başımı salladım, ama o beni göremiyordu.“— Yok… ben her yere baktım zaten. Hiçbir yerde yok. Acaba başına bir şey mi geldi, mert?”
“— Hayır, hayır… kötü şeyler düşünme.”
Tam o anda gözüm evin penceresine takıldı.Işık yanıyordu.
Kalbim hızlandı.“— Mert dur… babam! Babam gelmiş, evin ışıkları yanıyor!”
“— Çok şükür Lavi…”“— Çok şükür…”
“— Hadi ben kapatıyorum. Sen de çok yoruldun, git biraz dinlen. Yarın iş yerinde görüşürüz.”“— Görüşürüz mert, teşekkür ederim.”“— Rica ederim Lavi… dostlar ne güne var.”
İkimiz de gülümseyerek telefonu kapattık.
Hemen eve girdim.
Ama gördüğüm manzara…Nefesimi kesti.
Babamın başında iki adam vardı. Takım elbiseli… yabancı… soğuk bakışlı.
“— Baba, neredeydin sen? Seni çok merak ettim, her yerde seni aradım!”
Babam yüzüme bile bakmadan bağırdı:“— Kaç defa diyeceğim sana, bana ‘baba’ deme diye!”
Yine… aynı tepki.Ben ne kadar ona yaklaşmaya çalışırsam, o o kadar itiyordu beni.
Adamların biri bana baktı.“— Bu kız mı?”
Babam hiç tereddüt etmedi.“— Evet. Bu. Alın götürün.”
Kalbim duracak gibi oldu.“— Ne diyorsun sen? Ne demek götürmek? Baba, bunlar ne diyor?”
Diğer adam kolumdan tutmaya çalıştı.“— Hadi, bizimle geliyorsun.”
Kolumu sertçe çektim.“— Ne diyorsun sen! Baba, konuşsana!”
Adam alaycı bir şekilde güldü.“— Yazık… kızın daha haberi bile yok.”
Sesim titredi.“— Neyden haberim yok?”
Adam gözlerimin içine baka baka söyledi:“— Baban seni patronumuza sattı. Anladın mı?”
Dünya başıma yıkıldı.“— Baba… bu adamlar ne diyor?”
Gözümden bir damla yaş süzüldü.Koluna dokunmak istedim ama izin vermedi.
“— Duydun işte,” dedi soğuk bir sesle.“— Seni onlara sattım. Kumar borcuma karşılık verdim.”
“— Baba…”
Bu gerçek olamazdı… olmamalıydı.
Adam sabırsızlandı.“— Hadi, geliyor musun gelmiyor musun? İşimiz gücümüz var. Patron da dedi ki, kız gelmezse adamı getirin.”
Diğer adam daha sakindi.“— Bekle oğlum biraz…”
“— Niye bekliyoruz Fikret abi?”
“— Sus da kız idrak etsin.”
İdrak etmek…Nasıl edilir böyle bir şey?
Babama son bir umutla baktım.Belki vazgeçer diye…Ama o, elindeki şişeyi kafasına dikmekle meşguldü.
Benimle göz göze bile gelmedi.
İçimde bir şey koptu.“— Gidelim…” dedim.
Adamlar başını salladı. Kolumdan tutup beni o evden çıkardılar.Kapıdan çıkarken birkaç kez arkama baktım.Belki… belki durdurur diye…
Ama hayır.
Bana bile bakmadı.
Evin önünde siyah bir araba vardı. Onu fark ettiğimde içimdeki korku daha da büyüdü.Ben içeri girerken bunu nasıl görmemiştim?
“— Binsene!”
Fikret sertçe baktı ona.“— Bağırma kıza.”
“— Pardon abi…”
Sonra bana döndü.“— Hadi, bin.”
Arka koltuğa oturdum.
Camdan dışarı bakarken tek bir şey düşündüm:Hayat beni nereye sürüklüyordu?
Belki de…Mutlu olmak benim en büyük imkânsızlığımdı.
🖤🦋

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

3.741okunma 76beğeni 8yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 138