30.Bölüm

Bölümler 101Şu an: 30.Bölüm

Akşamın sessizliği eve çökmüştü. Koridorun loş ışıkları duvarlara vuruyor, her şey olduğundan daha ağır, daha yavaş görünüyordu.
“Bana bir kahve yap.”
Sesi arkamdan geldi. Dönmedim. Zaten dönmemi de istemiyordu; bunu artık öğrenmiştim.
Akşam akşam kahve mi içilir… diye geçirdim içimden.
“Bana cevap ver.”
Omuzlarım gerildi. Yine dalmıştım.
“Nasıl içersiniz?” dedim, sesim beklediğimden daha kısık çıktı.
Bana baktı. O bıkmış, sabrı incecik bir ipliğe bağlı bakışıyla.
“Sen hâlâ bu evin kurallarını öğrenmedin mi?”
Kurallar… Ayşe teyze bir şeyler anlatmıştı ama ben yarısını bile dinlememiştim.
İç sesim hemen atladı: “Bir gün gerçekten seni öldürecek.”
“Kesinlikle sade olsun,” dedi. “Ve bu evin kurallarını öğren. Bir daha bana soru sorma.”
Arkasını dönüp çıktı.
Bir an öylece kaldım. Soru sormak bu kadar büyük bir suç muydu?
İç sesim bu sefer daha alaycıydı: “Sen bu kral bozuntusuna neden hâlâ itaat etmiyorsun?”
Ediyorum aslında… Etmeye çalışıyorum. Ama onu görünce içimde bir şey değişiyor. Sanki içimde bir volkan kabarıyor ama patlamıyor. Sadece yakıyor.
Derin bir nefes alıp mutfağa yöneldim.
Kahveyi hazırlarken ellerim istemsizce yavaşladı. Nedenini bilmiyordum. Ya da biliyordum ama kabul etmek istemiyordum.
Kupayı tepsiye koyup odasının kapısına geldim. Tıklattım. Ses yok.
Bir daha.
“Gel.”
İçimden “çok şükür” diye mırıldanarak kapıyı açtım—
Ve olduğum yerde kaldım.
“S-Savaş Bey…”
Cümlemin devamı gelmedi.
Gömleğini çıkarıyordu. Omuzları geniş, sırtındaki kaslar loş ışıkta daha belirgin görünüyordu. Sanki gözlerim emir almıyordu; istemesem de ona kayıyordu.
“Ne yapıyorsun böyle?” diyebildim sonunda.
“Ne yapıyorum, Lavinia?” dedi, sakin. Fazla sakin.
Gözlerimi kaçırmaya çalıştım ama başaramadım.
“Yani… üstünüz yok.”
Saçmalıyordum.
“Üstümü değiştiriyorum. Normal değil mi?”
Normal. Tabii ki normal.
Ama neden kalbim bu kadar hızlı atıyordu?
“Şey… ama soyunma odanız var,” dedim, hâlâ bakmamaya çalışarak.
“Sana soracak değilim,” dedi. “İstersem salonun ortasında da değiştiririm.”
İç sesim fısıldadı: “Buna alışamayacaksın.”
Yutkundum.
“Hâlâ orada dikilecek misin?” dedi bu sefer daha sert. “Kahveyi getir, yoksa buz gibi olacak.”
Sanki büyü bozulmuş gibi hareket ettim. Yanına yaklaştım, kupayı uzattım.
Tam o an göz göze geldik.
Zaman bir anlığına durdu.
Gözleri… sanki içine çekiyordu insanı. Kaçmak istedim ama kaçamadım. İçimdeki o garip sıcaklık yayılmaya başladı.
Hemen bakışlarımı kaçırdım.
Ama geç kalmıştım.
Elimi tuttu.
Nefesim kesildi.
“Sen neden bu kadar kızardın?” dedi.
Sesi bu sefer daha yakındı. Daha derindi.
“Ben mi? Hayır—”
Sesim bile beni ele veriyordu.
Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. Bu küçük hareket bile içimdeki gerilimi artırmaya yetti.
“Ne hayırı?” dedi, bilerek uzatarak.
Elimi çekmek istedim ama bir an tereddüt ettim. O kısa an bile çok uzun geldi.
Sonra kendime gelip elimi geri çektim.
O da bırakmıştı zaten.
Sanki hiçbir şey olmamış gibi koltuğuna yaslandı.
“Ben çıkabilir miyim?” dedim.
Gözlerini benden ayırmadan eliyle kapıyı işaret etti.
“Çık.”
Yürümeye başladım. Sakin. Kontrollü. En azından öyle görünmeye çalışarak.
Ama kapıya giden yol uzadıkça uzuyordu. Sanki her adımda biraz daha ağırlaşıyordum.
İç sesim bu sefer daha sakindi: “Bu sadece başlangıç.”
Kapıdan çıktım. Kapıyı kapattım.
Sırtımı duvara yasladım ve gözlerimi kapattım.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

2.354okunma 52beğeni 7yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 136