46.Bölüm

İç sesin eğlencesini ve karakterlerin arasındaki o elektriği hiç bozmadan, yazım hatalarını düzelterek metnini parlatıp hazırladım:
Nedense ellerimi gözlerime götürdüm. Gerçekten çok kötü hissediyordum.
"Savaş Bey, ben çıkayım en iyisi..."
Savaş Bey’den ses gelmedi. Tam çıkmaya yeltenmiştim ki Savaş'ın sesini duydum:
"Gözlerini açabilirsin."
Ellerimi gözlerimden çektim ama nedense hâlâ ona bakamıyordum.
Savaş, "Sen ne söyleyecektin bana?" diye sordu.
Ona bakmamaya çalışarak konuşmaya başladım ama üzerinde sadece siyah bir atlet vardı. Bu ne be? Resmen Adanalı dizisindeki Maraz Ali gibiydi! 😍
Savaş bey”söylemeyi düşünüyor musun “
“Ha evet benim arkadaşım var Damla benimle görüşmek istedi bende olmaz dedim tabi kide sonuçta ben burada isteyerek gelmedim borç yüzünden geldiğimi de söyledim Damla’ya ama o inat etti sen gelemiyorsan ben gelirim dedi ve yarında buraya gelmek istedi bende hayır gelemezsin dedim ama dinlemedi telefonuda suratıma kapattı “
Savaş bey hiç birşey demeden öyleçe bana bakıyordu ne yani hepsini söylemezsem de bir özet geçmek zorundaydım
İç ses”özet geçmek zorunda değildin”
Savaş”tamam gelsin ama ben ona araba yollattırıp aldırırım sonra evine de bıraktırırım “
“Savaş bey bende aynısını dedim arkadaşıma olmaz gelemezsin burası senin bildiğin iş yerlerine benzemez benim patronumuzda o diğer patronlara benzemez belinde silah taşıyor tehli- ne dur bir dakika”
Savaş bey bana nedense öldüreçekmiş gibi bakıyor
Savaş”ben senin için tehlikeli birisiyim “
“Evet”
Ne ne tüh düşünmeden söyledim ama sanki nedense onu söylerken doğru değilmiş gibi geliyor bana
Savaş gözlerini gözlerime dikmişti o bakışı yüzünden istemsizce yutkundum
“Yani şey siz tehlikeli görünüyorsunuz demek istedim”
Savaş”görünüyorum?”
İç ses”geçmiş olsun Lavinya mezar taşın hazır”
“Evet yani normal bir insan gibi dolaşmıyorsunuz sonuçta sürekli ciddi bakıyorsunuz belinizde silah taşıyorsunuz adamlar sizden korkuyor falan”
Savaş hâlâ tek kelime etmeden bana bakıyordu bu sessizlik beni delirtiyordu resmen
“Birde bazen çok ani sinirleniyorsunuz”
Savaş’ın kaşı hafif kalktı
Savaş”demek beni çözmeye başladın”
“Çözmedim”
Savaş”ama izlemişsin”
Bir anda sustum çünkü haklıydı onu fark etmeden sürekli izliyordum
İç ses”yakalandın aşkım”
“İnsan istemsiz bakıyor zaten”
Savaş yavaşça bana doğru bir adım attı
Savaş”neden istemsiz bakıyorsun?”
Kalbim yine hızlanmıştı bu adam soruları özellikle mi böyle soruyordu bilmiyorum ama insanın aklını karıştırıyordu
“Çünkü korkutucusunuz”
Savaş bana birkaç saniye baktıktan sonra çok hafif başını eğdi
Savaş”ama yine de yanımdasın”
Bu sefer cevap veremedim çünkü en korkutucu kısmı da buydu zaten ondan korkmam gerekiyordu ama nedense yanında kendimi güvende hissediyordum
“Ben çıkabilir miyim?”
Savaş beye bakmadan odadan çıkmıştım ve koşar adımlarla odama geçip yatağın içine attım kendimi. Elimi kalbime götürerek konuşmaya başladım.
“Sus artık orada ya seni duysaydı ben ne diyecektim? Bir daha onun yanında böyle atma.”
İç ses”sen gerçekten delirdin benle yetmiyor bir de kalple mi konuşuyorsun?”
“Ama görmedin mi nasıl atıyordu ya? Duysaydı sesi.”
İç ses”sende aşık olduğunu söylerdin Zeus’a.”
Hayır ben ona aşık falan değilim… ya da öyle miyim?
“Hayır Lavi kendine gel ona aşık olamazsın olsan da zaten bir karşılık da alamazsın.”
İç ses”bir de karşılık mı bekliyorsun?”
“Evet neden?”
İç ses”neden mi? Kızım senin baban para için seni adama satmış koskoca yeraltı babasına. Seni baban düşünmemiş o mu düşünecek ha? Bir de sevecek şaka mısın?”
Bir anda yüzüm düştü. İç ses bazen fazla acımasız oluyordu ama… doğruyu söylüyordu.
“Beni babam bile sevmemiş elin oğlu mu sevecek…”
Boğazım düğümlenmişti.
“Hem biz onunla çok farklıyız amaçlarımız da farklı. O kral ben köle… hepsi bu.”
İç ses”yani?”
Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım.
“Kendini topla Lavinia. Sende devamı yok, mutlu olmak yok. Sadece etrafta görünmeden çalış hepsi bu… sen bu kadarsın.”
Tam o sırada gözlerim dolmaya başlamıştı ki kapı bir anda tıklandı.
Yerimden hafif doğruldum.
“Kim?”
Kapının ardından gelen kalın ses yüzünden kalbim tekrar hızlandı.
Savaş “ben.”
İç ses”hah işte şimdi sıçtık.”
Bir anda yatağın içinde doğruldum. Kalbim yine deli gibi atmaya başlamıştı.
İç ses”Allah’ın sevgili kulu falan mı bu adam niye sürekli tam zamanında geliyor?”
Boğazımı temizleyip normal konuşmaya çalıştım.
“Şey… bir şey mi oldu?”
Kapının ardından birkaç saniye ses gelmedi sonra Savaş’ın o sakin ama baskın sesi duyuldu.
Savaş”kapıyı aç.”
İç ses”açma.”
“Sus.”
İç ses”adam seni yer.”
Derin bir nefes alıp yataktan indim. Aynadaki halime baktım. Yanaklarım hâlâ kıpkırmızıydı. Harika. Tam rezillik görüntüsü.
Kapıya doğru yürüyüp yavaşça açtım.
Savaş kapının önünde durmuş bana bakıyordu. Üstünde hâlâ o siyah atlet vardı. Allahım bu adamın başka kıyafeti yok muydu?
İç ses”yok çünkü seni öldürmeye çalışıyor.”
“Bir şey mi oldu?”
Savaş birkaç saniye yüzüme baktıktan sonra konuştu.
Savaş”ağladın mı?”
Bir anda afalladım.
“Ne? Hayır.”
Savaş kaşını kaldırdı.
Savaş”yalan söylemeyi beceremiyorsun.”
Gözlerimi kaçırdım.
“Ben iyiyim.”
Savaş bir süre sustu. Sonra beklemediğim şekilde sesi yumuşadı.
Savaş”ailenle ilgili söylediklerin…”
Bir anda gerildim.
Demek duymuştu.
İç ses”geçmiş olsun.”
Utançtan yerin dibine girmek istiyordum.
“Dinlemediniz umarım.”
Savaş hiç oralı olmadan cevap verdi.
Savaş”kapının önünde yüksek sesle konuşuyordun.”
Of ya.
Kollarımı birbirine sardım.
“Boş verin.”
Savaş gözlerini üzerimden çekmeden konuştu.
Savaş”babanın yaptığı senin suçun değil.”
Bir anda ona baktım.
Çünkü bunu ilk kez biri söylüyordu.
Yutkundum.
“İnsan öz babası tarafından satılınca ister istemez kendinde sorun arıyor.”
Savaş’ın çenesi hafif kasıldı. Sanki sinirlenmiş gibiydi.
Savaş”seni kimse eşya gibi satamaz.”
İç ses”ay ben aşık oluyorum galiba.”
Kalbim yine hızlandı ama bu sefer farklıydı.
İlk defa biri beni acınacak biri gibi değil… değerli biri gibi hissettirmişti.
Savaş bana doğru hafif eğildi.
Savaş”bir daha kendine köle falan dediğini duymayayım.”
Gözlerimi ona diktim.
“Niye?”
Savaş’ın bakışları sertleşti.
Savaş”çünkü sen öyle biri değilsin.”
O an gerçekten ne diyeceğimi bilemedim.
Çünkü yıllardır ilk defa biri bana inanıyormuş gibi bakıyordu.
Boğazım düğümlenmişti. Ne diyeceğimi bilmiyordum çünkü biri ilk defa bana gerçekten insanmışım gibi davranıyordu.
Gözlerimi kaçırdım.
“Beni tanımıyorsunuz bile.”
Savaş hiç düşünmeden cevap verdi.
Savaş”insanı anlamak için yıllar gerekmiyor bazen.”
İç ses”of be adam resmen wattpad sözü gibi konuşuyor.”
“Sus artık.”
Savaş kaşını hafif kaldırdı.
Savaş”yine iç sesinle mi konuşuyorsun?”
Bir anda donup kaldım.
“Ben… şey…”
Savaş’ın dudak kenarı çok hafif kıvrıldı.
Allahım. Adam gülüyordu. Hem de benimle dalga geçerek.
“Komik değil.”
Savaş”biraz komik.”
Of.
Kollarımı birbirine bağlayıp ters ters ona baktım.
“Benimle dalga geçiyorsunuz.”
Savaş birkaç saniye yüzüme baktıktan sonra başını hafif yana eğdi.
Savaş”alışık değilim.”
“Neye?”
Savaş”bu kadar dürüst birine.”
Kalbim yine saçma şekilde hızlanmıştı.
İç ses”ölüyorum.”
“Abartıyorsunuz.”
Savaş başını iki yana salladı.
Savaş”hayır.”
Koridor sessizleşmişti. Sadece birbirimize bakıyorduk. Ve bu sessizlik nedense beni korkutmuyordu artık.
Savaş bir anda ciddileşti.
Savaş”yarın arkadaşın geldiğinde yanında adamlarım olacak.”
“Gerek yok bence.”
Savaş’ın bakışları sertleşti.
Savaş”ben gerek olduğunu düşünüyorum.”
“Damla’ya bir şey yapmazlar.”
Savaş derin bir nefes verdi.
Savaş”sana zarar vermek isteyen insanlar sadece seni kullanmaz Lavinia. Sevdiğin insanları da kullanır.”
Bir anda sustum.
Çünkü söylediği şey fazlasıyla gerçekti.
Savaş bana dikkatlice baktı.
Savaş”o yüzden kurallara uy.”
“Neden?”
Savaş birkaç saniye cevap vermedi.
Sonra bana doğru biraz daha yaklaşıp alçak sesle konuştu.
Savaş”çünkü sana bir şey olmasını istemiyorum.”
Kalbim resmen durdu.
İç ses”geçmiş olsun aşk başladı.”
Bu sefer iç sesime sus diyemedim.
Çünkü ilk defa… ben de aynı şeyi hissetmeye başlamıştım.