Bölümler 70Şu an: Yirmi Yedinci Bölüm.
- 1 Birinci Kitap—şımartılmış Çocuk. — Birinci Bölüm.2.251 kelime
- 2 İkinci Bölüm.1.803 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm.4.601 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm.1.186 kelime
- 5 Beşinci Bölüm.2.528 kelime
- 6 Altıncı Bölüm.3.611 kelime
- 7 Yedinci Bölüm.5.025 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm.1.697 kelime
- 9 Dokuzuncu Bölüm.2.436 kelime
- 10 Onuncu Bölüm.2.513 kelime
- 11 İkinci Kitap—akarsuların Buluşması — On Birinci Bölüm.3.829 kelime
- 12 On İkinci Bölüm.1.340 kelime
- 13 On Üçüncü Bölüm.4.042 kelime
- 14 Ondördüncü Bölüm.2.955 kelime
- 15 On Beşinci Bölüm.2.156 kelime
- 16 On Altıncı Bölüm.5.940 kelime
- 17 On Yedinci Bölüm.3.024 kelime
- 18 On Sekizinci Bölüm.1.667 kelime
- 19 Üçüncü Kitap—seçim Yapan Genç Kadınlar — On Dokuzuncu Bölüm974 kelime
- 20 Yirminci Bölüm5.369 kelime
- 21 Yirmi Birinci Bölüm.2.732 kelime
- 22 Yirmi İkinci Bölüm.3.566 kelime
- 23 Yirmi Üçüncü Bölüm.4.343 kelime
- 24 Yirmi Dördüncü Bölüm.3.049 kelime
- 25 Yirmi Beşinci Bölüm.2.662 kelime
- 26 Yirmi Altıncı Bölüm1.944 kelime
- 27 Yirmi Yedinci Bölüm.2.646 kelime · Okuduğun bölüm
- 28 Dördüncü Kitap—gwendolen İstediğini Elde Ediyor. — Yirmi Sekizinci Bölüm.4.464 kelime
- 29 Yirmi Dokuzuncu Bölüm.3.354 kelime
- 30 Otuzuncu Bölüm.4.041 kelime
- 31 Otuz Birinci Bölüm.1.988 kelime
- 32 Otuz İkinci Bölüm.5.749 kelime
- 33 Otuz Üçüncü Bölüm.3.983 kelime
- 34 Otuz Dördüncü Bölüm.1.892 kelime
- 35 Beşinci Kitap—mordecaı. — Otuz Beşinci Bölüm.8.024 kelime
- 36 Otuz Altıncı Bölüm.6.525 kelime
- 37 Otuz Yedinci Bölüm.4.269 kelime
- 38 Otuz Sekizinci Bölüm.2.750 kelime
- 39 Otuz Dokuzuncu Bölüm.2.596 kelime
- 40 Kırkıncı Bölüm.4.336 kelime
- 41 Altıncı Kitap—açığa Çıkanlar — Kırk Birinci Bölüm.2.045 kelime
- 42 Kırk İkinci Bölüm.6.572 kelime
- 43 Kırk Üçüncü Bölüm.1.951 kelime
- 44 Kırk Dördüncü Bölüm.2.532 kelime
- 45 Kırk Beşinci Bölüm.2.706 kelime
- 46 Kırk Altıncı Bölüm.3.097 kelime
- 47 Kırk Yedinci Bölüm.1.443 kelime
- 48 Kırk Sekizinci Bölüm.7.797 kelime
- 49 Kırk Dokuzuncu Bölüm.581 kelime
- 50 Yedinci Kitap—anne ve Oğul — Ellinci Bölüm.1.870 kelime
- 51 Elli Birinci Bölüm.4.775 kelime
- 52 Elli İkinci Bölüm.5.321 kelime
- 53 Elli Üçüncü Bölüm.2.215 kelime
- 54 Elli Dördüncü Bölüm.4.093 kelime
- 55 Elli Beşinci Bölüm.1.056 kelime
- 56 Elli Altıncı Bölüm.3.045 kelime
- 57 Elli Yedinci Bölüm.1.086 kelime
- 58 Sekizinci Kitap—meyve ve Tohum. — Elli Sekizinci Bölüm.2.510 kelime
- 59 Elli Dokuzuncu Bölüm.1.655 kelime
- 60 Altmışıncı Bölüm.1.652 kelime
- 61 Altmış Birinci Bölüm.2.894 kelime
- 62 Altmış İkinci Bölüm.2.214 kelime
- 63 Altmış Üçüncü Bölüm.3.018 kelime
- 64 Altmış Dördüncü Bölüm.2.774 kelime
- 65 Altmış Beşinci Bölüm.2.081 kelime
- 66 Altmış Altıncı Bölüm.1.614 kelime
- 67 Altmış Yedinci Bölüm.1.973 kelime
- 68 Altmış Sekizinci Bölüm.1.664 kelime
- 69 Altmış Dokuzuncu Bölüm.4.029 kelime
- 70 Yetminci Bölüm.988 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
YİRMİ YEDİNCİ BÖLÜM.
Arzudur yelkenleri geren;
Koşullar ise yalnızca onları dolduran yeli getirir.
Grandcourt, güzel siyah atı Yarico’nun üzerinde, seyisi Criterion’un sırtında ardında, Diplow’dan Offendene’e uzanan keyifli yolculuğu yaparken Gwendolen, annesi özenle taradığı açık kahverengi uzun saçlarını toplarken aynanın önünde oturuyordu.
“Yalnızca kolayca topla, bir topuz yap anneciğim,” dedi Gwendolen.
“Sana küpelerini getireyim Gwen,” dedi Bayan Davilow, saçları toplanıp ikisi de aynadaki yansımalarına bakarken. Gözlerinin son günlere göre daha parlak göründüğünü, yüzündeki gölgenin kalkıp çizgileri yeniden dingin bir gençliğe kavuşturduğunu fark etmemeleri imkânsızdı. Annesi bir çıkarım yaptı; sesi biraz neşelendi. “Küpelerini takmak istiyorsun, değil mi?”
“Hayır, anneciğim; hiçbir takı takmayacağım, siyah ipek elbisemi giyeceğim. Bir evlenme teklifini reddedecek kişinin giymesi gereken tek şey siyahtır,” dedi Gwendolen, eski gülümsemelerinden biriyle annesine bakarak; sonra sabahlığını çıkarmak üzere ayağa kalktı.
“Ya teklif hiç yapılmazsa?” dedi Bayan Davilow, gizli bir niyet taşımadan değil.
“O zaman önceden reddettiğim için yapılmamış olur,” dedi Gwendolen. “Sonuçta aynı kapıya çıkar.”
Bunu söylerken başını küçük, gururlu bir hareketle savurdu. Uzun siyah elbisesiyle merdivenlerden inerken, tıpkı kurumuş bir bitki gibi son zamanlarda kaybettiği o dik baş duruşu ve bedeninin yaylı canlılığı geri gelmişti. Annesi, “Tamamen kendine dönmüş. Gelişinden hoşnut olduğu besbelli. Acaba gerçekten ona karşı kararını vermiş olabilir mi?” diye düşündü.
Bu düşünce dile getirilseydi Gwendolen epey öfkelenirdi; belki de bunun nedeni, son yirmi saat boyunca, kısa bir uyku arası dışında, Grandcourt’la evlenme ihtimaline dair lehte ve aleyhte düşünceler arasında durmadan gidip gelmiş olmasıydı. Önceden karar verdiği sonuç, bilincinde artık tutunacak yer bulamıyordu: Birbirini dengeleyen arzuların doğurduğu, birbirini dengeleyen düşünceler arasında gidip gelmek onu hiçbir sonucun kesin görünmediği bir hâle sokmuştu. Kararlılığını daha önceki gibi dile getirebilirdi; ama bu, içindeki kanı çekilmiş bir kalıptan ibaretti artık; hevesle fırsat kollayan birinin “Tanrı’nın dediği olsun” deyişinden daha fazla canlı bir parçası değildi. Grandcourt’u kabul etmeye niyeti yoktu; mektubunu aldığı ilk andan beri onu reddetmeyi düşünmüştü. Yine de bu, hoşuna gitmeyen nedenleri biraz daha az ürkütücü bulana dek dosdoğru karşısına alıp bakmasına engel olamazdı; hayal gücünün bildiklerini türlü biçimlerde tamamlamasına, bunların bazılarının bildiklerinin görünüşünü değiştirmesine de. İnsan, kuşkulu bir şeye kurucu bir hayal gücüyle bakarak ona yirmi ayrı biçim verebilir. Fısıldayan Taşlar’daki karşılaşmadan önceki belirsiz tereddüt nedenleri artık sayılmıyordu; hepsi son kertedeki tiksintinin içinde erimişti. Gwendolen şimdi kendi kendine, Cardell Chase’teki o gün olmasaydı Grandcourt’la evlenmesine hiçbir engel çıkmayacağını söylüyordu. O gün ve sonrasında akıl yürütüp tartmamış, her türlü sorgulamayı bir sel karşısındaki sesten farksız kılan bir dürtüyle davranmıştı. Bu dürtü yalnızca genç kızlık gururu ve kıskançlığından, başka bir kadının felaketinin gözlerinin önüne kadar sokulmasının yarattığı sarsıntıdan değil, yanlış yapma korkusundan da kaynaklanmıştı. Bu korku kuşkusuz muğlaktı ve gündelik hayatının ayrıntılarından uzaktı; ama bu onu daha az güçlü kılmıyordu. Bir hanımefendi olmaya uygun sayılan hiçbir şeyi yapmaktan çekinmezdi; ama utanç verici, yanlış, suçlu denilen şeylerin karanlık bölgesinden gururla korkunun birbirine karıştığı bir duyguyla kaçınırdı. Üstelik utanç bir yana, bir başkasına bilerek zarar vermeyi suç bölgesine koymasına yetecek bir duyguya sahipti.
Ama şimdi, Bayan Glasher ve çocuklarının durumu hakkında gerçekten her şeyi biliyor muydu? Bir tür söz vermiş, “İsteklerinize karışmayacağım,” demişti. Fakat Grandcourt’la evlenen başka bir kadın, onun isteklerinin önünde gerçekten belirleyici bir engel mi olacaktı; ona ve oğluna sahiden zarar mı verecekti? Grandcourt’un evlenmesi pekâlâ aynı derecede, hatta daha iyi olamaz mıydı? Kendini savunmayı bilen bir kadın, evlendiğinde neler yapamazdı ki? Burada işin tamamı kurucu hayal gücünden ibaretti. Gwendolen’in evlilik—yani evlilik hâlindeki kadınla erkeğin karşılıklı etkileri, beklentileri ve görevleri—hakkındaki tasavvuru, manyetik akımlar ve fırtınaların yasası hakkındaki bilgisi kadar isabetsizdi.
Annesinin yaşadıklarından gördüklerini özetlerken, “Annem işi iyi idare edemedi,” derdi; kendisi büsbütün farklı davranacaktı. Evliliğin çetin yanları da Bayan Davilow’un bu kızıyla uzun uzadıya konuşmayı isteyeceği son konuydu.
Gwendolen içinden tartışırken, “Annemle amcam Bayan Glasher hakkında bir şey bilse ne derlerdi acaba?” diye düşündü; sessiz kalmak zorunda hissetmese bile bunu onlara anlatabileceğini hayal edemiyordu. “Acaba kim ne derdi; ya da Bay Grandcourt’un başka biriyle evlenip başka çocukları olmasına ne derlerdi?” “Herkes”in ne diyeceğini düşünmek, duyguları artık karar verdirici olmaktan çıkınca her şeyin belirsiz olduğu bu konuda hüküm verme güçlüğünden sıyrılmasını sağlıyordu. Tek yapması gereken anılarını toparlamaktı; bu anılar, “herkes”in evlilik dışı çocuklardan, evlilik dışı babalara kıyasla daha fazla çekinilmesini ve çocukların toplumsal ayrıcalıklardan yoksun bırakılmasını daha haklı bulduğunu gösteriyordu. “Herkes”in hükmü, Bayan Glasher ve çocukları için kendini fazla kaygılandırmasına gerek olmadığı yönündeydi.
Ama onlar başka bir açıdan da onu kaygılandırmışlardı. Başkalarının ne düşüneceği, ilk başta öfke ve tiksintiden ibaret denebilecek duygusunu silemezdi: Geçmişin eskimiş sırlarıyla dolu bir hayata bağlanmasının beklendiği düşüncesi onu öfkelendiriyor ve iğrendiriyordu; üstelik bu sırların, kendisiyle kurulan herhangi bir ilişkiden bile daha derinden hissedilmiş olması gerekirdi. Doğru, Grandcourt’la ilgili olarak kendi aşkı meselesi aklını neredeyse hiç meşgul etmemişti. Evliliğin onun için arzu edilir görünmesi hep aşktan başka duygulara bağlıydı; âşık olmak, ilk adımı atması beklenen erkeğin işiydi. Grandcourt’un kendisine kur yapışını, onun geçmişine dair o bakışa dek sakıncalı bulmamıştı; geçmişine dair öğrendiklerini, kendisine bilerek yapılmış bir hakaret gibi karşılamıştı. Grandcourt’un ona yaklaşımı kasıtlıydı ve Gwendolen bu yaklaşımlara dönüp baktığında tiksinti duyuyordu. Belki başka erkeklerin hayatları da aynı türdendi; evlenmek istedikleri kadınların safça kurduğu varsayımları, içlerinden gülerek alaya aldıkları sırlarla doluydu.
Tiksinti ve öfke duyguları derinlere gömülmüştü; son haftalarda yaşadığı başka sarsıcı deneyimler onları tutku olmaktan çıkarıp anıya dönüştürse de, Grandcourt’u kabul etmeyeceğine dair kendi kendisiyle vardığı karara bağlı kalmasını sağlayan, en çok bu duyguların yankılanan etkisiydi. Yeni bir karar vermeye hiç niyetlenmemişti; yalnızca ne düşünülebileceğini ya da ne söylenebileceğini tartmıştı. Fikrini değiştirmesine yol açabilecek tek şey, “zavallı annem” için her şeyi kolaylaştırma ihtimaliydi; bunun bir ayartı olduğunu kabul ediyordu. Ama hayır! Onu reddedecekti. Bu arada, reddedilmek üzere buraya geliyor olması içini ferahlatıyordu: Beyaz dizginler yeniden elindeydi; Klesmer’le görüşmenin ardından içine çöken ezilmişlik duygusundan onu canlandıran yeni bir akım geçmişti içinden. Artık yetenekleri hakkında birinin fikrini öğrenmek için yalvarmayacaktı; kendi gücünü kullanacaktı.
Atın çakıldaki ayak seslerini duyunca yüreğinin rahatsız edici biçimde çarpmasına sebep olan bu muydu? Grandcourt’a kapıyı açan Bayan Merry gelip onun salonda olduğunu haber verdiğinde de öyle olmuştu. Hazırlık için geçen saatler ve bu karşılaşmanın vaat ettiği zafer besbelli işe yaramamıştı; Grandcourt’u umutsuzluk içindeyken karşısına ansızın çıkmış gibi karşılayabilirdi. Salona yürürken bütün enerjisini kendini denetlemeye vermesi gerekti; elini uzatıp onun iyilik dileğine kendi sesi kadar alçak ve durgun bir sesle karşılık verirken, ölçülü bir nezaket sergilemesini sağlayan da bu denetimdi. Bir an sonra ikisi çelenk desenleriyle süslü sandalyelerden ikisine oturdu. Gwendolen göz kapakları eğik, dimdik oturuyor; yaklaşık iki yarda ötede Grandcourt, bir kolunu sandalyesinin arkalığına dayamış, şapkasını sol elinde tutarak ona bakıyordu. Onları bir tablo gibi gören herkes, aşkın eşiğindeki bir bekleyiş içindeler sanırdı. Gerçekten de kur yapma başlamıştı: Gwendolen, hoş bir mesafede sessizce oturan, incecik gül yağı kokusu ve bütün dikkatiyle kendisine yönelmiş bu adamın kuruna kapıldığını hissediyordu. Grandcourt da kendisinin ona kur yaptığını düşünüyordu. Varlığının sonuçlar doğurmadığını düşünecek biri değildi; üstelik tam da öyle biriydi ki, bütünüyle öngöremediği bir genç kadının uyandırdığı heyecanı fazlasıyla çekici buluyordu.
“Leubronn’da sizi bulamamış olmak beni hayal kırıklığına uğrattı,” diye söze başladı. Alışıldık kesik kesik, uzata uzata konuşmasında belli belirsiz bir âşıkane gevşeklik vardı. “Sizsiz burası çekilmezdi. Köpek kulübesi gibi bir yer. Sizce de öyle değil mi?”
“Kendim olmasaydım nasıl olurdu, bilemem,” dedi Gwendolen, gözlerini ona çevirip yitirdiği muziplik duygusunu biraz olsun geri kazanarak. “Kendimle birlikteyken burayı yeterince seviyorum; kalabilseydim daha uzun kalırdım. Ama ailevi sorunlar yüzünden eve dönmek zorunda kaldım.”
“Leubronn’a gitmeniz çok acımasızcaydı,” dedi Grandcourt; Gwendolen’in nedenini pek bilmeden bir an önce açıklığa kavuşmasını istediği sorunları duymazdan gelerek. “Her şeyi mahvedeceğini bilmeniz gerekirdi. Orada olan biten her şeyin canı, ruhu sizdiniz. Bana karşı hiç mi düşüncesizsiniz?”
Ciddiye alınacak bir ses tonuyla “evet” demek imkânsızdı; “hayır” demek de öyle. Ama başka ne diyebilirdi ki? Zorlanınca göz kapaklarını yeniden indirdi; yüzü ve boynu kızardı. Grandcourt onu yeni bir hâlde gördü ve bu hâlin Gwendolen’in ona karşı ilgisini gösterdiğine inandı. Yine de ilgisini daha açıkça belli etmesini istiyordu.
“Belki daha derin bir ilginiz vardır? Hakkında beni haberdar etmenizin adil olacağı bir çekim, bir bağlılık mı var? Aramızda duran bir erkek var mı?”
Gwendolen’in içinde cevap biçimlenmişti: “Hayır; ama bir kadın var.” Ne var ki bunu nasıl söyleyebilirdi? O kadına sessiz kalacağına söz vermemiş olsa bile, konuyu Grandcourt’la açması imkânsızdı. Peki resmî bir konuşmaya başlayarak onun kur yapmasını nasıl durdurabilirdi: “Niyetinizi anlıyorum; bu çok nazikçe, vesaire”? Bir balık, yenmek üzere dürüstçe davet edildiğinde geri çevirmek için ne yapacağını bilir; peki kendini bir ağa doğru yüzerken bulursa? Ağ bir yana, Gwendolen hemen kesin bir şey söylemeye cesaret edebilir miydi? Bu konuda kararını verecek zamanı yoktu. Kendini sessiz kalmaya mecbur hissediyordu; bir süre sonra Grandcourt şöyle dedi:
“Başka birini mi tercih ettiğinizi anlamalıyım?”
Artık kendi mahcubiyetine sabrı kalmayan Gwendolen, meseleye atılıp kendini kurtarmaya karar verdi. Gözlerini yeniden kaldırıp eski berraklığına ve meydan okuyan tavrına yakın bir ifadeyle “Hayır,” dedi; ona, “Peki ne olmuş? Sizi kabul etmeye hazır olmayabilirim,” demek istiyordu. Grandcourt, gururunu etkilemesi muhtemel olan hiçbir şeyi anlamakta başarısız olmazdı.
“Sizi rahatsız etmek isteyeceğim son şey bu olurdu. Kendimi sıkıcı biri hâline getirerek sizi kazanmayı ummam. Benim için hiçbir umut yoksa, hemen söylemenizi isterim; ben de atıma binip—neresi olursa olsun—çekip gideyim.”
Gwendolen, Grandcourt’un sonunda çekip gittiğini hayal edince neredeyse kendisi bile şaşırarak birden endişeye kapıldı. O zaman elinde ne kalacaktı? Eskisi gibi kasvetli bir hayat. Burada olmasını istiyordu. Kesin bir cevap vermeyi erteleyecek bir konuya sarıldı.
“Başımıza gelenlerden haberiniz olmadığından korkarım. Son zamanlarda annemin sorunlarını düşünmekten başka konular tamamen arka planda kaldı. Bütün servetini kaybetti; buradan ayrılacağız. Dalgın göründüysem beni bağışlamanızı rica ederim.”
Gwendolen doğrudan sorudan kaçınırken kendine biraz hâkim oldu. Onurlu bir tavırla konuşup Grandcourt’un uzun, dar, nüfuz edilemeyen gözlerinin içine baktı; o gözler de onunkileri bulup esrarengiz biçimde alıkoydu. Esrarengizdi, çünkü kadınla erkek arasındaki inceliklerle dolu, değişken oyun çoğu zaman açık seçik işaretlere göre domino taşları gibi yan yana dizilmiş sözcüklerle anlatılamaz. Her yerde kullanılabilen “aşk” sözcüğü, karşılıklı çekimin binbir biçimini, “düşünce” sözcüğünün komşunuzun zihninden neler geçtiğini anlatamayacağı kadar az anlatır. Bu etkileşimin Gwendolen’in mi, Grandcourt’un mu üzerinde daha karmaşık olduğunu söylemek zordu. O an Grandcourt’un en büyük arzusu bu varlığa, genç kızlıkla muzipliğin bu çekici bileşimine bütünüyle hâkim olmaktı. Gwendolen’in ondan uzaklaşmasına yol açan şeyleri bilmesi, bu tiksintiye galip gelme isteğini körüklüyordu; galip geleceğine de inanıyordu. Gwendolen ise—ah, hâkim olma ihtiyacındaki acıklı eşitlik!—çölde su varmış gibi görünen şeye çekilen susuz biri misali, bu adamın kendisine duyduğu hayranlıkta ezici bir yazgının çaresiz boyunduruğundan kurtuluş bulacağı hissine kapılmıştı.
Birbirlerine bakmayı sürdürürlerken Grandcourt, başka meseleler çözülmüş gibi, yavaş ve ağır ağır şöyle dedi:
“Umarım şimdi, Bayan Davilow’un servetini kaybetmesinin sizi artık kaygılandırmayacağını söylersiniz. Bunun annenizi üzmesine engel olacağıma güvenirsiniz. Bu yükü omuzlamam için bana fırsat verirsiniz.”
Konuşurken verdiği küçük aralar ve incelikli uzatmalar, Gwendolen’e bir ömürlük hayalin içinden geçecek zaman tanıdı. Sözler zihnine işledikçe, ona bir kadeh şarabın etkisini gösterdi: Her şeyi birden kolaylaştırıyor, arzu edilen şeyleri daha az yanlış, insanları da genel olarak daha az çekilmez kılıyordu. Kelimelerini böylesine iyi seçen ve ince bir hayranlığın ete kemiğe bürünmüş hâli olan bu adama karşı bir anlığına hayalî bir aşk duydu. Tiksinti, korku, vicdan azabı; bunlar hatırlanan acılar kadar silikleşmişti. O ise umutsuzluğun yakıcı acısını daha şimdiden dindirmenin rahatlığını tadıyordu. Kendini annesinin yanına koşmuş, yeniden şakalaşırken hayal etti. Ama Grandcourt sözünü bitirince, yolların ayrıldığı yerde durduğunun bilincine vardığı bir an oldu.
“Çok cömertsiniz,” dedi, gözlerini ondan ayırmadan, yumuşak bir sesle.
“Böyle şeylerin olağan hâle gelmesini sağlayacak olanı kabul ediyor musunuz?” dedi Grandcourt, sesinde yeni bir heyecan olmaksızın. “Eşim olmayı kabul ediyor musunuz?”
Bu kez Gwendolen’in yüzü bembeyaz kaldı. Bir şey onu, istemese de yerinden kalkıp biraz uzağa yürümeye itti. Sonra döndü; ellerini önünde birleştirip sessizce durdu.
Grandcourt da hemen ayağa kalktı; şapkasını sandalyeye koydu ama elini üzerinden çekmedi. Bu yoksul genç kızın görkemli teklifini kabul etmekte açıkça tereddüt etmesi, yıllardır duymadığı kadar keskin bir ilgi uyandırdı içinde. Üstelik onun tereddüdünü bütünüyle Bayan Glasher hakkındaki bilgisine bağlıyordu. Bu hazırlıklı duruşla şöyle dedi:
“Gitmemi emrediyor musunuz?” Bu sözlerden daha etkili bir şey, ona hiçbir cin tarafından fısıldanamazdı.
“Hayır,” dedi Gwendolen. Gitmesine izin veremezdi; o olumsuzluk, onu bırakmayan bir eldi. Sonunda kendini bu büyük karara doğru sürükleniyor gibi hissediyordu; ama yelkenler önceden açılmışsa sürüklenme yalnızca akıntılara bağlı değildir.
“Bağlılığımı kabul ediyor musunuz?” dedi Grandcourt; şapkasını yanında tutup başka hiçbir hareket yapmadan gözlerinin içine bakarak. Gözleri bu şekilde buluşunca duraksama uzayıp gidebilirmiş gibi görünüyordu. Ama ne kadar beklerse beklesin, kendisiyle çelişmekten nasıl kaçınabilirdi? Onu ne diye alıkoymuştu? Grandcourt her türlü açıklamanın önünü kapatmıştı.
Gwendolen’in dudaklarından “Evet” sözcüğü, sanki mahkemede adı sorulunca cevap veriyormuş gibi ağırbaşlı çıktı. Grandcourt da ağırbaşlılıkla karşıladı; ikisi aynı duruşta birbirlerine bakmayı sürdürdüler. Mutluluk getiren “Evet” hiç böyle kabul edilmiş miydi? Grandcourt ondan bu mesafede kalmayı ve Gwendolen’in duruşundan yayılan, adı konmamış bir yasağın yarattığı tören duygusunun altında bulunmayı daha çok seviyordu.
Ama sonunda şapkasını bıraktı, yaklaşıp Gwendolen’in elini aldı; dudaklarını hafifçe eline değdirip yeniden bıraktı. Gwendolen davranışını kusursuz buldu; içinde neredeyse muziplik edecek kadar özgürlük hissi uyandı. O an “Evet” demek pek az şeyi beraberinde getiriyordu; bu yüzden, karanlık beklentilerinin tersine dönmesini gölgeleyecek hiçbir şey yoktu. Zihnini Mompert’lerden kurtulma ve annesinin Sawyer’s Cottage’tan ayrılma hayali doldurmuştu. Dudaklarını mutlu bir kıvrımla büzüp şöyle dedi:
“Annemi görmez misiniz? Onu çağırayım.”
“Biraz bekleyelim,” dedi Grandcourt, sevdiği duruşunu alarak: sol işaret parmağıyla başparmağı yeleğinin cebinde, sağ eli favorisini okşarken Gwendolen’in yakınında durup ona bakıyordu; bir akşam davetinde talihli bir tanıştırmayla karşılaşmış bir beyefendiyi andırıyordu.
“Bana söyleyeceğiniz başka bir şey var mı?” diye şakacı bir tavırla sordu Gwendolen.
“Evet. Bana bir şeyler söylenmesinin sizi çok sıktığını biliyorum,” dedi Grandcourt, anlayışlı bir tavırla.
“Duymak istediğim şeyler söylendiğinde değil.”
“Ne zaman evlenebileceğimizi sormam sizi rahatsız eder mi?”
“Bugün sorarsanız eder,” dedi Gwendolen, arsızca çenesini kaldırarak.
“Öyleyse bugün değil, yarın. Yarın gelmeden önce bir düşünün. İki hafta içinde—ya da üç hafta içinde—mümkün olan en kısa zamanda.”
“Ah, demek arkadaşlığımdan bıkacağınızı düşünüyorsunuz,” dedi Gwendolen. “Evli insanlar arasında koca, nişanlı oldukları zamana kıyasla karısının yanında o kadar çok bulunmuyor. Belki de bunu daha çok severim.”
Çekici bir kahkaha attı.
“Ne isterseniz sizin olacak,” dedi Grandcourt.
“Peki sevmediğim hiçbir şey olmayacak mı? Lütfen öyle deyin; çünkü sevmediğim şeylerden, sevdiklerimden hoşlandığımdan daha çok hoşlanmadığımı düşünüyorum,” dedi Gwendolen; her türlü saçmalığının sevimli karşılandığı kadınlar cennetinde olduğunu fark ederek.
Grandcourt duraksadı; bu inceliklerde kendisinin de epey deneyimi vardı. “Bilmiyorum; dünya öyle kaba bir yer ki insanın hoşlanmadığı şeyler hep karşısına çıkıyor. Canınızın sıkılmasını her zaman engelleyemem. Criterion’a binmek isterseniz, bir gün bir şekilde onun buraya gelmesini engelleyemem.”
“Ah, dostum Criterion, nasıldır bakalım?”
“Dışarıda. Görebilmeniz için seyisin ona binmesini sağladım. Dün bir iki saat yan eğerle dolaştı. Gelin, pencereden bakın.”
İki atın genişçe bir daire çizerek ağır ağır götürüldüğünü görebiliyorlardı. Güzelce tımar edilmiş bu görkemli hayvanlar Gwendolen’i bir sevinç coşkusuna sürükledi. Komuta ve lüksün simgeleriydiler; son zamanlarda yakından gördüğü yoksulluk ve aşağılanmanın çirkinliğiyle hoş bir tezat oluşturuyorlardı.
“Yarın Criterion’a biner misiniz?” dedi Grandcourt. “İsterseniz her şeyi ayarlarım.”
“Her şeyden çok isterim,” dedi Gwendolen. “Yine dört nala giderken kendimi unutmak istiyorum. Ama şimdi gidip annemi çağırmalıyım.”
“Öyleyse kapıya kadar koluma girin,” dedi Grandcourt; Gwendolen de koluna girdi. Yüzleri birbirine çok yakındı, neredeyse aynı hizadaydılar ve Grandcourt ona bakıyordu. Bir âşık olarak tavırlarını, şimdiye kadar anlatıldığını gördüğü herkesten daha hoş bulmuştu. Onu öpmeye kalkışacağından korkmuyordu; öylesine rahattı ki odanın ortasında birden durup yarı şakacı, yarı ciddi bir sesle dedi ki,
“Ah, aklıma gelmişken—hoşlanmadığım ve beni kurtarabileceğiniz bir şey var. Bay Lush’ın arkadaşlığından hoşlanmıyorum.”
“Buna katlanmayacaksınız. Ondan kurtulurum.”
“Siz de ondan hoşlanmıyor musunuz?”
“Hiç hoşlanmıyorum. Zavallı bir şeytan olduğu için peşimden ayrılmasına izin veriyorum,” dedi Grandcourt, tam bir kayıtsızlıkla, ağır ağır.
“Ben delikanlıyken benimle yolculuk etmesini ayarlamışlardı. Hep o kaba saba yaratıklardan biriydi—domuzla amatör sanatsever arası bir şey.”
Gwendolen güldü. Bütün bunlar yeterince nazik ve doğal görünüyordu; Grandcourt’un titizliği de bu nazikliği daha belirgin kılıyordu. Kapıya vardıklarında, kapıyı onun için açışındaki rahat zarafet kusursuz bir saygı gösterisiydi. Doğrusu, diye düşündü Gwendolen, Grandcourt muhtemelen kocalar arasında en az çekilmez olanı olacaktı.
Bayan Davilow, Gwendolen içeri girdiğinde yatak odasında kaygıyla bekliyordu. Hızla ona yaklaştı; iki yanağından öpüp alçak sesle, “Aşağı gel anneciğim, Bay Grandcourt’la tanış. Nişanlandık,” dedi.
“Canım yavrum,” dedi Bayan Davilow; şaşkınlığı sevincinden çok ağırbaşlıydı.
“Evet,” dedi Gwendolen aynı ses tonuyla ve soru sormanın gereksiz olduğunu belli eden bir çabuklukla. “Her şey kararlaştırıldı. Siz Sawyer’s Cottage’a gitmeyeceksiniz, ben Bayan Mompert’in teftişinden geçmeyeceğim; her şey benim istediğim gibi olacak. Haydi, hemen benimle aşağı gelin.”
Bölüm etkileşimi
