Bölümler 70Şu an: Dördüncü Bölüm.
- 1 Birinci Kitap—şımartılmış Çocuk. — Birinci Bölüm.2.251 kelime
- 2 İkinci Bölüm.1.803 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm.4.601 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm.1.186 kelime · Okuduğun bölüm
- 5 Beşinci Bölüm.2.528 kelime
- 6 Altıncı Bölüm.3.611 kelime
- 7 Yedinci Bölüm.5.025 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm.1.697 kelime
- 9 Dokuzuncu Bölüm.2.436 kelime
- 10 Onuncu Bölüm.2.513 kelime
- 11 İkinci Kitap—akarsuların Buluşması — On Birinci Bölüm.3.829 kelime
- 12 On İkinci Bölüm.1.340 kelime
- 13 On Üçüncü Bölüm.4.042 kelime
- 14 Ondördüncü Bölüm.2.955 kelime
- 15 On Beşinci Bölüm.2.156 kelime
- 16 On Altıncı Bölüm.5.940 kelime
- 17 On Yedinci Bölüm.3.024 kelime
- 18 On Sekizinci Bölüm.1.667 kelime
- 19 Üçüncü Kitap—seçim Yapan Genç Kadınlar — On Dokuzuncu Bölüm974 kelime
- 20 Yirminci Bölüm5.369 kelime
- 21 Yirmi Birinci Bölüm.2.732 kelime
- 22 Yirmi İkinci Bölüm.3.566 kelime
- 23 Yirmi Üçüncü Bölüm.4.343 kelime
- 24 Yirmi Dördüncü Bölüm.3.049 kelime
- 25 Yirmi Beşinci Bölüm.2.662 kelime
- 26 Yirmi Altıncı Bölüm1.944 kelime
- 27 Yirmi Yedinci Bölüm.2.646 kelime
- 28 Dördüncü Kitap—gwendolen İstediğini Elde Ediyor. — Yirmi Sekizinci Bölüm.4.464 kelime
- 29 Yirmi Dokuzuncu Bölüm.3.354 kelime
- 30 Otuzuncu Bölüm.4.041 kelime
- 31 Otuz Birinci Bölüm.1.988 kelime
- 32 Otuz İkinci Bölüm.5.749 kelime
- 33 Otuz Üçüncü Bölüm.3.983 kelime
- 34 Otuz Dördüncü Bölüm.1.892 kelime
- 35 Beşinci Kitap—mordecaı. — Otuz Beşinci Bölüm.8.024 kelime
- 36 Otuz Altıncı Bölüm.6.525 kelime
- 37 Otuz Yedinci Bölüm.4.269 kelime
- 38 Otuz Sekizinci Bölüm.2.750 kelime
- 39 Otuz Dokuzuncu Bölüm.2.596 kelime
- 40 Kırkıncı Bölüm.4.336 kelime
- 41 Altıncı Kitap—açığa Çıkanlar — Kırk Birinci Bölüm.2.045 kelime
- 42 Kırk İkinci Bölüm.6.572 kelime
- 43 Kırk Üçüncü Bölüm.1.951 kelime
- 44 Kırk Dördüncü Bölüm.2.532 kelime
- 45 Kırk Beşinci Bölüm.2.706 kelime
- 46 Kırk Altıncı Bölüm.3.097 kelime
- 47 Kırk Yedinci Bölüm.1.443 kelime
- 48 Kırk Sekizinci Bölüm.7.797 kelime
- 49 Kırk Dokuzuncu Bölüm.581 kelime
- 50 Yedinci Kitap—anne ve Oğul — Ellinci Bölüm.1.870 kelime
- 51 Elli Birinci Bölüm.4.775 kelime
- 52 Elli İkinci Bölüm.5.321 kelime
- 53 Elli Üçüncü Bölüm.2.215 kelime
- 54 Elli Dördüncü Bölüm.4.093 kelime
- 55 Elli Beşinci Bölüm.1.056 kelime
- 56 Elli Altıncı Bölüm.3.045 kelime
- 57 Elli Yedinci Bölüm.1.086 kelime
- 58 Sekizinci Kitap—meyve ve Tohum. — Elli Sekizinci Bölüm.2.510 kelime
- 59 Elli Dokuzuncu Bölüm.1.655 kelime
- 60 Altmışıncı Bölüm.1.652 kelime
- 61 Altmış Birinci Bölüm.2.894 kelime
- 62 Altmış İkinci Bölüm.2.214 kelime
- 63 Altmış Üçüncü Bölüm.3.018 kelime
- 64 Altmış Dördüncü Bölüm.2.774 kelime
- 65 Altmış Beşinci Bölüm.2.081 kelime
- 66 Altmış Altıncı Bölüm.1.614 kelime
- 67 Altmış Yedinci Bölüm.1.973 kelime
- 68 Altmış Sekizinci Bölüm.1.664 kelime
- 69 Altmış Dokuzuncu Bölüm.4.029 kelime
- 70 Yetminci Bölüm.988 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
DÖRDÜNCÜ BÖLÜM.
“Gorgibus.— * * * Sana evliliğin kutsal bir şey olduğunu ve namuslu insanların işe oradan başlamasının doğru olduğunu söylüyorum.
“Madelon.—Aman Tanrım! Herkes sizin gibi olsaydı, roman çabucak biterdi! Cyrus’un hemen Mandane’la evlenmesi, Aronce’un da vakit kaybetmeden Clélie’yle nikâhlanması ne hoş olurdu! * * * Bırakın romanımızın örgüsünü ağır ağır örelim, sonunu getirmek için bizi bu kadar acele ettirmeyin.”
MOLIÈRE, Kibarlık Budalaları.
Pennicote papazının, her şeye bütün yönleriyle bakarken Gwendolen’i parlak bir evlilik yapması muhtemel bir genç kız olarak görmesini pek de yadırgamamak gerekir. Bu konuda çağdaşlarından farklı davranması, yeğenine onların mümkün olan en iyi sonuç diye onaylayacaklarından daha kötü bir gençlik sonu dilemesi neden beklensin? Duygularının bütünüyle iyi niyetli olmasıysa onun hanesine yazılmalı. İmkânlarla amaçlar arasındaki ilişkiyi hesaplarken istisnai ve pastoral olana göre davranmak—Gwendolen’e bir marki âşık olsun diye Griselda’nınki kadar eski püskü bir elbise giymesini önermek ya da genç kızın peşine düşülecekse göz önünde olmaması gerektiğinde diretmek—düpedüz budalalık olurdu. Bay Gascoigne’ın hesapları akılcı denilen türdendi; Gwendolen’in bir kaza tehlikesi geçirmesi ve varlıklı bir adam tarafından kurtarılması için fazla haşarı bir at edinmeyi aklından bile geçirmedi. Yeğeninin iyiliğini istiyordu; çevrenin en iyi insanları arasında en güzel haliyle görülmesini amaçlıyordu.
Amcasının niyeti Gwendolen’in kendi arzularına tam uyuyordu. Ama kimse, onun da zarafetiyle at üstünde ya da başka bir becerisiyle dünyayı büyülemeyi parlak bir evliliğe giden doğrudan yol saydığını sanmasın. Bir gün evlenmesi gerektiğini kabul etmek zorunda kalacağını bilirdi; çoğu kızın razı olduğu vasat bir evlilikle yetinmeyeceğinden de sessizce, tartışmasız emindi. Ama evliliği hiçbir zaman tutkularının gerçekleşmesi olarak düşünmezdi; kendini kahraman olarak hayal ettiği dramalar bu sonla bitmezdi. Bir gelin olarak çok talep görmek, hatta umutsuzca uğruna iç çekilmesi, kadınlık gücünün vazgeçilmez ve hoş bir kanıtıydı; ama eş olup o durumun bütün ev içi zincirlerini takmak, genel olarak can sıkıcı bir zorunluluktu. Gözlemlediği evlilikler, kadının dilediğini yapamadığı, istemediğinden çok çocuğu olduğu, dolayısıyla sıkıcılaştığı ve dönüşü olmayan bir biçimde tekdüze hayata gömüldüğü kasvetli bir durum olduğuna onu inandırmıştı. Elbette evlilik toplumsal yükseliş demekti; bekâr kalmayı düşünemezdi. Ama yükselişler bazen acı ilaçlarla birlikte gelir: önder olmayı amaçlayan bir erkeğe önderlik yerine verilen bir asalet unvanı yetmez. Yirmi yaşındaki bu ince yapılı su perisi de önder olmak istiyordu. Kadınların yüreğinde de böyle tutkular yaşar. Ama Gwendolen’inkiler bütünüyle kadınsı eşyalarla döşenmiş bir yerde yaşar; bilginin ilerlemesi ya da anayasanın dengesiyle hiçbir ilgileri yoktu. Bilgisi, dünyayı yerinden oynatacak kaldıraç için ne bir dayanak noktası ne de yeterli uzunluk sağlayabilirdi. Kendisi için hoş olanı çarpıcı bir biçimde yapmak istiyordu; daha doğrusu, başkalarını hayran bırakacak ve bu yansımayla yaşadığını daha yoğun hissettirecek her şey, hayaline hoş görünüyordu.
“Gwendolen, dünya ayaklarının altına serilmeden rahat etmeyecek,” dedi uysal mürebbiye Bayan Merry. Uzun zamandır en ılımlı anlamlarda kullanılmaya başlamış bu abartılı sözler, çünkü kim özel kişilerin, kibar bir banliyöde genellikle yarım düzine iltifatlı ilginin oluşturduğu biçimiyle dünyanın ayaklarına serildiğini duymamıştır? Zavallı Gwendolen’in gençlik gururunun doruğunda içinde büyüyen o sisli görkem duygusunu anlatmak için sözcükler neredeyse ne kadar geniş ya da belirsiz olsa az kalırdı. Başkaları kendilerini köle etmeye, iradeden yoksun boş gemiler gibi hayatın oraya buraya savurmasına izin veriyordu. Gwendolen böyle olmayacaktı; kendisinden daha değersiz yaratıklara artık kurban gitmeyecek, hayatın sunduğu fırsatlardan olabildiğince yararlanıp olağanüstü zekâsıyla koşulları alt edecekti. Lady Brackenshaw’ın ilgisi, okçuluk kulübü ve Arrowpoint’lerde akşam yemeği davetleriyle Offendene’e yerleşmek, sahnesindeki en parlak süsler bunlardan ibaretken, kayda değer fırsatlar sunuyor gibi görünmüyordu. Ama Gwendolen’in güveni esas olarak kendineydi. Hayatın üstesinden gelmek için donanımlı olduğunu hissediyordu. Şimdiye kadarki yazgısının pek çok yönünde kendisine haksızlık edildiğini düşünüyordu; ama “eğitimi” söz konusu olunca hiçbir dezavantajla karşılaşmadığını kabul ederdi. Okulda çevik zihni, açıklanmamış kuralların ve birbirinden kopuk olguların sağladığı o koyu nişastayı kolayca içine çekmişti; bu, cehaletin gevşekliğini acı verici biçimde hissetmesini önlüyordu. Bilinebilecek her şeyden geriye kalanı romanlardan, oyunlardan ve şiirlerden yeterince tanıdığını biliyordu. Genç bir hanımın kendini haklı çıkaran iki becerisi olan Fransızcası ve müziği konusunda kaygılanmasını gerektirecek bir neden görmüyordu. Bütün bu olumlu ve olumsuz niteliklere, bazı şanslı insanların doğuştan taşıdığı yeterlilik duygusunu da ekleyelim: dikkatlerini verdikleri her konu, onlara doğru yargıya varabilecek güçte oldukları izlenimini verir. Gwendolen kendi yazgısını yönetmeye hazır hissetti diye kim şaşırabilir?
Dünyada ilgisini çekmeyen pek çok konu vardı—belki de çoğunluğu—çünkü ona sıkıcı geliyorlardı; gençlere konular, yaşlılara ışığın sönük görünmesi gibi sıkıcı görünebilir. Yine de konuşmada karşısına çıksalardı, bu konularda kendini hiç de çaresiz hissetmezdi. Unutulmamalı ki kimse onun gücüne ya da genel üstünlüğüne itiraz etmemişti. Offendene’e ilk gelişinde olduğu gibi, çevresindekilerin aklından hep önce “Gwendolen ne düşünür?” sorusu geçerdi. Uşak gıcırdayan çizmeleriyle ağır ağır yürür ya da çamaşırcının işi özensiz olursa, hizmetçi “Bu, Bayan Harleth’e layık değil,” derdi. Yatak odasındaki şöminenin odunu tüterse, bu sıkıntıdan kendi zayıf gözleri çok etkilenen Bayan Davilow, Gwendolen’e özür dilercesine açıklama yapardı. Yolculuğun zorluğunda herkes kahvaltısını bitirene kadar sofraya gelmese bile tek dert, Gwendolen’in kahvesiyle kızarmış ekmeğinin nasıl hâlâ en sıcak ve en çıtır halde tutulacağı olurdu. Taze taranmış açık kahverengi saçları arkaya dökülmüş, annesinin onları toplayıp sarmasını beklerken iri kahverengi gözleri uzun kirpiklerinin altından, dalgaların yıkadığı bir oniks gibi ışıldayarak belirdiğinde, hoşgörülü davranması gereken hep kendisiydi: yanında bekleyen Alice’e omuzlarını o korkunç biçimde kaldırmaması için yalvarır; Isabel’in yanına sokulup soru sormak yerine Bayan Merry’nin yanına gitmesini isterdi.
O hep sürgündeki prensesti: kıtlık zamanında kahvaltılık ekmeği, yedi cılız başaktan çıkarılmış en ince elenmiş undan yapılmalıydı; herkes apar topar kaçarken gümüş çatalı da eşyaların arasından çıkarılıp saklanmalıydı. Bu nasıl açıklanabilirdi? Yanıtın apaçık ortada olduğu sanılabilir: güzelliği, alışılmadık bir yanı ve zarif hareketleriyle kararlı, tereddütsüz sesinde kendini hissettiren iradesi. Öyle ki yağmurlu bir günde, herkesin gevşeyip genel olarak hiçbir şeyin anlamı kalmamış gibi durduğu bir sırada odaya girse, hayatın biçimlerini sürdürmek için birden yeterli bir neden belirirdi. Otel garsonları bile kırıntıları, buruşuklukları, içinde çırpınan sineklerin yüzdüğü posa artıklarını temizlemek için daha büyük bir gayret gösterirdi. Bu güçlü çekiciliğe, en büyük kız olduğu gerçeğini ve annesinin üvey babasının ona açtığı sıkıntılar yüzünden hep özür dileyen bir ruh hali içinde bulunmasını ekleyince, Gwendolen’in evde kurduğu egemenliğin nedeni bütünüyle açıklanmış gibi görünebilir; güneş parlarken gün ışığının nedenini sormak gibi olur başka bir neden aramak. Ama karşılaştırma yapmadan sonuca varmayın. Güzel ya da alışılmadık olmayan, kararlılığı zarafet ya da ahenkten uzak biçimde kendini gösteren ve onları zahmete soktuğu için pişmanlık duyan şefkatli, ürkek bir annenin en büyük kızı olmayan kişilere de aynı özenli, özür dileyen ilginin gösterildiğini gördüğümü hatırlıyorum. Aralarında pek sıradan türden erkekler de vardı. Hepsinin ortak yanı, hoşlarına gideni elde etmekteki güçlü kararlılıkları ve istediklerini alamadıklarında kendilerini çekilmez ya da tehlikeli hale getirmekten hiç korkmamalarıydı. Evinde serbest bırakılmazsa başka yerde daha beterini yapabilecek, vicdansız bir erkeğe evin zayıf kadınları kadar kim yaranır ve titreyerek hizmet eder? Bu yüzden, Gwendolen’in güçlü cazibesi ve kendine özgü evlatlık konumu olmasa bile, doğuştan gelen bencil arzularını ve neler söyleyip yapabileceğine dair korku salma gücünü koruduğu sürece sürgündeki kraliçeyi oynamış olabileceğinden kuşkulanıyorum. Ama cazibesi vardı; ondan korkanlar onu aynı zamanda seviyordu. Belki de hem korku hem sevgi, karakterinin gökkuşağı gibi ışıldayan yanlarıyla—çeşitli, hatta birbirine zıt eğilimlerin bir arada oynamasıyla—artıyordu. Macbeth’in aynı anda birbirine zıt pek çok şey olmanın imkânsızlığına ilişkin sözleri, duyguların daha incelikli ihtimallerine değil, eylemin hantal zorunluluklarına gönderme yapar. Sadık bir söz söyleyip alçakça susamayız; aynı anda hem öldürüp hem öldürmemiş olamayız. Ama bir an, hem sadık hem alçakça arzulara, öldürücü bir düşüncenin ansızın patlayışına ve pişmanlığın keskin geri çekilişine yetecek kadar geniştir.
Bölüm etkileşimi
