Bölümler 70Şu an: Sekizinci Bölüm.
- 1 Birinci Kitap—şımartılmış Çocuk. — Birinci Bölüm.2.251 kelime
- 2 İkinci Bölüm.1.803 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm.4.601 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm.1.186 kelime
- 5 Beşinci Bölüm.2.528 kelime
- 6 Altıncı Bölüm.3.611 kelime
- 7 Yedinci Bölüm.5.025 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm.1.697 kelime · Okuduğun bölüm
- 9 Dokuzuncu Bölüm.2.436 kelime
- 10 Onuncu Bölüm.2.513 kelime
- 11 İkinci Kitap—akarsuların Buluşması — On Birinci Bölüm.3.829 kelime
- 12 On İkinci Bölüm.1.340 kelime
- 13 On Üçüncü Bölüm.4.042 kelime
- 14 Ondördüncü Bölüm.2.955 kelime
- 15 On Beşinci Bölüm.2.156 kelime
- 16 On Altıncı Bölüm.5.940 kelime
- 17 On Yedinci Bölüm.3.024 kelime
- 18 On Sekizinci Bölüm.1.667 kelime
- 19 Üçüncü Kitap—seçim Yapan Genç Kadınlar — On Dokuzuncu Bölüm974 kelime
- 20 Yirminci Bölüm5.369 kelime
- 21 Yirmi Birinci Bölüm.2.732 kelime
- 22 Yirmi İkinci Bölüm.3.566 kelime
- 23 Yirmi Üçüncü Bölüm.4.343 kelime
- 24 Yirmi Dördüncü Bölüm.3.049 kelime
- 25 Yirmi Beşinci Bölüm.2.662 kelime
- 26 Yirmi Altıncı Bölüm1.944 kelime
- 27 Yirmi Yedinci Bölüm.2.646 kelime
- 28 Dördüncü Kitap—gwendolen İstediğini Elde Ediyor. — Yirmi Sekizinci Bölüm.4.464 kelime
- 29 Yirmi Dokuzuncu Bölüm.3.354 kelime
- 30 Otuzuncu Bölüm.4.041 kelime
- 31 Otuz Birinci Bölüm.1.988 kelime
- 32 Otuz İkinci Bölüm.5.749 kelime
- 33 Otuz Üçüncü Bölüm.3.983 kelime
- 34 Otuz Dördüncü Bölüm.1.892 kelime
- 35 Beşinci Kitap—mordecaı. — Otuz Beşinci Bölüm.8.024 kelime
- 36 Otuz Altıncı Bölüm.6.525 kelime
- 37 Otuz Yedinci Bölüm.4.269 kelime
- 38 Otuz Sekizinci Bölüm.2.750 kelime
- 39 Otuz Dokuzuncu Bölüm.2.596 kelime
- 40 Kırkıncı Bölüm.4.336 kelime
- 41 Altıncı Kitap—açığa Çıkanlar — Kırk Birinci Bölüm.2.045 kelime
- 42 Kırk İkinci Bölüm.6.572 kelime
- 43 Kırk Üçüncü Bölüm.1.951 kelime
- 44 Kırk Dördüncü Bölüm.2.532 kelime
- 45 Kırk Beşinci Bölüm.2.706 kelime
- 46 Kırk Altıncı Bölüm.3.097 kelime
- 47 Kırk Yedinci Bölüm.1.443 kelime
- 48 Kırk Sekizinci Bölüm.7.797 kelime
- 49 Kırk Dokuzuncu Bölüm.581 kelime
- 50 Yedinci Kitap—anne ve Oğul — Ellinci Bölüm.1.870 kelime
- 51 Elli Birinci Bölüm.4.775 kelime
- 52 Elli İkinci Bölüm.5.321 kelime
- 53 Elli Üçüncü Bölüm.2.215 kelime
- 54 Elli Dördüncü Bölüm.4.093 kelime
- 55 Elli Beşinci Bölüm.1.056 kelime
- 56 Elli Altıncı Bölüm.3.045 kelime
- 57 Elli Yedinci Bölüm.1.086 kelime
- 58 Sekizinci Kitap—meyve ve Tohum. — Elli Sekizinci Bölüm.2.510 kelime
- 59 Elli Dokuzuncu Bölüm.1.655 kelime
- 60 Altmışıncı Bölüm.1.652 kelime
- 61 Altmış Birinci Bölüm.2.894 kelime
- 62 Altmış İkinci Bölüm.2.214 kelime
- 63 Altmış Üçüncü Bölüm.3.018 kelime
- 64 Altmış Dördüncü Bölüm.2.774 kelime
- 65 Altmış Beşinci Bölüm.2.081 kelime
- 66 Altmış Altıncı Bölüm.1.614 kelime
- 67 Altmış Yedinci Bölüm.1.973 kelime
- 68 Altmış Sekizinci Bölüm.1.664 kelime
- 69 Altmış Dokuzuncu Bölüm.4.029 kelime
- 70 Yetminci Bölüm.988 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
SEKİZİNCİ BÖLÜM.
Sevinç en çok hangi adı ödünç alır
Hayat güzelken?
“Yarın.”
Keder hangi ada en çok yakışır
Gençliğin umutsuzluğunda?
“Yarın.”
Papaz evinde çok daha uzun sürecek bir sıkıntı vardı. Rex oraya varınca görünürdeki kayıtsızlık hâliyle kendini yatağa attı; bu hâl ertesi güne kadar bozulmadı, sonra da daha belirgin hastalık belirtileriyle kesintiye uğramaya başladı. Southampton’a gidişinden söz edilemiyordu; annesiyle Anna’nın başlıca derdi, iyileşmek istemeyen bu hastaya nasıl bakacaklarıydı. Evin en neşeli, en minnettar ruhuyken, bütün şefkat gösterilerine “Bırakın beni,” diye mırıldanarak karşılık veren, tepkisiz ve donuk bakışlı bir yaratığa dönüşmüştü. Babası, bu dönüm noktasının ötesini düşünüyor, talihsiz bir olaydan kurtulmanın en kısa yolunun bu olduğuna inanıyordu; ama kaçınılmaz acısına üzülüyor, ara sıra birkaç dakika sessizce yanına oturuyor, ayrılırken elini Rex’in boş bakışlı alnına usulca bastırıp “Tanrı seni korusun oğlum,” diyordu. Warham’la küçük çocuklar, hareketli ağabeylerinin bu inanılmaz biçimde yıkılışını görmek için kapının kenarından içeri bakarlardı; ama hemen parmak sallanarak geri gönderilirlerdi. Her zaman yanında olan koruyucusu Anna’ydı. Ağabeyinin elinin içinde kendi küçük elini dinlendirmesine izin veriliyordu, gerçi Rex elini hiçbir zaman karşılık verircesine sıkmıyordu. Anna’nın ruhu, Rex için duyduğu kederle Gwendolen’e yönelttiği sitem arasında bölünmüştü.
“Belki yaptığım kötülük ama sanırım onu bir daha asla sevemeyeceğim,” zavallı küçük Anna’nın iç monoloğunda yinelenen nakarat şu sözlerdi. Bayan Gascoigne bile yeğenine karşı öfkeli bir şeyler hissediyordu; bunları kocasına (özür dileyerek) söylemekten kendini alamadı.
“Elbette bunun daha iyi olduğunu ve zavallı delikanlıya âşık olmadığı için şükretmemiz gerektiğini biliyorum; ama gerçekten Henry, bence çok katı. Kalbi bir koketinki gibi. Ona bir şeyler inandırmış olması gerektiğini düşünmeden edemiyorum; yoksa düş kırıklığı onu böyle etkisi altına almazdı. Zavallı Fanny’nin de bunda biraz suçu var; o kız konusunda gözleri kör.”
Bay Gascoigne buyurgan bir tavırla karşılık verdi: “Bu konuda ne kadar az konuşulursa o kadar iyi, Nancy. Benim de daha uyanık olmam gerekirdi. Oğlana gelince, daha kötüsü başına gelmezse şükret. Bu mesele mümkün olduğunca çabuk kapansın; özellikle de Gwendolen’le ilgili olarak, hiç yaşanmamış gibi olsun.”
Papazın baskın duygusu, büyük bir beladan kıl payı kurtulmuş olduklarıydı. Gwendolen de Rex’e karşılık verseydi, çözümü elinden alınmış olabilecek çok daha zor bir sorun çıkardı. Ama aşması gereken başka bir güçlük daha vardı.
Güzel bir sabah Rex yıkanmak istedi ve her zamanki gibi giyindi. Bu değişikliğe çok sevinen Anna, aşağıya gelişini dinlemekten başka bir şey yapamıyordu. Sonunda ayak seslerini duyunca onu karşılamak için merdivenlerin dibine koştu. Rex ilk kez ona belli belirsiz gülümsedi; ama solgun yüzündeki gülümseme öyle kederliydi ki Anna ağlamaktan kendini güçlükle alıkoydu.
“Nani!” dedi Rex yumuşakça; elini tutup onu yanında yavaşça salona götürdü. Annesi oradaydı. Onu öpmek için yaklaşınca, “Ne belayım ben!” dedi.
Sonra sessizce oturup çıkma penceresinden, kırağıyla kaplanmış çimenliğe ve çalılara baktı; güneş arada bir soluk ışıklar gönderiyordu. Anna, bunun Rex’in yüzündeki hüzünlü gülümsemeye benzediğini düşündü. Yeni bir dünyada yeniden doğmuş gibiydi ve orada ne yapacağını bilmiyordu; eski ilgi alanları geride kalmıştı. Anna yakınına oturup iş işliyormuş gibi yaptı, ama aslında özlem dolu bakışlarla onu izliyordu. Bahçe çitinin ötesinde, arabaların ve yük arabalarının bazen tarladaki işlere gittiği bir yol vardı. Çitte, sınırındaki orman ve göğe karşı yükselen dişbudak ağaçları kümesiyle yüksekçe arazi güzel göründüğü için parmaklıklı bir geçit açılmıştı. Derken kereste yüklü bir yük arabası geldi; atlar görkemli kaslarını zorluyor, sürücü kırbacını şaklattıktan sonra atın yön değiştirmesinden korkarak öndeki atın başını yönlendirmek için kaygıyla yanında koşuyordu. Rex’in dikkati birden canlanmış gibi oldu; ayağa kalkıp kerestenin titreyen son kütüğü gözden kaybolana kadar baktı, sonra odada bir iki kez dolaştı. Bayan Gascoigne artık orada değildi. Rex yeniden oturunca Anna, ağabeyinin gözlerine konuşma isteğinin döndüğünü görüp bir tabure getirme ve dizinin dibine oturma isteğine karşı koyamadı. “Benimle konuş,” dercesine yüzüne baktı. Rex de konuştu.
“Aklımdan ne geçtiğini söyleyeyim Nani. Kanada’ya ya da onun gibi bir yere gideceğim.” (Rex, sömürgelerimizin nasıl yerler olduğunu incelememişti.)
“Ah Rex, sonsuza dek değil, değil mi?”
“Evet, orada ekmeğimi kazanmak için. Bir kulübe yapıp toprağı açmak için çok çalışmak, çevremde her şeyin yabanıl, ortalığın da uçsuz bucaksız ve sessiz olmasını isterdim.”
“Beni yanında götürmeyecek misin?” dedi Anna; iri gözyaşları peş peşe dökülüyordu.
“Nasıl götürebilirim ki?”
“Her şeyden çok isterdim; yerleşimciler aileleriyle gider. Burada, İngiltere’de kalmaktansa oraya gitmeyi yeğlerim. Ateşi yakar, giysileri onarır, yemekleri pişirirdim; gitmeden önce ekmek yapmayı da öğrenebilirim. Her şeyden güzel olurdu; hayatı yeniden oynuyormuşuz gibi. Hani muşambayla çadır kurduğumuz, küçük tabaklarımızla kâselerimizi aldığımız günlerdeki gibi.”
“Annemle babam gitmene izin vermez.”
“Her şeyi açıklayınca izin vereceklerini sanıyorum. Böylece para da birikmiş olur; babam oğlanları yetiştirmek için daha çok para bulur.”
Bu türden pratik konuşmalar aralıklarla sürdü ve sonunda Rex, babasıyla bu konuyu konuşurken Anna’nın da yanında olmasına razı olmak zorunda kaldı.
Elbette bu konuşma, papaz çalışma odasında yalnızken yapıldı. Anneleri, babalarının vereceği her karara razı olurdu; ama karar kendisine önceden söylenseydi bu mesele onu üzerdi.
“E, çocuklarım!” dedi Bay Gascoigne, içeri girdiklerinde neşeyle. Rex’i yeniden ayakta görmek içini rahatlatmıştı.
“Biraz yanınıza oturabilir miyiz babacığım?” dedi Anna. “Rex’in söyleyecekleri var.”
“Elbette, seve seve.”
Bu üç kişinin oluşturduğu grup dikkat çekiciydi; üçünün de yüz yapısı aynı türdendi: düz bir kaş çizgisi, kartal burun olmaya niyetlenmişken birden düzeliveren bir burun, kısa bir üst dudak, kısa ama güçlü ve biçimli bir çene. Tenlerinin rengi ve gözlerinin biçimi bile aynıydı. Saçları ağarmış babaları hem iri yapılı hem keskin bakışlıydı; alnında, bir konuya güçlü bir ilgiyle konuştuğunda derinleşen dikey bir çizgi vardı. Yönetmeye alışkın oluşu ona kendini sakınan, otoriter bir hava veriyordu. Bay Gascoigne’ı belirgin tasarıları ve buyurganlığı olmayan, yürekten kederle sarsılmış ve hasta bir hayvan kadar duygularını gizleyemeyen biri olarak hayal etmek mümkün olsaydı, Rex babasının gençliğinin bir görüntüsü gibi görünürdü. Anna ise Rex’in küçücük bir kopyasıydı; saçları geriye çekilip düğümlenmişti, yüzü onun ifadeleriyle birlikte değişiyordu, sanki tek bir ruhu paylaşıyorlardı.
“Beni neyin sarstığını biliyorsun baba,” diye söze başladı Rex; Bay Gascoigne başını salladı.
“Bu dünyanın bu köşesinde hayatım boyunca işim bitmiş durumda. Oxford’a dönmemin hiçbir yararı olmayacağına eminim. Hiç ders çalışamam. Başarısız olur, sana boş yere masraf çıkarırım. Başka bir yola girmem için iznini istiyorum efendim.”
Bay Gascoigne başını daha yavaş salladı, alnındaki dikey çizgi derinleşti; Anna’nın titremesi arttı.
“Bana gerekli birkaç parça giysi ve donanım sağlarsan, sömürgelere gidip orada toprakta çalışmak isterim.” Rex, ifadenin muğlaklığının tedbirli olduğunu düşünüyordu; “sömürgeler” sözü zorunlu olarak daha fazla olanağı kapsıyor, tek bir yerleşim yerine özgü gerekçelerle karşı çıkılmasını da zorlaştırıyordu.
“Ah, ben de onunla gideyim babacığım,” dedi Anna; tekliften, geçici bir süre için bile olsa, dışarıda bırakılmaya dayanamamıştı. “Rex’in ona bakacak birine ihtiyacı olur, bilirsin; evi çekip çevirecek birine. Hem ikimiz de hiç evlenmeyeceğiz. Bana masraf da çıkmaz, çok mutlu olurum. Senden ve annemden ayrılmak zor olacak, biliyorum; ama yetiştirilecek öteki çocuklar var, ikimiz de artık sana yük olmayız.”
Anna oturduğu yerden kalktı ve konuşurken babasına yaklaşarak kadınlara özgü bir ikna yoluna başvurdu. Babası gülümsemedi ama onu dizine çekip orada tuttu; Rex’le konuşurken onu usulca bu konunun dışında bırakmak ister gibiydi.
“Tecrübemin senin adına hüküm vermemde bana bir ölçüde yetki kazandırdığını ve pratik konularda sana, senin kendine yol gösterebileceğinden daha iyi yol gösterebileceğimi kabul edersin, değil mi?”
Rex, “Evet efendim,” demek zorunda kaldı.
“Bir de, bu noktada üstelemek istemesem de, görev gereği benim yargımı ve isteklerimi dikkate almak zorunda olduğunu kabul edersin, belki?”
“Şimdiye kadar hiçbir konuda sana karşı gelmedim efendim.” Rex, içten içe, sömürgelere gitmemesi gerektiğine değil, yeniden Oxford’a dönmesi gerektiğine bağlı olduğunu hissedemiyordu; tartışılan konu buydu.
“Ama aklını böyle düşüncesiz ve budalaca bir işe vermekte diretir, hayat tecrübemin bana güvence verdiği hususları duymamaya çalışırsan karşı gelmiş olursun. Sanırım başına gelen sarsıntının bütün eğilimlerini değiştirdiğini, beynini uyuşturduğunu, seni el emeğinden başka hiçbir işe yaramaz hâle getirdiğini ve insanlardan soğuttuğunu düşünüyorsun. İnandığın bu mu?”
“Aşağı yukarı öyle. Bu dünyanın bu köşesinde yaşayabilmek için yapmam gereken türden işlere hiçbir zaman yetişemeyeceğim. Buna yetecek gücüm yok. Bir daha asla eskisi gibi olamayacağım. Sana saygısızlık etmek istemem baba ama bir genç, kimseye zarar vermediği sürece yaşayacağı yolu seçebilmelidir bence. Evde kalacak yeterince insan var; isteyenlere de boş yerlere gitme izni verilebilir.”
“Ya benim sağlam kanıtlara dayanarak —öyle de düşünüyorum— bu ruh hâlinin geçici olduğuna ve tasarladığın gibi yola çıkarsan zamanla pişman olup, bugüne kadar eğitiminle katettiğin yoldan geriye kaydığını hissedeceğine inanıyorsam? Bir süreliğine benim güvenceme göre davranıp bunu sınamanın daha doğru olacağını anlayacak kadar güçlü bir zihnin yok mu? Bana kalırsa, kendini bir sömürgeciye dönüştürüp gömlek kollarını sıvayarak kürek ve baltayla çalışmakta serbest olman gerektiği konusunda seninle aynı fikirde olmak bir yana, burada aldığın eğitimden dürüstçe yararlanmaya çalışmadan yurdunu terk etmeye kesinlikle hakkın yok. Annenle bana vereceğin kederden hiç söz etmiyorum.”
“Çok üzgünüm; ama ne yapabilirim? Ders çalışamam, bu kesin,” dedi Rex.
“Belki hemen şimdi değil. Bir dönemi kaçırman gerekecek. Önümüzdeki iki ayı nasıl geçireceğine dair düzenlemeleri yaptım. Ama itiraf edeyim Rex, senden hayal kırıklığına uğradım. Çoğu erkeğin yaşadığı, çok yaygın bir sıkıntıya düştün diye bütün görev bağlarından kurtulduğunu sanacak kadar —sanki beynin yumuşamış ve artık sorumluluk sahibi bir insan değilmişsin gibi— akılsız olacağını düşünmemiştim.”
Rex ne diyebilirdi? İçten içe başkaldırıyordu ama babasının söylediklerine karşılık verecek bir savı yoktu. Söylenen ne olursa olsun, “sömürgelere” hemen, yarın gitmek istediğini hissederken, bilincinin derin bir kıvrımında eski bağlarını daha çok önemsemesi gerektiği —daha iyi bir delikanlı olsaydı daha çok önemseyeceği— düşüncesi yatıyordu. Ruhumuzun hastalıklarında hayatımızı sürdürdüğümüz inanç işte böyledir.
Rex, görüşmenin sona erdiğini düşünürmüş gibi oturduğu yerden kalktı. “O hâlde düzenlememi kabul ediyor musun?” dedi Bay Gascoigne; sesindeki belirgin kararlılık insanı mengeneye almış gibi hissettiriyordu.
Rex cevap vermeden önce kısa bir sessizlik oldu: “Elimden geleni deneyeceğim efendim. Söz veremem.” Denemenin hiçbir işe yaramayacağını düşünüyordu.
Babası, Rex’in peşinden gitmek isteyen Anna’yı sıkıca tutarak yanında alıkoydu. Kapı kapandıktan sonra, sözlerine gözyaşları karışarak, “Ah babacığım,” dedi, “onun için çok zor. Hasta görünmüyor mu?”
“Evet ama yakında iyileşir; hepsi geçip gider. Şimdi Anna, bütün bunlar hakkında ağzını bıçak açmasın. O gittikten sonra bu konunun adı bile anılmasın.”
“Hayır babacığım. Ama Gwendolen gibi olup insanların bana böyle âşık olmasını hiç istemem. Bu çok korkunç.”
Anna, Rex’le sömürgelere gitmesine izin verilmediği için düş kırıklığına uğradığını söylemeye cesaret edemedi; ama içinden geçen buydu. Daha sonra sık sık bütün meseleyi zihninde baştan sona gözden geçirip kendi kendine şöyle derdi: “Dışarı çıkmaktan, eldivenlerden, krinolinden, yemeğe çağrıldığımda konuşmak zorunda olmaktan ve bütün bunlardan kurtulacaktım!”
Zamanı işaretlemeyi ve bireylerin yaşam akışını tarihsel akıntıya bağlamayı severim; bu, her tür düşünür için geçerlidir. Bu, krinolinlerin giderek genişleyen eteklerinin kiliselerin, balo salonlarının ve taşıtların da genel olarak büyütülmesi için bir kampanyayı gerekli gösterdiği dönemdi. Ama Anna Gascoigne’ın bedeni, genç hanımlar için üretilen on dört yaş eteğinin boyutlarına ancak sığıyordu.
Bölüm etkileşimi
