Daniel Deronda kitap kapağı

21. bölüm / 70

Yirmi Birinci Bölüm.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 70Şu an: Yirmi Birinci Bölüm.
  1. 1 Birinci Kitap—şımartılmış Çocuk. — Birinci Bölüm.2.251 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm.1.803 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm.4.601 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm.1.186 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm.2.528 kelime
  6. 6 Altıncı Bölüm.3.611 kelime
  7. 7 Yedinci Bölüm.5.025 kelime
  8. 8 Sekizinci Bölüm.1.697 kelime
  9. 9 Dokuzuncu Bölüm.2.436 kelime
  10. 10 Onuncu Bölüm.2.513 kelime
  11. 11 İkinci Kitap—akarsuların Buluşması — On Birinci Bölüm.3.829 kelime
  12. 12 On İkinci Bölüm.1.340 kelime
  13. 13 On Üçüncü Bölüm.4.042 kelime
  14. 14 Ondördüncü Bölüm.2.955 kelime
  15. 15 On Beşinci Bölüm.2.156 kelime
  16. 16 On Altıncı Bölüm.5.940 kelime
  17. 17 On Yedinci Bölüm.3.024 kelime
  18. 18 On Sekizinci Bölüm.1.667 kelime
  19. 19 Üçüncü Kitap—seçim Yapan Genç Kadınlar — On Dokuzuncu Bölüm974 kelime
  20. 20 Yirminci Bölüm5.369 kelime
  21. 21 Yirmi Birinci Bölüm.2.732 kelime · Okuduğun bölüm
  22. 22 Yirmi İkinci Bölüm.3.566 kelime
  23. 23 Yirmi Üçüncü Bölüm.4.343 kelime
  24. 24 Yirmi Dördüncü Bölüm.3.049 kelime
  25. 25 Yirmi Beşinci Bölüm.2.662 kelime
  26. 26 Yirmi Altıncı Bölüm1.944 kelime
  27. 27 Yirmi Yedinci Bölüm.2.646 kelime
  28. 28 Dördüncü Kitap—gwendolen İstediğini Elde Ediyor. — Yirmi Sekizinci Bölüm.4.464 kelime
  29. 29 Yirmi Dokuzuncu Bölüm.3.354 kelime
  30. 30 Otuzuncu Bölüm.4.041 kelime
  31. 31 Otuz Birinci Bölüm.1.988 kelime
  32. 32 Otuz İkinci Bölüm.5.749 kelime
  33. 33 Otuz Üçüncü Bölüm.3.983 kelime
  34. 34 Otuz Dördüncü Bölüm.1.892 kelime
  35. 35 Beşinci Kitap—mordecaı. — Otuz Beşinci Bölüm.8.024 kelime
  36. 36 Otuz Altıncı Bölüm.6.525 kelime
  37. 37 Otuz Yedinci Bölüm.4.269 kelime
  38. 38 Otuz Sekizinci Bölüm.2.750 kelime
  39. 39 Otuz Dokuzuncu Bölüm.2.596 kelime
  40. 40 Kırkıncı Bölüm.4.336 kelime
  41. 41 Altıncı Kitap—açığa Çıkanlar — Kırk Birinci Bölüm.2.045 kelime
  42. 42 Kırk İkinci Bölüm.6.572 kelime
  43. 43 Kırk Üçüncü Bölüm.1.951 kelime
  44. 44 Kırk Dördüncü Bölüm.2.532 kelime
  45. 45 Kırk Beşinci Bölüm.2.706 kelime
  46. 46 Kırk Altıncı Bölüm.3.097 kelime
  47. 47 Kırk Yedinci Bölüm.1.443 kelime
  48. 48 Kırk Sekizinci Bölüm.7.797 kelime
  49. 49 Kırk Dokuzuncu Bölüm.581 kelime
  50. 50 Yedinci Kitap—anne ve Oğul — Ellinci Bölüm.1.870 kelime
  51. 51 Elli Birinci Bölüm.4.775 kelime
  52. 52 Elli İkinci Bölüm.5.321 kelime
  53. 53 Elli Üçüncü Bölüm.2.215 kelime
  54. 54 Elli Dördüncü Bölüm.4.093 kelime
  55. 55 Elli Beşinci Bölüm.1.056 kelime
  56. 56 Elli Altıncı Bölüm.3.045 kelime
  57. 57 Elli Yedinci Bölüm.1.086 kelime
  58. 58 Sekizinci Kitap—meyve ve Tohum. — Elli Sekizinci Bölüm.2.510 kelime
  59. 59 Elli Dokuzuncu Bölüm.1.655 kelime
  60. 60 Altmışıncı Bölüm.1.652 kelime
  61. 61 Altmış Birinci Bölüm.2.894 kelime
  62. 62 Altmış İkinci Bölüm.2.214 kelime
  63. 63 Altmış Üçüncü Bölüm.3.018 kelime
  64. 64 Altmış Dördüncü Bölüm.2.774 kelime
  65. 65 Altmış Beşinci Bölüm.2.081 kelime
  66. 66 Altmış Altıncı Bölüm.1.614 kelime
  67. 67 Altmış Yedinci Bölüm.1.973 kelime
  68. 68 Altmış Sekizinci Bölüm.1.664 kelime
  69. 69 Altmış Dokuzuncu Bölüm.4.029 kelime
  70. 70 Yetminci Bölüm.988 kelime

YİRMİ BİRİNCİ BÖLÜM.
Bilginin güç olduğu sık sık söylenir; ama cehaletin gücünü gereğince kim düşünüp dile getirmiştir? Bilgi ağır ağır kurar; cehalet bir saatte yıkar. Bilgi, sabırlı ve tutumlu yüzyıllar boyunca keşifleri çoğaltır, onları kayda geçirir; cehalet, günlük yemeğini bulamayınca o kayıtla ateş yakar ve tek kızartmasına nice kuşağın yanmış ruhlarıyla tat verir. Bilgi duyuları eğitir, ihtiyaçları inceltip çoğaltır, beceriye dönüşür ve yaşamı yeni bir altı günlük emekle çeşitlendirir; yedinci gün cehalet, elinde küçük bir yağ fıçısı ve kibritle, sarhoş halde çıkagelir ve kolayca, “Yok olsun,” der; çok renkli yaratılış karanlıkta büzüşüp kalır. Gerçekten de bilgi güçtür, ama vicdanla dizginlenmiş bir güçtür; neyin olması, neyin olabileceği konusunda bir vicdanı vardır. Cehaletse, bağlarından kurtulup serpilmesine izin verildi mi, insanlığın iyiliği için uzun emeklerle kurulmuş yapıyı ayakta tutan sütunları kapıp devirmeyi eğlence sayacak kör bir devdir; bütün sevinç yerlerini gömülü Babil gibi karanlığa boğar. Yaşama tek tek parçalarıyla, tek bir insanın gelişimi içinde baktığımızda da, olaylar arasındaki gerçek bağları bilmemek ve birbirini izleyen sonuçları zorlayacak araçlara ilişkin yanlış bir kuruntu—uzaklık derecelerini göremeyen, uzaktakini bir adım ya da bir el uzatımı ötedeymiş gibi algılayan göz yanılması gibi—alışkanlıkla gözlem yapan birinin gözünden kaçabilir mi? Bu yanılgı, hataya düşmüş ruhu yıkıma sürükler.

Gwendolen Harleth, Leubronn’dan yaptığı kasvetli yolculuğun ardından, Offendene’e gitmek üzere arabaya binmesi gereken istasyona sabah saat on buçukta vardı. Onu karşılamaya gelen bir araba da dostu da yoktu; Dover’dan gönderdiği telgrafta daha geç bir trenden söz etmişti, Londra istasyonunda beklemekten sabırsızlandığı için de eve yarım saatlik uzaklıkta, haber vermeden varmanın nasıl bir şey olacağını düşünmeden yola çıkmıştı. Bunlar, herhangi bir yere yakın olduğu için değil, her yere eşit uzaklıkta olduğu için seçilmiş istasyonlardan biriydi. Büyük bavullarıyla tek başına bırakılmış, Railway Inn denilen kocaman bir fenerden araba getirtilmesini bekliyordu. Bekleme odasının kirli boyası, tozlu sürahideki bayat su ve büyük harflerle tövbe edip dine dönmeye çağıran yazılar, ailesinin başına gelenlerin önüne serdiği kasvetli manzaranın parçaları gibi görünüyordu ona; bu yüzden dış kapıya, yola ve tarlalara bakan tarafa doğru aceleyle yürüdü. Ama burada güneş ışığının pırıltıları bile hüzünlü görünüyordu; sonbahar yapraklarıyla otlar titriyor, rüzgâr da yetişkin yavrularından ayrılmış, ne yapacağını bilemez haldeki bir horozun ve gaklayan iki tavuğun tüylerini kabartıyordu kuşkusuz. Demiryolu görevlisi de çaresiz görünüyordu; Gwendolen’la bavullarını masumca süzen bakışı, gözünün şaşılığı yüzünden dayanılmaz hale gelmişti. Hele yeni işe girmişti, onu tanımıyordu ve dünyada pek yüksek bir yeri olmadığı sonucuna varmalıydı. Kirli, eski bir baruş görüş alanındaydı; yaşlı bir işçi onu ağır ağır hazırlıyordu. Bunlar bir öyküye giremeyecek kadar önemsiz ayrıntılar; yine de çoğu yaşamın dönüm noktası bunlar olmadan açıklanamaz. Bir ruh haline birikip artan bir güçle durmadan sızar, sonunda bir kuramın ya da güdünün ağırlığını ve ivmesini kazanırlar. Felsefe bile böylesi belirleyici etkilerden bütünüyle kurtulmuş değildir; çirkin ve ilgisiz görünen bir yerde yalnız başına bırakılmak, aklında hiç geliri olmadığı duygusuyla, ince düşünen bir insanı şeylerin kökeni ve kendini böylesine kötü durumda bulduğu bir dünyanın nedeni üzerine ümitsizce düşünmeye itebilir. Ya böyle küçük şeyler; ince zevkli, toplum hayatına hazır genç bir kadını ne kadar etkiler? Kolunun üzerinde bir Hint şalı, yanında aşağı yukarı yirmi fit küp bavul ve yoksulluğun yeni bilincinin hayalindeki tatsızlıkları körüklemesine karşı duyduğu derin bir tiksintiyle. Her neyse, zavallı Gwendolen’ı ağır biçimde etkilediler ve direnen ruhunu yatıştırmaya yardım ettiler. Zorluk, çirkinlik ve aşağılanmanın ortasında yaşamanın ne yararı vardı? Eve dönüş böyle başlıyordu; karşılaşacağı şeylerin bir örneğiydi bu.

Sarsıntılı baruşta ağır ağır giderken hoşnutsuzluğu bu konu etrafında acı acı dönüp durdu; büyük bavulun biri sessiz sürücüyü sıkıştırıyor, öteki de ön koltuğa iple bağlanmış duruyordu. Leubronn’dan beri zihninde egemen olan düşünce, ailenin yeniden yurt dışına gideceğiydi; elbette az da olsa bir gelirleri kalmış olmalıydı—annesi kelimenin tam anlamıyla hiçbir şeyleri olmayacağını kastetmemişti. Yurt dışında sıkıcı bir yere gidip yoksulca yaşamak, onu tehdit eden kasvetli gelecek buydu. Yurt dışında yoksul İngilizlerden çok görmüştü; kendini, onun küçümsediği, yoksulca döşenmiş hayatlarının tekdüzeliğine gömülmüş, Alice, Bertha, Fanny ve Isabel çevresinde can sıkıntısı içinde büyürken, kendisi otuza yaklaşmış ve annesi giderek daha da kederlenmiş halde hayal ediyordu. Ama boyun eğmeyecek, talihsizlik ne yaparsa yapsın kendisine hükmetmesine izin vermeyecekti. Talihsizliğe henüz tam inanmamıştı; ama bu zavallı varışın yorgunluğu ve tiksintisi, kendisinde önceki huzursuz rüyalardan beter, rahatsız edici bir uyanışın etkisini yaratmaya başlamıştı. Aynadaki görüntüsünü öperken duyduğu kendinden hoşnutluk, herhangi bir şey—çekici, zeki, kararlı—olmanın beyhudeliği duygusuyla silinip gitmişti. Bütün bunların ne yararı vardı? Olaylar her türlü gelişebilirdi, erkeklerden nefret ediyordu. Evet, erkeklerden nefret ediyordu. Ama son birkaç saatte bu düşüncenin anlamı değişmişti. Çalıntı mallardan nefret etmek başka, onları kullanmamıza engel oldukları için daha da çok nefret etmek başkadır. Gwendolen, kendisiyle evlenmesine engel olan kişi Grandcourt olduğu için ona öfkelenmeye başlamıştı; bugünkü kasvetli yaşamının sebebi diye ona kızıyordu.

Ama ağır yolculuk neredeyse bitmişti; eve çıkan yol boyunca ilerleyen hantal araba pencerelerden görülebiliyordu. Portikonun altında beliren bir siluet Gwendolen’da yeni ve daha az bencil bir duygu dalgası uyandırdı. Arabadan atlayınca yüzünde yeni hüzün çizgileri belirmiş, sevgili annesinin güzel yüzünü gördü; kollarını annesinin boynuna doladı ve o an bütün acılarını yalnızca annesinin onlara ilişkin duygularıyla bağlantılı olarak hissetti.

Arkalarında elbette fazlalık sayılan dört kızın kederli yüzleri vardı; her biri, zavallılar—bizim hepimizin o sayısız kız kardeşi gibi—başkaları için önemsiz olan kendine özgü bir dünyaya sahipti. Ama hepsi de Gwendolen’ın gelişini bir bakıma talihsizliğin yumuşaması gibi görüyordu: Gwendolen’ın olduğu yerde ilginç bir şey olurdu; aceleyle öpüşmelerine karşılık vermesi, “Haydi şimdi gidin kızlar,” demesi bile kararlılığın ve otoritenin zayıflara verdiği türden bir teselliyi taşıyordu. İyi yürekli Bayan Merry, ailesine şefkatle bağlı bir mürebbiyede şimdiye dek açıklanamayan o mahzun ve boyun eğmiş haliyle, artık genel koşullarla aynı düzeydeydi; karşılanmayı beklemiyor, bavullarla ve arabacının ücretiyle ilgileniyordu. Bayan Davilow ile Gwendolen ise aceleyle üst kata çıkıp siyah sarı yatak odasına kapandılar.

“Boş ver, sevgili anneciğim,” dedi Gwendolen; Bayan Davilow’un yanaklarından süzülen gözyaşlarına mendilini şefkatle bastırdı. “Boş ver. Ben aldırmıyorum. Bir şey yapacağım. Bir şey olacağım. Her şey yoluna girecek. Uzakta olduğum için daha kötü görünüyordu. Hadi şimdi! Ben burada olduğum için sevinmelisin.”

Gwendolen bu sözlerin her birini içtenlikle söylüyordu. Şefkatli bir sevgi dalgası, cömertçe karar verme gücünü harekete geçirmişti; yolculuğu sırasında zihninden belirsizce geçen özgüvenli tasarılar bir anda belirginleşti. Birden nasıl “bir şey” olabileceğini kavramış gibiydi. En güzel anlarından biriydi bu; şefkatli annesi de o kabaran dalganın altındaki her şeyi unutarak ona bir tür hayranlıkla baktı. Şöyle dedi:

“Tanrı seni korusun, benim iyi, güzel yavrum! Sen mutlu olabilirsen ben de mutlu olurum!”

Ama günün ilerleyen saatlerinde sular çekildi; eski kaygan kayalar, eski yosunlu yerler yeniden ortaya çıktı. Talihsizlik yalnızca bir haber olmaktan çıkıp ağır, zorba bir ev sakini gibi kendini göstermeye başlayınca, cesaretin doğal olarak azaldı. Önceleri—o çirkin yolculuk sona erdiğinde—Gwendolen hâlâ Offendene’e, evine dönmüştü; onun için hemen önem taşıyan her şey kişisel rahatını sağlamak üzere yerli yerindeydi: dinlenirken büyük, sağlam evin ferah sessizliği; kişisel hazırlığının bütün incelikleriyle zahmetsizce ilgilenilmesi; sevdiği yiyeceklerle dolu küçük bir tepsinin odasına getirilmesi. Çünkü, “Bugün bizi herkesten uzak tut anneciğim. Seninle baş başa kalalım,” demişti.

Gwendolen salona indiğinde yeni yıkanmış bir kuğu gibi taze görünüyordu; annesinin yanındaki kanepede minderlerine yaslanarak oturdu. Talihsizlik henüz yüzünü ve soluğunu ona çevirmemişti. Her şeyi dinlemeye hazır hissediyor, düşünerek seçtiği bir kararlılıkla söze başlıyordu:

“Tam olarak ne yapmayı düşündün anneciğim?”

“Ah, yavrum, şimdi yapılacak ilk şey bu evden taşınmak. Bay Haynes neyse ki evi, biz tuttuğumuz zamanki kadar istekle şimdi de kiralamak istiyor. Lord Brackenshaw’ın temsilcisi, bizim için en iyi koşulları sağlayacak biçimde onunla her şeyi ayarlayacak: Bazley, bilirsin; hiç de kötü niyetli biri değil.”

“Lord Brackenshaw’ın burada kira almadan kalmanıza izin vereceğini düşünmeden edemiyorum anneciğim,” dedi Gwendolen. Yeteneklerini işlere değil, güzelliğinin uyandırdığı hayranlığı fark etmeye adamıştı.

“Sevgili çocuğum, Lord Brackenshaw İskoçya’da ve bizim durumumuzdan haberi yok. Ne amcan ne de ben ona başvurmayı tercih ederiz. Hem hizmetçiler olmadan, evi ısıtacak paramız yokken bu evde ne yapabiliriz? Bir an önce çıkmamız en iyisi. Yanımıza alacak giysilerimizden başka bir şeyimiz yok, biliyorsun?”

“Öyleyse yurt dışına gitmeyi düşünüyorsunuz, sanırım?” dedi Gwendolen. Sonuçta zihnini bu olasılığa alıştırmıştı.

“Ah, hayır canım, hayır. Nasıl yolculuk edebiliriz? Sen gelir ve gider konusunda hiçbir şey öğrenmedin,” dedi Bayan Davilow, gülümsemeye çalışarak. Sonra elini Gwendolen’ın elinin üzerine koyup kederle ekledi: “Bu, senin için işleri daha da zorlaştırıyor yavrum.”

“Peki nereye gideceğiz?” dedi Gwendolen; sesinde hafif bir sertlik vardı. İçinden yeni bir korku akıntısının geçtiğini hissetti.

“Her şey kararlaştırıldı. Papaz evinden biraz eşya getirilecek—elden çıkarılabilecek ne varsa.” Bayan Davilow duraksadı. Kendisi için gerçeğin yaratacağı etkiden daha çok, gergin bir beklentiyle kendisine bakıp sessiz kalan Gwendolen’a vereceği sarsıntıdan korkuyordu.

“Sawyer’s Cottage’a gideceğiz.”

Gwendolen önce sessiz kaldı; öfkeden, ona göre haklı bir öfkeden, yüzü solmuştu. Sonra küstahça şöyle dedi:

“Bu olanaksız. Başka bir yer düşünülmeliydi. Amcam buna izin vermemeliydi. Buna boyun eğmeyeceğim.”

“Canım çocuğum, başka ne düşünülebilirdi? Eminim amcan elinden geldiğince iyi davranıyor; ama kendisi de sıkıntıda, ailesini geçindirmek zorunda. Tam olarak anlıyor musun? Unutmamalısın—hiçbir şeyimiz yok. Onunla kız kardeşimin bize vereceklerinden başka kesinlikle hiçbir şeyimiz olmayacak. Ellerinden gelen bütün sağduyu ve çabayı gösterdiler; bizim de bir şeyler kazanmaya çalışmamız gerek. Ben ve kızlar Winchester’daki Kadınlar Yardım Kurumu için masa örtüsüne bordür işleyeceğiz; bir de cemaatin Pennicote Kilisesi’ne armağan edeceği bir komünyon örtüsü yapacağız.”

Bayan Davilow bu ayrıntıları ürkekçe anlattı. Ama zavallı çocuğun durumlarını kavramasını başka nasıl sağlayabilirdi? Şimdilik, gelecekte ne olursa olsun, boyun eğmek zorundaydı; kendisi de gelecekte daha iyi bir şeyler olacağına dair boş bir inanç taşıyordu.

“Ama Sawyer’s Cottage’tan başka bir yer bulunabilirdi elbette,” diye üsteledi Gwendolen; kâbus görür gibi, bir gümrük memurunun yaşamış olduğu bu evin görüntüsüne kapılmıştı.

“Hayır, canım. Ev bulmak zor; böylesine gözlerden uzak bir yer bulduğumuza şükretmeliyiz. O kadar da kötü değil. İki küçük oturma odasıyla dört yatak odası var. İstediğin zaman tek başına oturabilirsin.”

Annesine duyduğu şefkatli ilgi şu anda öylesine azalmıştı ki Gwendolen bu yatıştırıcı sözlere aldırmadı.

“Bütün mal varlığınızın bir anda yok olduğuna inanamıyorum anne. Bu kadar kısa sürede nasıl emin olabilirsin? Bana yazalı daha bir hafta olmadı.”

“İlk haber çok daha önce geldi canım. Ama iyice gerekmedikçe sevincini kaçırmak istemedim.”

“Ah, ne can sıkıcı!” dedi Gwendolen, öfkesi tazelenince yüzü kızararak. “Bilseydim kazandığım parayı eve getirebilirdim; bilmediğim için kaldım ve kaybettim. Neredeyse iki yüz sterlinim vardı; bir süre geçinmemize yeterdi, ben de o arada bir planı hayata geçirebilirdim.” Bir an durdu, ardından daha hiddetle ekledi: “Her şey bana karşı. İnsanlar yanıma ancak hayatımı karartmaya geliyor.”

“İnsanlar” derken Deronda’yı da kastediyordu. Deronda hayatına karışmasaydı birkaç napolyonla yeniden kumar masasına oturacak, belki de kayıplarını geri kazanacaktı.

“Kendimizi Tanrı’nın takdirine bırakmalıyız yavrum,” dedi zavallı Bayan Davilow; kumar oynandığını öğrenince şaşırmıştı ama daha fazlasını söylemeye cesaret edemedi. “İnsanlar” derken Grandcourt’u kastettiğinden emindi; onun hakkında konuşması yasaktı. Gwendolen hemen karşılık verdi:

“Ama ben kendimi bırakmıyorum. Elimden geleni yapacağım. İnsanların kötülüğüne Tanrı’nın takdiri demenin ne anlamı var? Mektubunda paramızı kaybetmemizin Bay Lassman’ın suçu olduğunu söylemiştin. Hepsini alıp kaçtı mı?”

“Hayır canım, anlamıyorsun. Büyük spekülasyonlara girişmişti; kazanç sağlamayı umuyordu. Madenlerle ve benzeri şeylerle ilgiliydi. Çok fazla risk aldı.”

“Ben buna Tanrı’nın takdiri demem; paramızı sorumsuzca kullanmış, cezalandırılmalı. Mahkemeye başvurup servetimizi geri alamaz mıyız? Amcam önlem almalı, böyle haksızlıklara boyun eğmemeli. Mahkemeye gitmeliyiz.”

“Canım yavrum, bu şekilde kaybedilen parayı mahkeme geri getiremez. Amcan, yere dökülen süt gibi olduğunu söylüyor. Üstelik dava açabilmek için de servet gerekir; mahvolmuş insanlar için adalet yok. Bizim paramız da başkalarınınkiyle birlikte gitti. Tek zarar gören biz değiliz; bizim dışımızda da duruma boyun eğmek zorunda olanlar var.”

“Ama Sawyer’s Cottage’ta yaşayıp senin altışar peniye, şilinlere çalışmanı kabullenmeyeceğim. Bunu yapmayacağım. Rütbemize ve eğitimimize daha çok yakışan bir şey yapacağım.”

“Amcanla hepimiz bunu onaylayacağımıza, seni bunun için daha çok takdir edeceğimize eminim canım,” dedi Bayan Davilow; güç bir konuyu açmak için beklenmedik bir fırsat bulduğuna sevinmişti. “Daha iyi bir şey çıkarsa daha kötüsüne razı ol demek istemedim. Hem amcan hem teyzen, yeteneklerinle eğitiminin senin için bir servet olduğunu düşünüyordu; sana uygun bir iş bile duymuşlar.”

“Neymiş o anne?” Gwendolen’in öfkesinin bir kısmı yerini meraka bıraktı; aklından romantik tahminler de geçmiyor değildi.

“İki iş olanağı var. Biri, üç kızı olan bir piskopos ailesinin yanında; diğeri de oldukça seçkin bir okulda. Her iki yerde de Fransızcan, müziğin, dansın; ayrıca bir hanımefendi olarak görgün ve alışkanlıkların tam aranan nitelikler. İkisinin de ücreti yılda yüz sterlin. Şimdilik…” Bayan Davilow korkup tereddüt etmişti. “Sıradan, dar bir yaşama mecbur kalmamamız için belki bu iki işten birini kabul edersin.”

“Ne! Madame Meunier’nin yanındaki Bayan Graves gibi mi olayım? Hayır.”

“Bana kalırsa Doktor Monpert’in okulu daha uygun olur. Bir piskopos ailesinin yanında zorluk çekmezsin.”

“Kusura bakma anne. Mürebbiyelik her yerde zordur. Bir piskopos ailesinde küçümsenmek, başka bir yerdekinden daha hoş olmaz. Üstelik öğretmenlikten nefret ettiğimi çok iyi biliyorsun. Alice’e benzeyen üç beceriksiz kızla kapalı kaldığımı düşünsene! Mürebbiye olacağıma göç ederim.”

Gwendolen’den göç etmenin tam olarak ne anlama geldiğini açıklaması istenmedi. Bayan Davilow, bir çıkış yolu göremediğinden ve Gwendolen amcasıyla teyzesiyle karşılaştığında çıkabilecek çatışmayı korkuyla düşündüğünden sustu. Gwendolen’in gururlu, başkaldıran sözlerinde, sakladığı belirli bir planı olduğunu düşündüren bir ketumluk vardı. Gwendolen’in pratik konulardaki bilgisizliği, kendisine hükmetmiş olan o güçlü iradenin ve cesaretin işe yarayacağına dair annesinin inancını bir türlü sarsamıyordu.

“Birkaç süs eşyam var anne, onları satabilirim,” dedi Gwendolen. “Bir miktar para eder; biraz paraya ihtiyacım var, şimdilik idare etmek için. Wanchester’daki Marshall’ın alacağını sanıyorum; bir keresinde bir hanımdan aldığını söylediği bilezikler göstermişti. Jocosa gidip sorabilir. Nasıl olsa Jocosa bizden ayrılacak. Ama önce bu işi yapabilir.”

“Elinden gelen her şeyi yapar, zavallı canım. Sana henüz söylemedim; bütün birikimini, üç yüz sterlinini almamı istedi. Ona küçük bir okul açmasını söylüyorum. Bunca zaman bizimle kaldıktan sonra şimdi yeni bir ailenin yanına gitmesi zor olur.”

“Öyleyse onu piskoposun kızları için öner,” dedi Gwendolen; yüzünde birden bir kahkaha parıltısı belirmişti. “Eminim benden daha başarılı olur.”

“Amcana böyle şeyler söylememeye dikkat et,” dedi Bayan Davilow. “Bu konuda uğraştığı şeyi küçümsediğin için incinir. Ama sanırım aklında, ona danışsan itiraz etmeyeceği başka bir şey var.”

“Önce danışmak istediğim başka biri var. Arrowpointler hâlâ Quetcham’da mı, Herr Klesmer de orada mı? Ama zavallı canım annem, bunları bilemeyeceğini tahmin ediyorum. Jeffries atla bir not götürebilir mi?”

“Ah canım, Jeffries burada değil; at tüccarı da atları götürdü. Ama Leek’in çiftliğinden biri bizim için gidebilir. Arrowpointlerin Quetcham’da olduğunu biliyorum. Bayan Arrowpoint geçenlerde kartını bırakmış, ama onu göremedim. Herr Klesmer’in orada olup olmadığını bilmiyorum. Yarın gelmeden göndermek mi istiyorsun?”

“Evet, olabildiğince çabuk. Bir not yazacağım,” dedi Gwendolen, ayağa kalkarak.

“Aklından ne geçiyor Gwen?” diye sordu Bayan Davilow. Gwendolen’in aceleci ve neşeli hâlini görünce şaşkınlığının ortasında rahatlamıştı.

“Ne olduğunu dert etme, canım benim güzel annem,” dedi Gwendolen; onu avutmak için bir an oturduğu yere dönüp okşadı. “Bir şey yapacağım. Her şey kesinleşene kadar ne olduğunu sorma. Sonra içini ferahlatacağım. Canım yüzün! Şu üç haftada on yaş yaşlanmış. Hadi, hadi, hadi; ağlama.” Gwendolen annesinin başını iki eliyle tutup titreyen göz kapaklarını öptü. “Ama bana karşı çıkma, önüme engel koyma. Kendim karar vermeliyim. Amcamın ya da başka birinin buyruğuyla hareket edemem. Hayatım beni ilgilendirir. Bence,” dedi, sesine küçümseyici bir keskinlik katarak, “seni Sawyer’s Cottage’ta yaşamaya mahkûm etmekten daha iyisini yapabilirim.”

Gwendolen bu son cümleyi söylerken yeniden ayağa kalktı, bir yazı masasına giderek Klesmer’e şu notu yazdı:

Bayan Harleth, Herr Klesmer’e saygılarını sunar ve mümkünse yarın kendisini ziyaret etmesini rica etme cüretini gösterir. Bu ricada bulunarak nezaketinden böylesine yararlanmasının sebebi son derece ciddidir. Ailesini ilgilendiren talihsiz koşullar onu öyle bir yola girmeye mecbur bırakmıştır ki öğüt almak için yalnızca Herr Klesmer’in engin bilgisine ve muhakemesine başvurabilir.

“Anne, lütfen bu mektubu hemen Quetcham’a gönder,” dedi Gwendolen, mektubun üzerine adresi yazarken. “Adamdan cevap gelene kadar beklemesini iste. Hiç vakit kaybetmeyelim.”

O anda tek derdi mektubu yola çıkarmaktı; ama bunun sağlandığına emin olunca başka bir kaygı belirdi ve onu huzursuz bir heyecan içinde tuttu. Ya Klesmer Quetcham’da değilse, sonra ne yapabilirdi? Gwendolen’in talihi olduğuna inandığı şeye güveni epey yara almıştı. İşler ters gitmişti. Erişebileceğini düşündüğü görkemli bir evlilik korkunç bir kusurla sakatlanmıştı. Ruletin şansı onun isteklerine göre şekillenmemiş, adını bile bilmediği bir adamla niyetlerinin arasına girmişti. Dünyanın işlerini yürüten o sıkıcı insanların davranışı, özellikle de kendisine en çok zarar veren noktalarda kusurluydu. Gwendolen Harleth bütün güzelliğine ve kendinden emin gücüne rağmen aşağılanma tehdidini yakından hissediyordu. İlk kez, bu dünyanın koşulları ona başıboş kaldığı, kimsenin kendisini diğer sayısız kızdan daha fazla önemseyip korumadığı, uğuldayarak akıp giden bir kalabalık gibi görünüyordu; başına gelenin kendisi için ne büyük bir haksızlık olduğunu düşünse de. Klesmer Quetcham’da değilse, gerisi de öyle olurdu: İstemediği bu ihtimal kendini giderek daha olası gösteriyor; zihnini, onu Sawyer’s Cottage’tan ya da sonunda “bir iş tutma” zorunluluğundan kurtarabilecek umutsuz seçenekler üzerinde çalışmaya zorluyordu. Bu söz, gururunu en çok inciten, zevklerine en çok ters düşen şeyleri özetliyordu; hiç değilse, hoşnutsuzlukları hayal etmesine yetecek kadar deneyimi vardı.

Yine de Klesmer orada olabilirdi. Gwendolen böyle bir durumda olacakları umutla düşündü; bu ihtimal, kendine özgü sıkıntılarını bile ünlü ve sıra dışı kişilerin yaşamöykülerinde pekâlâ yer alabilecek şeyler gibi gösteriyordu. Yakın tanıdıklarına kendisini sıra dışı bulup bulmadıkları sorulsaydı, “Hayır” diyen ilk kişi onu şaşırtırdı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…