Bölümler 70Şu an: Birinci Kitap—şımartılmış Çocuk. — Birinci Bölüm.
- 1 Birinci Kitap—şımartılmış Çocuk. — Birinci Bölüm.2.251 kelime · Okuduğun bölüm
- 2 İkinci Bölüm.1.803 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm.4.601 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm.1.186 kelime
- 5 Beşinci Bölüm.2.528 kelime
- 6 Altıncı Bölüm.3.611 kelime
- 7 Yedinci Bölüm.5.025 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm.1.697 kelime
- 9 Dokuzuncu Bölüm.2.436 kelime
- 10 Onuncu Bölüm.2.513 kelime
- 11 İkinci Kitap—akarsuların Buluşması — On Birinci Bölüm.3.829 kelime
- 12 On İkinci Bölüm.1.340 kelime
- 13 On Üçüncü Bölüm.4.042 kelime
- 14 Ondördüncü Bölüm.2.955 kelime
- 15 On Beşinci Bölüm.2.156 kelime
- 16 On Altıncı Bölüm.5.940 kelime
- 17 On Yedinci Bölüm.3.024 kelime
- 18 On Sekizinci Bölüm.1.667 kelime
- 19 Üçüncü Kitap—seçim Yapan Genç Kadınlar — On Dokuzuncu Bölüm974 kelime
- 20 Yirminci Bölüm5.369 kelime
- 21 Yirmi Birinci Bölüm.2.732 kelime
- 22 Yirmi İkinci Bölüm.3.566 kelime
- 23 Yirmi Üçüncü Bölüm.4.343 kelime
- 24 Yirmi Dördüncü Bölüm.3.049 kelime
- 25 Yirmi Beşinci Bölüm.2.662 kelime
- 26 Yirmi Altıncı Bölüm1.944 kelime
- 27 Yirmi Yedinci Bölüm.2.646 kelime
- 28 Dördüncü Kitap—gwendolen İstediğini Elde Ediyor. — Yirmi Sekizinci Bölüm.4.464 kelime
- 29 Yirmi Dokuzuncu Bölüm.3.354 kelime
- 30 Otuzuncu Bölüm.4.041 kelime
- 31 Otuz Birinci Bölüm.1.988 kelime
- 32 Otuz İkinci Bölüm.5.749 kelime
- 33 Otuz Üçüncü Bölüm.3.983 kelime
- 34 Otuz Dördüncü Bölüm.1.892 kelime
- 35 Beşinci Kitap—mordecaı. — Otuz Beşinci Bölüm.8.024 kelime
- 36 Otuz Altıncı Bölüm.6.525 kelime
- 37 Otuz Yedinci Bölüm.4.269 kelime
- 38 Otuz Sekizinci Bölüm.2.750 kelime
- 39 Otuz Dokuzuncu Bölüm.2.596 kelime
- 40 Kırkıncı Bölüm.4.336 kelime
- 41 Altıncı Kitap—açığa Çıkanlar — Kırk Birinci Bölüm.2.045 kelime
- 42 Kırk İkinci Bölüm.6.572 kelime
- 43 Kırk Üçüncü Bölüm.1.951 kelime
- 44 Kırk Dördüncü Bölüm.2.532 kelime
- 45 Kırk Beşinci Bölüm.2.706 kelime
- 46 Kırk Altıncı Bölüm.3.097 kelime
- 47 Kırk Yedinci Bölüm.1.443 kelime
- 48 Kırk Sekizinci Bölüm.7.797 kelime
- 49 Kırk Dokuzuncu Bölüm.581 kelime
- 50 Yedinci Kitap—anne ve Oğul — Ellinci Bölüm.1.870 kelime
- 51 Elli Birinci Bölüm.4.775 kelime
- 52 Elli İkinci Bölüm.5.321 kelime
- 53 Elli Üçüncü Bölüm.2.215 kelime
- 54 Elli Dördüncü Bölüm.4.093 kelime
- 55 Elli Beşinci Bölüm.1.056 kelime
- 56 Elli Altıncı Bölüm.3.045 kelime
- 57 Elli Yedinci Bölüm.1.086 kelime
- 58 Sekizinci Kitap—meyve ve Tohum. — Elli Sekizinci Bölüm.2.510 kelime
- 59 Elli Dokuzuncu Bölüm.1.655 kelime
- 60 Altmışıncı Bölüm.1.652 kelime
- 61 Altmış Birinci Bölüm.2.894 kelime
- 62 Altmış İkinci Bölüm.2.214 kelime
- 63 Altmış Üçüncü Bölüm.3.018 kelime
- 64 Altmış Dördüncü Bölüm.2.774 kelime
- 65 Altmış Beşinci Bölüm.2.081 kelime
- 66 Altmış Altıncı Bölüm.1.614 kelime
- 67 Altmış Yedinci Bölüm.1.973 kelime
- 68 Altmış Sekizinci Bölüm.1.664 kelime
- 69 Altmış Dokuzuncu Bölüm.4.029 kelime
- 70 Yetminci Bölüm.988 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
En büyük korkun kendi ruhundan olsun:
Orada, ölüleri çiğneyip ganimetlerini kapmak için
koşuşturan arzular kalabalığının ortasında
intikam gizlenir; ayaksızdır, karşı konulmazdır,
yavaş ölüm yüklü buharlar gibi,
ve ele geçirilmiş sevinçlerin en güzel alayının üzerine
solgun salgınını üfler.
DANIEL DERONDA.
BİRİNCİ KİTAP—ŞIMARTILMIŞ ÇOCUK.
BİRİNCİ BÖLÜM.
İnsanlar bir başlangıç yanılsaması olmadan hiçbir şey yapamaz. Katı ölçümcü bilim bile, işe bir yanılsama birimiyle başlamak zorundadır; yıldızların dur durak bilmeyen yolculuğunda, yıldız saatinin zamanın Sıfır olduğunu varsayacağı bir nokta belirlemelidir. Daha az kesin olan büyükannesi Şiir'in hep ortadan başladığı bilinir; ama düşününce onun yöntemi de pek farklı görünmez. Çünkü Bilim de geriye ve ileriye doğru sayar, birimini milyarlara böler ve saatinin ibresi Sıfırdayken aslında olayların ortasından yola çıkar. Hiçbir geriye bakış bizi gerçek başlangıca götüremez; önsözümüz ister gökte ister yeryüzünde geçsin, hikâyemizin yola çıktığı ve her şeyi baştan varsayan o olgunun yalnızca bir parçasıdır.
Güzel miydi, değil miydi? Bakışına o dinamik niteliği veren biçimin ya da ifadenin sırrı neydi? O ışınlarda iyi cin mi, kötü cin mi baskındı? Büyük olasılıkla kötü olanı; yoksa etkisi neden dingin bir büyü değil de huzursuzluk uyandırıyordu? Neden yeniden bakma isteği, bütün benliğin onayladığı bir özlem değil de bir zorlama gibi hissediliyordu?
Daniel Deronda'nın zihninde bu soruları uyandıran kadın kumar oynuyordu. Hem de güney göğünün altında, yırtık pırtık giysiler içindeyken yıkık bir duvarın üstünde bakır paralar atan biri gibi açık havada değil; çağların aydınlanmasının aynı zevk için ağır bir yaldızlı süslemeler, koyu renkler ve tombul çıplak bedenler masrafıyla hazırladığı o görkemli mekânlardan birinde. Bunların hepsi de aynı ölçüde ağırdı; büyük ölçüde en seçkin çevreye mensup insanların nefesini yoğunlaştırmaya elverişli bir ortam oluşturuyorlardı. Üstelik bu nefesi başka bir yerde, en azından pek seçkin olmayan kişilerin aynı oranda bulması kolay değildi.
Eylül günlerinden birinde saat dörde yaklaşıyordu; hava, görünür bir pus oluşturacak kadar koyulaşıp ağırlaşmıştı. Derin sessizliği yalnızca hafif bir tıkırtı, ince bir şıngırtı, küçük bir süpürme sesi ve ustalıkla yapılmış bir otomatın ağzından çıkması beklenebilecek türden, arada bir duyulan tekdüze bir Fransızca söz bozuyordu. İki uzun masanın çevresinde iki sıkışık insan kalabalığı toplanmıştı; biri dışında hepsi yüzünü ve dikkatini masalara çevirmişti. İstisna, dizleriyle baldırları doğal derileri dışında çıplak, bedeninin geri kalanıysa süslü bir kostüm içindeki kederli küçük bir oğlandı. Yalnızca onun yüzü kapıya dönüktü. Gezici bir gösterinin platformunda canlı reklam gibi sergilenen süslenmiş bir çocuğun donuk bakışıyla gözlerini kapıya dikmiş, rulet masasında kendini oyuna kaptırmış bir hanımın hemen arkasında duruyordu.
Bu masanın çevresinde elli ya da altmış kişi toplanmıştı. Çoğu, yeni gelenlerin ara sıra katıldığı dış sıralarda duran basit seyircilerdi; aralarından, genellikle bir kadının, kumar tutkusunun gerçekte nasıl bir şey olduğunu görmek için sırf öylesine, şirin bir gülümsemeyle beş frank bıraktığı da olurdu. Daha güçlü bir haz peşinde olan ve oyuna kendini kaptırmış kişilerin görünüşü, Avrupa'nın birbirinden çok farklı tiplerini sergiliyordu: Livonyalılar ve İspanyollar, Greko-İtalyanlar ve çeşitli Almanlar, İngiliz aristokratları ve İngiliz halkından kişiler. İnsan eşitliğinin çarpıcı bir göstergesiydi bu. İngiliz bir kontesin mücevherli beyaz parmakları, bir yığın madeni parayı kapmak için çıplak bileğini uzatan kemikli, sarı, yengeç kıskacı gibi bir ele değmek üzereydi. Bu el; köşeli, zayıf yüzü, derin gözleri, kırlaşmış kaşları ve akbabayı andıran hafif bir başkalaşım gibi görünen seyrek, dağınık saçlarıyla kolayca eşleştirilebilirdi. Peki, kontes hanım başka nerede, kısa süreli çiçeklenmesinin ardından yapay çiçekleri gibi solup erkenden yaşlanmış, kuru dudaklı, kadınsı bir figürün yanına nazikçe oturmayı kabul ederdi? Önünde eski püskü kadife bir çantayla oturan bu kadın, kartını delmekte kullandığı iğnenin ucunu arada bir ağzına götürüyordu. Orada, güzel kontesin hemen yakınında, sarışın ve yumuşak elli, saygın bir Londralı tüccar da vardı. Kaygan saçlarını önden ve arkadan özenle ayırmış, soylulara ve seçkinlere gönderilmiş, itibarlı himayeleri sayesinde tatillerini modaya uygun biçimde ve bir ölçüde onların itibarlı çevresinde geçirebildiğini hatırlıyordu. Onunki, iştahı yok eden kumarbaz tutkusu değildi; iyi beslenmiş bir boş vakit düşkünlüğüydü. İşte para kazanıp gösterişli biçimde harcadığı aralarda, oyunda para kazanıp onu daha da gösterişli biçimde harcamaktan iyi bir uğraş bulamıyordu. Tanrı'nın eğlencesini hiçbir zaman hoş karşılamadığını göstermediğini hep aklında tutuyor; çok kazanmanın ve başkalarının kaybettiğini görmenin tatlılığı, çok kaybetmenin ve başkalarının kazandığını görmenin acılığına dönüşürse oyunu bırakacak kadar da soğukkanlı davranıyordu. Çünkü kumarın kusuru, onda para kaybetmekti. Tavrında tüccara özgü bir yan bulunabilirdi ama zevkleri bakımından en eski unvanların sahipleriyle aynı sınıfa yakışıyordu. Sandalyesinin hemen yanında, sakin ve heykel gibi dimdik duran yakışıklı bir İtalyan vardı. Üzerinde kıvrık bıyıkları olan bir elçinin az önce kendisine getirdiği yeni keseden çıkan ilk napolyon yığınını adamın üzerinden uzanarak masaya koyuyordu. Yarım dakika geçmeden yığın, burnunu sıkan gözlükler takmış, eski püskü peruklu bir kadına doğru itilmişti. Yaşlı kadının dudaklarında hafif bir parıltı, belli belirsiz bir mırıltılı gülümseme belirdi; heykel gibi İtalyan ise kıpırdamadı. Şansı ezip geçen yanılmaz bir sisteme güvendiğinden olsa gerek, hemen yeni bir yığın hazırladı. Zayıflamış bir zampara ya da ömrünü tüketmiş bir çapkın izlenimi veren bir adam da aynısını yapıyordu. Hayata tek gözlük camından bakıyor, para üstü isterken elini titreyerek uzatıyordu. Oynarken sergilediği ateşli ama kararsız dürtüselliğe, kuşkusuz sert bir sistem değil, beyaz kargalarla ilgili bir düş ya da ayın sekizinin uğurlu olduğuna dair bir çıkarım ilham veriyordu.
Her oyuncu ötekinden belirgin biçimde farklı olsa da ifadelerinde bir tür tekdüze siliklik vardı; bu, bir maske etkisi yaratıyordu. Sanki hepsi, beyinlerini bir süreliğine aynı dar ve tekdüze eyleme zorlayan bir kökten yemişlerdi.
Deronda'nın, gazla zehirlenmiş bu donuk dalgınlık sahnesine bakarken aklına ilk gelen, İspanyol çoban çocuklarının kumarının ona daha imrenilesi göründüğüydü. Rousseau, sanat ve bilimin insanlığa pek hayırlı olmadığını savunmakta bu ölçüde haklı sayılabilirdi. Ama birden, anın dramatik bir nitelik kazandığını hissetti. Yakınlarında, kendisinden çok uzak olmayan bir açıyla duran genç bir hanıma gözü takıldı; bakışı en son ona ilişmişti. Yanındaki oyuna oturmuş orta yaşlı bir hanıma doğru eğilip İngilizce konuşuyordu. Bir sonraki an yeniden oyununa döndü ve zarif bedeninin tüm boyunu gösterdi. Yüzüne hayranlık duymadan bakmak belki mümkündü ama ona kayıtsızca geçip gitmek zordu.
Deronda'nın içinde uyandırdığı düşünce çatışması, bakışlarına giderek artan bir inceleme ifadesi verdi; bu ifade, hayranlığı oluşturan belirsiz duyarlılıkların karma parıltısından gittikçe uzaklaşıyordu. Bir an, bu muammalı peri kızının kesin bir seçim havasıyla bahsini masaya koymak için öne eğilişinde bedeninin, kollarının ve ellerinin hareketlerini izledi; sonraki an, şu anda kendisini seyredenlerin etkisinde kalmadan doğrudan oyuna yönelmiş yüzüne döndü. Peri kız kazanmıştı. Soluk gri eldivenler içindeki ince, zarif parmakları kendisine doğru sürülen paraları kazanılan noktaya geri götürmek üzere ayarlarken çevresini soğuk ve tarafsız denecek kadar belirgin bir bakışla süzdü. Bu bakışta, içten gelen bir coşkuyu gizleyen sanat dediğimiz şeyden az da olsa vardı.
Ama bu bakış sırasında gözleri Deronda'nın gözleriyle buluştu. İstediği gibi gözlerini kaçırmak yerine, bakışlarının üzerine takılıp kaldığını tatsız bir biçimde fark etti—ne kadar süreyle? Deronda'nın onu ölçüp biçtiği ve aşağı gördüğü; çevresindeki insan posasından bambaşka nitelikte olduğu, kendini onun dışında ve üstünde bir yerde hissettiği, onu daha aşağı bir türün örneği olarak incelediği düşüncesi, içini titreten bir öfkeyi uyandırdı ve çatışmayla birlikte o anı uzattı. Kanı yanaklarına çıkarmadı ama dudaklarından çekti. İçinden gelen bir meydan okumanın yardımıyla kendini denetledi; dudaklarının solması dışında hiçbir duygu belirtisi göstermeden oyununa döndü. Ama Deronda'nın bakışı uğursuz bir göz değmiş gibi etki etmişti. Bahsi kayboldu. Önemi yoktu; birkaç napolyonla rulet oynamaya başladığından beri hep kazanıyordu ve elinde hatırı sayılır bir yedek vardı. Şansına inanmaya başlamış, başkaları da buna inanmıştı. Şans tanrıçası diye ona tapacak, oyunu yönlendiren bir kehanet gibi oynayışını seyredecek bir maiyetin peşinden geldiğini hayal ediyordu. Erkek kumarbazların başına böyle şeyler gelmişti; bir kadın neden aynı üstünlüğe sahip olmasındı? Başta oynamasını istemeyen arkadaşı ve refakatçisi de artık bu oyunu onaylamaya başlamış, yalnızca doğru zamanda bırakıp parayı İngiltere'ye götürmesi için ihtiyatlı bir öğüt vermişti. Gwendolen bu öğüde, kazançları değil oyunun heyecanını önemsediğini söyleyerek karşılık vermişti. Öyleyse bu an, kumara ilişkin hevesli deneyiminde bir doruk noktası olmalıydı. Yine de bir sonraki bahsi de silinip gidince gözlerinin yuvaları ısınmaya başladı. Bakmadan da o adamın onu hâlâ izlediğinden emindi; bu, işkenceye dönüşmeye başlayan bir baskıyı andırıyordu. Öyleyse yılmamak, kazancı da kaybı da umursamıyormuş gibi oynamayı sürdürmek için daha çok sebebi vardı. Arkadaşı dirseğine dokunup masadan ayrılmayı önerdi. Gwendolen cevap olarak aynı noktaya on louis koydu. Zihnin öfkeli direnişin doyumundan başka hiçbir amacı göremediği bir meydan okuma havasına kapılmıştı; baskın bir dürtünün çocukça budalalığıyla şansı da meydan okudukları arasına katıyordu. Çarpıcı biçimde kazanamıyorsa, sıradaki en iyi şey çarpıcı biçimde kaybetmekti. Kaslarını denetliyor, ağzında ya da ellerinde hiçbir titreme göstermiyordu. Bahsi her silinişinde iki katına çıkarıyordu. Artık pek çok kişi onu izliyordu ama farkında olduğu tek bakış, hiç ona bakmadığı hâlde yerinden ayrılmadığından emin olduğu Deronda'nınkiydi. Böyle bir dramı sahnelemek uzun sürmez: gelişme de felaket de çoğu zaman dakika ibresinden daha hantal bir şeyle ölçülemez. “Bahsinizi koyun, hanımlar beyler,” dedi, dağıtıcının bıyığıyla çene sakalı arasından gelen, kaderin otomat gibi sesi; Gwendolen kolunu uzatıp son zavallı napolyon yığınını yatırdı. “Bahisler kapandı,” dedi kader. Beş saniye içinde Gwendolen masadan döndü; ama kararlılıkla yüzünü Deronda'ya çevirip ona baktı. Bakışları buluştuğunda Deronda'nın gözlerinde alaycı bir gülümseme vardı. Yine de dikkatini üzerinde tutması, onu bireysel yüzü olmayan bir böcek sürüsünden biriymiş gibi önemsememesinden daha iyiydi. Üstelik kendini beğenmişliğine ve alaycılığına rağmen, onun hem cesaretine hem de görünüşüne hayran olmadığına inanmak zordu. Gençti, yakışıklıydı, dikkat çekici bir havası vardı; geçerken oyun masasını protestonun asık suratlı bakışıyla lekelemeyi görev bilen şu gülünç, zevksiz Filistlilerden biri değildi. Hayran olunmaya layık olduğumuza dair genel kanaatimiz tek bir olumsuz tepki karşısında kolay kolay sarsılmaz. Aksine, Kibir denen geniş ailenin kadın ya da erkek üyeleri yaptıkları iş soğuk karşılandığında, çoğu zaman biraz daha fazlasının anlaşılmaz muhalifi ikna edeceğine inanırlar. Gwendolen'in düşünce alışkanlıklarında, neyin hayranlık uyandırdığını bildiği ve kendisine hayran olunduğu baştan kabul edilmişti. Düşüncelerinin bu temeli tatsız bir sarsıntı geçirmiş, biraz yalpalamıştı ama kolayca yıkılacak gibi değildi.
Akşamleyin aynı oda daha da bunaltıcı biçimde ısıtılmış, gaz ışıklarıyla ve etrafta eteklerini sürüyerek dolaşan ya da sedirlere oturmuş hanımların giysileriyle ışıl ışıl olmuştu.
Deniz yeşili giysiler ve gümüş takılar içindeki Nereid; yeşil şapkasının ve açık kahverengi saçlarının üzerinden geriye sarkan, gümüşle tutturulmuş soluk deniz yeşili bir tüy takmıştı. Bu, Gwendolen Harleth’ti. Rulet masasında yanına oturmuş hanımın kanadı altında, daha doğrusu omzunun yanında süzülüyordu; yanlarında beyaz bıyıklı, saçları kısa kesilmiş, kalın kaşlı, sert ve Alman bir beyefendi vardı. Tanıdıklarıyla sohbet etmek için dolaşıyor ya da ayakta duruyorlardı; oturan gruplar Gwendolen’i dikkatle izliyordu.
“Çarpıcı bir kız şu Bayan Harleth; başkalarına benzemiyor.”
“Evet, şimdi kendini bir tür yılan gibi süslemiş; baştan aşağı yeşil ve gümüş, boynunu da her zamankinden biraz daha fazla kıvırıp duruyor.”
“Ah, mutlaka olağanüstü bir şey yapması gerek. Sanırım öyle bir kız. Güzel buluyor musunuz, Bay Vandernoodt?”
“Hem de çok. Bir adam onun uğruna darağacını göze alabilir; yani bir aptal alabilir.”
“Demek kalkık burun ve uzun, dar gözlerden hoşlanıyorsunuz?”
“Böyle bir bütünün parçası olduklarında.”
“Yılan bütününün mü?”
“Öyle isterseniz. Kadını yılan baştan çıkarmış; erkeği neden baştan çıkarmasın?”
“Kesinlikle çok zarif; ama yanaklarına biraz renk gerek. Lamia güzelliği var onda.”
“Tam tersine, tenini başlıca çekiciliklerinden biri sayıyorum. Sağlıklı görünen, sıcak bir solgunluğu var. Şu ince burun ve azar azar yukarı kıvrılan ucu da insanı baştan çıkarıyor. Bir de ağzı… Daha güzel bir ağız görülmemiştir; dudakları ne hoşça geriye kıvrılmış, değil mi Mackworth?”
“Öyle mi dersiniz? Ben o tür ağızlara dayanamam. Kendi güzelliğinin farkındaymış gibi kendinden hoşnut görünüyor; kıvrımları fazla hareketsiz. Daha çok titreyen bir ağzı severim.”
“Bana kalırsa iğrenç,” dedi yaşlı dul kadın. “Ne tuhaf, sevimsiz kızlar nasıl da moda oluyor. Şu Langenler kim? Bilen var mı?”
“Son derece görgülüler. Russie’de onlarla birkaç kez yemek yedim. Barones İngiliz. Bayan Harleth ona kuzenim diyor. Kızın kendisi de son derece iyi yetişmiş ve olabildiğince zeki.”
“Aman Tanrım! Peki baron?”
“Çok iyi bir mobilya resmi.”
“Sizin baronesiniz hep rulet masasında,” dedi Mackworth. “Kıza kumar oynamayı o öğretmiş olmalı.”
“Ah, yaşlı hanım çok ölçülü oynuyor; arada bir on franklık altın koyuyor. Kız daha atılgan. Ama bu yalnızca bir heves.”
“Bugün bütün kazancını kaybettiğini duydum. Zenginler mi? Kim bilir?”
“Ah, kim bilir? Kimin hakkında bunu bilebiliriz ki?” dedi Bay Vandernoodt, Langenlerin yanına gitmek üzere uzaklaşırken.
Gwendolen’in bu akşam boynunu her zamankinden fazla kıvırdığı yolundaki yorum doğruydu. Ama bunu yılan fikrini daha eksiksiz canlandırmak için yapmıyordu; hâlâ o yabancının ölçüp biçen bakışları altında ezildiğini hissederken Deronda’yı görme fırsatı kolluyordu; böylece o yabancı hakkında soru sorabilecekti. Sonunda fırsat çıktı.
“Bay Vandernoodt, herkesi tanırsınız,” dedi Gwendolen, fazla hevesli görünmeden; berrak soprano sesine bazen kattığı belli belirsiz bir ağırdan alışla. “Kapının yakınındaki kim?”
“Kapının yakınında yarım düzine kişi var. George the Fourth peruğu takmış şu yaşlı Adonis’i mi kastediyorsunuz?”
“Hayır, hayır; sağdaki, koyu saçlı, korkunç ifadeli genç adamı.”
“Korkunç mu diyorsunuz? Bence olağanüstü yakışıklı bir delikanlı.”
“Ama kim?”
“Sir Hugo Mallinger’la birlikte kısa süre önce otelimize geldi.”
“Sir Hugo Mallinger mı?”
“Evet. Tanıyor musunuz?”
“Hayır.” (Gwendolen hafifçe kızardı.) “Yakınımızda bir malikanesi var ama hiç gelmez. Kapının yanındaki beyefendinin adının ne olduğunu söylemiştiniz?”
“Deronda… Bay Deronda.”
“Ne hoş bir ad! İngiliz mi?”
“Evet. Baronetle oldukça yakın akraba olduğu söyleniyor. İlgilendiniz mi onunla?”
“Evet. Bence genel olarak genç erkeklere benzemiyor.”
“Siz de genel olarak genç erkeklere hayran değilsiniz demek?”
“Hiç değilim. Ne söyleyeceklerini hep bilirim. Ama bu Bay Deronda’nın ne söyleyeceğini hiç kestiremiyorum. Ne söyler?”
“Genellikle hiçbir şey. Dün gece terasta bir saat kadar onun grubuyla oturdum; hiç konuşmadı, sigara da içmiyordu. Sıkılmış görünüyordu.”
“Onu tanımak istemem için bir neden daha. Ben hep sıkılırım.”
“Sanırım tanıştırılmaktan memnuniyet duyar. Aracılık edeyim mi? İzin verir misiniz, barones?”
“Neden olmasın? Sir Hugo Mallinger’la akraba olduğuna göre. Gwendolen, hep sıkılmak senin yeni hâlin oldu,” diye sürdürdü Madame von Langen, Bay Vandernoodt uzaklaşınca. “Şimdiye dek sabahtan akşama kadar hep bir şeye hevesli görünürdün.”
“İşte tam da canımdan bezene kadar sıkıldığım için. Oyunu bırakacaksam kolumu ya da köprücük kemiğimi kırmam gerek. Bir şey olmalı; yoksa benimle İsviçre’ye gidip beni Matterhorn’a çıkarır mısınız?”
“Belki Bay Deronda’yla tanışmak Matterhorn’un yerini tutar.”
“Belki.”
Ama Gwendolen bu vesileyle Deronda’yla tanışmadı. Bay Vandernoodt o akşam onu Gwendolen’in yanına getirmeyi başaramadı; Gwendolen kendi odasına döndüğünde eve çağrıldığını bildiren bir mektup buldu.
Bölüm etkileşimi
