Daniel Deronda kitap kapağı

14. bölüm / 70

Ondördüncü Bölüm.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 70Şu an: Ondördüncü Bölüm.
  1. 1 Birinci Kitap—şımartılmış Çocuk. — Birinci Bölüm.2.251 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm.1.803 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm.4.601 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm.1.186 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm.2.528 kelime
  6. 6 Altıncı Bölüm.3.611 kelime
  7. 7 Yedinci Bölüm.5.025 kelime
  8. 8 Sekizinci Bölüm.1.697 kelime
  9. 9 Dokuzuncu Bölüm.2.436 kelime
  10. 10 Onuncu Bölüm.2.513 kelime
  11. 11 İkinci Kitap—akarsuların Buluşması — On Birinci Bölüm.3.829 kelime
  12. 12 On İkinci Bölüm.1.340 kelime
  13. 13 On Üçüncü Bölüm.4.042 kelime
  14. 14 Ondördüncü Bölüm.2.955 kelime · Okuduğun bölüm
  15. 15 On Beşinci Bölüm.2.156 kelime
  16. 16 On Altıncı Bölüm.5.940 kelime
  17. 17 On Yedinci Bölüm.3.024 kelime
  18. 18 On Sekizinci Bölüm.1.667 kelime
  19. 19 Üçüncü Kitap—seçim Yapan Genç Kadınlar — On Dokuzuncu Bölüm974 kelime
  20. 20 Yirminci Bölüm5.369 kelime
  21. 21 Yirmi Birinci Bölüm.2.732 kelime
  22. 22 Yirmi İkinci Bölüm.3.566 kelime
  23. 23 Yirmi Üçüncü Bölüm.4.343 kelime
  24. 24 Yirmi Dördüncü Bölüm.3.049 kelime
  25. 25 Yirmi Beşinci Bölüm.2.662 kelime
  26. 26 Yirmi Altıncı Bölüm1.944 kelime
  27. 27 Yirmi Yedinci Bölüm.2.646 kelime
  28. 28 Dördüncü Kitap—gwendolen İstediğini Elde Ediyor. — Yirmi Sekizinci Bölüm.4.464 kelime
  29. 29 Yirmi Dokuzuncu Bölüm.3.354 kelime
  30. 30 Otuzuncu Bölüm.4.041 kelime
  31. 31 Otuz Birinci Bölüm.1.988 kelime
  32. 32 Otuz İkinci Bölüm.5.749 kelime
  33. 33 Otuz Üçüncü Bölüm.3.983 kelime
  34. 34 Otuz Dördüncü Bölüm.1.892 kelime
  35. 35 Beşinci Kitap—mordecaı. — Otuz Beşinci Bölüm.8.024 kelime
  36. 36 Otuz Altıncı Bölüm.6.525 kelime
  37. 37 Otuz Yedinci Bölüm.4.269 kelime
  38. 38 Otuz Sekizinci Bölüm.2.750 kelime
  39. 39 Otuz Dokuzuncu Bölüm.2.596 kelime
  40. 40 Kırkıncı Bölüm.4.336 kelime
  41. 41 Altıncı Kitap—açığa Çıkanlar — Kırk Birinci Bölüm.2.045 kelime
  42. 42 Kırk İkinci Bölüm.6.572 kelime
  43. 43 Kırk Üçüncü Bölüm.1.951 kelime
  44. 44 Kırk Dördüncü Bölüm.2.532 kelime
  45. 45 Kırk Beşinci Bölüm.2.706 kelime
  46. 46 Kırk Altıncı Bölüm.3.097 kelime
  47. 47 Kırk Yedinci Bölüm.1.443 kelime
  48. 48 Kırk Sekizinci Bölüm.7.797 kelime
  49. 49 Kırk Dokuzuncu Bölüm.581 kelime
  50. 50 Yedinci Kitap—anne ve Oğul — Ellinci Bölüm.1.870 kelime
  51. 51 Elli Birinci Bölüm.4.775 kelime
  52. 52 Elli İkinci Bölüm.5.321 kelime
  53. 53 Elli Üçüncü Bölüm.2.215 kelime
  54. 54 Elli Dördüncü Bölüm.4.093 kelime
  55. 55 Elli Beşinci Bölüm.1.056 kelime
  56. 56 Elli Altıncı Bölüm.3.045 kelime
  57. 57 Elli Yedinci Bölüm.1.086 kelime
  58. 58 Sekizinci Kitap—meyve ve Tohum. — Elli Sekizinci Bölüm.2.510 kelime
  59. 59 Elli Dokuzuncu Bölüm.1.655 kelime
  60. 60 Altmışıncı Bölüm.1.652 kelime
  61. 61 Altmış Birinci Bölüm.2.894 kelime
  62. 62 Altmış İkinci Bölüm.2.214 kelime
  63. 63 Altmış Üçüncü Bölüm.3.018 kelime
  64. 64 Altmış Dördüncü Bölüm.2.774 kelime
  65. 65 Altmış Beşinci Bölüm.2.081 kelime
  66. 66 Altmış Altıncı Bölüm.1.614 kelime
  67. 67 Altmış Yedinci Bölüm.1.973 kelime
  68. 68 Altmış Sekizinci Bölüm.1.664 kelime
  69. 69 Altmış Dokuzuncu Bölüm.4.029 kelime
  70. 70 Yetminci Bölüm.988 kelime

ONDÖRDÜNCÜ BÖLÜM.
Yıkıntılarla örtünmeyeceğim—mücevher takmayacağım

Boğulmuş kadınların sıkışık parmak kemiklerinden biçilmiş;

Öfkeli hayaletlerin soğuk, buğulu ellerinin

Gerdanlığımı kavramasını istemem: yetimlerin mirasıyla

Genç göğsümü süslemeyeceğim. Ölü aşkın

Ölüsüyle evlensin.

Ertesi sabah Gwendolen, yeni açmış uzun bir zambak gibi güzel ve canlı görünüyordu. İçinde gençliğin enerjisi yeniden canlanmıştı; dünkü kendine güvensizliği, dolu bir derenin yüzeyindeki geçici bir ürpertiden ibaret gibiydi. Cardell Chase’te yapılacak gezgin okçuluk yarışı, sırf spor olması bakımından bile hoş bir beklentiydi. Gwendolen, daha şimdiden kayın ağaçlarının arasında bir orman perisi gibi dolaştığını (bunu takdirle karşılayacak bir topluluk içinde) hayal ediyordu; bu sahne, Grandcourt’un yeni yakınlaşmalarına da çekicilik katıyordu. Elbette orman perisine tutkulu, lirik bir Daphnis gibi yaklaşmıyordu; böylesi daha iyiydi zaten. Bugün Gwendolen, onun ağır ağır sohbetten bir aşk ilanına yaklaşacağını, kendisinin de amcasına açıkladığı akılcı sonuca uygun biçimde bunu bekleyip teşvik edeceğini öngörüyordu.

Kahvaltıya indiğinde—Bayan Davilow dışında herkes sofradan kalkmıştı—tabağının üzerinde mektuplar duruyordu. Mektuplardan birini, yüzünde giderek büyüyen bir gülümsemeyle okudu; sonra annesine uzattı. Annesi mektubu geri verirken o da gülümsedi; kızının uyandığından beri gösterdiği neşeli hâl onu da sevindirmişti. Ardından şöyle dedi:

“Bin mil uzağa gitmek istemiyor musun?”

“Tam o kadar uzağa değil.”

“Yeniden yazmakta bu kadar gecikmen üzücü bir eksiklik oldu. Bu sabah yola çıkmadan önce şimdi yazamaz mısın?”

“O kadar acil değil. Yarın da olur. Görüyorsun, bugün kentten ayrılıyorlar. Dover’a yazmalıyım. Pazartesiye kadar orada olacaklar.”

“Seni yoracaksa, senin yerine ben yazayım mı canım?”

Gwendolen hemen cevap vermedi. Kahvesinden bir yudum aldıktan sonra kestirip attı: “Hayır, kalsın; yarın yazarım.” Sonra biraz vicdan azabı duydu, başını kaldırıp şakacı bir şefkatle, “Canım, yaşlı, güzel annem!” dedi.

“Yaşlıyım, yavrum, gerçekten.”

“Lütfen öyle deme anne! ‘Yaşlı’ derken sevgilim anlamında söyledim. Benden ancak yirmi beş yaş büyüksün. Böyle konuşunca önümdeki hayat büzülüp küçülüyor.”

“İnsan yirmi beş yılda çok mutlu olabilir canım.”

“Başlamakta hiç vakit kaybetmemeliyim,” dedi Gwendolen neşeyle. “Saraylarıma ve arabalarıma ne kadar erken kavuşursam o kadar iyi.”

“Bir de sana hayranlık duyan iyi bir kocaya, Gwen,” dedi Bayan Davilow, onu yüreklendirerek.

Gwendolen muzipçe dudaklarını büzdü, hiçbir şey söylemedi.

Yola çıkma sevincini biraz gölgeleyen tek şey, papazın sulh yargıcıyla ilgili bir iş yüzünden alıkonması ve o gün Cardell Chase’e hiç gelemeyecek olmasıydı. Bayan Gascoigne ile Anna’nın onsuz gitmek istememesi Gwendolen’i pek ilgilendirmiyordu; ama amcasının orada bulunması, alınan kararın uygulanmasını sanki kendiliğinden olacakmış gibi gösterecekti. Oysa kararın kendisi gözünde giderek ürkütücü bir hâl alıyordu. Grandcourt’u kabul etmeye yaklaşmıştı; şimdi ise ummadığı bu bolluk payı fazlasıyla belirginleşiyordu. Kendimiz için çok şey istemeye başladığımızda, elde ettiğimiz her şey kısa sürede bir sınıra, bir yoksunluğa dönüşür. Yine de evliliğin daha geniş bir özgürlüğe açılan kapı olacağı düşüncesi içini rahatlatıyordu.

Buluşma yeri, Green Arbor denilen çimenlik bir alandı; ağaçlık bir yamacın çıkıntısı burada korunaklı, yarım daire biçimli bir açıklık oluşturuyordu. Erzakla dolu bir araba dolusu hizmetkâr piknik yemeğini burada hazırlayacaktı. Chase’in gözetmeni de gezgin okçuları bu merkezden gerektiği kadar uzakta tutacak ve belirlenen sınırın ötesine geçmelerini önleyecekti. Bu sınır, Çatal Meşe, Fısıldayan Taşlar ve Yüksek Haç gibi herkesçe bilinen bazı noktalardan geçirilecek bir eğriyle çizilebilirdi. Plan, öğle yemeğinden önce kısa bir ön yürüyüş yapmak, asıl gezgin seferi öğleden sonranın daha güzel ışıklarına bırakmaktı. Herkesin toplanması yeterince hızlı oldu; kimse sıkıntıyla beklemedi. Gruplar bir yerde sık sık rastlanan kayınların, başka bir yerde seyrek meşelerin yarattığı ışık ve gölge içinden dağılınca, bir ressamın bu manzarayı seyretmekten hoşnut olacağı düşünülebilirdi. Gezgin okçuluk, sabit hedefli oyundan çok daha güzeldi; ama değişken hedeflere atış, alıştırmayla kazanılan beceriyi daha az ödüllendiriyordu ve isabetler gönüllü okçular arasında hedef atışındaki gibi dağılmıyordu. Belki bunun yanı sıra, Gwendolen’in zihninin başka şeylerle meşgul olması ve bu meşguliyeti belli etmemeye çalışması da ilk denemelerde pek göze çarpmamasına yol açmıştı. Karşılaştırıldığında başarısız olmasını bile canlı bir zarafetle karşılaması dışında, kendini pek göstermedi. Önceki okçuluk buluşmasındaki gibi yine beyaz ve yeşiller içindeydi; Grandcourt’la tanıştırıldığı o gün onun hayatında bir dönüm noktası olmuştu. Grandcourt şimdi sürekli yanındaydı; ama bakışlarından ve tavırlarından, ilk konuşmalarından bu yana aralarındaki ilişkinin değiştiğini anlamak zordu. Yine de çoğu kişi, nişanlı değillerse bile çok yakında nişanlanacakları sonucuna varıyordu. Gwendolen de buna inanıyordu. Herkes ayrı gruplar hâlinde Green Arbor’a dönerken kimse oklarını hedefe doğrultmayı düşünmüyor, yalnızca sohbet ediyordu. O sırada aralarında geçen sözler, sanki bu sonucun—Gwendolen’in onu kabul etmesinin—gerçekten başlangıcıydı. Grandcourt, “Bu elbiseyle seni ilk gördüğümden beri ne kadar zaman geçti, biliyor musun?” dedi.

“Okçuluk buluşması ayın yirmi beşindeydi, bugün de ayın on üçü,” dedi Gwendolen gülerek. “Hesap işinde iyi değilim ama neredeyse üç hafta olmuştur diyebilirim.”

Kısa bir sessizlik oldu, sonra Grandcourt, “Büyük bir zaman kaybı,” dedi.

“Beni tanımanızın size kaybettirdiği zaman mı? Ne olur iltifat sayılmayacak şeyler söylemeyin; hoşlanmıyorum.”

Yine sustular. “Kazancın büyüklüğü yüzünden kaybı hissediyorum.”

Bu kez Gwendolen sustu. “Gerçekten çok zekice. Hiç aptalca konuşmuyor,” diye düşünüyordu. Öyle alışılmadık biçimde sessiz kaldı ki bu, olabilecek en olumlu yanıt gibi göründü. Grandcourt devam etti:

“Seni tanımanın kazancı, belirsizlik içinde kaybettiğim zamanı bana hissettiriyor. Belirsizlikten hoşlanır mısın?”

“Sanırım biraz hoşlanıyorum,” dedi Gwendolen, birden ona muzipçe gülümseyerek. “İçinde daha fazlası var.”

Grandcourt, onun gülen gözlerine yavaş ve sabit bir bakışla baktı; bu bakış, soyut anlamda görmeye benziyordu. Sonra, “Benim için daha fazla eziyet mi demek istiyorsun?” diye sordu.

O an Gwendolen’e öyle tuhaf geldi ki her zamanki çekingenliğinden sıyrılıverdi. Kızarıp bakışlarını kaçırarak, “Hayır, bu beni üzerdi,” dedi.

Tavrındaki değişiklik, bu yanıtı olumlu niyetinin kesin bir işareti hâline getirmiş gibiydi; Grandcourt sözü sürdürmek isterdi. Ama herkesin gözü önünde Green Arbor’a inmekte olduklarını ve rahatsız edecek kadar dikleşen yamacın elverişsiz bir noktasından aşağı indiklerini fark etmeyecek ölçüde kendini kaptırmış değildi. Ona yardım etmek için elini uzatması bu yüzden uygundu; Gwendolen elini tuttu. Düzlüğe sessizce indiler. Aşağıda bekleyenlerin hepsi onları dikkatle izliyordu; aralarında, tesadüfen Bayan Davilow’un yanında duran Bayan Arrowpoint de vardı. Bayan Arrowpoint artık Grandcourt’un meziyetlerinin Catherine’in onu kabul etmesine yetmeyeceğine karar vermişti; Catherine, Lord Slogan’ı reddedecek kadar yüksek ölçütlere sahipti. Bu yüzden Diplow’un kiracısına tarafsız gözlerle baktı.

“Bay Grandcourt insan olarak amcası Sir Hugo Mallinger’la boy ölçüşemez; fazla uyuşuk. Elbette Bay Grandcourt çok daha genç, ama aralarındaki yaş farkına rağmen Sir Hugo’nun onu geride bırakıp daha uzun yaşayacağına şaşırmam. Miras hesaplarına güven olmaz,” diye bitirdi Bayan Arrowpoint, biraz fazla yüksek sesle.

“Gerçekten de öyle,” dedi Bayan Davilow. İşlerin o anki gidişatından öylesine memnundu ki, hayatın genel olarak tatmin edici olmayışına dair alışıldık hüznü tümüyle askıya alınmıştı; bu yüzden sakin bir neşeyle katılabildi.

Yeşil yemek salonunda yenilen yiyeceklerden söz etmeye, çukurun düz ön yüzünün ötesine yayılan orman manzaralarını anlatmaya niyetim yok. Şu an, yeryüzünün ve gökyüzünün mutluluk veren güzelliğinin bilince yalnızca dar ve dolambaçlı aralıklardan girdiği bir yaşam evresini anlatmakla yükümlüyüm; bu bilinç, daha geniş ilişkiler duygusunun neredeyse bir kukla gösterisinde bulunabileceği kadar az işlediği küçük bir toplumsal dramla meşguldü. Yiyeceklerin ve şampanyanın en iyisinden olduğu anlaşılacaktır; konuşmalar ve kahkahalar da öyle—en iyi çevreye ait olma anlamında. Bu çevrede kimse tek bir şeyin bile gösterişini yapmaz; dünyanın nimetleri, onlara alışkın olmanın getirdiği o seçkin küçümsemeyle karşılanır. Beylerden bazıları biraz dolaşıp puro içti; yeniden gezmeye başlamak için saat dörde kadar yeterince vakit vardı. Aralarında, tuhaf ama gerçek, Grandcourt da bulunuyordu; Bay Lush ise yoktu. Lush bugün keyfini cömertçe çıkarıyor gibiydi: herkes için her şeyi ayarlıyor, herkese hizmet ediyor; bu hareketliliğiyle Gwendolen’in gözünde manzaranın lekesi hâline daha da çok geliyordu. Yine de ondan dostça uzak duruyor, göze çarpar biçimde ona bakmıyordu. Yeniden yola çıkmak üzere herkes hareketlenince, yayların Lord Brackenshaw’ın uşağına emanet edildiği anlaşıldı. Bayanlar arabaya gidip yaslanmış yaylarını almak zorunda kalmasınlar diye Bay Lush onları getirmeyi üstlendi. Gwendolen’inkini getirmeye niyeti yoktu; ama getirmesinden korktuğu için onu kendisi almaya koştu. Yaklaştığını gören uşak yayı ona getirdi; eline verirken, kendisine hitaben yazılmış bir mektup da uzattı. Mektup hakkında soru sormadı. Adresin bir kadın elinden çıktığını ilk bakışta anladı—şimdiki büyük harflerin egemen olduğu dönemin öncesinde kadınsı sayılan ince yazı türündendi. Elinde yayıyla uzaklaşırken Bay Lush’ın başka yayları almaya geldiğini gördü. Onunla karşılaşmamak için yana saptı, arabaların durduğu yere sırtını dönerek yürüdü ve mektubu açtı. Şunlar yazılıydı:

Bayan Harleth, Bay Grandcourt’u kabul edip etmemekte kararsızsa, topluluk Fısıldayan Taşlar’ı geçtikten sonra onlardan ayrılıp o noktaya dönsün. Orada karar vermesine yardım edecek bir şey duyacak; ama bunu ancak bu mektubu herkesten kesinlikle gizli tutarsa duyabilir. Mektuptaki gibi davranmazsa, bu mektubu yazan kadının pişman olduğu gibi o da pişman olacaktır. Bayan Harleth bu sırrı onuru gereği saklamak zorunda hissedecektir.

Gwendolen’in içinde bir sarsıntı oldu; ama ilk düşüncesi, “Tam zamanında geldi,” oldu. Gençliği yüzünden, kendisine açıklanacak şeyin düşüncesine kapılmıştı; mektubu göstererek haklı çıkabileceği bir düzenekten bir an bile kuşkulanmadı. Zihnini hemen toparlayıp Fısıldayan Taşlar’a kimse fark etmeden gitmeye karar verdi. Mektubu cebine tıkıştırıp topluluğa dönünce, gizleyecek bir şeyi olmanın kendi yaradılışında güçlendirici bir yanı bulunduğunu, kendine hâkim olmasına yardım ettiğini hissetti.

Grandcourt’un, diğer puro içenler gibi, yeniden gezintiye çıkmak için zamanında orada olmaması herkesi şaşırttı. “Birazdan karşılaşırız,” dedi Lord Brackenshaw; “çok uzağa gitmiş olamaz.” Her hâlükârda kimse bir adamı bekleyemezdi. Bu görünürdeki unutkanlık, sevdiği kişiyi düşünmeye öyle dalmış bir âşığın, onunla gerçekten karşılaşmasını sağlayacak randevuyu unutuşu sayılabilirdi. İyi yürekli Kont, Gwendolen’e bunu ima eden uzaktan, şakacı bir işaret verdi; Gwendolen de uygun bir sakinlikle karşıladı. Ama aklından, “O da bir karardan mı kaçıyor?” diye geçiyordu. Bu düşünce pek hoşuna gitmemişti; ama gerçeğe yakındı. Yine de “kaçmak” sözü, Grandcourt’un niyetini saran uyuşukluğu anlatmaya yetmezdi. Sonuca kolayca ulaşılabilecekmiş gibi göründüğünde, hastalıklı bir uyuşma nöbeti gibi üzerine çöken bu hâl, herkesin beklentisinin aksine vazgeçmeyi, belirli bir güdüden yüce bir bağımsızlıkla, sırf iradesini tatmin eden başka bir şeye dönüştürüyordu. O sırada ikinci büyük purosunu yakmış, belirsiz ve sisli bir inatla oturuyordu. Lush ya da cezasızca hakarete uğratabileceği herhangi bir ölümlü, geri dönmesini istemek için peşinden yetişseydi, purosunu ağır ağır ağzından çıkarıp alçak sesle, “Lütfen defolup cehenneme gider misiniz?” derdi.

Ama kimse onu rahatsız etmedi; gezgin okçular, keyifleri gözle görülür biçimde kaçmadan yola koyuldular. Arkalarında yalnızca, başkalarına yetişmek zorunda kalmadan sakin bir yürüyüşü yeğleyen, Bayan Davilow’un da aralarında bulunduğu, daha az enerjik birkaç hanım kaldı. Günün keyfi kısa sürede doruğa ulaştı. Okçuların coşkusu arttı; ormanın gölgeli koruluklardan açık çayırlara değişen manzarası, uzayan gölgeler ve öğleden sonranın yumuşayan, derinden hissedilen ama tarif edilemeyen ışık geçişleriyle güzelleşti. Doğaçlama bir “Nasıl İsterseniz” oyunu oynadıkları konusunda anlaştılar. Gwendolen’e Rosalind rolünün yakıştığına dair hoş bir iltifat edilince, güzellikte herkesi aşması gerektiğini daha çok hissetti. Bu onun için pek zor değildi; çünkü o gün olanlar, boşalacak bir yer arayan bir heyecan yaratmıştı. Bu heyecan bir korkudan çok macera duygusuydu; önüne engel çıkmadan oradan sıvışmanın yolunu hazırlama çabasıyla birlikte.

Gezinti neredeyse bir saattir sürüyordu; sonunda birbirlerine doğru eğilmiş, gri pelerinlere bürünmüş dev figürleri andıran, koni biçimli iki uzun kaya olan Fısıldayan Taşlar’a vardılar. Taşları kısaca inceleyip geçtiler; yıldızlı bir gecede iyi hayaletler olacaklarını söylediler. Oysa şimdi üzerlerine yumuşak bir güneş ışığı düşüyordu ve Gwendolen kendini cesur hissediyordu. Taşların yakınında güzel bir kayın korusu vardı; okçular orada bol bol hedef buldu.

“Şimdi Green Arbor’dan ne kadar uzaktayız?” diye sordu Gwendolen, gözetmenin yanına geçip grubun önüne çıktığında.

“Şuradan geçeceğimiz yolu izlersek yarım milden fazla değil; ama Yüksek Haç’tan dolaşacağım, aşağı yukarı iki mil eder.”

Gwendolen grubun gerisine düşmüştü ki birden herkesin Bay Lush’ın öncülüğünde çapraz yönde ilerlediğini gördü. Biraz geride kalınca fırsatı yakaladı ve gizlice uzaklaştı. Çok geçmeden gözden kaybolmuştu. Koşmadığı hâlde kendini yerin üzerinde uçuyor gibi hissediyor, yeniden Fısıldayan Taşlar’a varana dek geçen dakikaları saymıyordu. Taşlar ona boş, gri yüzlerini dönmüştü. Öteki taraflarında ne vardı? Ya hiçbir şey yoksa? Artık tek korkusu buydu: şaşkınlık içinde geri dönmek zorunda kalmak. Duraksamadan sağdaki taşın çevresinden dolaştı ve kendini, iri koyu gözleri bir karış mesafeden ona bakan birinin karşısında buldu. Bunu beklemesine rağmen irkildi ve geriye sıçradı; ama bu sırada yabancının baştan ayağa görünüşünü kavrayabildi: kesinlikle bir hanımdı ve olağanüstü güzel olmalıydı. Birkaç adım ötede çimenlerin üzerine oturmuş iki çocuk da gördü.

“Bayan Harleth?” dedi kadın.

“Evet.” Gwendolen’in zihninde şaşkınlıktan başka bir şey yoktu.

“Bay Grandcourt’u kabul ettiniz mi?”

“Hayır.”

“Size bir şey anlatacağıma söz verdim. Siz de sırrımı saklayacağınıza söz verecek misiniz? Ne karar verirseniz verin, Bay Grandcourt’a ya da başka birine beni gördüğünüzü söylemeyeceksiniz, değil mi?”

“Söz veriyorum.”

“Benim adım Lydia Glasher. Bay Grandcourt benden başka hiç kimseyle evlenmemeli. Dokuz yıl önce onun için kocamı ve çocuğumu terk ettim. Şu iki çocuk onun; ayrıca daha büyük iki kızımız var. Kocam artık öldü ve Bay Grandcourt benimle evlenmeli. Oğlumu varisi yapmalı.”

Konuşurken gözlerini oğlana çevirdi; Gwendolen’in bakışları da onu izledi. Yakışıklı ufaklık, sesi çıkmayan küçücük bir boruyu üflemeye çalışırken yanaklarını şişiriyordu. Şapkası bir ipten başının arkasına sarkmıştı; kahverengi bukleleri güneş ışınlarını yakalıyordu. Bir melekti sanki.

İki kadının bakışları yeniden buluştu. Gwendolen gururla, “Dileklerinize engel olmayacağım,” dedi. Titriyor gibiydi; dudakları solmuştu.

“Çok çekicisiniz, Bayan Harleth. Ama beni ilk tanıdığında ben de gençtim. O zamandan beri hayatım altüst oldu, acıyla doldu. Onun mutlu, benim mutsuz olmam; oğlumun da bir başkası uğruna gözden uzaklaştırılması adil değil.”

Bu sözler keskin bir vurguyla söylendi; ama sesinde ya da tavrında şiddetli bir şey bulunmamasına özellikle dikkat ediliyordu. Gwendolen, Bayan Glasher konuşurken yüzünü izledi ve bir tür dehşete kapıldı: Sanki korkunç bir görüntü rüyasında karşısına çıkmış ve “Ben bir kadının hayatıyım,” demişti.

“Bana söyleyeceğiniz başka bir şey var mı?” diye sordu alçak sesle, yine de gururlu ve soğuk bir tavırla. İçindeki tiksinti onu yumuşatmıyordu. Herkes gözüne nefret edilesi görünüyordu.

“Yok. Bilmenizi istediğim şeyi biliyorsunuz. İsterseniz hakkımda soruşturabilirsiniz. Kocam Albay Glasher’dı.”

“Öyleyse gidiyorum,” dedi Gwendolen, törenli bir reveransla uzaklaşırken; kadın da aynı zarafetle karşılık verdi.

Birkaç dakika sonra Gwendolen yeniden kayın korusundaydı; ama grubu gözden kaybolmuştu. Anlaşılan onu aramaya da çıkmamışlardı, çünkü bekçinin gösterdiği yola varana kadar ortalıkta kimselere rastlamadı. Green Arbor’a dönmek için bu yolu seçmeye karar verdi ve çabucak oraya ulaştı. Şimdilik hızlı hareket etmek, sakin davranmasını engelleyebilecek düşünceleri askıya almanın bir yoluydu. Atacağı adıma çoktan karar vermişti.

Gwendolen’in tek başına döndüğünü gören Bayan Davilow elbette şaşırdı; öteki hanımların yanında belli etmesine engel olsa da kaygılanmıştı. Şaşkınlığını dile getirince Gwendolen şöyle dedi:

“Ah, biraz aptallık ettim. Fısıldayan Taşlar’a bakmak için geride kaldım; ötekiler bir şeyin peşinden aceleyle gidince onları gözden kaçırdım. Eve kestirmeden, bekçinin sözünü ettiği caddeden dönmenin en iyisi olduğunu düşündüm. Sonunda buna pişman değilim. Yeterince yürümüştüm.”

“Grubunuz sanırım Bay Grandcourt’la karşılaşmadı,” dedi Bayan Arrowpoint; bunu söylerken bir amacı olduğu belliydi.

Gwendolen hafifçe meydan okurcasına gözlerini parlatıp güldü. “Hayır. Ağaçlara kazınmış bir şey de görmedik. Acaba nerede? Havuza düşmüş ya da felç geçirmiş olmalı.”

Gwendolen telaşını belli etmemeye ne kadar kararlı olsa da sesi alışılmadık ölçüde tiz ve sert çıkıyordu. Annesi, ters giden bir şey olduğundan emin oldu.

Bayan Arrowpoint, kendine güvenen genç hanımın çok alınmış olduğunu ve Bay Grandcourt’un fikrini değiştirmek için muhtemelen bir neden bulduğunu düşündü.

“Sakıncası yoksa arabayı hazırlatacağım anneciğim,” dedi Gwendolen. “Yoruldum. Hem herkes yakında gidecek.”

Bayan Davilow kabul etti; fakat arabasının hazır olduğu haberi gelene kadar—atlar bekçinin arazisindeki ahırlardan getirilecekti—gezinti grubu yeniden göründü; Bay Grandcourt da yanlarındaydı.

“İşte buradasınız!” dedi Lord Brackenshaw, gezinti için annesinin şalını düzelten Gwendolen’in yanına giderken. “Önce Grandcourt’a rastladığınızı, onun da sizi eve götürdüğünü sandık. Lush öyle söyledi. Ama sonra Grandcourt’la karşılaştık. Yine de tehlikede olabileceğinizi düşünmedik. Bekçi size dönüş yolunun kısasını tarif ettiğini söyledi.”

“Gidiyor musunuz?” dedi Grandcourt, sanki bir şeyi ihmal etmiş olabileceği aklının ucundan bile geçmiyormuş gibi her zamanki havasıyla yanlarına gelirken. Lord Brackenshaw ona yer açıp uzaklaştı.

“Evet, gidiyoruz,” dedi Gwendolen, omuzlarına İskoç usulü attığı atkısına dikkatle bakarak.

“Yarın Offendene’e gelebilir miyim?”

“Elbette, isterseniz,” dedi Gwendolen, kirpiklerinin ucuyla uzaktan onu süzerek. Sesi ilk kırağının dokunuşu kadar hafif ve keskindi.

Bayan Davilow, arabaya kadar kendisine eşlik etmesi için Grandcourt’un koluna girdi; o sırada Gwendolen inanılmaz bir hızla önlerine geçip arabaya atladı.

“Anneciğim, bu tarafta oturmak istediğim için bindim,” dedi özür dilercesine. Oysa Grandcourt’un dokunuşundan kaçınmıştı. Grandcourt yalnızca şapkasını kaldırıp uzaklaştı; onun ilgisizliğine gücendiğini göstermeye niyetli olduğuna dair pek de hoşnutsuz olmadığı izlenimiyle.

Anneyle kızı arabada beş dakika sessizce yol aldılar. Sonra Gwendolen, “Anneciğim, Dover’da Langenlere katılmaya karar verdim. Eve varır varmaz eşyalarımı toplayıp erkenden kalkan trene bineceğim. Neredeyse onlarla aynı zamanda Dover’da olurum; telgrafla haber verebiliriz,” dedi.

“Aman Tanrım, çocuğum! Böyle söylemenin sebebi ne olabilir?”

“Bunu söylememin sebebi, yapmaya karar vermiş olmam anneciğim.”

“Ama neden yapmak istiyorsun?”

“Gitmek istiyorum.”

“Bay Grandcourt’un bugün çekip gitmesiyle gösterdiği tuhaf tavra gücendiğin için mi?”

“Böyle sorulara girmenin yararı yok. Her ne olursa olsun Bay Grandcourt’la evlenmeyeceğim. Artık bununla ilgilenme.”

“Amcana ne diyeceğim, Gwendolen? Beni ne duruma düşürdüğünü düşün. Daha dün gece Bay Grandcourt’u tercih etmeye karar verdiğini sanmasına yol açtın.”

“Seni üzmek istemediğim hâlde buna engel olamıyorum, canım anneciğim,” dedi Gwendolen, sesindeki direnç daha da sertleşerek. “Sen ya da amcam ne düşünür, ne yaparsanız yapın kararımı değiştirmeyeceğim; nedenimi de söylemeyeceğim. Sonucu umurumda değil. Bir daha hiç kimseyle evlenmesem de umurumda değil. Umursamaya değecek hiçbir şey yok. Bütün erkeklerin kötü olduğuna inanıyorum; onlardan nefret ediyorum.”

“Ama illa böyle mi gitmelisin, Gwendolen?” dedi Bayan Davilow, perişan ve çaresizce.

“Anneciğim, artık bana karışma. Hayatında hiç sıkıntı çektiysen bunu hatırla da bana karışma. Mutsuz olacaksam, kendi seçimim yüzünden olayım.”

Anne, titreyerek sessizliğe gömüldü. Gwendolen giderse işlerin biraz daha kolaylaşacağını görmeye başlamıştı.

Ve gerçekten gitti. O akşam eşyaları özenle toplandı; ertesi gün şafaktan kısa süre sonra Bayan Davilow kızına istasyona kadar eşlik etti. Sabahın tatlı çiyi, çitlerin üzerinden sebepsiz yere bakar gibi görünen ineklerle atlar, bohçalarıyla yürüyen erkenci yolcular ikisine de hüzünlü ve amaçsız göründü. Bilet alınmadan önce istasyonun kasvetli uyuşukluğu daha da kötüydü. Gwendolen son yirmi dört saatte kuşkusuz katılaşmıştı: Annesinin kederi, şimdiki ruh hâlinde belli ki pek az yer tutuyordu. Bu ruh hâli, kişilere ya da şeylere inancı sarsılan erkekleri daha kötü davranışlara sürükleyen duygudan özünde farklı değildi. Gwendolen’in başıboş okuma alışkanlığı, çoğu zaman “hayat tabloları” denen şeylerden ibaret olsa da, onu gerçeklikle bu karşılaşmaya hazırlayamamıştı. Bu şaşırtıcı mı? Günümüzde operet seyirciliğinin, orada alkışlanan davranışlar birden kendi ailelerinde ortaya çıksa erkekleri hiç sarsmadan bırakacağına inanmak güçtür. Perspektif, mucidinin dediği gibi, güzel bir şeydir. İnsanların sefil sefil can çekiştiği rutubetli kulübeler, havadan bakıldığında ne de güzel bir manzaraya dönüşebilir! Kanserli kusurları, yabancı dilin ve yapay anlatımın güvenli uzaklığında en yüce sanat diye hayranlıkla izleyebiliriz. Ne var ki kendi başımıza geldiğinde romatizmaya ve başka acı verici sonuçlara yine de tiksinti duyarız.

Bayan Davilow, Gwendolen’in yeni umursamazlık hâlinden derinden incinmişti. Tek başına arabayla dönerken aydınlanan sabah ona öncekinden daha kederli göründü.

Bay Grandcourt o gün Offendene’e uğradı, ama evde kimse yoktu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…