Bölümler 70Şu an: Kırk Yedinci Bölüm.
- 1 Birinci Kitap—şımartılmış Çocuk. — Birinci Bölüm.2.251 kelime
- 2 İkinci Bölüm.1.803 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm.4.601 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm.1.186 kelime
- 5 Beşinci Bölüm.2.528 kelime
- 6 Altıncı Bölüm.3.611 kelime
- 7 Yedinci Bölüm.5.025 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm.1.697 kelime
- 9 Dokuzuncu Bölüm.2.436 kelime
- 10 Onuncu Bölüm.2.513 kelime
- 11 İkinci Kitap—akarsuların Buluşması — On Birinci Bölüm.3.829 kelime
- 12 On İkinci Bölüm.1.340 kelime
- 13 On Üçüncü Bölüm.4.042 kelime
- 14 Ondördüncü Bölüm.2.955 kelime
- 15 On Beşinci Bölüm.2.156 kelime
- 16 On Altıncı Bölüm.5.940 kelime
- 17 On Yedinci Bölüm.3.024 kelime
- 18 On Sekizinci Bölüm.1.667 kelime
- 19 Üçüncü Kitap—seçim Yapan Genç Kadınlar — On Dokuzuncu Bölüm974 kelime
- 20 Yirminci Bölüm5.369 kelime
- 21 Yirmi Birinci Bölüm.2.732 kelime
- 22 Yirmi İkinci Bölüm.3.566 kelime
- 23 Yirmi Üçüncü Bölüm.4.343 kelime
- 24 Yirmi Dördüncü Bölüm.3.049 kelime
- 25 Yirmi Beşinci Bölüm.2.662 kelime
- 26 Yirmi Altıncı Bölüm1.944 kelime
- 27 Yirmi Yedinci Bölüm.2.646 kelime
- 28 Dördüncü Kitap—gwendolen İstediğini Elde Ediyor. — Yirmi Sekizinci Bölüm.4.464 kelime
- 29 Yirmi Dokuzuncu Bölüm.3.354 kelime
- 30 Otuzuncu Bölüm.4.041 kelime
- 31 Otuz Birinci Bölüm.1.988 kelime
- 32 Otuz İkinci Bölüm.5.749 kelime
- 33 Otuz Üçüncü Bölüm.3.983 kelime
- 34 Otuz Dördüncü Bölüm.1.892 kelime
- 35 Beşinci Kitap—mordecaı. — Otuz Beşinci Bölüm.8.024 kelime
- 36 Otuz Altıncı Bölüm.6.525 kelime
- 37 Otuz Yedinci Bölüm.4.269 kelime
- 38 Otuz Sekizinci Bölüm.2.750 kelime
- 39 Otuz Dokuzuncu Bölüm.2.596 kelime
- 40 Kırkıncı Bölüm.4.336 kelime
- 41 Altıncı Kitap—açığa Çıkanlar — Kırk Birinci Bölüm.2.045 kelime
- 42 Kırk İkinci Bölüm.6.572 kelime
- 43 Kırk Üçüncü Bölüm.1.951 kelime
- 44 Kırk Dördüncü Bölüm.2.532 kelime
- 45 Kırk Beşinci Bölüm.2.706 kelime
- 46 Kırk Altıncı Bölüm.3.097 kelime
- 47 Kırk Yedinci Bölüm.1.443 kelime · Okuduğun bölüm
- 48 Kırk Sekizinci Bölüm.7.797 kelime
- 49 Kırk Dokuzuncu Bölüm.581 kelime
- 50 Yedinci Kitap—anne ve Oğul — Ellinci Bölüm.1.870 kelime
- 51 Elli Birinci Bölüm.4.775 kelime
- 52 Elli İkinci Bölüm.5.321 kelime
- 53 Elli Üçüncü Bölüm.2.215 kelime
- 54 Elli Dördüncü Bölüm.4.093 kelime
- 55 Elli Beşinci Bölüm.1.056 kelime
- 56 Elli Altıncı Bölüm.3.045 kelime
- 57 Elli Yedinci Bölüm.1.086 kelime
- 58 Sekizinci Kitap—meyve ve Tohum. — Elli Sekizinci Bölüm.2.510 kelime
- 59 Elli Dokuzuncu Bölüm.1.655 kelime
- 60 Altmışıncı Bölüm.1.652 kelime
- 61 Altmış Birinci Bölüm.2.894 kelime
- 62 Altmış İkinci Bölüm.2.214 kelime
- 63 Altmış Üçüncü Bölüm.3.018 kelime
- 64 Altmış Dördüncü Bölüm.2.774 kelime
- 65 Altmış Beşinci Bölüm.2.081 kelime
- 66 Altmış Altıncı Bölüm.1.614 kelime
- 67 Altmış Yedinci Bölüm.1.973 kelime
- 68 Altmış Sekizinci Bölüm.1.664 kelime
- 69 Altmış Dokuzuncu Bölüm.4.029 kelime
- 70 Yetminci Bölüm.988 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
KIRK YEDİNCİ BÖLÜM.
“Onu sevmelisin, sana
Sevgine layık görünmeden önce.”
—WORDSWORTH.
Deronda’nın Mordecai’ye yeni giysiler alırken duyduğu, sanki bir resim tasarlıyormuşçasına, ince gri pazen gömleklerin ve Fransisken keşişlerinin kahverengi cübbesine çok benzeyen bir sabahlığın Mordecai’nin başı ve boynuyla nasıl görüneceğini hayal etmekten aldığı zevk kıskanılabilirdi. Bu zevkin yarısı, Mirah’ın ağabeyini onun gözünden görme ve onun coşkulu sevincini sarsıcı herhangi bir izlenimden koruma duygusuydu. Yine de her şeyi hazırladıktan sonra, Mirah’ı yanlış anlayıp daha aşağı düzeydeki etkiyi daha yüksek olanın yerine koyup koymadığı konusunda kuşkuya kapıldı. Mirah da kendisi gibi, ağabeyinin yoksul görünüşünü geçmişinin anılarından biri olarak görüp ondaki etkileyici ayrıcalığı daha çok takdir edemez miydi? Ama Meyrick’lerin de fazlasıyla Yahudi buldukları bu ağabeye alışmaları gerekiyordu. Deronda, insanları akşam güneşinin parıltısına benzer bir kutsallıkla kuşatan, sevgi dolu ve saygılı bir duygudan doğan o değerli “görüş”ten yoksun zihinlerde kolayca uyanan tiksintiyi besleyebilecek her şeyi ortadan kaldırmaya uğraşırken kendini hırslanmış buldu.
Mrs. Meyrick’in ateşinin çevresinde, akşam geç vakitte, Mirah odasına çıktıktan sonra yapılan konuşmayı duysaydı, Deronda’nın bu eğilimi daha da pekişirdi. Artık Chelsea’deki odalarına yerleşmiş olan Hans geç vakte kadar kalmıştı. Mrs. Meyrick ateşi harlayacak biçimde karıştırırken şöyle dedi:
“Kate, şimdi mumunu söndür de hepimiz rahatça ateşin çevresine toplanalım. Sevgili Hans, o şiirlerle doksan dokuzuncu kez alay etmeyi bırakıp sen de gel. Sana harika bir şey anlatacağım.”
“Sanki bilmiyordum, anne. Gözünün ucunda da, sözde işlerinle oraya buraya koşturmanda da çoktandır görüyordum,” dedi Kate. Kızlar ayaklarını ateşliğin üzerine koymak için yaklaşırken Hans da sandalyeyi yanlarına çekti, üstüne ters oturup yumruklarını ve çenesini arkalığına dayadı.
“Peki, madem bu kadar akıllısın, belki Mirah’ın ağabeyinin bulunduğunu da biliyorsundur!” dedi Mrs. Meyrick, tane tane.
Hans aynı anda, “Ah, kahretsin!” dedi.
Mab, “Hans, bu çok kötü,” dedi. “Ya seni kaybetseydik?”
“Biraz üzülmeden edemiyorum,” dedi Kate. “Peki ya annesi? Nerede?”
“Annesi öldü.”
Amy, “Umarım ağabeyi kötü biri değildir,” dedi.
Hans keyifsizce, “Yoksa hep gülümseyen, mücevherlere bürünmüş biri mi—başında şapkası olan Crystal Palace Asurlusu gibi?” dedi.
Mrs. Meyrick, karşı çıkma ihtiyacından biraz güç alarak, “Hiç böyle duygusuz çocuklar olur mu?” dedi. “Mirah’ın bu konudaki sevincini zerre kadar düşünmüyorsunuz.”
Kate, “Anne, biliyorsun Mirah ağabeyini zar zor hatırlıyor,” dedi.
Hans, “On iki yıl kaybolanlar bir daha dönmemeli,” dedi. “Hep ayak bağı olurlar.”
Mrs. Meyrick sitemle, “Hans! Beni yirmi yıl boyunca kaybetseydin, ben…” dedi.
Hans sözünü kesti: “Ben on iki yıl dedim. Kaybolmuş akrabaların ortalıkta görünmemesi gereken süre aşağı yukarı on iki yıldır.”
Mab dizlerini kucaklayarak, “Eh, ama insanları bulmak güzel; anlatacak bir şey çıkıyor,” dedi. “Prens Kameralzaman onu mu bulmuş?”
Sonra Mrs. Meyrick, kendine özgü derli toplu anlatımıyla, bildiği her şeyi hiç kesintiye uğramadan anlattı. Sözlerini şöyle bitirdi: “Bay Deronda ona çok hayran. Neredeyse onu kendinden üstün görüyor. Mirah’ın da bu ağabeyi anlayabilecek bir kız kardeş olduğunu söylüyor.”
Hans tiksintiyle, “Deronda Yahudiler konusunda iyice akıl almaz hâle geliyor,” dedi; ayağa kalkıp sandalyesini gürültüyle kenara çekti. “Mirah’ı önyargılarında yüreklendirmek için elinden gelen her şeyi yapmak istiyor.”
“Yazıklar olsun Hans! Bay Deronda hakkında böyle konuşulur mu?” dedi Mab. Mrs. Meyrick’in yüzündeyse, yüzeye çıkmasına izin verilmeyen belli belirsiz bir ifade akıntısı seziliyordu.
“Artık bir daha hepimiz bir arada olamayacağız,” diye sürdürdü Hans, kahverengi kadife ceketinin ceplerine ellerini sokmuş, odada dolaşırken. “Çaya bu kez de peygamber İlyas’ı çağırmamız gerekecek; Mirah da Kudüs’ün yıkıntıları üstünde oturmaktan başka bir şey düşünmeyecek. Bir sanatçı olarak mahvolacak, aklında olsun; rahibe kadar dar görüşlü olacak. Her şey mahvolacak; evimiz, her şey. Ben de içkiye başlayacağım.”
“Ah, gerçekten Hans,” dedi Kate sabırsızca. “Bence erkekler bütün yaratıkların en aşağılıkları. Her biri her şey kendi istediği gibi olsun ister; olmazsa çekilmez biri kesilir.”
“Ah, ah, ah, ne korkunç!” diye haykırdı Mab. “Sanki kadim Ninova yeniden kurulmuş gibi hissediyorum.”
“Üniversiteye gidip her şeyi bilmenin ne yararı var, böyle çocukça davranacaksan Hans?” dedi Amy. “Tanrı’nın iyilik etmen için karşına çıkardığı birine katlanmalısın. Biz de ona katlanmak zorunda kalacağız.”
“Umarım hepiniz yeni Yeremya Ağıtları’nı beğenirsiniz: ‘Devamı gelecek sayımızda’—hepsi bu,” dedi Hans, şapkasını kaparak. “İnsan, kafasına bir fikir takmış adamların yanında oturup duracaksa, donuk gözlerle yüzüne bakmalarına ve bütün sözlerini kendi metinlerinin dipnotlarına çevirmelerine katlanacaksa, bir bakımdan başka bir bakımdan üstün olmanın ne yararı var? Taş kesen bir duvarın altında kalacaksan, bari eski bir çizme ol. Ben kendimi eski bir çizme gibi hissetmiyorum.” Ardından ansızın, “İyi geceler, küçük anne,” dedi; aceleci, umutsuz bir tavırla eğilip annesinin alnını öptü. Kapıya giderken de lütfedermişçesine, “İyi geceler kızlar,” diye ekledi.
“Mirah nasıl davrandığını bilseydi ne derdi?” dedi Kate. Ama yanıtı kapının çarpılması oldu. “Bay Deronda ona söyleyince Mirah’ı görmek isterdim,” diye annesine devam etti. “Ne kadar güzel görüneceğini biliyorum.”
Ne var ki Deronda, bir kez daha düşününce, Mrs. Meyrick’e ertesi sabah ulaşan bir mektup yazmış, gerçeği kendisini beklemeden Mirah’a onun açıklamasını rica etmişti. Asıl nedenini—önemli biri gibi göründüğü ve kendini herkese iyilik eden biriymiş gibi tanıttığı bir anlatıyı yeniden baştan sona anlatmaktan çekindiğini—söylememiş, yalnızca Mrs. Meyrick, Mirah’ı bir ziyaret bahanesiyle yanına getirirken kendisinin Mordecai’yle kalmak istediğini belirtmişti. Böylece, Mirah’ın kendisinin önereceğini düşündüğü taşınma gerçekleşmeden önce biraz zaman geçebilecekti.
Deronda, bedensel güçleri durmadan azaldıkça düşünceleri daha da dar bir alana sıkışmış olabilecek Mordecai’nin, yıllardır yalnız başına fikirlerle meşgul olduktan sonra, dindarlığın gerektirdiği görevlerin ötesinde kız kardeşine şefkatle bağlanmasına ne ölçüde izin vereceğini gizliden gizliye merakla düşünüyordu. Mordecai’nin Cohen ailesine, özellikle küçük Jacob’a duyduğu sevgi, bu bağlılığın kalıcı olduğunu gösteriyordu; ancak onlar yıllardır gündelik hayatının bir parçasıydı. Deronda, Mordecai’nin Mirah hakkında yeni sorular sormamasını; hatta her konuda alışılmadık bir sessizliğe bürünüp kişisel hayatında yaklaşan değişikliklere yalnızca boyun eğer görünmesini dikkate değer buluyordu. Mordecai yeni giysileri itaatkâr bir biçimde giydi; sonra Deronda’ya hafifçe gülümseyerek, “Hatıra olsun diye eski giysilerimi yanımda tutmalıyım,” dedi. Mirah’yı beklerken oturduklarında tek kelime etmedi, gözkapaklarını kapalı tuttu; ama yüzüyle ellerindeki huzursuzluk belliydi. Gerçekten de Mordecai, zihni uzun süre boyunca alışkanlıkla güçlü bir itkiyle tek bir yönde ilerlemiş kişilerin, birdenbire yeni ya da yeniden açılmış bir yola girmeye zorlandıklarında yaşadıkları kendine özgü sinirsel çalkantının içindeydi. Gücü uzun süre uyuklayan bir eğilimin etkisinde kalmış hassas insanlar, geçmişi karşı konulmaz biçimde canlandıracak bir görüşmeden, yaklaşan ağır bir hastalıktan korkar gibi korkarlar. Sevinç olabilir, ama sevinç de korkutucudur.
Heyecan Deronda’ya da bulaşmıştı. Kapı zili çalınca, Mirah’yı önceden görüp karşılayabilmek için nedenini tam bilmeden dışarı çıktı. Onu, ilk gördüğü zamanki şapka ve pelerinle karşısında bulunca irkildi; bir zamanlar kefen gibi ıslanmış olan, unutulmaz peleriniydi bu. Mirah bu şekilde giyinip aşağı inmişti. Mrs. Meyrick soru sorar bir ses tonuyla, “Bu giysiyle gitmek istiyorsun, değil mi canım?” diye sorunca, “Ağabeyim yoksul; kendimi ona olabildiğince benzetmek istiyorum, yoksa bana uzak hissedebilir,” diye cevap verdi; onunla işçi giysileri içinde karşılaşacağını düşünüyordu. Deronda hiçbir şey söyleyemedi, ama kendi ince eleyip sık dokuyan hazırlıklarından içten içe biraz utandı. El sıkıştılar; Mirah solgun ve ürkek görünüyordu.
Deronda onun için kapıyı açtığında Mordecai ayağa kalkmış, kapıya doğru heyecanla bakıyordu. Mirah iki üç adım attı, sonra durdu. Kıpırtısız, birbirlerine baktılar. Hissettikleri şey kendi varlıklarından çok, bir başkasının varlığıydı; önce anılarda buluşuyorlardı ve bu anıların yanında dokunuş birleştirici bir şey değildi. Sessizliği ilk Mirah bozdu; durduğu yerden kımıldamadı.
“Ezra,” dedi; annesinin onu çağırışını anlatırken kullandığı ses tonunun tıpatıp aynısıyla.
Mordecai ansızın hareketlenerek öne çıktı ve ellerini onun omuzlarına koydu. Mirah’dan bir baş daha uzundu; “Bu annemizin sesiydi. Beni çağırışını hatırlıyor musun?” derken ona şefkatle baktı.
“Evet; senin de, ‘Anne!’ diye karşılık verdiğini ve onu sevdiğini anlamıştım.” Mirah kollarını ağabeyinin boynuna doladı, küçük ellerini ensesinde kenetledi ve yüzünü kendine çekip çocuksu bir coşkuyla öptü. Şapkası geriye düşüp yere yuvarlandı, bukleleri açığa çıktı.
“Ah, canım başım, canım başım!” dedi Mordecai alçak, sevgi dolu bir sesle; ince elini buklelerin üzerine şefkatle koydu.
“Çok hastasın, Ezra,” dedi Mirah, ona daha dikkatle bakarak.
“Evet, canım çocuğum; bedenen daha fazla yanında kalmayacağım,” diye sakin bir sesle cevap verdi.
“Ah, seni seveceğim, birbirimizle konuşacağız,” dedi Mirah; sözleri kuş cıvıltıları gibi kendiliğinden ve tatlı bir coşkuyla dökülüyordu. “Sana her şeyi anlatacağım, sen de bana öğreteceksin: iyi bir Yahudi kızı olmayı, annemin benden olmamı istediği kişi olmayı öğreteceksin. Çalışmadığım zamanlarda hep yanında olacağım. Artık çalışıyorum. İkimize bakacak kadar para kazanacağım. Ah, ne iyi dostlarım oldu.”
Mirah şimdiye kadar yanlarında başka biri olduğunu büsbütün unutmuştu; ama bu sırada, bir elini ağabeyinin kolunda tutarak, zarifçe dönüp Mrs. Meyrick’le Deronda’ya baktı. Ağabeyle kız kardeşin buluşmasına tanık olurken duyduğu sevinç, küçük annenin Mordecai’ye yakınlık duymasını sağlamıştı. Mordecai ona gerçekten de Deronda’nın anlattıklarından çıkarsaması gerektiğini düşündüğünden daha ağırbaşlı ve ince ruhlu görünüyordu.
“Şu sevgili hanımefendiye bak!” dedi Mirah. “Ben yabancı, yoksul bir gezgindim; o bana inandı ve bana kızı gibi davrandı. Lütfen ağabeyimin elini sıkın,” diye yalvararak ekledi. Mrs. Meyrick’in elini tutup Mordecai’nin eline koydu; sonra ikisini de kendi elleriyle sıkarak dudaklarına götürdü.
“Ebedî İyilik seninleydi,” dedi Mordecai. “Annemizin duasının gerçekleşmesine yardım ettin.”
“Sanırım şimdi gidelim, ne dersiniz? Sonra geri döneriz,” dedi Deronda, Mrs. Meyrick’in koluna nazikçe dokunarak. Kadın hemen ona uydu. Mordecai’den sakladığı kendi geçmişine ilişkin gerçeklerin açılmasından çekiniyordu; öte yandan ağabeyle kız kardeşin baş başa kalacak olmasından artık hiç kaygı duymuyordu.
Bölüm etkileşimi
