Daniel Deronda kitap kapağı

65. bölüm / 70

Altmış Beşinci Bölüm.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 70Şu an: Altmış Beşinci Bölüm.
  1. 1 Birinci Kitap—şımartılmış Çocuk. — Birinci Bölüm.2.251 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm.1.803 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm.4.601 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm.1.186 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm.2.528 kelime
  6. 6 Altıncı Bölüm.3.611 kelime
  7. 7 Yedinci Bölüm.5.025 kelime
  8. 8 Sekizinci Bölüm.1.697 kelime
  9. 9 Dokuzuncu Bölüm.2.436 kelime
  10. 10 Onuncu Bölüm.2.513 kelime
  11. 11 İkinci Kitap—akarsuların Buluşması — On Birinci Bölüm.3.829 kelime
  12. 12 On İkinci Bölüm.1.340 kelime
  13. 13 On Üçüncü Bölüm.4.042 kelime
  14. 14 Ondördüncü Bölüm.2.955 kelime
  15. 15 On Beşinci Bölüm.2.156 kelime
  16. 16 On Altıncı Bölüm.5.940 kelime
  17. 17 On Yedinci Bölüm.3.024 kelime
  18. 18 On Sekizinci Bölüm.1.667 kelime
  19. 19 Üçüncü Kitap—seçim Yapan Genç Kadınlar — On Dokuzuncu Bölüm974 kelime
  20. 20 Yirminci Bölüm5.369 kelime
  21. 21 Yirmi Birinci Bölüm.2.732 kelime
  22. 22 Yirmi İkinci Bölüm.3.566 kelime
  23. 23 Yirmi Üçüncü Bölüm.4.343 kelime
  24. 24 Yirmi Dördüncü Bölüm.3.049 kelime
  25. 25 Yirmi Beşinci Bölüm.2.662 kelime
  26. 26 Yirmi Altıncı Bölüm1.944 kelime
  27. 27 Yirmi Yedinci Bölüm.2.646 kelime
  28. 28 Dördüncü Kitap—gwendolen İstediğini Elde Ediyor. — Yirmi Sekizinci Bölüm.4.464 kelime
  29. 29 Yirmi Dokuzuncu Bölüm.3.354 kelime
  30. 30 Otuzuncu Bölüm.4.041 kelime
  31. 31 Otuz Birinci Bölüm.1.988 kelime
  32. 32 Otuz İkinci Bölüm.5.749 kelime
  33. 33 Otuz Üçüncü Bölüm.3.983 kelime
  34. 34 Otuz Dördüncü Bölüm.1.892 kelime
  35. 35 Beşinci Kitap—mordecaı. — Otuz Beşinci Bölüm.8.024 kelime
  36. 36 Otuz Altıncı Bölüm.6.525 kelime
  37. 37 Otuz Yedinci Bölüm.4.269 kelime
  38. 38 Otuz Sekizinci Bölüm.2.750 kelime
  39. 39 Otuz Dokuzuncu Bölüm.2.596 kelime
  40. 40 Kırkıncı Bölüm.4.336 kelime
  41. 41 Altıncı Kitap—açığa Çıkanlar — Kırk Birinci Bölüm.2.045 kelime
  42. 42 Kırk İkinci Bölüm.6.572 kelime
  43. 43 Kırk Üçüncü Bölüm.1.951 kelime
  44. 44 Kırk Dördüncü Bölüm.2.532 kelime
  45. 45 Kırk Beşinci Bölüm.2.706 kelime
  46. 46 Kırk Altıncı Bölüm.3.097 kelime
  47. 47 Kırk Yedinci Bölüm.1.443 kelime
  48. 48 Kırk Sekizinci Bölüm.7.797 kelime
  49. 49 Kırk Dokuzuncu Bölüm.581 kelime
  50. 50 Yedinci Kitap—anne ve Oğul — Ellinci Bölüm.1.870 kelime
  51. 51 Elli Birinci Bölüm.4.775 kelime
  52. 52 Elli İkinci Bölüm.5.321 kelime
  53. 53 Elli Üçüncü Bölüm.2.215 kelime
  54. 54 Elli Dördüncü Bölüm.4.093 kelime
  55. 55 Elli Beşinci Bölüm.1.056 kelime
  56. 56 Elli Altıncı Bölüm.3.045 kelime
  57. 57 Elli Yedinci Bölüm.1.086 kelime
  58. 58 Sekizinci Kitap—meyve ve Tohum. — Elli Sekizinci Bölüm.2.510 kelime
  59. 59 Elli Dokuzuncu Bölüm.1.655 kelime
  60. 60 Altmışıncı Bölüm.1.652 kelime
  61. 61 Altmış Birinci Bölüm.2.894 kelime
  62. 62 Altmış İkinci Bölüm.2.214 kelime
  63. 63 Altmış Üçüncü Bölüm.3.018 kelime
  64. 64 Altmış Dördüncü Bölüm.2.774 kelime
  65. 65 Altmış Beşinci Bölüm.2.081 kelime · Okuduğun bölüm
  66. 66 Altmış Altıncı Bölüm.1.614 kelime
  67. 67 Altmış Yedinci Bölüm.1.973 kelime
  68. 68 Altmış Sekizinci Bölüm.1.664 kelime
  69. 69 Altmış Dokuzuncu Bölüm.4.029 kelime
  70. 70 Yetminci Bölüm.988 kelime

ALTMIŞ BEŞİNCİ BÖLÜM.
“Ah, hoş geldin, saf bakışlı İnanç, ak ellerli Umut,

Altın kanatları kuşanmış, havada süzülen melek!”

—MILTON.

Deronda, Gwendolen’in yeni çağrısına biraz sarsılmadan karşılık veremedi. Onu bu tehlikeye açık kılan kibrinden çok, keskin duygudaşlığıydı: Bir başkasının yüreği ondan, yerine getiremeyeceği kadar büyük şeyler bekleyebilirdi. Gwendolen’in ruhunun tutkulu bir ihtiyaçla kendisininkine bağlandığı artık onun için tartışma konusu değil, içine işleyen bir gerçeklikti. İçimizden geçen öfkenin ya da küçümsemenin bir sesteki titreyişini varlığıyla tartışmayız; yalnızca hissederiz ve bu his çürütülemez. Deronda, bu kadının yazgısının umutsuzluğun uçurumunda kendisininkine bağlı olduğunu hissediyordu. Onu tanıyan hiç kimse, bütün bunlar bir yıldan biraz daha önce yaşansaydı, onu sevip sevmediğini kendine bile sormayacağını içinden itiraf etmesine şaşmazdı: Onu harekete geçirecek taşkın ve belirleyici dürtü, Gwendolen’i kederden kurtarmak, yaşamını sonsuza dek yalnızlığın tehlikelerinden korumak ve gerdanlığın ibret verici biçimde geri alınmasıyla başlattığı kurtarışı sonuna dek sürdürmek olurdu. Ama artık aşk ve görev onu başka bağlarla kuşatmıştı; bu dürtü artık yaşamına yön veremezdi. Yine de içinde merhametli bir özlem, onun gözlerinin ve sözlerinin çağrısına tekrar tekrar karşılık vermek zorunda kalma düşüncesiyle duyduğu acı dolu bir ürperti olarak varlığını sürdürüyordu. Onu Gwendolen’den ayrı tutan bağın gücü, kararının kesinliği, onun kaderine uzaktan daha da derin bir acımayla bakmasına yol açıyordu.

Onu arka salonda bekliyordu. Bu oda, müzikli davette birlikte oturdukları beyaz ve kızıl renkli bölümün bir parçasıydı; Gwendolen ilk kez, kendi yazgısının onu terk etmemesine bağlı olduğunu burada söylemiş, yalvarışı da ezgili “Per pietà non dirmi addio” haykırışına karışmıştı. Ama o ezgi Mirah’nın güzel sesinden yükselmişti.

Deronda, yıllardır avucunun içi gibi bildiği bu odada dolaşırken kendi yaşamında tuhaf bir başkalaşım duygusuna kapıldı. Lady Mallinger’ın yumuşak gülümsemeli portresinden şömine çıkıntısındaki payandaların üzerindeki aslanların insancıl ve zarif yüzlerine kadar çevresindeki tanıdık eşyalar, neredeyse yalnızca anılarında ziyaret ettiği, artık gerçek olmayan önceki bir yaşam hâline ait gibiydi. Son zamanlarda yaşadığı izlenimler öylesine derin ve dönüştürücüydü; yuva diye düşünmeye alıştığı bu evde, şapkasını elinde tutup içeri girmesini beklediği genç kadının yaşamı da bir dönüşüm geçiriyordu. Bu, sonucu belirsizliğe doğru sürüklenen trajik bir dönüşümdü ve kendi eyleminin hâlâ bu dönüşüme bağlı olduğunu kaygıyla hissediyordu.

Gwendolen içeri girmişti; yas giysisinin yanı sıra yüzündeki ifadede, Cenova’da gördüğünden daha dingin, daha memnun bir hâl vardı. Memnuniyetinin nedeni Deronda’nın orada olmasıydı; ama karşılaşıp el sıkıştıklarında aralarında bir gülümseme belirmedi. İkisi de anılarla doluydu; ikisi de olacakları kaygıyla seziyordu. “Geldiğiniz için iyi ettiniz. Oturalım,” dedi ve hemen en yakın sandalyeye oturdu. Deronda karşısına geçti.

“Sizi, ne yapmam gerektiğini bana söylemenizi istediğim için çağırdım,” diye söze başladı. “Zor gelecek diye doğru bulduğunuzu söylemekten çekinmeyin. Kararımı verdim, yapacağım. Bir zamanlar yoksul kalmaktan korkuyordum; başkalarına muhtaç olma düşüncesine katlanamıyordum. Bir şey yapmamın, evlenmemin nedeni buydu. Artık daha kötü şeylere katlandım. Sizce yapmam gerekiyorsa yoksulluğa da katlanabileceğimi düşünüyorum. Kocamın vasiyetini biliyor musunuz?”

“Evet, Sir Hugo söyledi,” dedi Deronda; Gwendolen’in soracağı şeyi çoktan tahmin etmişti.

“Bana bıraktığı şeylerden herhangi birini kabul etmeli miyim? Aklımdan geçenleri anlatayım,” dedi Gwendolen, bu kez daha sinirli bir telaşla. “Belki evlendiğimde annemi gerçekten çok düşündüğümü tam olarak bilmiyorsunuzdur. Bencildim ama onu seviyordum; yoksulluğu için de üzülüyordum. İlk başta perişan olduğumda beni en çok avutansa, evliliğim sayesinde onun daha iyi bir duruma gelmesiydi. Şimdi bana en zor gelecek şey, onu yeniden yoksulluk içinde görmek olur. Yalnız ona bakmaya yetecek kadarını alsam, gerisini bıraksam—kendim için hiçbir şey almasam—bu yanlış olmaz diye düşündüm; çünkü annem için çok değerliydim—o beni annemden aldı—ve bunu amaçlamıştı—annem bilseydi—”

Gwendolen sözünü kesti. Bu görüşmeye kendini hazırlarken annesine karşı neyin doğru olduğu sorusu dışında neredeyse hiçbir şey düşünmemişti; ama bu soru, dile getirmesi imkânsız düşünce ve gerekçeleri de beraberinde getirmişti. Bu tehlikeli anılar sözlerinin arasına üşüşüyor, konuşmasını gittikçe daha telaşlı ve titrek hâle getiriyordu. Artık alyansından başka yüzük taşımayan ellerine çaresizlik içinde baktı.

“Bunu konuşarak kendinize acı çektirmeyin,” dedi Deronda şefkatle. “Gerek yok; durum çok açık. Bu konuda yanılıyor olabileceğimi sanmıyorum. Bana danışıyorsunuz, çünkü yaşadıklarınızın en acı veren yanını açtığınız tek kişi benim; vicdan azabınızı anlayabiliyorum.” Hemen devam etmedi, kendini toparlaması için Gwendolen’e zaman tanıdı. Sessizlik, Gwendolen’e Deronda’nın sesindeki şefkatle dolu gibi geldi; Deronda gözlerini kaldırıp ona bakarken konuşunca cesaret buldu: “Ölmüş birine karşı suç saydığınız bir şeyin bilincindesiniz. Bir eş olarak bütün haklarınızı yitirdiğinizi düşünüyorsunuz. Ona ait olanı almaktan çekiniyorsunuz. Ölümünden çıkar sağlamamaya çalışıyorsunuz. Duygularınız sizi bir çeşit öz cezalandırmaya, daha iyi iradenize—ayartılmaya karşı koyan iradeye—itaat etmeyen benliğinizi kırbaçlamaya bile itiyor. Ben de buna benzer bir şeyi yaşadım. Sizi doğru anlıyor muyum?”

“Evet—en azından iyi olmak istiyorum—şimdiye kadarki hâlim gibi olmamak,” dedi Gwendolen. “Sizce katlanmam gereken şeye katlanmaya çalışacağım. Kendimle ilgili en kötü şeyleri size anlatmaya çalıştım. Ne yapmalıyım?”

“Bu gelir meselesinde yalnızca siz söz konusu olsaydınız, pişmanlığınızın sesine karşı çıkmanızı söylemeye pek cesaret edemezdim,” dedi Deronda. “Ama şimdi yol gösterici olarak Bayan Davilow’a ilişkin duygunuzu alıyorum; bu duygu bana son derece haklı görünüyor. Kocanızın size karşı yükümlülüklerinin, yaptığınız herhangi bir şey yüzünden ortadan kalktığını düşünemem. O, yaşamınıza kendi isteğiyle girdi ve yaşamınızın gidişini en önemli biçimde etkiledi. Bunu bir yana bıraksak bile, bulunduğu konum gereği annenizin geçimini sağlaması gerekiyordu; vasiyet yürürlüğe girerse annenizin sizin için yaptığı bu düzenlemeden pay alacağını elbette biliyordu.”

“Annemin yılda sekiz yüz geliri var. Ben de onu alıp geri kalanını bırakmayı düşündüm,” dedi Gwendolen. Uzun zamandır bunu kendine verilmiş bir izin gibi içinden savunuyordu; zihni hemen başka bir tutuma geçemedi.

“Böyle bir sınır koymanın göreviniz olduğunu düşünmüyorum,” dedi Deronda. “Bayan Davilow için acı verici bir bilmece yaratmış olursunuz; sizin kendinizi mahrum bıraktığınız bir gelir onun için de acı verici hâle gelir. Sizin için de yolunuzu fazla güçleştirir. Cenova’da, vicdanınızdaki yükün kimsenin öğrenmemesi gereken bir şey olduğu konusunda anlaşmıştık. Yaşamınızın ileride başkalarına iyilik getirmesi, bu bilgiyi herkesin acısından uzak tutmanızla en iyi biçimde mümkün olur. Bence kocanızın vasiyetindeki hükümlere olduğu gibi uymalı, pişmanlığınızın yalnızca maddi bağımsızlığınızı nasıl kullanacağınıza yön vermesine izin vermelisiniz.”

Son cümlesini söylerken Deronda, yanına yere bıraktığı şapkasını düşünmeden eline aldı. En küçük hareketine duyarlı olan Gwendolen, sanki kendi bilinci varmış da Deronda’nın gitmesini engellemek istiyormuş gibi yüreğinin büyük bir sıçrayışla attığını hissetti. Aynı anda sandalyesinden kalktı; bu hareketinin, onun gitme niyetini kabul ettiği anlamına geldiğini düşünemedi. Deronda da elbette ayağa kalkıp biraz yaklaştı.

“Söylediğinizi yapacağım,” dedi Gwendolen aceleyle, “ama başka ne yapmalıyım?” Bu basit sözlerden başkasını söylemesi mümkün değildi; gururlu gizliliğinin tahtından indiği bu duygusal hâlde bunlar bile ona fazla geldi. Çocuksu cümleler dudaklarından dökülünce, kendi çaresizliğinin resmini görmüş gibi oldu; gözlerine büyük yaşlar getiren hıçkırığı bastıramadı. Deronda da ezici bir acı duyuyordu; ama yaklaşan sonuçları görüyordu ve vicdanının gerektirdiği çabayı sonuna kadar göstermeye itiliyordu. Gwendolen gözyaşlarını silince, yumuşak ve sorgulayan bir sesle şöyle dedi:

“Muhtemelen yakında Bayan Davilow’la birlikte taşraya gideceksiniz.”

“Evet, bir hafta ya da on gün içinde.” Gwendolen kısa bir süre bekledi; sanki hayalinde canlanan bir manzaraya bakar gibi gözlerini dalgın dalgın pencereye çevirdi. “Hepsine iyi davranmak istiyorum—onlar benden daha mutlu olabilir. Yapabileceğimin en iyisi bu mu?”

“Bence öyle. Kuşku götürmez bir görev,” dedi Deronda. Her cümlesinin üzerinde kaygının ağırlığını hissederek kısa bir süre duraksadı. “Başka görevler de buradan doğacak. Yaşamınızı bir borç gibi görmek, uzaktan bakınca yapılabilecek en kasvetli değerlendirme gibi gelebilir; ama aslında öyle olamaz. Yaşamı kasvetli yapan amaçsızlıktır. Aklınızdaki o tövbekâr ve sevgi dolu amaçla harekete geçmeye bir kez başladığınızda, beklemediğiniz sevinçler ve yeni yeni ortaya çıkan ihtiyaçlar sürekli önünüze çıkıp sizi günden güne ilerletecek. Yaşamınızın bir bitki gibi büyüdüğünü göreceksiniz.”

Gwendolen, görünmeyen suların sesine susamış birinin bakışıyla ona döndü. Deronda bu bakışı, terk edilmiş bir kıyıdan ona kollarını uzatıyormuş gibi hissetti. Şöyle derken sesi şefkatli bir yalvarışa büründü:

“Köklerinize kadar inen bu keder, daha bu kadar gençken başınıza geldi—yaşamınızı mahvetmesi olarak değil, yaşama hazırlanmanız olarak görmeye çalışın. Bir hazırlık olsun—” Sesini duyan biri, kendi mutluluğu için yalvardığını sanırdı. “Bakın! Yanlış olduğunu düşündüğünüz evliliğinizden doğabilecek en kötü felaketlerden kurtuldunuz. Zarar verici, bencilce davranışları ve olası bir düşkünlüğü gözlerinizin önüne seren bir görüntü gördünüz. Şöyle düşünün: Hata yolunda ilerlediğinizi gören sert bir melek bileğinizden kavrayıp kaçınmanız gereken hayatın dehşetini gösterdi. Üstelik bütün bunlar baharınızda geldi. Bunu bir hazırlık olarak görün. Siz, başkalarına doğduklarına sevinecekleri bir hayat veren, kadınların en iyilerinden biri olabilirsiniz; olacaksınız.”

Bu sözler Gwendolen’e mucizevi bir elin dokunuşu gibi geldi. Yeni bir varoluşun başlangıcıymışçasına güçlü duygular bütün benliğine yayıldı; içinde belirsizce kıpırdayan yeni bir güç var gibiydi. Ahlaken yeniden ayağa kalkma umudunun, onu gerçekleştirecek enerjiyle ne kadar dolu olduğu böyleydi. Tam bir sevgiyle önünde eğildiğimizde, başka bir ruhun içimize işleyen etkisi ne kadar güçlüdür. Ama yeni varoluş, Deronda’dan ayrı düşünülemiyordu; umut, onun varlığını kalıcı kılıyor gibiydi. Deronda’nın onu sevdiği ve yanından ayrılmayacağı düşüncesi değildi bu; böyle bir düşünce, inandırıcılığı olmadığından sarsılırdı. Bu, onun ruhsal soluğuydu. Denizdeki o korkunç andan beri ilk kez yanaklarına, alnına ve boynuna bir kızıllık yayıldı; bir iki an koyulaştıktan sonra yavaş yavaş kayboldu. Konuşmadı.

Deronda yaklaşıp elini uzattı. “Sizi daha fazla yormamalıyım,” dedi.

Onun gitmekte olduğunu düşününce irkildi ve hâlâ konuşmadan elini Deronda’nın eline bıraktı.

Elini tutarken, “Hâlâ hasta görünüyorsunuz—kendiniz gibi değilsiniz,” diye ekledi.

“Pek uyuyamıyorum,” diye karşılık verdi, morali yine biraz bozulmuştu. “Her şey içimde durmadan yineleniyor. Geri geliyor—hepsi geri gelecek,” diye bitirdi; ürperiyordu, soğuk bir korku içine çökmek üzereydi.

“Zamanla üzerinizdeki etkileri hafifleyecek,” dedi Deronda. Elini bırakamıyor, ondan birden uzaklaşamıyordu.

“Sir Hugo Diplow’da kalmaya geleceğini söylüyor,” dedi Gwendolen, daha önce söylemek üzereyken aklından çıkan sözlere tutunarak. “Siz de geleceksiniz.”

“Muhtemelen,” dedi Deronda; bu sözün soğuk kaçtığını hissedince düzeltircesine ekledi: “Evet, geleceğim.” Sonra, gerçekten veda etmiş biri gibi son bir dostça sıkışla elini bıraktı.

“Şehirden ayrılmadan önce buraya bir kez daha gelmeyecek misiniz?” diye sordu Gwendolen ürkek bir kederle; yüzü her zamanki kadar solgundu.

Deronda ne diyebilirdi? “Size bir yararım dokunabilirse—gelmemi isterseniz—elbette gelirim.”

“İstemem gerekir,” dedi Gwendolen taşkın bir duyguyla. “İstemem gerektiğini biliyorsunuz. Benim ne gücüm var? Başka kimim var?” Yine bir hıçkırık yükseliyordu.

Deronda bir acı sızı duydu; bu yüzüne yansıdı. “Elbette geleceğim,” derken perişan görünüyordu.

Gwendolen yüzündeki değişimi fark etti; ama onun yeniden geleceğini bilmenin verdiği derin rahatlama başka bir duyguya yer bırakmadı. İlhamla dolu umut ve cesareti yeniden canlandı.

“Benim için üzülmeyin,” dedi şefkatli bir güvenceyle. “Sözlerinizin her birini hatırlayacağım. Benim hakkımda neye inandığınızı hatırlayacağım; deneyeceğim.”

Ona kararlı bir bakışla baktı ve sözlerini hatırlayacağını söylediği andan beri olanları unutmuş gibi elini yeniden uzattı. Ama dudaklarında gülümsemeye dair en ufak bir iz yoktu. Kocasının ölümünden beri hiç gülümsememişti. Sessizce öylece dururken, bir zamanlar başkaları ciddi olduğunda kahkahası hemen hazır olan Gwendolen’in kederli bir heykeline benziyordu.

Onun için dünyanın görünüşünü değiştiren o derin ıstırabı hatırlarsak, Deronda’ya karşı davranışını—ona düşünmeden kendini açışını, hatta kendisine bağımlılığını ısrarla dile getirişini—ancak o zaman anlayabiliriz. Kayıtsız gözlemcilerin aklına gelebilecek düşünceler, çevresini alevler sarmış da kendisini güvenliğe taşıması için onun açık kollarına atılıp boynuna sarılmış olsaydı bile Gwendolen’in aklına gelemezdi. Deronda’yı, onun davranışıyla içinde başlayan yenileyici mücadeleyle özdeşleştirmişti. Kendi ihtiyaçlarının onun duygularına yansıdığını görmesine şaşılır mı? Kendi derdimize ya da amaçlarımıza kapıldığımızda sık sık yaşadığımız o bilinçsiz güven ve beklenti hâlindeydi. Duygularımızı başkalarına yayar, onların da bizim güdülerimizle davranacağını varsayarız. Hayal gücü, Deronda’yla gelecekte birleşeceği düşüncesine, durmadan güçlenen manevi bağ dışında hiçbir şeyle yönelmemişti; ama ondan gelecekte ayrılacağı düşüncesine de yönelmemişti. Aşk ve evlilik—zavallı Gwendolen’in en derin bağlılığı şimdi kendiliğinden nasıl bu imgelerle biçimlenebilirdi? Kudretli Aşk elini onun üzerine koymuştu; peki ondan ne istemişti? Azarı kabullenmesini, kendini değiştirmek gibi çetin bir işe girişmesini, itiraf etmesini, dayanmasını. Ona doğru ağlarsa ne olurdu? Ayakları geriye doğru kayıp sendeleyen bir çocuk gibi, elinden tutulsun da yolunu yitirmesin diye ağlıyordu.

Bu yakarış Deronda’nın yüreğine işledi. Şefkatli ama geleceği açıkça gören bir adam için bundan daha güç bir durum olabilir miydi? Gwendolen’in derdinin gerçek niteliğini bilen tek kişi oydu; onun her çağrısına sırt çevirmesi, Gwendolen’i tehlikeli bir yalnızlığa mahkûm etmek olurdu. Kendisine duyduğu güveni görünüşte reddetmenin zalimliğine razı olamıyordu; yine de yakın ya da uzak bir gelecekte onları koparacak bir sarsıntı görüyordu. Aralarındaki bağı şimdi ne kadar güçlendirirlerse o kopuş o kadar acı olacaktı.

Bunu göze almak zorundaydı. Gwendolen ayrılmadan önce Park Lane’e birkaç kez gitti; ama görüşmeleri Bayan Davilow’un yanında geçtiğinden daha az sarsıcıydı. Gwendolen, gelirini kabul etmeye karar verdiğinden beri sevdiği bir tasarı kurmuş, bundan söz edip duruyordu: annesiyle kız kardeşlerini yeniden Offendene’ye yanına alacak, dediği gibi, hayatını, ilk kez oraya gittikleri ve çevresindeki her şeyin mutluluk olduğu, yalnız kendisinin bunun farkına varmadığı zamana kadar geriye saracaktı. Bu düşüncesini Sir Hugo’ya açmıştı; o da Gadsmere’yi, Offendene’nin kirasını fazlasıyla karşılayacak bir bedelle kiraya vermek için uğraşacaktı. Bütün bunları Deronda’ya anlattı; Gwendolen’e biraz olsun yatıştırıcı bir uğraş gibi görünen bu konu üzerinde Deronda da isteyerek durdu. Deronda, kendisini asıl meşgul eden şeyden hiç söz etmedi, Gwendolen de ona bunu sormadı. Onun aklı, sonbahar bitmeden Diplow’a gelişindeydi; Lapidoth’ların—Yahudi kızla ağabeyinin—yazgısında bir değişikliğe yol açabileceğini, dünya tarihini değiştiren mayalanmış siyasal ve toplumsal güçlerin yol açabileceğinden daha fazla düşünmüyordu. Gerçekte zavallı Gwendolen’in belleği sersemlemişti; vicdanının sıkıntıyla aydınlanan izinden ve ondan kurtulma çabasından uzakta kalan her şey, onun için bulanık bir unutuluş içindeydi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…