Daniel Deronda kitap kapağı

41. bölüm / 70

Altıncı Kitap—açığa Çıkanlar — Kırk Birinci Bölüm.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 70Şu an: Altıncı Kitap—açığa Çıkanlar — Kırk Birinci Bölüm.
  1. 1 Birinci Kitap—şımartılmış Çocuk. — Birinci Bölüm.2.251 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm.1.803 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm.4.601 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm.1.186 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm.2.528 kelime
  6. 6 Altıncı Bölüm.3.611 kelime
  7. 7 Yedinci Bölüm.5.025 kelime
  8. 8 Sekizinci Bölüm.1.697 kelime
  9. 9 Dokuzuncu Bölüm.2.436 kelime
  10. 10 Onuncu Bölüm.2.513 kelime
  11. 11 İkinci Kitap—akarsuların Buluşması — On Birinci Bölüm.3.829 kelime
  12. 12 On İkinci Bölüm.1.340 kelime
  13. 13 On Üçüncü Bölüm.4.042 kelime
  14. 14 Ondördüncü Bölüm.2.955 kelime
  15. 15 On Beşinci Bölüm.2.156 kelime
  16. 16 On Altıncı Bölüm.5.940 kelime
  17. 17 On Yedinci Bölüm.3.024 kelime
  18. 18 On Sekizinci Bölüm.1.667 kelime
  19. 19 Üçüncü Kitap—seçim Yapan Genç Kadınlar — On Dokuzuncu Bölüm974 kelime
  20. 20 Yirminci Bölüm5.369 kelime
  21. 21 Yirmi Birinci Bölüm.2.732 kelime
  22. 22 Yirmi İkinci Bölüm.3.566 kelime
  23. 23 Yirmi Üçüncü Bölüm.4.343 kelime
  24. 24 Yirmi Dördüncü Bölüm.3.049 kelime
  25. 25 Yirmi Beşinci Bölüm.2.662 kelime
  26. 26 Yirmi Altıncı Bölüm1.944 kelime
  27. 27 Yirmi Yedinci Bölüm.2.646 kelime
  28. 28 Dördüncü Kitap—gwendolen İstediğini Elde Ediyor. — Yirmi Sekizinci Bölüm.4.464 kelime
  29. 29 Yirmi Dokuzuncu Bölüm.3.354 kelime
  30. 30 Otuzuncu Bölüm.4.041 kelime
  31. 31 Otuz Birinci Bölüm.1.988 kelime
  32. 32 Otuz İkinci Bölüm.5.749 kelime
  33. 33 Otuz Üçüncü Bölüm.3.983 kelime
  34. 34 Otuz Dördüncü Bölüm.1.892 kelime
  35. 35 Beşinci Kitap—mordecaı. — Otuz Beşinci Bölüm.8.024 kelime
  36. 36 Otuz Altıncı Bölüm.6.525 kelime
  37. 37 Otuz Yedinci Bölüm.4.269 kelime
  38. 38 Otuz Sekizinci Bölüm.2.750 kelime
  39. 39 Otuz Dokuzuncu Bölüm.2.596 kelime
  40. 40 Kırkıncı Bölüm.4.336 kelime
  41. 41 Altıncı Kitap—açığa Çıkanlar — Kırk Birinci Bölüm.2.045 kelime · Okuduğun bölüm
  42. 42 Kırk İkinci Bölüm.6.572 kelime
  43. 43 Kırk Üçüncü Bölüm.1.951 kelime
  44. 44 Kırk Dördüncü Bölüm.2.532 kelime
  45. 45 Kırk Beşinci Bölüm.2.706 kelime
  46. 46 Kırk Altıncı Bölüm.3.097 kelime
  47. 47 Kırk Yedinci Bölüm.1.443 kelime
  48. 48 Kırk Sekizinci Bölüm.7.797 kelime
  49. 49 Kırk Dokuzuncu Bölüm.581 kelime
  50. 50 Yedinci Kitap—anne ve Oğul — Ellinci Bölüm.1.870 kelime
  51. 51 Elli Birinci Bölüm.4.775 kelime
  52. 52 Elli İkinci Bölüm.5.321 kelime
  53. 53 Elli Üçüncü Bölüm.2.215 kelime
  54. 54 Elli Dördüncü Bölüm.4.093 kelime
  55. 55 Elli Beşinci Bölüm.1.056 kelime
  56. 56 Elli Altıncı Bölüm.3.045 kelime
  57. 57 Elli Yedinci Bölüm.1.086 kelime
  58. 58 Sekizinci Kitap—meyve ve Tohum. — Elli Sekizinci Bölüm.2.510 kelime
  59. 59 Elli Dokuzuncu Bölüm.1.655 kelime
  60. 60 Altmışıncı Bölüm.1.652 kelime
  61. 61 Altmış Birinci Bölüm.2.894 kelime
  62. 62 Altmış İkinci Bölüm.2.214 kelime
  63. 63 Altmış Üçüncü Bölüm.3.018 kelime
  64. 64 Altmış Dördüncü Bölüm.2.774 kelime
  65. 65 Altmış Beşinci Bölüm.2.081 kelime
  66. 66 Altmış Altıncı Bölüm.1.614 kelime
  67. 67 Altmış Yedinci Bölüm.1.973 kelime
  68. 68 Altmış Sekizinci Bölüm.1.664 kelime
  69. 69 Altmış Dokuzuncu Bölüm.4.029 kelime
  70. 70 Yetminci Bölüm.988 kelime

ALTINCI KİTAP—AÇIĞA ÇIKANLAR
KIRK BİRİNCİ BÖLÜM.
“Agathon’un şu sözüne göre bu da olasıdır: ‘Olasılığın bir parçası da pek çok olasılık dışı şeyin gerçekleşmesidir.’”
—ARİSTOTELES: Poetika.

Mordecai’yle görüştüğü akşam, yalnızca güçlü duygular hissetmekle kalmayıp etkin biçimde sorgulamaya da yatkın Deronda’nın zihninde kopan çatışmayı düşünün. Duyarlılığı çok daha körelmiş genç bir adam için bu macera, düşüncelerini bölmeye yetecek kadar alışılmadık görünebilirdi. Oysa Deronda’yı öylesine derinden sarsmıştı ki, zihni her zamanki tepkisini vererek duygularının dayanaklarını incelemeye ve onların yönlendirmesine ne ölçüde karşı koyması gerektiğini düşünmeye başladı. Mordecai’nin sarsılmaz inancının, hele tutkulu güveninin, kendisini yarı yarıya egemenliği altına aldığını fark etmesi onu kaygılandırdı. Deronda’nın karakteristik eğilimi, kendisine yaklaşmış olanı hafife almanın ahlaki budalalığından ve kendi bugünkü yaşamında, insanların tarihsel yaşamında önemli ve kutsal saydığı dönüm noktasını körü körüne gözden kaçırmaktan kaçınmaktı. Bu olayı yüzyıllar önce Roma’da, Yunanistan’da, Küçük Asya’da, Filistin’de ya da Kahire’de; yansız yaşamından hoşnutsuz, kendisi gibi genç, daha yakın bir bağ ve yaptığı işin olası sonuçlarına tutku katacak daha özel bir görev arayan bir adamın başından geçmiş diye okusaydı, o uzak geçmişteki adamın üzerinde giysilerinin ve eylemlerinin, çoğunlukla ciddi sonuçlarıyla tanıdığımız bir çağın parçası olarak canlanacağı bu olayın onda derin bir iz bırakmasını son derece doğal bulurdu. Akşam yemeğine uygun giyindiği, beyaz kravat taktığı ve bu meselede vicdan sahibi olduğunu söylemesine, kendini fazla ciddiye almanın ağırbaşlı budalalığı diye gülebilecek insanların arasında yaşadığı için kendi çalkantılı duygularından neden utansındı? Ciddi duyguların yokluğunu zekâ sayan çevrelerde, insanın kendini fazla ciddiye alması korkulu bir budalalık sayılırdı. Deronda, modaya uymuş cehalet ve anlayışsızlık karşısında korkakça geri çekilmekten kaçınıyordu. Ama aklının onayı olmadan, sırf duygusal bulaşmayla yolunun belirlenmesinden ya da ruhsal mücadeleye duyduğu saygılı acımanın onu belirsiz bir yola sürüklemesine izin vermekten de kaçınıyordu.

Peki, aslında ne olmuştu? Sir Hugo’nun vereceği cevabı çok iyi biliyordu: “Ölümcül veremli bir Yahudi, engellerin ve yaklaşan ölümün körüklediği bir bağnazlığa kapılmış; evlilikten doğan umutla umutsuzluğun ürünü olan hayalî bir imgenin karşılığını Deronda’da görmüştü. Kendi yaşamından umutsuzdu, ama bağnaz inançlarını yayma umudunu bastıramıyordu. Olayın biçimi tuhaf, belki de istisnaydı; ama özü bakımından ender değildi. Bağnazlık iflas kadar yaygın değildi, ama bütün yönleriyle ele alındığında yeterince boldu. Mordecai köprüde hayallerinin gerçekleşmesini beklerken, bir başka adam evrenin Newton’unkinin yerini alacak matematiksel anahtarına sahip olduğuna inanıyor, tanınmış bütün fizikçilerin buluşunu bastırıp evreni kilitli tutmak için iş birliği yaptığını düşünüyordu; bir diğeri de metafizik anahtara sahipti: eski kilit dişlerinden saç teli kadar farklı olduğu için tam uyduğunu ileri sürüyordu. Her yanda, az ya da çok konuşma gücü olan, ya gözleri parıldayan ya da doğaüstü bir donuklukla bakan korkunç birine rastlayabilirdiniz; kendisini dinlemesi gereken adamı gözetlerdi. Çoğunun basılması zor, basılsa da okunması güç ciltler dolusu yazısı vardı. Bu Mordecai, böylesi takıntılı kişilerde alışıldık olandan daha dokunaklı bir görünüşe ve daha tutkulu, daha nüfuz edici bir anlatıma sahipti. Yeni ahlak dünyasını paralelkenarlarla tasarlayan bir toplumsal reformcudan ya da kanalizasyon tutkunu bir hayalperestten daha şiirseldi; yine de aynı sınıfa giriyordu. Onu biraz hoş görmek, elden geldiğince rahatlatıp teselli etmek doğru ve nazikçe olurdu; ama düşüncelerinin ona atfettiği değeri taşıması ne kadar olasıydı? Dünyayı tanıyan bir adam böyle durumlarda ne düşüneceğini önceden bilir. Mordecai’nin yeni bir etkin benlik bulduğuna dair inancına gelince, bu inanç ona en ağır hayal kırıklığını hazırlıyor olabilirdi: son söz gibi görünen türden bir hayal kırıklığını.”

Deronda bütün bu olumsuz fısıltıları işitmişti; hatta kendi kendine açıkça tekrarladı. Bu, coşku mirasçıları arasındaki aile benzerliği meselesiyle yüzleşmek zorunda kaldığı ilk fırsat değildi, ama en yakıcısıydı: ister peygamber ister düş gören olsun, ister

“İnsanlığın büyük hayırseverleri, kurtarıcıları,”

ya da hayalî keşiflerin adanmışlarıydı: kendi henüz ortaya çıkmamış esin kaynağına inanan ilk kişiden, devridaim makinesini icat eden son kişiye kadar. İnsan tutkularının akrabalığı ve ölümlülerin sahnesinin değişmezliği, olguları kaçınılmaz olarak gülünç bir taklide ve parodiye dönüştürür. Yanılgı ve budalalık da kendi kurbanlarını yığınlar hâlinde vermiştir. Şimdiye dek tanıdığımız en yüce insan tipini nitelik ve çabalarının soyut bir dökümüne indirgeyin, onu tehlikeli bir topluluğun içinde bulursunuz: Kopernik ve Galileo gibi, alaycı bir inançsızlık karşısında sarsılmaz bir inanç taşıdığını söyleyin; ama devridaim makinesinin tasarımcısı da öyle. Ruhları böyle bir sınavla adilce yargılayamayız. Yanlış kişiye baldıran zehri içirmekten ya da sürgün cezası vermekten kaçınmak istiyorsak, sarsılmaz adamın inandığı konuyu anlayabilmekten ve derin bir yaşantıyı hafife almamıza engel olacak biçimde yakında ya da uzakta insanların çektiği sıkıntılara ortak olmaktan başka çare yoktur. ‘Bırakalım çağlar ruhları sınasın, değerlerini görsün,’ mi diyelim? Oysa çağların başlangıcı biziz; çağlar ancak ayrı ayrı insan yüreklerinde—birbirinden ayrı ama birleşik—verilen adil yargılar sayesinde adil olabilir. Buhar makineleri bile bu koşul olmadan yapılamaz, James Watt’ın zihninde kalıp giderdi.

Deronda bu düşünce yoluna yeterince aşinaydı; bu yüzden Mordecai’ye karşı küçümseyici bir önyargıya kapılmamıştı. Aralarındaki iletişime, Yahudinin çalkantılı zihninde uzun zamandır hazırlanan bir şeyin tuhaf biçimde ortaya çıkardığı, kendisine yönelik özel bir talep eşlik etse de bu değişmezdi. Akılcı denilen açıdan bakıldığında, bu talep yanılsama, hatta saçmalık sayılıp haklı olarak bir yana atılabilirdi. Ama Mordecai’nin onun üzerindeki etkisini, hazır şefkatine seslenmekten çıkarıp çırpınan vicdanını kavrayan bir güce dönüştüren tam da bu talepti. Vicdanlarımızın hepsi aynı kalıpta, değişmez yasaların içimizdeki bir açıklaması değildir; belleğimiz kadar çeşitli duyarlılıkların sesidir vicdanımızın sesi. (Belleğimizde de benzerlik ve akrabalık vardır.) Deronda’nın vicdanıysa, başkalarının deneyimlerini hayal gücüyle kendininkiymiş gibi düşünmeye küçük yaşta alışmış olmasıyla genişlemiş, sıradışı duyarlılıkları da kapsıyordu.

Bu hevesli ruh ondan ne istiyordu? “İnançlarıma inanmalı, gerekçelerimden etkilenmeli, umutlarımı paylaşmalı, işaret ettiğim hayali görmeli, benim gördüğüm yerde bir ihtişamı seyretmelisin!” Böyle bir isteği doğrudan bir yükümlülük saymak saçma olurdu; isteği kabul ediyor gibi görünmek sahtekârlık olurdu. Deronda, o anların çalkantısını düşünürken, şefkatine rağmen sahte ödünlerin boyunduruğuna girmemiş olduğuna şükretti. Üstelik bu talep, gerçekle tümüyle çelişebilecek, hatta muhtemelen çelişen bir varsayıma dayanıyordu: Deronda’nın Yahudi kanı taşıdığı varsayımına. Bundan daha varsayımsal bir çağrı olabilir miydi?

Ama Deronda on üç yaşından beri duygularının en derin yaşantısını saf bir varsayımla, Sir Hugo’nun babası olduğu düşüncesiyle ilişkilendirmişti. Bu varsayım içinde tutkulu mücadeleler vermiş; duygularını onun ışığında bastırmaya da besleyip büyütmeye de alışmıştı. Yanlışlanabilecek bir düşüncede güdü bulmaya alışkındı; kendisine düşen belirli görevler hakkındaki görüşünü etkileyebilecek bir açıklamanın ortaya çıkabileceğini de düşünürdü. Askıda kalmış, ama aynı zamanda duygusal bir etkinlik ve vicdan muhasebesi içeren bu durum, vicdanının alışıldık hâliydi.

Şimdi de, Yahudi doğumlu olmayı arzulamaktan doğan o inancın ve abartılı müritlik talebinin gerçek bir keşfi ve sahici bir ruhsal sonucu önceden haber verdiğini varsayalım. Mordecai’nin düşüncelerinin Deronda’nın inancını gerçekten fethettiğini varsayalım. Dahası, Mordecai’nin kendisinin etkin bir devamı saydığı birini bulduğuna inanıp buna ihtiyaç duyması gibi, Deronda da Mordecai’nin zihninden kişisel görevinin ve yurttaşlığının eksiksiz ideal biçimini alabilirdi. Bu ideal, onun zihninde, erişilmek istenen ama sezgiyle izi sürülemeyen bir güzelliği kanıtlayan yontulmuş parçalara benziyordu.

Bu olasılık düşüncelerinde belirdiğinde, ona hayalperestlik deneceğini fark etti ve savunmaya koyuldu. Teslim olmayı düşündüğü etki, saygın bir profesörden, bir eğitim kurumundaki otorite sahibi birinden ya da çağın sözcüsü kabul edilmiş bir filozoftan gelseydi, yönlendirmeye bütünüyle açık olmak alaya alınır mıydı? Ancak bir fikir için minnet duymayı zayıflık işareti sayanlar, başkalarının üzücü ölçüde eksik bir açıklıkla ifade ettiklerini zaten daha doğru bir biçimde içten içe benimsediklerini ima etmeyi yeğleyenler alay ederdi. Sonuçta Mordecai’nin yoksul bir Yahudi işçi, Hand and Banner’ın salonunda, belki de kum serpilmiş bir döşemede karşılaşılacak biri olmasını; onun içinde, beyaz elleri olan bir beyefendi üzerinde belirleyici etkisi bulunabilecek ruhsal bir güç olmadığını önceden kararlaştırmaya gerekçe saymak bayağılıktan başka neydi? İmparator Domitian’la ilgili bir efsaneye göre, Davut soyundan gelip dünyanın hükümdarını doğuracağı söylenen Yahudi bir aileyi duyunca korkuyla üyelerini huzuruna çağırmış, ama onların işçi ellerini görünce hemen serbest bırakmıştı. Bu, Roma kapısında bekleyen ve Mesih’in oradan içeri giren yoksullar arasında bulunacağına güvenen hahamın tam tersi bir kanaatiydi. Deronda, hem imparatorun hem hahamın dış görünüş işaretlerine güvenmekte yanıldığını düşündü. Yoksulluk ve kötü giysiler esin sahibi olunduğunu göstermez; ama kimi dikkate değer durumlarda esinle birlikte görülmüşlerdir, diye içindeki itirazcıya karşı çıktı. Bunlar yüzünden müritliği baştan olanaksız saymak, yalnızca hayal gücü kıtlığı olurdu.

Müritliği olanaksız saymak için daha akla yatkın bir neden, Mordecai’nin dileklerini karşı konulmaz izlenimlere dönüştüren ve dış olguları gerçekleşmenin işareti diye okumasına yol açan coşkun hayal gücüydü. Böyle bir ruh hâlinin, en soylu güdüyü bile ölümcül yanılgıdan koruyacak sonuçları sağduyuyla tartma yeteneğiyle birlikte bulunması olası mıydı? Yine de bu ender bileşimin Mordecai’de bulunup bulunmadığını görmek gerekiyordu. Belki de o, sonuçları sağduyuyla tartma yeteneğinin, inandığı sonuçları belirleyen tutkulu inancın ateşlerinde eriyip birleştiği yaradılışlardan biriydi. Dünyayı esinleyen şeyler de böyle ortaya çıkmıştır. Katı ölçülere dayanan bilim bile, keşfin heyecanını önceden hisseden ve önsezgisine duyduğu güvenle deneylerdeki birçok başarısızlığı aşan o ileri görüşlü tutkuyla gelişebilmiştir. İnsan güdüleri ve eylemleri söz konusu olduğunda, tutkulu inancın etkisi daha da büyüktür. Burada coşku, kanıtın yerini tutabilir; tek bir ruhta ortaya çıkıp bir gün genelleşecek olanın örneğini verebilir.

Deronda, en azından, Mordecai’nin hayal gücüyle coşmaya yatkın oluşunun, onu acımak dışında dinlemeye değmez saymak için peşinen bir gerekçe olmadığını savunuyordu. Diyelim ki kendini en katı akıl yürütücülerden biri olarak tanıtmış olsaydı. Bu insanlar bugüne kadar yanlış sonuçlardan ve yanılsamalı varsayımlardan arınmış bir topluluk oluşturmuşlar mıydı? En kuru akıl yürütmenin bile kendi sanrıları vardır; ağı, sonunda evreni tutmaya yetecek kadar genişledi diye çok aceleyle hükme varır. İnsanlar kanıtlama yoluyla da düş görebilir; aksiyomlar, tanımlar ve önermeler biçiminde yanılsamalı bir dünya kurup olguları son bir “Q.E.D.” ile dışarıda bırakabilir. Düşünme formüllerinin hiçbiri, üzerinde düşünülecek şeyi kusurlu kavrayışımız yüzünden biz ölümlüleri yanılgıdan kurtaramaz. Duygudan arınmış akıl bizi, var olmayan dışında hiçbir şeyin bulunmadığı matematiksel bir düş ülkesine götürebiliyorsa, duygusal bir akıl da olasılıklara ilişkin tutkulu görüşüne gelecekte olacaklara dair bir hakikati katmış olabilir. Kuramı yeni malzemeyle besleyen, daha kapsamlı ve yoğun bir yaşamdır bu; tıpkı sanatçının duyarlılığının, bilimin açıklayıp doğruladığı bileşimleri kavraması gibi. Her hâlükârda, aksini varsayan önyargılara güvenmemek gerekir. İster toplam hâlinde ister toplamı meydana getiren tek tek zihinlerde olsun, insan düşüncesinin kaçınılmaz yamalı bohçasına sabır göstermeliyiz. Kolomb’un batıl inanç saydığımız bazı izlenimleri, onaylamadığımız bazı savları vardı; ama sağlam fiziksel kavrayışlara da sahipti ve bunları insanlıkta iz bırakır hâle getirmek için dehanın tutkulu sabrını taşıyordu. Dünya, Kolomb’u dinlemeyenler hakkında oldukça küçümseyici bir yargıya vardı.

“Onlara duyduğum küçümseme, aynı hatayı küçük ölçekte benimsemememi gerektiriyor,” dedi Deronda. “Bu Yahudiyle aramda önemli bir bağ olamayacağını, sırf bu bağı yanılsamalı düşüncelerle açıklamış diye varsayıp kulaklarımı kendim tıkamamalıyım. Onun için ne olabileceğim ya da onun benim için ne olabileceği, tanışmamıza yol açan olaylar hakkındaki inancına hiç bağlı olmayabilir. Bana kalırsa bu olaylar, açıkça seçilebilen halkalardan oluşuyor. Mirah’ı bulmasaydım, Yahudilere özel bir ilgi duymaya başlamam herhâlde mümkün olmayacaktı; Ram’ın kitapçısında durup Maimon’un fiyatını sormama yol açan Ezra Cohen’i arayışımı da kesinlikle sürdürmeyecektim. Mordecai ise bir müritle ilgili hayaller kurmuş, beni de bu hayallerin ışığında görmüştü; özleminin yarattığı imgeye yeterince uyuyordum. Beni kendi soyundan sanmıştı. Frankfurt’taki yaşlı Yahudinin de buna benzer bir izlenimi vardı sanki. Tersini düşündüren bütün belirtilere rağmen, Mordecai’nin izleniminin bir şekilde doğru olduğu ve onun adadığı düşüncelerden herhangi birini benim de gerçekten paylaşmaya başladığım kanıtlansa, ne olurdu? Karşılaşmamızın hayatım üzerindeki etkisi bakımından asıl önemli olan tek soru bu.”

“Ama sonuç bambaşka çıkarsa? Evet, o zaman atlatılması acı bir şey olacak. O zavallı adamın yıkıcı hayal kırıklığının etkin nedeni olmak neredeyse kaçınılmaz görünüyor. Belki de kendimi hazırlamam gereken sonuç budur. Benim şefkatimin onun acısını hafifletmeye yetmeyeceğinden korkuyorum. Onu hayal kırıklığına uğratmamak gibi öteki seçenek de benim için daha az acı verici mi olurdu?”

Deronda burada kararsız kaldı. Son zamanlarda içinde işleyen duygular, kendisini muhtemelen Yahudi diye düşünmeye eskiden duyduğu isteksizliği büyük ölçüde değiştirmişti. İsterseniz romantik biriydi. Dünyanın dört bir yanındaki genç kahramanların doğumlarının gizli işaretlerini ve miras aldıkları görevleri arayışını mümkün kılan gençlik enerjisiyle serüven ruhu, onun içinde de aynı yola girmiş olabileceği ihtimaline karşı belli belirsiz bir heyecan uyandırıyordu; üstelik bu yol eylemin yanı sıra düşünce yoluydu.

“Çıplak bir olasılık.” Bunun ötesinde bir şey olduğunu kabul edemezdi. Babasının İngiliz olduğuna dair inancı, temelsiz kuşkuların zayıf saldırıları karşısında daha da güçleniyordu. Bu inancın bir gün yanılsama olduğunun ortaya çıkması hâlinde “Sevinirdim,” diyemezdi Deronda. Sir Hugo’ya ömür boyu duyduğu sevgi, her tür gücenikliğinden güçlüydü; bu yüzden böyle bir isteği olduğunu kabul etmekten kaçınıyordu.

Gerçek hangi yönde olursa olsun, Mordecai’ye söylediği şeyi kendine yineledi: başka gerekçeler olmadan gerçeğin açığa çıkmasını hızlandırmayı üstlenemezdi. Hatta artık belirsizliğini şimdilik korunması gereken bir durum olarak görmeye yatkındı. İlerideki görüşmeler, paylaşması beklenen şeylerin yanılsamadan ibaret olduğunu gösterirse, Yahudi olduğuna dair geçerli bir kanıt bulunmaması, Mordecai’yi kardeşlik bağını reddetmenin en ağır sarsıntısından koruyabilirdi. Bu konuda belirsizliği sürdürmek de belki haklı görülebilirdi; böylece Mordecai, Deronda’nın ona sunmaya can attığı dostluk hizmetlerini kabul etmeye yöneltecek bir beklenti içinde kalabilirdi.

Deronda, Ezra Cohen’in evinde Mordecai’yi ziyaret etme sözünü yerine getirebileceği dört gün boyunca bunları düşündü. Sir Hugo’nun işleri sık sık o kadar geç saate kadar uzuyordu ki Holborn’a akşam yolculuğu yapması mümkün olmuyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…