Bölümler 70Şu an: İkinci Bölüm.
- 1 Birinci Kitap—şımartılmış Çocuk. — Birinci Bölüm.2.251 kelime
- 2 İkinci Bölüm.1.803 kelime · Okuduğun bölüm
- 3 Üçüncü Bölüm.4.601 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm.1.186 kelime
- 5 Beşinci Bölüm.2.528 kelime
- 6 Altıncı Bölüm.3.611 kelime
- 7 Yedinci Bölüm.5.025 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm.1.697 kelime
- 9 Dokuzuncu Bölüm.2.436 kelime
- 10 Onuncu Bölüm.2.513 kelime
- 11 İkinci Kitap—akarsuların Buluşması — On Birinci Bölüm.3.829 kelime
- 12 On İkinci Bölüm.1.340 kelime
- 13 On Üçüncü Bölüm.4.042 kelime
- 14 Ondördüncü Bölüm.2.955 kelime
- 15 On Beşinci Bölüm.2.156 kelime
- 16 On Altıncı Bölüm.5.940 kelime
- 17 On Yedinci Bölüm.3.024 kelime
- 18 On Sekizinci Bölüm.1.667 kelime
- 19 Üçüncü Kitap—seçim Yapan Genç Kadınlar — On Dokuzuncu Bölüm974 kelime
- 20 Yirminci Bölüm5.369 kelime
- 21 Yirmi Birinci Bölüm.2.732 kelime
- 22 Yirmi İkinci Bölüm.3.566 kelime
- 23 Yirmi Üçüncü Bölüm.4.343 kelime
- 24 Yirmi Dördüncü Bölüm.3.049 kelime
- 25 Yirmi Beşinci Bölüm.2.662 kelime
- 26 Yirmi Altıncı Bölüm1.944 kelime
- 27 Yirmi Yedinci Bölüm.2.646 kelime
- 28 Dördüncü Kitap—gwendolen İstediğini Elde Ediyor. — Yirmi Sekizinci Bölüm.4.464 kelime
- 29 Yirmi Dokuzuncu Bölüm.3.354 kelime
- 30 Otuzuncu Bölüm.4.041 kelime
- 31 Otuz Birinci Bölüm.1.988 kelime
- 32 Otuz İkinci Bölüm.5.749 kelime
- 33 Otuz Üçüncü Bölüm.3.983 kelime
- 34 Otuz Dördüncü Bölüm.1.892 kelime
- 35 Beşinci Kitap—mordecaı. — Otuz Beşinci Bölüm.8.024 kelime
- 36 Otuz Altıncı Bölüm.6.525 kelime
- 37 Otuz Yedinci Bölüm.4.269 kelime
- 38 Otuz Sekizinci Bölüm.2.750 kelime
- 39 Otuz Dokuzuncu Bölüm.2.596 kelime
- 40 Kırkıncı Bölüm.4.336 kelime
- 41 Altıncı Kitap—açığa Çıkanlar — Kırk Birinci Bölüm.2.045 kelime
- 42 Kırk İkinci Bölüm.6.572 kelime
- 43 Kırk Üçüncü Bölüm.1.951 kelime
- 44 Kırk Dördüncü Bölüm.2.532 kelime
- 45 Kırk Beşinci Bölüm.2.706 kelime
- 46 Kırk Altıncı Bölüm.3.097 kelime
- 47 Kırk Yedinci Bölüm.1.443 kelime
- 48 Kırk Sekizinci Bölüm.7.797 kelime
- 49 Kırk Dokuzuncu Bölüm.581 kelime
- 50 Yedinci Kitap—anne ve Oğul — Ellinci Bölüm.1.870 kelime
- 51 Elli Birinci Bölüm.4.775 kelime
- 52 Elli İkinci Bölüm.5.321 kelime
- 53 Elli Üçüncü Bölüm.2.215 kelime
- 54 Elli Dördüncü Bölüm.4.093 kelime
- 55 Elli Beşinci Bölüm.1.056 kelime
- 56 Elli Altıncı Bölüm.3.045 kelime
- 57 Elli Yedinci Bölüm.1.086 kelime
- 58 Sekizinci Kitap—meyve ve Tohum. — Elli Sekizinci Bölüm.2.510 kelime
- 59 Elli Dokuzuncu Bölüm.1.655 kelime
- 60 Altmışıncı Bölüm.1.652 kelime
- 61 Altmış Birinci Bölüm.2.894 kelime
- 62 Altmış İkinci Bölüm.2.214 kelime
- 63 Altmış Üçüncü Bölüm.3.018 kelime
- 64 Altmış Dördüncü Bölüm.2.774 kelime
- 65 Altmış Beşinci Bölüm.2.081 kelime
- 66 Altmış Altıncı Bölüm.1.614 kelime
- 67 Altmış Yedinci Bölüm.1.973 kelime
- 68 Altmış Sekizinci Bölüm.1.664 kelime
- 69 Altmış Dokuzuncu Bölüm.4.029 kelime
- 70 Yetminci Bölüm.988 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
İKİNCİ BÖLÜM.
Bu adam ikimizin arasına bir sır koyuyor,
Karşılaşan gözleriyle beni bastırmak için,
Köşeye sıkışmış bir dişi aslanı bastırır gibi.
Gwendolen’in masasında bulduğu mektup şuydu:
CANIM YAVRUM—Bir haftadır senden haber bekliyorum. Son mektubunda Langenlerin Leubronn’dan ayrılıp Baden’e gitmeyi düşündüklerini yazmıştın. Adresin konusunda beni belirsizlikte bırakacak kadar nasıl düşüncesiz olabildin? Mektubun sana ulaşmamasından çok korkuyorum. Her durumda, eylül sonunda eve dönecektin; şimdi de olabildiğince çabuk dönmeni rica etmek zorundayım. Çünkü bütün paranı harcarsan sana daha fazla gönderemem; Langenlerden de borç almamalısın, çünkü onlara geri ödeyemem. Acı gerçek bu, yavrum; keşke seni buna daha iyi hazırlayabilseydim. Hepimizin başına korkunç bir felaket geldi. İşlerden anlamazsın, bunu da kavrayamazsın; ama Grapnell & Co. bir milyonluk bir meblağla iflas etti ve tamamen mahvolduk. Teyzen Gascoigne de ben de; yalnızca amcanın kilise görevi var, bu yüzden arabalarını bırakıp oğlanların parasını faize yatırırlarsa aile geçinebilir. Zavallı babamızın hepimiz için biriktirdiği bütün mülk borçları ödemeye gidecek. Kendime ait diyebileceğim hiçbir şey kalmadı. Bunu hemen öğrenmen daha iyi; sana söylemek yüreğimi parçalıyor. Elbette tam da o sırada gitmiş olmanın ne büyük bir talihsizlik olduğunu düşünüp duruyoruz. Ama seni asla suçlamayacağım, sevgili yavrum; elimden gelse seni her türlü sıkıntıdan korurdum. Eve dönerken bulacağın değişime hazırlanmak için vaktin olacak. Belki Offendene’den hemen ayrılırız; daha önce evi isteyen Bay Haynes’in şimdi onu üzerimden almaya razı olacağını umuyoruz. Elbette papaz evine gidemeyiz; orada bize yetecek bir köşe bile yok. Başımızı sokacak bir kulübe filan bulmalı ve başka ne yapılabileceğini görene kadar amcan Gascoigne’in yardımına muhtaç yaşamalıyız. Esnafa olan borçların yanı sıra hizmetçilerin ücretlerini de ödeyemeyeceğim. Cesaretini topla, sevgili yavrum; kendimizi Tanrı’nın isteğine bırakmalıyız. Ama bu iflasın nedeni olduğu söylenen Bay Lassman’ın kötü sorumsuzluğuna boyun eğmek zor. Zavallı kız kardeşlerin benimle birlikte ağlamaktan başka bir şey yapamıyor, bana hiç yardım edemiyorlar. Bir burada olsan, bulutların arasından bir ışık sızabilir; senin yoksulluğa mahkûm edilmiş olabileceğine inanamıyorum. Langenler yurtdışında kalmak isterse belki yolculuk için kendini başka birinin himayesine bırakabilirsin. Ama kederli ve seni seven annene olabildiğince çabuk gel.
FANNY DAVILOW.
Bu mektubun Gwendolen üzerindeki ilk etkisi onu yarı sersemletmek oldu. Başına ne gelirse gelsin rahat ve lüks içinde yaşayacağına, her sıkıntının da iyi giydirilip kuşatılacağına dair örtük inancı, annesininkinden daha güçlüydü; genç kanı ve bilincinin büyük bölümünü oluşturan üstün haklara sahip olduğu duygusu bu inancı besliyordu. Konumunun yoksulluğa ve aşağılayıcı bir bağımlılığa dönüştüğüne birden inanması, hayatının baharındaki güçlü akışa ölümünün gerçekten geleceğine dair ürpertici düşünceyi katmak kadar zordu. Birkaç dakika kıpırdamadan durdu, sonra şapkasını çıkarıp otomatik bir hareketle aynaya baktı. Düzgün, açık kahverengi saçlarının bukleleri balo salonuna gidecek kadar kusursuzca yerindeydi; başka gecelerde Gwendolen kendisini zevkle uzun uzun seyredebilirdi—elbette buna hakkı vardı—ama şimdi yansıyan güzelliğine bilinçli olarak dikkat etmiyor, sanki iğrenç bir sesle irkilmiş ve nedenine dair bir işaret bekliyormuş gibi karşısına bakıyordu. Bir süre sonra kendini kırmızı kadife kanepenin köşesine bıraktı, mektubu yeniden alıp ağır ağır iki kez okudu; sonunda yere düşürürken kavuşturduğu ellerini kucağına koyup gözyaşı dökmeden öylece oturdu. İçinden gelen dürtü, duruma ağıt yakmak yerine onu inceleyip direnmekti. İçinden “Zavallı annem!” diye geçirmedi. Annesi hayattan hiç fazla zevk almış görünmemişti; Gwendolen o an acımaya yatkın olsaydı kendine acırdı: Annesinin kaygısının başlıca ve doğal odağı kendisi değil miydi? Ama onu öfke, direnme ele geçirmişti; rulette kazandıklarını kaybetmiş olmasına duyduğu acı bir hınç içini yakıyordu. O gün şansı sürseydi eve yüklüce parayla dönebilir, hatta oynamayı sürdürüp hepsini geçindirecek kadar kazanabilirdi. Şimdi bile bu mümkün değil miydi? Cüzdanında yalnızca dört napolyon kalmıştı ama satabileceği mücevherleri vardı; Alman kaplıcalarının şık çevrelerinde bu o kadar yaygın bir uygulamaydı ki utanmayı gerektirmezdi. Hatta annesinin mektubunu almamış olsa bile, gelişinden beri takmadığı Etrüsk kolyesini paraya çevirmeye muhtemelen karar verecekti; bunu sıradanlıktan sıyrılıp hayatı dolu dolu yaşadığı duygusuyla bile yapabilirdi. Elinde on louis varken ve önceki şansının geri dönmesi olası görünürken, birkaç gün daha oynamaktan iyi ne yapabilirdi? Evdekiler parayı elde etme biçimini onaylamasalar da—kesinlikle onaylamazlardı—para yine de elinde olacaktı. Gwendolen bu seçeneği düşünüp hoş sonuçlar hayal etti ama bunu, kumar tutkusuna kapılmış olsaydı duyacağı sarsılmaz güven ve giderek artan kesinlikle yapmadı. Rulet masasına tutkudan değil, tutku arayışıyla gitmişti: Zihni hâlâ dengeli olasılıkları aklı başında biçimde canlandırabiliyordu; kazanma ihtimali onu cezbetse de kaybetme ihtimali de dönüşümlü bir güçle üzerine çöküyor, gururunun ürkekçe geri çekildiği bir görüntü oluşturuyordu. Çünkü ailesinin başına gelen felaketi Langenlere anlatmamaya, onların şefkatine hiçbir biçimde borçlanmamaya kararlıydı; mücevherlerini gözle görülür ölçüde elden çıkarırsa sorular ve itirazlarla araya girerlerdi. Katlanılmaz bir sıkıntı çıkarma ihtimali en düşük seçenek, sabah erkenden kolyesini rehin verip para bulmak, Langenlere annesinin kendisini hemen eve çağırdığını nedenini açıklamadan söylemek ve o akşam Brüksel trenine binmekti. Yanında hizmetçisi yoktu; Langenler eve dönmesi konusunda güçlük çıkarabilirdi ama Gwendolen’in kararı kesindi.
Yatmak yerine olabildiğince parlak bir ışık yaktı ve eşyalarını toplamaya koyuldu; gayretle çalışırken ertesi gün yaşanabilecek sahneler de gözünün önünden geçiyordu: bir yanda can sıkıcı açıklamalar ve vedalarla değişmiş bir eve doğru yapılacak sarsıntılı yolculuk, öte yanda bir gün daha kalıp yeniden rulet masasının başına geçme seçeneği. Ama bu ikinci sahnede hep Deronda vardı; öfke veren alaycı bakışlarla onu izliyor ve—iki keskin deneyim kaçınılmaz biçimde birlikte canlanıyordu—şansın onu yine terk edişine tanık oluyordu. Bu ısrarlı görüntü, kararını hemen gitme yönünde etkilemiş ve fikir değiştirmenin zahmetli olacağı noktaya kadar eşya toplamasını sağlamış olmalıydı. Odasına girdiğinde saat on ikiyi vurmuştu; yanına almadığı şeylerin yalnızca geride bırakması gerekenlerden ibaret olduğuna kendini inandırmaya çalıştığı sırada, soluk şafak beyaz panjurların arasından sızıp mumlarını solduruyordu. Yatmanın ne anlamı vardı? Soğuk banyosu onu canlandırmaya yetiyordu; gözlerinin çevresindeki hafif yorgunluk izinin ona daha da ilginç bir hava verdiğini gördü. Saat altı olmadan gri yolculuk giysileri, keçe şapkası dahil, tamamlanmıştı; kaplıcalara giden başka hanımları görme ihtimali doğar doğmaz dışarı çıkmayı düşünüyordu. İki penceresinin arasında uzanan uzun aynanın önünde yan otururken kendine bakmak için döndü; dirseğini sandalyenin arkalığına dayadığı duruşu, portresi için seçilmiş olabilirdi. Kendini çok sevip kendinden hiç hoşnut olmamak, hatta kendi küçük bencil duyarlılığının özü en büyük kaygısı olduğu için kendinden daha da hoşnutsuz olmak mümkündür; ama Gwendolen böyle iç çekişmelerden habersizdi. Talihi yaver giden kendisinden safça bir haz duyuyordu; en katı ermişlik bile her gün hem aynada hem de dostlarının övgülerinde kendisinin hoş bir yansımasını gören bir kızın bu hazza biraz kapılmasını mazur görebilirdi. Sıkıntıların bu başlangıcında bile, yapacak başka bir şeyi olmadığı için büyüyen ışıkta görüntüsüne bakarken yüzüne sabahın neşesi gibi yavaş yavaş bir hoşnutluk yerleşti. Güzel dudakları giderek daha belirgin bir gülümsemeyle kıvrıldı; sonunda şapkasını çıkarıp öne eğildi ve soğuk aynayı öptü; ayna ona öyle sıcak görünmüştü ki. Kedere nasıl inanabilirdi? Keder ona saldırırsa onu ezecek, ona meydan okuyacak ya da ondan kaçacak gücü kendinde hissediyordu; bunu daha önce de yapmıştı. Büyük ya da küçük olsun, acılara katlanmayı sürdürebileceği düşüncesinden daha imkânsız görünen her şey vardı.
Madame von Langen kahvaltıdan önce hiç dışarı çıkmazdı; bu yüzden Gwendolen sabah yürüyüşünü, gerekli dükkânın bulunduğu ve yediden sonra açılacağı kesin olan Obere Strasse’den eve dönerek güvenle tamamlayabilirdi. O saatte dikkat ettiği gözlemciler ya kaplıcalar bölgesinde yürüyüşte olur ya da hâlâ yatak odalarında bulunurdu; ama gözlerin onu Bay Wiener’in kapısına kadar izleyebileceği görkemli bir otel, Czarina, vardı. Bu göze alınması gereken bir riskti: Canı bir şeye çektiği için içeri girip alışveriş yapıyor olamaz mıydı? Czarina’nın Deronda’nın oteli olduğunu hatırlayınca aklından bu örtük yalan geçti; ama o sırada Obere Strasse’de epey ilerlemişti ve her çizgisi, giysisinin her kıvrımı, yılanı fazlasıyla andırdığını görüp yılan tapınmasının yeniden canlanmasına karşı çıkanlar dışında bütün gözleri çeken yumuşak kavislerle dökülen alışıldık süzülüşüyle yürümeyi sürdürdü. Sağına soluna bakmadan dükkândaki işini, küçük Bay Wiener’e tavrındaki mağrur zarafetten ve kendisine sunduğu kolyedeki ortadaki üç turkuazın üstün boyut ve kalitesinden başka yorum yapacak pek bir şey bırakmayan bir soğukkanlılıkla halletti. Bu taşlar bir zamanlar babasına ait olan bir zincire takılıydı; ama Gwendolen babasını hiç tanımamıştı ve kolye, elden çıkarması en kolay süstü. İnsan aynı anda hem batıl inançlı hem de akılcı olmanın imkânsız bir çelişki olduğunu kim söyleyebilir? Rulet, oyunun şansına dair romantik bir batıl inancı, gerekli parayı bulmanın önüne çıkan insani duygulara dair ise son derece yavan bir akılcılığı besler. Gwendolen’in baskın pişmanlığı, sonunda kesesine ekleyebildiği paranın yalnızca dokuz louis olmasına dairdi; bu Yahudi tüccarlar, oyunda talihsiz Hristiyanlardan yararlanırken ne kadar vicdansızdı! Ama Gwendolen, Langens’lerin kiraladıkları dairedeki konuğuydu ve orada ödeyecek bir şeyi yoktu; on üç louis onu eve götürmeye yeter, üç louis’i riske atmaya karar verse bile kalan on louis fazlasıyla yeterdi, çünkü gece gündüz yol almayı düşünüyordu. Eve doğru dönerken, hatta içeri girip dostlarını ve kahvaltıyı beklemek üzere salona oturduğunda bile hemen yola çıkma konusunda kararsızdı; daha doğrusu Langens’lere yalnızca annesinden dönmesini isteyen bir mektup aldığını söylemeye, ne zaman yola çıkacağını ise belirsiz bırakmaya karar vermişti. Kahvaltı saati çoktan gelmişti. Gözleri kapalı, yorgun ve aç bir hâlde arkasına yaslanmışken birinin içeri girdiğini duydu; Langens’lerden birini görmeyi umarak ayağa kalktı—en az bir gün daha kalmasına yol açabilecek sözler dudaklarından dökülmeye hazırdı. Ama gelen, o sırada kapıya bırakılmış, Bayan Harleth’e gönderilmiş küçük bir paketi getiren hizmetkârdı. Gwendolen paketi eline alır almaz aceleyle kendi odasına gitti. Annesinin mektubunu ilk okuduğu zamankinden daha solgun ve telaşlı görünüyordu. Bir şey—ne olduğunu hiç anlayamadı—paketi açmadan önce, az önce elden çıkardığı kolyeyi içerdiğini ona belli etmişti. Kâğıdın altında, ince bir mendile sarılıydı; mendilin içindeyse koparılmış küçük bir not kâğıdı parçası vardı. Üzerine kurşun kalemle, okunaklı ama hızlı bir el yazısıyla şunlar yazılmıştı: “Bayan Harleth’in kolyesini bulmuş olan bir yabancı, bir daha onu kaybetme tehlikesine atmayacağı umuduyla kolyeyi kendisine geri veriyor.”
Gwendolen, incinmiş gururunun öfkesiyle kızardı. Mendilin büyükçe bir köşesi, bir izden kurtulmak için hoyratça koparılmış gibiydi; ama aklına gelen ilk “yabancı” imgesine hemen inandı. Deronda’ydı; onu dükkâna girerken görmüş, hemen ardından içeri girip kolyeyi yeniden satın almış olmalıydı. Affedilmez bir küstahlık etmiş, onu düpedüz tiksindiği bir duruma düşürmeye cüret etmişti. Ne yapabilirdi? Kolyeyi gönderenin o olduğuna dair kanaatiyle hareket edip hemen kolyeyi ona geri yollayamazdı elbette; yanılmış olma ihtimaliyle yüzleşmesi gerekirdi. Hatta “yabancı” gerçekten de o olsa bile bunu anladığını ona belli etmek, sonra da ikisinin aklında bu bilgiyle yeniden karşılaşmak, katlanılmayacak kadar kaba bir şey olurdu. Onu çaresiz bir aşağılanmanın içine sürüklediğini gayet iyi biliyordu: Bu, ona alaycı bir gülümseme yöneltmenin ve kendini tepeden bakan bir akıl hocası gibi göstermenin başka bir yoluydu. Gwendolen, aşağılanmanın acı gözyaşlarının yükselip yanaklarından süzüldüğünü hissetti. Daha önce hiç kimse ona alay ve küçümsemeyle davranmaya cüret etmemişti. Bir şey açıktı: Buradan hemen ayrılma kararını uygulamalıydı. Herkesin bulunduğu salona yeniden çıkması, hele Deronda’yı görme riskiyle oyun masasına gitmesi imkânsızdı. Tam o sırada kapı ısrarla çalındı: Kahvaltı hazırdı. Gwendolen tutkulu bir hareketle kolyeyi, mendili, kâğıt parçasını, hepsini çantasına tıkıştırdı; mendilini yüzüne bastırdı ve mağrur soğukkanlılığını yeniden toplamak için bir iki dakika bekledikten sonra dostlarının yanına gitti. Gözyaşı ve yorgunluğun geride bıraktığı izler, yardım için dostunun hizmetçisini beklemek yerine eşyalarını toplamak için gece boyunca oturduğu açıklamasıyla yeterince uyumluydu. Beklediği gibi, tek başına yolculuk etmesine karşı epey itiraz ettiler; ama ona eşlik edilmesi için yapılacak her düzenlemeyi reddetmekte direndi. Kadınlar kompartımanına yerleştirilecek ve hiç oyalanmadan yoluna devam edecekti. Trende pekâlâ dinlenebilirdi, hiçbir şeyden korkmuyordu.
Böylece Gwendolen bir daha rulet masasında görünmedi; perşembe akşamı Leubronn’dan ayrılıp Brüksel’e gitti ve cumartesi sabahı, ailesiyle birlikte yakında son kez veda edecekleri evleri Offendene’e vardı.
Bölüm etkileşimi
