Bölümler 70Şu an: Altmış İkinci Bölüm.
- 1 Birinci Kitap—şımartılmış Çocuk. — Birinci Bölüm.2.251 kelime
- 2 İkinci Bölüm.1.803 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm.4.601 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm.1.186 kelime
- 5 Beşinci Bölüm.2.528 kelime
- 6 Altıncı Bölüm.3.611 kelime
- 7 Yedinci Bölüm.5.025 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm.1.697 kelime
- 9 Dokuzuncu Bölüm.2.436 kelime
- 10 Onuncu Bölüm.2.513 kelime
- 11 İkinci Kitap—akarsuların Buluşması — On Birinci Bölüm.3.829 kelime
- 12 On İkinci Bölüm.1.340 kelime
- 13 On Üçüncü Bölüm.4.042 kelime
- 14 Ondördüncü Bölüm.2.955 kelime
- 15 On Beşinci Bölüm.2.156 kelime
- 16 On Altıncı Bölüm.5.940 kelime
- 17 On Yedinci Bölüm.3.024 kelime
- 18 On Sekizinci Bölüm.1.667 kelime
- 19 Üçüncü Kitap—seçim Yapan Genç Kadınlar — On Dokuzuncu Bölüm974 kelime
- 20 Yirminci Bölüm5.369 kelime
- 21 Yirmi Birinci Bölüm.2.732 kelime
- 22 Yirmi İkinci Bölüm.3.566 kelime
- 23 Yirmi Üçüncü Bölüm.4.343 kelime
- 24 Yirmi Dördüncü Bölüm.3.049 kelime
- 25 Yirmi Beşinci Bölüm.2.662 kelime
- 26 Yirmi Altıncı Bölüm1.944 kelime
- 27 Yirmi Yedinci Bölüm.2.646 kelime
- 28 Dördüncü Kitap—gwendolen İstediğini Elde Ediyor. — Yirmi Sekizinci Bölüm.4.464 kelime
- 29 Yirmi Dokuzuncu Bölüm.3.354 kelime
- 30 Otuzuncu Bölüm.4.041 kelime
- 31 Otuz Birinci Bölüm.1.988 kelime
- 32 Otuz İkinci Bölüm.5.749 kelime
- 33 Otuz Üçüncü Bölüm.3.983 kelime
- 34 Otuz Dördüncü Bölüm.1.892 kelime
- 35 Beşinci Kitap—mordecaı. — Otuz Beşinci Bölüm.8.024 kelime
- 36 Otuz Altıncı Bölüm.6.525 kelime
- 37 Otuz Yedinci Bölüm.4.269 kelime
- 38 Otuz Sekizinci Bölüm.2.750 kelime
- 39 Otuz Dokuzuncu Bölüm.2.596 kelime
- 40 Kırkıncı Bölüm.4.336 kelime
- 41 Altıncı Kitap—açığa Çıkanlar — Kırk Birinci Bölüm.2.045 kelime
- 42 Kırk İkinci Bölüm.6.572 kelime
- 43 Kırk Üçüncü Bölüm.1.951 kelime
- 44 Kırk Dördüncü Bölüm.2.532 kelime
- 45 Kırk Beşinci Bölüm.2.706 kelime
- 46 Kırk Altıncı Bölüm.3.097 kelime
- 47 Kırk Yedinci Bölüm.1.443 kelime
- 48 Kırk Sekizinci Bölüm.7.797 kelime
- 49 Kırk Dokuzuncu Bölüm.581 kelime
- 50 Yedinci Kitap—anne ve Oğul — Ellinci Bölüm.1.870 kelime
- 51 Elli Birinci Bölüm.4.775 kelime
- 52 Elli İkinci Bölüm.5.321 kelime
- 53 Elli Üçüncü Bölüm.2.215 kelime
- 54 Elli Dördüncü Bölüm.4.093 kelime
- 55 Elli Beşinci Bölüm.1.056 kelime
- 56 Elli Altıncı Bölüm.3.045 kelime
- 57 Elli Yedinci Bölüm.1.086 kelime
- 58 Sekizinci Kitap—meyve ve Tohum. — Elli Sekizinci Bölüm.2.510 kelime
- 59 Elli Dokuzuncu Bölüm.1.655 kelime
- 60 Altmışıncı Bölüm.1.652 kelime
- 61 Altmış Birinci Bölüm.2.894 kelime
- 62 Altmış İkinci Bölüm.2.214 kelime · Okuduğun bölüm
- 63 Altmış Üçüncü Bölüm.3.018 kelime
- 64 Altmış Dördüncü Bölüm.2.774 kelime
- 65 Altmış Beşinci Bölüm.2.081 kelime
- 66 Altmış Altıncı Bölüm.1.614 kelime
- 67 Altmış Yedinci Bölüm.1.973 kelime
- 68 Altmış Sekizinci Bölüm.1.664 kelime
- 69 Altmış Dokuzuncu Bölüm.4.029 kelime
- 70 Yetminci Bölüm.988 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
ALTMIŞ İKİNCİ BÖLÜM.
“Mutluluk hafifmeşrep bir kadındır,
Aynı yerde kalmayı sevmez;
Saçını alnından sıyırır,
Seni öper, çırpınarak uzaklaşır.
Talihsizlik ise tam tersine,
Seni sevgiyle göğsüne bastırır;
Acele etmediğini söyler,
Yatağının yanına oturur, örgü örer.”
—HEINE.
Mirah’nın kısa süre önce bir tehdidin gerçekleşmesi gibi beklediği şey, şimdi, tanıdık kederin geri dönüp bol bol bavulla yeniden konuk olması gibi görünüyordu.
Klesmer’in önerisiyle varlıklı bir evdeki sabah yardım konserinde şarkı söyledikten sonra Knightsbridge’den çıkarken, ayrılan topluluğu görmek için her zamanki gibi dışarıda toplanmış insanlar vardı. Mirah kendi adımlarıyla aynı tempoda ilerleyen ayak seslerinin onu izlediğini hissetmeye başladı. Konser elbisesi sade siyahtı; üzerine tozdan koruyan bir pelerin atmıştı. Bu hâliyle rahatsız edici bir ilgi çekmesi ve yürümesini tedbirsiz kılması beklenemezdi; ama Mirah’nın aklına bu gelmedi. Zihninde başka türden bir korku ağır basıyordu. Hemen babasını düşündü ve sanki bir hayaletin izini sürdüğünü hissetmiş gibi arkasına bakamadı. Dönüp onunla yüzleşmek, önceden katlanılmaz görünen duygu seliyle kendi isteğiyle karşı karşıya gelmek demekti. Babasıysa mutlaka tanınmak isteyecek, onu yüzleşmeye zorlayacaktı. Bu zorlamayı beklemeliydi. Yürümeyi sürdürdü; adımlarını hızlandırmadı—ne yararı olacaktı?—ama arkasındaki adamın babası olduğundan bütünüyle eminmiş gibi, az sonra olacakları gözünde canlandırıyordu. Bu düşüncelere, Bayan Meyrick’e onun hakkında hiçbir şeyi gizlemeyeceğine dair söz vermiş olmaktan duyduğu pişmanlık eşlik ediyordu. Sonunda bu pişmanlık, en azından kardeşini gereksiz yere sarsacak ani bir açığa çıkışı önlemeye çalışması için onu harekete geçirdi. Bu düşüncenin etkisiyle kendi kapısına varmadan dönmeye ve karşılaşmaya boyun eğmek yerine onu kararlılıkla karşılamaya karar verdi. Evinin bulunduğu küçük meydana açılan girişe varmış, dönmeye karar vermişti ki, ete kemiğe bürünmüş önsezisinin ona yaklaştığını, sonra yanına kayıp bileğini kavradığını ve sesini ikna edici bir kıvrımla uzatarak, “Mirah!” dediğini hissetti.
Hiç irkilmeden hemen durdu; beklediği sesti bu ve beklediği gözlerle karşılaşıyordu. Yüzü celladına bakıyormuşçasına ciddiydi; adamın yüzü ise onu yatıştırıp gönlünü almayı amaçlayan bir ifadeye bürünmüştü. Bir zamanlar yakışıklı, canlı renkli olan yüzü şimdi solgun ve derin çizgilerle doluydu. Saygısızlığı kabullenirken yaranmaya çalışmaktan doğan, küstahça bir yumuşaklık ifadesi taşıyordu. İnce yapılı ve hareketliydi; üzerindeki gençlik havası, yaşlılık belirtilerini bir maskeymiş gibi gösteriyordu. Oysa gerçekte henüz elli yedi yaşında bile değildi. Üstü başı, Mirah’nın onu önceki görüşündeki gibi pejmürdeydi. Saygı uyandırmayan bu babanın şimdi orada bulunması, Mirah’yı her zamankinden çok utanç ve kederin, tiksinti ve acımanın birbirine karıştığı bir ıstıraba sürüklüyordu; artık kendi dünyası değişmiş, onun aşağılanmasını ve hor görülmesini engelleyecek bir yoldaşlık bağı kalmamışken, bu duygu daha da ağırdı.
Yavaşça, kederli ve titrek bir sesle, “Sizsiniz, baba,” dedi.
“Neden benden kaçtın evladım?” diye başladı. Hızlı konuşuyor, sesine şefkatli bir sitem vermeye çalışıyor, kısaltılmış bir parmak dili gibi türlü hızlı el kol hareketleri yapıyordu. “Neden korktun? Seni hiç istemediğin bir şeyi yapmaya zorlamadığımı biliyordun. Vorstadt’taki nişanını senin iyiliğin için bozdum, çünkü sana uygun olmadığını gördüm; sen de ardından gelen kötü günlerde beni yüzüstü bırakarak karşılığını verdin. Dresden’deki Vorstadt Tiyatrosu’nda sana daha kolay bir iş ayarlamıştım; seni şaşırtmak istediğimden söylemedim. Ama sen beni orada yapayalnız bırakıp gittin; sözleşmeyi bozduğum için ortadan kaybolmak zorunda kaldım. Sana servetin olacak eğitimi aldırmak uğruna her şeyden vazgeçmişken, benim için ne büyük haksızlıktı bu! Hangi baba kızına benden daha çok adanmıştı? Sesindeki o hayal kırıklığına nasıl dayandığımı, durumu nasıl kabullendiğimi biliyorsun. Yanımda senden başka kimse yokken, aklıyla geçinmek zorunda kalmış bir adam gibi ben de tükenmeye başlamışken, tam o sırada beni terk etmeyi seçtin. Benden başka kime borçluydun her şeyini? Bana karşılık gösterdiğin duygu neredeydi? Kızımın umurunda bile değildi; bir hendekte ölüp gidebilirdim.”
Lapidoth burada sözünü kesti; söyleyecek şeyi kalmadığından değil, dokunaklı bir doruk noktasına ulaştığından. Birden kadınsı bir hıçkırık çıkardı ve aceleyle eski, sararmış ipek mendilini çıkardı. Kızının kendisine haksızlık ettiğini gerçekten düşünüyordu. Hiçbir karşılığı hesaba katmadan alacaklarını yazan vicdansız kişilerde bu tür bir incinmişlik duygusu doğal olarak güçlüdür. Mirah, hıçkırığına rağmen onu kandırdığını sanmasına izin vermeyecek kadar kendini toparladı. Daha kararlı bir sesle cevap verdi; onu suçlayan sözleri ilk kez söylüyordu.
“Neden gittiğimi biliyorsunuz baba; size güvenmemekte haklıydım, çünkü annemi aldattığınızdan emindim. Size güvenebilseydim yanınızda kalır, sizin için çalışırdım.”
“Anneni aldatmak hiç aklımdan geçmedi Mirah,” dedi Lapidoth mendilini cebine koyarken; ama sesi, yeniden hıçkırmaya karşı koyuyormuş gibi çıkıyordu. “Seni ona geri götürmek istiyordum. Tam o sırada işler ters gitti, sonra da öldüğü haberi geldi. Benim orada kalmam senin için daha iyiydi; erkek kardeşin de kendi başının çaresine bakabilirdi. Senden başka kimsenin üzerimde hakkı yoktu. Annenden öldüğü haberini, işlerimi yürütmesini üstlenmiş yakın bir arkadaşımdan aldım; masrafları ödemesi için ona para gönderdim. Tabii bir olasılık var—” Lapidoth, pek mümkün görünmeyen ama yine de olası bir şeye karşı önlem alması gerektiğini çabucak düşünmüştü—“parayı koparmak için bana yalan yazmış olabilir.”
Mirah cevap vermedi; aklından geçen tek doğru sözü, “Söylediklerinizin tek kelimesine inanmıyorum,” diyemedi. Yalnızca yürümeye devam etmek istediğini belli etti; oldukları yerde durmalarının nahoş bakışları üzerlerine çekebileceğini düşünüyordu. Yürürken bile yan yana duruşları bir yoldan geçenin dönüp onlara bakmasına yol açabilirdi. İngiliz bir hanımefendinin sade, özenli giysileri güzelliğini belirginleştiren Mirah’nın görünüşü; pejmürde, yabancı görünümlü, telaşlı ve el kol hareketleri yapan bu adamın yanında tuhaf bir tezat oluşturuyordu. Üstelik adamın havasında silinmez bir şen şakraklık vardı; belki kırlaşmış saçlarının gür buklelerinden, küçük el ve ayaklarından ve hafif yürüyüşünden kaynaklanıyordu.
“Kendiniz için iyi bir hayat kurmuş görünüyorsunuz Mirah. Hiçbir şeye ihtiyacınız yok, anlaşılan,” dedi babası onu dikkatle süzerek.
“Beni zor durumdayken bulan iyi dostlar iş bulmama yardım ettiler,” dedi Mirah. Birazdan söylemesi gerekenleri düşünmekten, ne dediğini kendisi de pek bilmiyordu. “Ders veriyorum. Özel evlerde şarkı söyledim. Daha yeni özel bir konserde şarkı söyledim.” Durdu, sonra özellikle vurgulayarak ekledi: “Benim hakkımda her şeyi bilen çok iyi dostlarım var.”
“Babanızı bu hâlde görmelerinden utanır mıydınız? Hiç şaşmam. İngiltere’ye hiçbir umudum olmadan, yalnızca sizi bulma ihtimaliyle geldim. Çılgınca bir arayıştı; ama baba yüreği batıl inançlı olur, bir yerlerden kendini çeken bir mıknatıs varmış gibi hisseder. Yurt dışında kalsaydım işlerim pekâlâ yolunda gidebilirdi. Bakmam gereken sen olmayınca bir top gibi kolayca yuvarlanıp bir yere yerleşebilirdim; ama insanın ruhu çökmeye başlarken dünyada yalnız kalması zor. Küçük Mirah’ım dönüp geriye bakınca babasını terk ettiğine pişman olur diye düşündüm. Geçinmek için çok sıkıntı çektim; bundan sonra ne hâle düşerim bilmiyorum. Benim gibi yetenekler bu ülkede işe yaramıyor. Bir adamın üstü başı dökülünce kimse ona inanmıyor. Görünüşüm yüzünden düzgün bir iş bulamadım. Şimdiden bir şilin için epey aşağılık işlere girmek zorunda kaldım.”
Mirah’nın kaygısı, babasının daha da kötü bir duruma düşeceğini hemen hayal etmişti; bunu engellemek için elinden geleni yapmalıydı. Ama ezberden okurcasına akıcı bir dille sıraladığı bu uydurma cümlelere cevap veremeden babası hemen ekledi:
“Nerede oturuyorsun, Mirah?”
“Burada, bu meydanda. Evden çok uzakta değiliz.”
“Bir pansiyonda mı?”
“Evet.”
“Sana göz kulak olan biri var mı?”
“Evet,” dedi Mirah, yüzünü kendisine dönmüş keskin bakışlı adama dikerek, “ağabeyim.”
Babasının göz kapakları, üzerlerinden şimşek geçmiş gibi çırpındı; omuzları hafifçe kımıldadı. Ama belli belirsiz bir duraksamadan sonra, “Ezra mı? Nasıl bildin—onu nasıl buldun?” dedi.
“Anlatması uzun sürer. İşte kapıdayız. Ağabeyim kapıyı yüzünüze kapatmamı istemez.”
Mirah çoktan kapının eşiğine çıkmıştı; yüzü, kaldırımda aşağıda duran babasına dönüktü. Ezra’nın huzurunda yaşanacakları düşününce yüreği hızla çarpmaya başlamıştı. Bir zamanlar sözünden çıkmadığı babasına şimdi veda eder gibi dururken, babasının dolaylı yoldan içeri alınmayı istemiş olmasına rağmen kabul edilmekten belli belirsiz çekinerek aşağıda durduğunu görünce, yoğun bir evlat bağlılığına özgü o acı, başkasının utancını kendi utancı gibi duyma hâliyle sarsıldı: saygı duygusunun hançerlenmiş yüreği.
“Bir dakika bekle, Liebchen,” dedi Lapidoth sesini alçaltarak. “Ezra nasıl biri olmuş?”
“İyi biri—olağanüstü biri,” dedi Mirah, yavaşça vurgulayarak; devam ettikçe sesini titreten heyecanını bastırmaya çalışıyordu. Babasını, kendisini bütünüyle açığa çıkaracak karşılaşmaya hazırlaması gerektiğini hissediyordu. “Ama dostlarım onu benim için bulduğunda çok yoksuldu—yoksul bir işçiydi. Bir zamanlar—on iki yıl önce—güçlü ve mutluydu; sevdiği Doğu’ya gitmek üzereydi. Annem beni kaybettiği için onu geri çağırdı. O da annemin yanına gitti, büyük sıkıntılar içinde ona baktı ve annem ölene dek onun için çalıştı—annem keder içinde öldü. Ezra da sağlığını ve gücünü yitirmişti. Annem terk edildiği için yanına dönerken soğuk onu hasta etmişti. Yıllardır gittikçe güçten düşüyor—hep yoksul, hep çalışıyor—ama bilgisi engin, yüreği yüce. Yanına yaklaşan herkes ona saygı duyuyor. Onun karşısında durmak, Tanrı’nın bir peygamberinin karşısında durmak gibi,” diye bitirdi Mirah güçlükle, yüreği çarparken. “Yalanların faydası yok.”
Son sözleri söylerken babasını görmemek için gözlerini yere indirmişti; yüzünde beliren o alçakça hayal kırıklığı ifadesine dayanamazdı. Ama babası çabucak yeni bir çözüm bulmaktan ve karar vermekten geri kalmıyordu.
“Mirah, Liebchen,” dedi eski şefkatli tavrıyla, “oğlum beni görmeden önce biraz daha saygın görünmemi istemez misin? Biraz param olsa, baştan aşağı giyinir kuşanır, bir babaya yakışır biçimde yanına gelirdim; sonra da düzgün bir işe başvurabilirdim. Üzerimde iyi bir gömlekle ceket olsa, insanlar beni seve seve işe alır. Üstü başı dökülen bir hokkabaz gibi görünmesem ulaklık bile yapabilirim. Çocuklarımla birlikte olmak, geçmişi unutup birbirimizi bağışlamak isterim. Ama babanı daha önce hiç böyle görmedin. Elinde on sterlin olsa—ya da parayı bana bir yerde getirmen için sana orayı söyleyebilsem—öbür güne kadar kendime çeki düzen verebilirim.”
Mirah kendini, yenmesi gereken bir ayartmanın karşısında buldu. Ona yeniden bakmak zorunda kalarak cevap verdi:
“Benden istediğinizi vermeyi reddetmek istemiyorum, baba; ama sizin için gizlice bir şey yapmayacağıma söz verdim. Sizi bu kadar muhtaç görünce üzülüyorum; ama buna bir süre katlanacağız, sonra yeni giysiler alabilirsiniz, parasını da biz öderiz.” Pratik sağduyusu, Bayan Meyrick’in kendisinden söz alırken ne kadar haklı olduğunu şimdi anlamasını sağladı.
Lapidoth’un neşeli havası biraz bozuldu. Alayla, “Ne kadar katı, prensipli bir genç hanım olmuşsun—yararlı erdemler öğrenmişsin: ipekler içinde giyinmek için para bulurken babana bir iki sterlinle yardım etmeme sözüne bağlı kalıyorsun; seni put gibi seven, ömrünün en güzel yıllarını sana bakmaya adayan babana,” dedi.
“Acımasızca geliyor—biliyorum, öyle geliyor,” dedi Mirah; bunu, kendini boğmaya niyetlendiği zamankinden daha zor bir an olarak yaşıyordu. Dudakları birden soldu. “Ama baba, insanların güvendiği sözleri bozmak daha acımasız. Bu annemin yüreğini kırdı—Ezra’nın hayatını mahvetti. Geçmişten kalan bu acıyı ikimiz de şimdi çekmek zorundayız. Katlanın. İçeri girip olduğunuz gibi bakılmaya katlanın.”
“Öyleyse yarın,” dedi Lapidoth; neredeyse arkasını dönüp, artık elverişsiz dünyayı arkasına almış gibi görünen solgun, titreyen kızından uzaklaşacaktı. Ama huzursuzca ceplerini yoklayarak hemen geri döndü; yalvaran sesine biraz olsun kavuşup, “Bütün bunlar beni biraz sarstı, Mirah. Yarın kendime gelirim. Cebinde biraz para varsa, bana ufacık bir şey vermen sözüne aykırı sayılmaz herhâlde—bir puro alacak kadar,” dedi.
Mirah kendine başka bir soru soramadı—soğuk, titreyen ellerini cebine sokup para kesesini çıkarmaktan ve ona uzatmaktan başka bir şey yapamadı. Lapidoth keseyi hemen kaptı, bu sırada kızının parmaklarını sıktı; “Hoşça kal, küçük kızım—yarın görüşürüz!” deyip uzaklaştı. Daha birkaç adım atmamıştı ki kesenin bütün kıvrımlarını dikkatle araştırdı; içinde iki yarım sovereign ile bir miktar bozuk para buldu. Katlanan kapağın iç yüzüne yapıştırılmış küçük bir kâğıtta Ezra’nın annesinin adını, doğum, evlenme ve ölüm günlerini ve “Mirah kötülüklerden korunsun” duasını güzel bir İbrani yazısıyla yazdığını gördü. Mirah, kullandığı birçok eşyanın üzerinde bu küçük yazının bulunmasını isterdi. Babası yazıyı okudu; evlendiği gün gözünün önüne geldi. O vakitler, pek çok şey öğreten ama yakında yazarak daha kolay para kazanmayı uman, suçsuz, genç ve neşeli bir delikanlıydı; güzel gelini Sara’ya çok düşkündü—Sara, onun ağlamasını beklediği zaman ağlar, taklit yeteneğiyle her duygusunu yansıtırdı. Lapidoth o genç hâlinden çok uzaklara gitmişti. Yazının anlattıklarını, dokunma duyusunu kaybetmiş birinin dokunuşu gözleriyle algılamasına ya da tatsız bir damağın biçimini ve dokusunu duyumsadığı ama lezzetini alamadığı lokmalara benzer, duygusuz bir bellekte düşündü. Tembel ve bencil bir hayat içinde kumarda yitirebileceğimiz şeyler arasında acıma, pişmanlık ya da bencil olmayan herhangi bir üzüntü duyma yetisi de vardır. Sonra bu yetiyi, yavaşça ölen birinin, bilincin bir zamanlar var olduğu yerde giderek genişleyen boşluğu fark etmektense, yara bere içinde kalmayı hissetmeyi özlemesi gibi özleyebiliriz. Mirah’nın kesesi güzeldi; ona verilmiş bir armağandı ve Mirah onu başkasına vermeyi düşünememişti. Lapidoth ise kısa süre sonra düşüncelerinden sıyrılıp kesenin içindeki paraya ek olarak ne getireceğini, kızının pişmanlık içinde bir hayat sürmeyi o korkunç oğlun gözü önünde kabul etmeden ondan daha fazlasını alıp alamayacağını hesaplamaya başladı. Bu tür meselelerde duyarlılığı hâlâ canlıydı.
Bu sırada Mirah, acısının ağırlığıyla kendini tutma gücünü yitirip eve girmişti. Ağabeyini, Deronda’ya vermeyi düşündüğü kendi eski el yazmalarını sessizce okuyup ayıklarken buldu. Kendini tutmak için uzun süredir gösterdiği çabanın ardından, ağlayıp hıçkırarak onun önünde yere kapandı, dizlerine sarıldı. “Ezra, Ezra!” diye haykırdı.
Ezra konuşmadı. Mirah’nın sıkıntısının nedenini düşünmeye koyuldukça ona duyduğu endişe de yatışıyordu; Mirah’nın bu denli şiddetli bir tepki göstermesi, bunun onun için ne kadar alışılmadık olduğunu daha da belirgin kılıyordu. Mirah ise bir an önce konuşup başına gelenleri anlatmak istiyordu. Biraz sonra elini kaldırdı; hâlâ hıçkırarak, kesik kesik konuştu:
“Ezra, babam! Babamız! Peşimden geldi. İçeri girmesini istedim. Senin onu içeri alacağını söyledim. O da hayır dedi; şimdi değil, yarın gelecekmiş. Benden para istedi. Ben de kesemi verdim, sonra gitti.”
Mirah’nın sözleri, kendi kulağına, içindeki bütün kederi anlatıyormuş gibi geliyordu. Ağabeyiyse, baştan beri beklediğinden daha az acı bulduğu bu habere yumuşakça karşılık verdi: “Biraz sakinleş, Mirah; sonra her şeyi anlat,” dedi; şapkasını çıkarıp ellerini şefkatle başına koydu. Mirah bu teskin edici etkiyi hissetti ve birkaç dakika sonra olanları olabildiğince doğru biçimde anlattı.
“Yarın gelmeyecek,” dedi Mordecai. İkisi de birbirine, Lapidoth’un Mirah’nın dışarı çıkmasını kollayıp ondan yeniden para isteyebileceğini söylemedi; ama ikisi de bunu düşünüyordu.
Biraz sonra, “Görüyor musun,” diye ekledi, “bizim yazgımız İsrail’in yazgısıdır. Kederle görkem, dumanla alev gibi iç içedir. Biz çocuklar iyiliği miras aldığımız için kötülüğü de hissederiz. Bunlar bizim için birbirine bağlıdır; tıpkı babamızın annemizle evlenmiş olması gibi.”
Çevre Brompton’dı, ama duyulan ses, eski bir çağın sözlerini Babli’de—bizim kulağımıza sevgi dolu bir küçültme eki gibi gelen bu adla kastedilen, ciltler dolusu Babil Talmudu’nda—kayda geçirilmek üzere aktaran bir hahamın sesi olabilirdi. Bir haham, “Her yerde hazır ve nazır olan, evliliklerle meşguldür,” demişti. Bu sözün hafifliği onu dinleyenin kulağındadır; çünkü konuşan, evliliklerle kastettiği şeyin evrendeki bütün o mucizevi birleşimler olduğunu biliyordu; bunların sonuçları da iyiliğimizi ve kötülüğümüzü oluşturur.
Bölüm etkileşimi
