Daniel Deronda kitap kapağı

5. bölüm / 70

Beşinci Bölüm.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 70Şu an: Beşinci Bölüm.
  1. 1 Birinci Kitap—şımartılmış Çocuk. — Birinci Bölüm.2.251 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm.1.803 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm.4.601 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm.1.186 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm.2.528 kelime · Okuduğun bölüm
  6. 6 Altıncı Bölüm.3.611 kelime
  7. 7 Yedinci Bölüm.5.025 kelime
  8. 8 Sekizinci Bölüm.1.697 kelime
  9. 9 Dokuzuncu Bölüm.2.436 kelime
  10. 10 Onuncu Bölüm.2.513 kelime
  11. 11 İkinci Kitap—akarsuların Buluşması — On Birinci Bölüm.3.829 kelime
  12. 12 On İkinci Bölüm.1.340 kelime
  13. 13 On Üçüncü Bölüm.4.042 kelime
  14. 14 Ondördüncü Bölüm.2.955 kelime
  15. 15 On Beşinci Bölüm.2.156 kelime
  16. 16 On Altıncı Bölüm.5.940 kelime
  17. 17 On Yedinci Bölüm.3.024 kelime
  18. 18 On Sekizinci Bölüm.1.667 kelime
  19. 19 Üçüncü Kitap—seçim Yapan Genç Kadınlar — On Dokuzuncu Bölüm974 kelime
  20. 20 Yirminci Bölüm5.369 kelime
  21. 21 Yirmi Birinci Bölüm.2.732 kelime
  22. 22 Yirmi İkinci Bölüm.3.566 kelime
  23. 23 Yirmi Üçüncü Bölüm.4.343 kelime
  24. 24 Yirmi Dördüncü Bölüm.3.049 kelime
  25. 25 Yirmi Beşinci Bölüm.2.662 kelime
  26. 26 Yirmi Altıncı Bölüm1.944 kelime
  27. 27 Yirmi Yedinci Bölüm.2.646 kelime
  28. 28 Dördüncü Kitap—gwendolen İstediğini Elde Ediyor. — Yirmi Sekizinci Bölüm.4.464 kelime
  29. 29 Yirmi Dokuzuncu Bölüm.3.354 kelime
  30. 30 Otuzuncu Bölüm.4.041 kelime
  31. 31 Otuz Birinci Bölüm.1.988 kelime
  32. 32 Otuz İkinci Bölüm.5.749 kelime
  33. 33 Otuz Üçüncü Bölüm.3.983 kelime
  34. 34 Otuz Dördüncü Bölüm.1.892 kelime
  35. 35 Beşinci Kitap—mordecaı. — Otuz Beşinci Bölüm.8.024 kelime
  36. 36 Otuz Altıncı Bölüm.6.525 kelime
  37. 37 Otuz Yedinci Bölüm.4.269 kelime
  38. 38 Otuz Sekizinci Bölüm.2.750 kelime
  39. 39 Otuz Dokuzuncu Bölüm.2.596 kelime
  40. 40 Kırkıncı Bölüm.4.336 kelime
  41. 41 Altıncı Kitap—açığa Çıkanlar — Kırk Birinci Bölüm.2.045 kelime
  42. 42 Kırk İkinci Bölüm.6.572 kelime
  43. 43 Kırk Üçüncü Bölüm.1.951 kelime
  44. 44 Kırk Dördüncü Bölüm.2.532 kelime
  45. 45 Kırk Beşinci Bölüm.2.706 kelime
  46. 46 Kırk Altıncı Bölüm.3.097 kelime
  47. 47 Kırk Yedinci Bölüm.1.443 kelime
  48. 48 Kırk Sekizinci Bölüm.7.797 kelime
  49. 49 Kırk Dokuzuncu Bölüm.581 kelime
  50. 50 Yedinci Kitap—anne ve Oğul — Ellinci Bölüm.1.870 kelime
  51. 51 Elli Birinci Bölüm.4.775 kelime
  52. 52 Elli İkinci Bölüm.5.321 kelime
  53. 53 Elli Üçüncü Bölüm.2.215 kelime
  54. 54 Elli Dördüncü Bölüm.4.093 kelime
  55. 55 Elli Beşinci Bölüm.1.056 kelime
  56. 56 Elli Altıncı Bölüm.3.045 kelime
  57. 57 Elli Yedinci Bölüm.1.086 kelime
  58. 58 Sekizinci Kitap—meyve ve Tohum. — Elli Sekizinci Bölüm.2.510 kelime
  59. 59 Elli Dokuzuncu Bölüm.1.655 kelime
  60. 60 Altmışıncı Bölüm.1.652 kelime
  61. 61 Altmış Birinci Bölüm.2.894 kelime
  62. 62 Altmış İkinci Bölüm.2.214 kelime
  63. 63 Altmış Üçüncü Bölüm.3.018 kelime
  64. 64 Altmış Dördüncü Bölüm.2.774 kelime
  65. 65 Altmış Beşinci Bölüm.2.081 kelime
  66. 66 Altmış Altıncı Bölüm.1.614 kelime
  67. 67 Altmış Yedinci Bölüm.1.973 kelime
  68. 68 Altmış Sekizinci Bölüm.1.664 kelime
  69. 69 Altmış Dokuzuncu Bölüm.4.029 kelime
  70. 70 Yetminci Bölüm.988 kelime

BEŞİNCİ BÖLÜM.
“Zekâsına öyle yüksek değer biçer ki,

Ona göre geri kalan her şey

Zayıf kalır.”

—Kuru Gürültü.

Gwendolen’in çevrede karşılanışı amcasının beklentilerini doğruladı. Brackenshaw Şatosu’ndan Wanchester’daki The Firs’e, eli açık bir ev idare eden banker Bay Quallon’ın evine kadar, belirgin bir hayranlıkla karşılandı. Hatta ondan pek hoşlanmayan hanımlar bile davet edecekleri yeni ve dikkat çekici bir genç kız bulmuş olmaktan memnundu; sık sık konuk ağırlayan ev sahipleri, davetlerini kişisel sevgiden başka ölçütlerle kuran bakanlar gibi konuk listesini doldurmak zorundaydı. Gwendolen’i konuk etmek için sevimsiz birini çağırmak da gerekmiyordu; Bayan Davilow refakatçi olarak hep sessiz ve hoş bir görüntü sunuyor, Bay Gascoigne ise kendi hatırı için her yerde aranıyordu.

Gwendolen’in pek sevilmediği ama yine de davet edildiği evlerden biri de Quetcham Hall’du. İlk davetlerinden biri, orada verilen büyük bir akşam yemeğiydi; bu yemek, onu çevredeki sosyeteye genel olarak tanıtmış oldu. Çünkü yaşları iyi ayarlanmış otuz kişilik seçkin bir davette, davet edilebilir ailelerden pek azı tümüyle dışarıda bırakılabilirdi. Işıklar ve çiçeklerle süslü uzun oda dizisinden geçerken hiçbir genç kız Gwendolen’le boy ölçüşemezdi. Önce beyaz giysiler içinde süzülen ince bir siluet olarak görüldü; ardından geniş kapıların birinden ötekine geçip giderek daha parlak bir aydınlığa ve belirginliğe kavuştu. Daha önce hiç böyle bir geçit yapmamıştı; bunun kendisine ne kadar yakıştığını sevinçle hissediyordu. Onu ilk kez gören biri, uzun galerilerin ve uşakların hayatında hep olağan şeyler olduğunu sanabilirdi. Oysa bu tür şeylere gerçekten daha aşina olan kuzeni Anna, kendini birdenbire o aydınlık boşluğa bırakılmış bir tavşan kadar mahcup hissediyordu.

“Gascoigne’ın yanındaki kim?” diye sordu başdiyakoz; din adamı sıfatıyla kendisine doğal olarak danışılan askerî manevralar hakkındaki tartışmayı bir yana bırakarak. Odanın öteki tarafındaki oğlu da hemen hemen aynı anda, “Vallahi, şu başı ve vücudu pek güzel biçimli kız kim?” dedi. Umut vadeden genç bir bilgin olan bu oğul, Yunan metinlerinde şimdiden “hem zarif hem de zekice” bazı düzeltmeler önermişti.

Herkesin iyi görünmesini isteyen genel hayırseverlik duygusuna sahip biri için Gwendolen’in başkalarını nasıl gölgede bıraktığını görmek epey can sıkıcıydı: Lady Lawe’ın kızı olduğu söylenen güzel Miss Lawe bile birdenbire iriyarı, hantal ve cansız görünüyordu; ne yazık ki beyazlar giymiş olan Miss Arrowpoint ise hemen, ücretin yalnızca eteği için alındığı sanılabilecek bir kartvizit portresine benziyordu. Miss Arrowpoint, servetini alçakgönüllü ve sevimli bir biçimde taşıdığı, annesinin tuhaflıklarını da yumuşakça perdelediği için genellikle sevilirdi. Bu yüzden Gwendolen’in toplumda önemli biri gibi ondan çok daha fazla görünmesinde bir uygunsuzluk var gibiydi.

“Yüz hatlarını incelemeye kalkarsanız aslında o kadar güzel değil,” dedi Bayan Arrowpoint, akşamın ilerleyen saatlerinde Bayan Vulcany’ye sır verircesine. “İlk bakışta büyük etki bırakan belli bir havası var; ama sonrasında o kadar hoş değil.”

Aslında Gwendolen, tersini amaçlamasına rağmen istemeden ev sahibesi Bayan Arrowpoint’i gücendirmişti. Bayan Arrowpoint hırçın ya da kinci bir kadın değildi, ama alıngan yanları vardı. Quetcham Leydisi’nde, çevredeki akıl yürütmeyi sevenlerin birbirleriyle zorunlu bir bağı varmış gibi gördükleri birkaç özellik bir araya gelmişti. Kentteki ıslak ya da kuru bir ticaretten kazanılmış servetin varisi olduğu ara sıra hatırlatılır; bu da onun tıknaz bedenini, sert ve papağanı andıran sesini, bir de sürekli yüksek tuttuğu saç biçimini bütünüyle açıklamak için yeterli sayılırdı. Dış görünüşüyle gülünç durduğu için birçok kişiye edebiyata merak sarması da doğal görünüyordu. Biraz düşünmek, bu özelliklerin her birinin başkalarında ayrı ayrı da bulunduğunu gösterirdi: Belediye meclisi üyelerinin kızları çoğu kez uzun boylu ve güzel yüzlü olurdu; güzel kadınların sesi bazen sert ya da boğuk çıkardı; zayıf edebiyatın ortaya çıkması da erkek ya da kadın, çok farklı beden yapılarıyla bağdaşırdı.

Başkalarındaki gülünçlüğü keskin bir biçimde gören, ama hayatını hoşlaştırabilecek herkese iyi davranan Gwendolen, Bayan Arrowpoint’e başkalarının göstermeye pek yanaşmadığı ölçüde ilgi ve dikkat göstererek onun gönlünü kazanmayı amaçlamıştı. Ne var ki kendine güvenenler, başkalarındaki hayalî bir anlayış kıtlığına seslenmeye yatkındır. Varlıklı insanlar yoksullara tatlı dille konuşur; hayatının baharındaki insanlar da yaşlıların sağır ve biraz akılsız olduğunu düşünerek aceleyle seslerini yükseltip yapmacık bir biçimde konuşurlar. Gwendolen, bütün zekâsına ve hoş görünme niyetine rağmen bu tür bir budalalıktan kurtulamamıştı. Bayan Arrowpoint’in gülünç olduğu için ince kavrayıştan da yoksun olacağını düşünmeden varsayıyor, davranışının türlü nüanslarının fark edildiğinden kuşkulanmadan küçük oyunlarını sergiliyordu.

“Duyduğuma göre kitapları da müzik, binicilik ve okçuluk kadar seviyorsunuz,” dedi Bayan Arrowpoint, yemekten sonra salonda baş başa konuşmak üzere yanına giderek. “Catherine böylesine anlayışlı bir komşusu olmasına çok sevinecek.” Alçak ve melodik bir sesle söylenen bu küçük söz, en zarif nezaket örneği sayılabilirdi; ama sesinin ölümcül ölçüde yüksek tınısı, Gwendolen’e zarifçe yanıt verirken bir iyilikte bulunuyormuş hissi verdi:

“Şanslı olan benim. Miss Arrowpoint bana iyi müziğin ne olduğunu öğretecek. Ben bütünüyle öğrenci olacağım. Duyduğuma göre kendisi gerçek bir müzisyenmiş.”

“Catherine her bakımdan çok iyi yetişti. Şu sıralar evimizde birinci sınıf bir müzisyen var: Herr Klesmer. Belki bütün bestelerini biliyorsunuzdur. Sizi onunla tanıştırmama izin verin. Sanırım şarkı söylüyorsunuz. Catherine üç çalgı çalıyor ama şarkı söylemiyor. Umarım bize sesinizi dinletirsiniz. Usta bir şarkıcı olduğunuzu duydum.”

“Ah, hayır! Mephistopheles’in dediği gibi, ‘Güç zayıf, ama istek büyük.’”

“Demek Goethe okuyorsunuz. Genç hanımlar artık ne kadar ilerlemiş. Sanırım her şeyi okumuşsunuzdur.”

“Hayır, gerçekten. Bana ne okumam gerektiğini söylerseniz çok sevinirim. Offendene’deki kütüphanenin bütün kitaplarına göz gezdirdim ama okunacak bir şey yok. Sayfalar birbirine yapışıyor, küf kokuyor. Keşke kendimi eğlendirmek için sizin gibi kitaplar yazabilsem! Başkalarının kitaplarını okumak yerine insanın kendi zevkine göre kitap yazması ne hoş olmalı! Evde yazılmış kitaplar da çok güzel olmalı.”

Bayan Arrowpoint’in bakışları bir an keskinleşti; ama son cümlenin taşlamaya tehlikeli ölçüde benzemesi, Gwendolen’in eklediği sözle genç kız saflığının rengine büründü:

“Bir kitap yazmak için her şeyimi verirdim!”

“Peki, neden yazmayasınız?” dedi Bayan Arrowpoint teşvik ederek. “Benim yaptığım gibi başlayıverin. Kalem, mürekkep ve kâğıt herkesin elinin altında. Ama yazdığım ne varsa size seve seve gönderirim.”

“Teşekkür ederim. Yazdıklarınızı okumaktan çok memnun olurum. Yazarları tanımak, kitaplarını anlamayı da özel bir biçimde kolaylaştırıyor olmalı: O zaman hangi bölümlerin komik, hangilerinin ciddi olduğunu anlayabilir insan. Ben sık sık yanlış yerde güldüğüme eminim.” Gwendolen burada tehlikeyi kendisi de fark edip aceleyle ekledi: “Shakespeare’de, bilirsiniz, ve artık göremeyeceğimiz diğer büyük yazarlarda. Ama kitaplarda yazılandan daha fazlasını hep merak ederim.”

“Konularımdan biri ilginizi çekerse müsvedde hâlinde yazdığım pek çok ek sayfayı size ödünç verebilirim,” dedi Bayan Arrowpoint. Gwendolen ise kendini, konserve sardalyayı sevdiğini söyleyen genç hanımın durumuna düşmüş gibi acı acı hissediyordu.

“Bunları bir gün yayımlayacağımı sanıyorum. Birkaç arkadaşım bunu yapmam için ısrar etti; insan da inatçılık etmek istemiyor. Örneğin Tasso eserim, onu iki katı uzunlukta yapabilirdim.”

“Tasso’ya bayılırım,” dedi Gwendolen.

“Öyleyse isterseniz bütün yazılarımı alabilirsiniz. Bilirsiniz, Tasso hakkında pek çok kişi yazdı; ama hepsi yanılıyor. Deliliğinin özel niteliği, Leonora’ya duyduğu hisler, hapse atılmasının gerçek nedeni ve bence soğuk kalpli bir kadın olan Leonora’nın karakteri konusunda hepsi yanılıyor. Yoksa kardeşine rağmen onunla evlenirdi. Herkesle aynı fikirde değilim.”

“Ne kadar ilginç!” dedi Gwendolen. “Herkesle aynı fikirde olmamayı severim. Katılmak çok sıkıcı bence. Düşüncelerinizi yazmanın en kötü yanı da bu: İnsanları sizinle aynı fikirde olmaya zorluyorsunuz.” Bu söz, Bayan Arrowpoint’in kuşkusunu yeniden hafifçe uyandırdı; bakışları bir an daha inceleyici oldu. Ama Gwendolen çok masum görünüyordu ve uysal bir tavırla sürdürdü:

“Okulda okuyup ezberlediğimiz Gerusalemme Liberata dışında Tasso hakkında hiçbir şey bilmiyorum.”

“Ah, hayatı şiirinden daha ilginç. Hayatının ilk dönemini bir tür romantik öykü gibi kurguladım. Babası Bernardo’yu ve benzerlerini düşününce, bunların pek çoğu doğru olmalı.”

“Hayal gücü çoğu zaman olgudan daha doğrudur,” dedi Gwendolen kararlı bir sesle; oysa bu parlak sözleri, Kıptice ya da Etrüskçe olsalar açıklayamayacağı kadar az anlıyordu. “Tasso’yla, özellikle de deliliğiyle ilgili her şeyi öğrenmek beni çok mutlu eder. Şairler her zaman biraz deli olur sanırım.”

“Elbette. ‘Şairin gözü ince bir çılgınlıkla döner’; Marlowe için de biri şöyle der:”},{

“O ince çılgınlığı sürdürdü,

Şairin zihnini hep ele geçirmesi gereken çılgınlığı.”

“Ama bu her zaman fark edilmezdi, öyle değil mi?” dedi Gwendolen masumca. “Bazıları gözlerini herhâlde gizlice döndürüyordu. Deliler çoğu zaman çok kurnazdır.”

Bayan Arrowpoint’in yüzünden yine bir gölge geçti; ama beylerin gelişi, saflığını fazla abartan bu tez canlı genç hanımla arasında hemen bir tatsızlık çıkmasını önledi.

“Ah, Herr Klesmer geliyor,” dedi Bayan Arrowpoint ayağa kalkarak. Biraz sonra onu Gwendolen’le tanıştırıp ikisini, iki tarafın da hoşlandığı bir sohbete bıraktı. Herr Klesmer, Alman, Slav ve Sami özelliklerinin talihli bir bileşimiydi: heybetli yüz hatları, sanatkârane biçimde uçuşan kahverengi saçları ve gözlüklerinin ardındaki kahverengi gözleri vardı. İngilizcesinde akıcılığından başka pek az yabancılık seziliyordu. Korkutucu zekâsıysa, Güzel’e hoş görünmeye çalışırken Zekâ’nın bile zaman zaman kapıldığı o hafif budala havası sayesinde o an daha az ürkütücüydü.

Çok geçmeden müzik başladı. Miss Arrowpoint ile Herr Klesmer iki piyanoda dört el bir parça çaldılar. Bu, topluluğun geneline parçanın uzun olduğuna kanaat getirdi; Gwendolen’e ise sakin yüzlü, tarafsız görünümlü Miss Arrowpoint’in çalgıdaki ustalığının kendi icrasını tartışma dışı bıraktığını düşündürdü; ama sık sık övülen dokunuşu ve tarzı konusunda cesareti kırılmamıştı. Ardından herkes Gwendolen’in şarkı söylemesini merakla beklemeye başladı; özellikle de ev sahibi ve kusursuz bir beyefendi olan Bay Arrowpoint. Hakkında söylenecek tek şeyin Miss Cuttler’la evlenip en iyi puroları ithal ettiği bu adamın, onu piyanoya götürmesi doğaldı; bunu rahat bir nezaketle yaptı. Herr Klesmer, Gwendolen’e hazırlık olsun diye piyanonun kapağını kapattı ve yaklaşırken memnuniyetle gülümsedi. Sonra onu şarkı söylerken görebilmek için birkaç adım ötesinde durdu.

Gwendolen heyecanlanmıyordu; giriştiği işi titremeden yapar, şarkı söylemekten de zevk alırdı. Sesi orta güçte bir sopranoydu (biri sesinin Jenny Lind’inkine benzediğini söylemişti), kulağı iyiydi ve akortta kalabiliyordu. Bu yüzden şarkı söylemesi sıradan dinleyicilere zevk verir, o da alıştığı ölçüsüz alkışları alırdı. Şarkı söylerken başka zamanlardan bile daha güzel görünmek gibi ender bir avantajı vardı; Herr Klesmer’in karşısında durması da ona rahatsızlık vermiyordu. Önceden seçtiği parça, Belini’nin sevilen bir aryasıydı; kendinden son derece emindi.

“Büyüleyici!” dedi yanında kalmış olan Bay Arrowpoint. Bu söz, insani bir kardeşlik duygusuyla tanıdığımız ölçüde samimiyetsizce, çevredekiler tarafından da tekrarlandı. Ama Herr Klesmer, gözlüklü bir heykel düşünülebilirse, bir heykel gibi dikiliyordu; hiç değilse heykel kadar sessizdi. Gwendolen’den oturup genel zevki ikiye katlaması istendi; bunu reddetmek istemiyordu. Yine de karar vermeden önce Herr Klesmer’e doğru biraz ilerledi ve gülümseyerek yalvaran bir ifadeyle, “Büyük bir müzisyene karşı çok acımasızca olur. Kötü amatör şarkıcılığımı dinlemekten hoşlanamazsınız,” dedi.

“Hayır, gerçekten; ama bunun önemi yok,” dedi Herr Klesmer. Birdenbire, daha önce onda hiç duyulmamış, sonları kesik kesik çıkan tiksindirici bir Alman aksanıyla konuşuyordu. Bu değişiklik, İrlandalıların hararetlendiklerinde ya da kavgaya tutuştuklarında en koyu ağızlarına dönmeleri gibi, görünüşe göre ruh hâlinin değişmesine bağlıydı. “Bunun önemi yok. Sizi şarkı söylerken görmek her zaman hoştur.”

Geç Teuton fethinden önce, üstünlüğün böylesine beklenmedik biçimde ilan edildiği olmuş muydu? Gwendolen’in yüzü koyu bir pembeye büründü; ama her zamanki soğukkanlılığıyla, hemen uzaklaşarak zarafetsiz bir öfke göstermedi. Herr Klesmer’in Gwendolen’e bakışlarının iyi zevkle bağdaşamayacak kadar belirgin bir hayranlık taşıdığını fark edecek kadar yakında olan Miss Arrowpoint, şimdi büyük bir incelik ve nezaketle Gwendolen’in yanına sokulup şöyle dedi:

“Bu profesörle neler çektiğimi bir düşünün! Biz İngilizlerin müzikte yaptığı hiçbir şeye katlanamıyor. Onun sertliğine dayanıp hakkımızda söylenebilecek en kötü şeyleri öğrenmek için bundan yararlanabiliyoruz. Bunu bilmek insana biraz teselli veriyor; herkes hayranlık duyarken onun eleştirilerine dayanmak mümkün.”

“En kötü yanlarımı söylediği için ona çok minnettar kalırdım,” dedi Gwendolen, kendini toparlayarak. “Hiç yeteneğim olmayıp yalnızca müzikten hoşlanmama ek olarak, son derece kötü eğitilmiş olduğumu da tahmin ediyorum.” Bunu daha önce hiç aklından geçirmemiş olduğu düşünülürse, pek güzel ifade etmişti.

“Evet, doğru: iyi eğitilmemişsiniz,” dedi Herr Klesmer sakince. Kadın onun için değerliydi, ama müzik daha değerliydi. “Yine de yetenekten tümüyle yoksun değilsiniz. Akortta kalıyorsunuz, sesiniz de fena sayılmaz. Ama notaları kötü çıkarıyorsunuz; söylediğiniz müzik de seviyenizin altında. Bu melodi biçimi, kültürün çocukça bir aşamasını dile getiriyor: ağır aksak, ikiyüzlü, bir o yana bir bu yana sallanan türden bir şey; ufku geniş olmayan insanların tutkusu ve düşüncesi. Böyle melodilerin her cümlesinde kendini beğenmiş bir budalalık var; derin, gizemli bir tutkunun haykırışı yok, çatışma yok, evrensellik duygusu yok. İnsan dinledikçe küçülüyor. Şimdi daha kapsamlı bir şey söyleyin. Göreceğim.”

“Ah, şimdi değil, sonra,” dedi Gwendolen; küçük müzik icrasının çevresinde birden açılan geniş ufkun karşısında yüreği daralarak. Ön saflarda yer almak isteyen bir kadın için bu ilk karşılaşma, yürüttüğü seferin daha başında sarsıcıydı. Ama budalaca davranmamaya kararlıydı; Miss Arrowpoint de ona yardım etmek için, “Evet, sonra. Herr Klesmer beni eleştirdikten sonra cesaretimi toplamam hep yarım saat sürer. Şimdi ondan bize bir şey çalmasını isteyelim: iyi müziğin ne olduğunu bize göstermek zorunda,” dedi.

Bu konudaki kuşkuları gidermek için Herr Klesmer kendi bestesi olan, Freudvoll, Leidvoll, Gedankenvoll adlı bir fantezi çaldı. Bu eser, melodik fikirler üzerine, pek de bariz olmayan kapsamlı bir yorumdu. Orta derecede duyarlı bu çalgının elverdiği ölçüde piyanodan tutkuda çeşitlilik ve derinlik çıkardığı kesindi. Parmaklarında buyurgan bir büyü vardı; fildişi tuşla tahta çekice sinir titreşimleri gönderiyor, telleri de onun için titrek, uzun soluklu bir konuşmaya zorluyor gibiydi. Gwendolen, incinmiş benlik duygusuna rağmen, bu icranın gücünü hissedecek kadar derin bir yaradılışa sahipti. İçinde bastırdığı aşağılanma hıçkırığı yavaş yavaş, onu bir anlığına kendi yaptıklarına karşı umursamazlığa, ya da en azından onları başkasına aitmiş gibi gülerek aşma kararlılığına yükselten bir heyecana dönüştü. Gözleri parlamış, yanakları hafifçe kızarmış, dili de yaramazca sözler etmeye hazır hâle gelmişti.

“Yeniden şarkı söylemenizi isterim, Miss Harleth,” dedi, başdiyakozun klasik edebiyat meraklısı oğlu genç Clintock. Yemekte Gwendolen’i masasına götürme şansına erişmişti; Herr Klesmer’in icrası biter bitmez yeniden sohbete koyulmak üzere yanına geldi. “Benim sevdiğim müzik tarzı işte bu. Şu birinci sınıf çalıştan hiçbir şey anlamıyorum. Başlangıcını da sonunu da kestiremeyeceğiniz bir sülük kavanozu gibi. Sizi bütün gün dinleyebilirim.”

“Evet, şimdi biraz daha popüler bir şey dinlemek isteriz; sizden bir şarkı daha, insana soluk aldırır,” dedi nazik niyetlerle yanlarına yaklaşmış olan Bayan Arrowpoint.

“Bu, kültürünüzün çocukça bir aşamada olmasından ve ufkunuzun geniş olmamasından kaynaklanıyor olmalı. Bunu az önce öğrendim. Zevkimin ne kadar kötü olduğu bana anlatıldı; büyüme sancıları çekiyorum. Hiç hoş değiller,” dedi Gwendolen; Bayan Arrowpoint’i hiç umursamadan, yüzünde parlak bir gülümsemeyle genç Clintock’a bakarak.

Bayan Arrowpoint bu kabalığa kayıtsız kalmamıştı; ama yalnızca, “Peki, tatsızlık verecek hiçbir şey için ısrar etmeyelim,” dedi. Tam o sırada bastırılmış konuşmaların belirgin bir patlamayla yeniden başlaması ve konukların birbirlerine yönelmesi üzerine oturduğu yerde kaldı; bir ev sahibesi olarak kendisine ihtiyaç olmadığını görmenin rahatlığıyla etrafına bakındı.

“Bu çevreyi sevmenize sevindim,” dedi genç Clintock, Gwendolen’in karşısında durmuş olmaktan hoşnut bir hâlde.

“Çok. Her şeyden biraz var, ama hiçbir şeyden pek yok gibi.”

“Bu, biraz muğlak bir övgü.”

“Benim için değil. Her şeyden biraz hoşlanırım; örneğin biraz tuhaflık çok eğlencelidir. Birkaç acayip insanın varlığına şükrederim; ama sayıları artarsa insanı sıkarlar.”

(Bu konuşmayı dinleyen Bayan Arrowpoint, Gwendolen’in sözlerinde bambaşka bir ton fark etti ve onun Tasso’nun deliliğine duyduğu ilgi hakkındaki kuşkusu yeniden canlandı.)

“Örneğin daha çok kroket oynanması gerektiğini düşünüyorum,” dedi genç Clintock. “Genellikle uzakta oluyorum; ama daha çok burada kalsaydım bir kroket kulübü kurmaya girişirdim. Siz de okçulardansınız sanırım. Ama bana kalırsa geleceğin oyunu kroket. Yine de hakkında yazılar yazılması gerekiyor. En iyi adamlarımızdan biri onun üzerine dört kantoluk bir şiir yazdı; Pope kadar iyi. Yayımlamasını istiyorum. Bundan daha iyi bir şey okumadınız.”

“Yarın kroket çalışacağım. Şarkı söylemek yerine ona başlayacağım.”

“Hayır, hayır, öyle demeyin; ama kroket oynayın. İsterseniz size Jenning’in şiirini gönderirim. Elimde el yazması bir kopyası var.”

“Sizin çok yakın arkadaşınız mı?”

“Eh, sayılır.”

“Öyleyse, yalnızca sayılırsa, sanırım reddedeceğim. Ya da gönderirseniz, beni sorguya çekip en çok hangi bölümünü sevdiğimi sormayacağınıza söz verir misiniz? Çünkü bir şiiri okumadan anlamak, bir vaazı dinlemeden anlamak kadar kolay değil.”

“Kesinlikle,” diye düşündü Bayan Arrowpoint, “bu kız ikiyüzlü ve alaycı. Ona karşı gözümü dört açmalıyım.”

Buna rağmen Gwendolen, Quetcham’daki aileden nazik ilgi görmeye devam etti; bunun nedeni yalnızca davetlerin kişisel beğeniden daha geniş gerekçelere dayanması değildi. Piyanonun başında yaşanan o küçük, can sıkıcı sahne, davet ve ziyaretleri düzenleyen Bayan Arrowpoint’in yumuşak yüreğinde Gwendolen’e karşı şefkatli bir kaygı uyandırmıştı; annesi başka işlerle meşguldü.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…