Daniel Deronda kitap kapağı

31. bölüm / 70

Otuz Birinci Bölüm.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 70Şu an: Otuz Birinci Bölüm.
  1. 1 Birinci Kitap—şımartılmış Çocuk. — Birinci Bölüm.2.251 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm.1.803 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm.4.601 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm.1.186 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm.2.528 kelime
  6. 6 Altıncı Bölüm.3.611 kelime
  7. 7 Yedinci Bölüm.5.025 kelime
  8. 8 Sekizinci Bölüm.1.697 kelime
  9. 9 Dokuzuncu Bölüm.2.436 kelime
  10. 10 Onuncu Bölüm.2.513 kelime
  11. 11 İkinci Kitap—akarsuların Buluşması — On Birinci Bölüm.3.829 kelime
  12. 12 On İkinci Bölüm.1.340 kelime
  13. 13 On Üçüncü Bölüm.4.042 kelime
  14. 14 Ondördüncü Bölüm.2.955 kelime
  15. 15 On Beşinci Bölüm.2.156 kelime
  16. 16 On Altıncı Bölüm.5.940 kelime
  17. 17 On Yedinci Bölüm.3.024 kelime
  18. 18 On Sekizinci Bölüm.1.667 kelime
  19. 19 Üçüncü Kitap—seçim Yapan Genç Kadınlar — On Dokuzuncu Bölüm974 kelime
  20. 20 Yirminci Bölüm5.369 kelime
  21. 21 Yirmi Birinci Bölüm.2.732 kelime
  22. 22 Yirmi İkinci Bölüm.3.566 kelime
  23. 23 Yirmi Üçüncü Bölüm.4.343 kelime
  24. 24 Yirmi Dördüncü Bölüm.3.049 kelime
  25. 25 Yirmi Beşinci Bölüm.2.662 kelime
  26. 26 Yirmi Altıncı Bölüm1.944 kelime
  27. 27 Yirmi Yedinci Bölüm.2.646 kelime
  28. 28 Dördüncü Kitap—gwendolen İstediğini Elde Ediyor. — Yirmi Sekizinci Bölüm.4.464 kelime
  29. 29 Yirmi Dokuzuncu Bölüm.3.354 kelime
  30. 30 Otuzuncu Bölüm.4.041 kelime
  31. 31 Otuz Birinci Bölüm.1.988 kelime · Okuduğun bölüm
  32. 32 Otuz İkinci Bölüm.5.749 kelime
  33. 33 Otuz Üçüncü Bölüm.3.983 kelime
  34. 34 Otuz Dördüncü Bölüm.1.892 kelime
  35. 35 Beşinci Kitap—mordecaı. — Otuz Beşinci Bölüm.8.024 kelime
  36. 36 Otuz Altıncı Bölüm.6.525 kelime
  37. 37 Otuz Yedinci Bölüm.4.269 kelime
  38. 38 Otuz Sekizinci Bölüm.2.750 kelime
  39. 39 Otuz Dokuzuncu Bölüm.2.596 kelime
  40. 40 Kırkıncı Bölüm.4.336 kelime
  41. 41 Altıncı Kitap—açığa Çıkanlar — Kırk Birinci Bölüm.2.045 kelime
  42. 42 Kırk İkinci Bölüm.6.572 kelime
  43. 43 Kırk Üçüncü Bölüm.1.951 kelime
  44. 44 Kırk Dördüncü Bölüm.2.532 kelime
  45. 45 Kırk Beşinci Bölüm.2.706 kelime
  46. 46 Kırk Altıncı Bölüm.3.097 kelime
  47. 47 Kırk Yedinci Bölüm.1.443 kelime
  48. 48 Kırk Sekizinci Bölüm.7.797 kelime
  49. 49 Kırk Dokuzuncu Bölüm.581 kelime
  50. 50 Yedinci Kitap—anne ve Oğul — Ellinci Bölüm.1.870 kelime
  51. 51 Elli Birinci Bölüm.4.775 kelime
  52. 52 Elli İkinci Bölüm.5.321 kelime
  53. 53 Elli Üçüncü Bölüm.2.215 kelime
  54. 54 Elli Dördüncü Bölüm.4.093 kelime
  55. 55 Elli Beşinci Bölüm.1.056 kelime
  56. 56 Elli Altıncı Bölüm.3.045 kelime
  57. 57 Elli Yedinci Bölüm.1.086 kelime
  58. 58 Sekizinci Kitap—meyve ve Tohum. — Elli Sekizinci Bölüm.2.510 kelime
  59. 59 Elli Dokuzuncu Bölüm.1.655 kelime
  60. 60 Altmışıncı Bölüm.1.652 kelime
  61. 61 Altmış Birinci Bölüm.2.894 kelime
  62. 62 Altmış İkinci Bölüm.2.214 kelime
  63. 63 Altmış Üçüncü Bölüm.3.018 kelime
  64. 64 Altmış Dördüncü Bölüm.2.774 kelime
  65. 65 Altmış Beşinci Bölüm.2.081 kelime
  66. 66 Altmış Altıncı Bölüm.1.614 kelime
  67. 67 Altmış Yedinci Bölüm.1.973 kelime
  68. 68 Altmış Sekizinci Bölüm.1.664 kelime
  69. 69 Altmış Dokuzuncu Bölüm.4.029 kelime
  70. 70 Yetminci Bölüm.988 kelime

OTUZ BİRİNCİ BÖLÜM.
“Kendinizi yabanıl sulara,
Düşlenmemiş kıyılara adıyorsunuz.”

—SHAKESPEARE.

Gwendolen Harleth’in evlenip Bayan Grandcourt olduğu günün sabahı gökyüzü açık ve parlaktı; güneş alçaktayken hafif bir kırağı yaprakları gevrekleştirmişti. Gelin alayı görülmeye değerdi; Pennicote’un yarısı seyretmek için dışarı çıkıp kiliseye uzanan yol boyunca sıralanmıştı. Nikâhı papazın eski bir dostu kıydı; papazın kendisi de baba rolünü üstlenerek alayın görüntüsüne büyük katkıda bulundu. Söylendiğine göre yalnızca iki yüzde keder belirtisi vardı: Bayan Davilow’unkinde ve Anna’nınkinde. Annenin narin göz kapakları, gecenin yarısını ağlayarak geçirmiş gibi kızarmıştı. Evlilik ne kadar parlak görünürse görünsün, çocuklarının ve kendi hayatının çiçeği olan kızından ayrılmaya üzülmesi kimseyi şaşırtmıyordu. Nedime elbisesiyle böylesine gösterişli görünürken Anna’nın neden üzgün olduğuysa daha az anlaşılmıştı. Herkes bu özel günün parlaklığını yansıtıyor gibiydi; en çok da gelin. Boyu posu ve yürüyüşüyle bir “unvanlı hanımefendi” olmaya layık olduğu konusunda görüş birliği vardı. Yüzü içinse belki bir unvanın daha pembe yanaklar gerektirdiği düşünülebilirdi; ama damadın rengi de pek canlı değildi—değirmencinin karısının dediğine göre, kendi kocasınınkine çok benziyordu—bu bakımdan çift birbirine daha uygundu. Her hâlükârda onu pek seviyor olmalıydı. Bir zamanlar mürebbiyelik yapmak için hizmete girdiğini, annesinin de Sawyer’s Cottage’da yaşamaya başladığını başına kakmaması umuluyordu; köyde bu talih değişikliklerinden çok söz edilmişti. Değirmencinin on dört yaşındaki kızı, yüksek tabakadan beylerin karılarına kötü davrandığına inanamıyordu. Annesi ona şöyle öğüt verdi: “Ah yavrum, erkek erkektir; ister kibar ister sıradan olsun, hepsi aşağı yukarı bir. Annem, Squire Pelton’ın karısını korkutmak için köpeklerini ve uzun kırbacını odasına götürüp onları orada dövdüğünü anlatırdı; annem de tam o sırada orada nedimeydi.”

“Düğün için pek uğursuz bir konuşma bu, Bayan Girdle,” dedi terzi. “Kavga kırbaçla bitebilir ama dille başlar; o dil de en çok kadınlarda var.”

“Tanrı onlara kullansınlar diye vermiştir herhâlde,” dedi Bayan Girdle. “Her şeyi kendi istediğiniz gibi yapın diye vermedi ya.”

“Offendene’de atların bakımına bakan beyefendiden anladığım kadarıyla,” dedi terzi, “Bay Grandcourt’un dili pek az çalışıyor. Buyruk vermeden her şey ses çıkarmadan yapılmalı.”

“Öyleyse kırbacı daha çoktur, korkarım,” dedi Bayan Girdle. “O hanımın dili yeterince uzun, eminim. Bakın, birlikte çıkıyorlar!”

“Gözleri ne kadar uzun ve çekik!” dedi terzi. “Sana bakınca insan kendini komik hissediyor.”

Gerçekten de Gwendolen’in duruşu hiç bu kadar canlı, uzun kahverengi bakışları hiç bu kadar parlak olmamıştı. Bazen acının bile doğurabildiği, güçlü bir heyecanın ışığıyla parlıyordu. Ama hissettiği şey acı değildi: Deronda’nın kendisine baktığı ve kumar masasını kaybetmeye başladığı sırada içinde bulunduğu duruma benzer bir hâle kendini sürüklemişti. Bu hâlin bir zevki vardı. Vicdanının giderek güçlenen sesi ne tür bir huzursuzluk yaratmışsa yaratsın, içindeki hırslı kibir ve lüks düşkünlüğünün verdiği haz karşısında, bir hastalık gibi göz ardı ediliyordu; o kibir ve düşkünlüğü öldürmek için ağır ağır işleyen büyük bir zehir gerekirdi. Bu sabah Grandcourt’la evlenmeyi kabul ettiğine gerçekten pişman olduğunu ya da uzaktan beliren belirsiz korkuların, merkezinde kendisinin bulunduğu bu sahnenin göz kamaştırıcı etkisini azaltabileceğini söyleyemezdi. Yanlış bir şey yaptığını; başının üzerinde bir cezanın sallanıyor olabileceğini; kendisine söz verip sonra sözünü tutmadığı kadının onu haklı bir sitemle, acı ve perişanlık içinde düşündüğünü; olayların iç yüzünü görmeyi bilen Deronda’nın, kumar oynadığı için onu küçümsediği gibi Grandcourt’la evlendiği için de büyük olasılıkla küçümsediğini biliyordu. Hepsinden önemlisi, bu âşığıyla arasındaki bağı daha önce elinde tuttuğu hâlde şimdi boynuna dolamışlardı. Bulanık biçimde kavradığı gerçeklerin, belirsiz ama derin izlenimlerin ve yarısı gerçek yarısı düşsel imgelerin mayalanmış karışımı, nişanlı kaldığı haftalar boyunca onu rahatsız etmişti. Bu sabah yaşadığı çalkantılı deneyim silinip gitmiş miydi? Hayır; hayat oyununda, pek çok gözün önünde durduğunu hissederken onu bir tür coşkulu meydan okumayla bastırıp aşağı itmişti: büyük bir kazanç için her şeyi göze alıyor, kaybedecekse de parlak bir gösteriş ve önem duygusuyla kaybetmeye hazırlanıyordu. Ama bu sabah, kendi yenilgisine yazgılı olduğu korkusu üzerine çökmüyordu. Evliliğin resmî gücüyle, koşulları yönetme konusunda daha büyük bir kudrete kavuşacağına inanıyordu; bazı kadınların bu gücü ne kadar kötü kullandığını biliyordu. Sıkıntı, aşağılanma ve yeni bir suçluluk duygusuyla sarsıldığı gençlik egoizminin sarhoşluğu, eski dumanların yeniden beslenmiş gücüyle geri dönmüştü. Gözyaşları içinde, titreyen bir gelin örneği sunmuyordu kesinlikle. Dünyayı fazlasıyla tanıdığına hükmedenlerin zavallı Gwendolen’i! Başını dik tutup canlı adımlarla yürürken yanılsamalar arasında ilerliyordu; yine de derinlerde, biraz sarhoş olduğunun farkındaydı.

Gwendolen’in gelinliğini çıkarmasına, yolculuk elbisesini giymesine yardım eden Bayan Davilow, “Tanrı’ya şükür, bunu böylesine iyi karşılıyorsun, canım benim!” dedi. Bütün titremeler zavallı annenin payına düşmüştü; onun telaşı Gwendolen’i sabahı bir zafermiş gibi karşılamaya iki kat daha fazla itiyordu.

“Neden, Bayan Mompert’lere gidiyor olsaydım da böyle söyleyebilirdin, benim sevgili, kederli, söz dinlemez anneciğim!” dedi Gwendolen; gülerek ve şefkatle ellerini annesinin yanaklarına koydu. Sonra biraz geri çekilip kendini göstermek istercesine kollarını açtı: “İşte ben, Bayan Grandcourt! Başka ne olabilirdim ki? Olacağım kişi zaten buydu. Bayan Grandcourt olmayacağımı düşündüğünde öfkeden ölecek gibiydin, bilmiyor musun?”

“Sus, sus yavrum, ne olur!” dedi Bayan Davilow, neredeyse fısıldayarak. “Senden ayrılırken üzülmeme nasıl engel olabilirim? Ama sen mutluysan her şeye seve seve dayanırım.”

“Seve seve değil, anneciğim, hayır!” dedi Gwendolen, başını sallayıp ışıl ışıl gülümseyerek. “Katlanırsın, ama hep üzülerek. Keder senin çeşnin; hiçbir şeyi onsuz yiyemiyorsun.” Sonra annesinin omuzlarını kavrayıp sözlerinin arasında önce bir yanağına, sonra ötekine öpücükler kondurdu; neşeyle şöyle dedi: “Benim her istediğimin yapılmasına, her görkemli şeyin tadını çıkarmama—görkemli evlere, atlara, elmaslara; elmaslarım olacak—saray çevresine girip çıkmama, Kimbilir Kim Hanım ve Kimbilir Belki Hanım olmama, bir orada bir burada dört nala koşturmama üzülüp duracaksın; yine de seni dünyadaki herkesten çok seveceğim.”

“Canım yavrum! Ama kocanı benden daha çok seversen kıskanmam; o da ilk sırada olmayı bekleyecektir.”

Gwendolen sevimli bir yüz buruşturmayla dudaklarını ve çenesini öne çıkardı. “Ne gülünç bir beklenti. Yine de hak etmedikçe ona kötü davranmaya niyetim yok.”

Sonra birbirlerine sımsıkı sarıldılar; Gwendolen yükselen bir hıçkırığı tutamayıp, “Keşke benimle gelseydin, anneciğim,” dedi.

Uzun kirpiklerindeki hafif nem onu daha da çekici gösteriyordu; Grandcourt’un arabaya kadar koluna girmesine izin vermek üzere elini uzattı.

Papaz son bir “Hoşça kal; Tanrı seni korusun; yakında yine görüşürüz,” demek için uğradı, ardından Bayan Davilow’un yanına dönüp yarı neşeli, yarı ciddi bir sesle şöyle dedi:

“Şükredelim, Fanny. Ona çok uygun bir konumda; benim ummaya bile cesaret edebileceğimden daha iyi bir yerde. Üstelik pek az kadın, sırf kendisi olduğu için bu kadar çok seçilmiştir. Kendini mutlu bir anne saymalısın.”

Yeni evli çift, Ryelands yakınlarındaki istasyona varmadan önce yaklaşık seksen kilometrelik bir tren yolculuğu yaptı. Gökyüzü sabahtan beri bulutlarla örtülmüştü; parka açılan kapılardan girdiklerinde ortalık ancak alacakaranlık kadar aydınlıktı. Yine de Gwendolen, hızla ilerleyen arabanın penceresinden bakarken manzaranın görkemli çizgilerini ve yakındaki güzelliklerini seçebiliyordu: devasa gri gövdelerin ardında uzanan, her dem yeşil ağaçlarla çevrili uzun ve kıvrımlı araba yolu; ardından koyu renkli ağaç kümeleriyle bezeli geniş çayırlar ve inişli çıkışlı tepeler; nihayet beyaz evin göründüğü geniş, düz bir alan. Evin arkasında yamaçtan yükselen bir orman, önünde ise yükselip alçalan bir teras korkuluğu vardı.

Gwendolen yol boyunca her zamankinden daha canlı olmuş, durmadan konuşmuş ve aralarındaki konumun dünden beri değiştiğini görmezden gelmişti. Grandcourt ise neredeyse kendinden geçmişçesine sessizdi. Gwendolen onun elini usulca yakalayışını, iki eliyle birden kavrayışına çevirmiş; okşanmak için uslu uslu oturmayı reddeden bir yavru kedi gibi daha da hareketlenmişti. Heyecanı gerçekten de onu biraz ateşlendirmişti. Şimdi parkın içinden geçerken ışık ve manzara değişikliklerine karşı olağan duyarlılığı, kalbinin yeniden çarpmasına yol açıyordu. Bunun nedeni yalnızca yenilik miydi, yoksa genç kızlık düşlerinin, “önemli biri” olma düşlerinin neredeyse inanılmaz biçimde gerçekleşmek üzere oluşu mu? Kendi koridorunun yaklaşık iki yüz metrelik bölümünde yürüyecek, göz alabildiğine yüksek tavanlarının altında dolaşacaktı; kendi resmedilmiş Bahar figürü boyalı çiçekler saçacak, kısaltılmış perspektifle çizilmiş kendi Zephyr’leri de onun üzerinde borularını öttürecekti. Kendi hizmetkârları, giysileriyle uşak ama cüsseleri ve yapılarıyla erkek olan adamlar, onun yanında hiç kalacak, onun kendilerine karşı küstahlığını yerinde bulup saygı duyacaklardı. Kısacası, sanatın zahmetine katlanmadan, herkesin hayran olduğu bir oyunun başkahramanı olacaktı. Kalbini çırpındıran tek şey bu gerçekleşmenin yakınlığı mıydı? Yoksa zafer beklentisine bir bunalım korkusu katan, bastırılmış deneyimlerin ısrarla yüzeye çıkışı ve belli belirsiz bir öngörü müydü? Onunki, sevinç ve coşkunun kaçınılmaz olarak içine pıhtılaşıp kendini göstermeye hazır bir korkunun karıştığı yaradılışlardandı.

Kapılara yaklaştıklarında istemeden sustu. Kocası, “İşte evimiz!” deyip onu ilk kez dudaklarından öptüğünde, Gwendolen öpücüğün farkına bile varmadı; bu, kendini bütünüyle kaptırdığı bir gösterinin ortasında gelen selamı edilgin biçimde kabul etmekten ibaretti. Son üç aydaki telaşlı hayatının tamamı, bilincinin hayret içindeki bir seyirci gibi izlediği bir gösteriden başka bir şey miydi? Günün yarı kasıtlı heyecanının ardından kişiliğinin üzerine bir uyuşukluk çökmüştü.

Ama giriş holü pırıl pırıl aydınlıktı; sıcak, hasır döşemeler, halılar, boydan boya portreler, Olimpos tanrılarının heykelleri ve işini özenle yapan hizmetkârlar vardı. Hizmetkârların sayısı pek fazla değildi: Evde sürekli görevli olanlara Diplow’dan gelen birkaç kişi eklenmişti. Gwendolen’in yanında gelen yeni hizmetçisi de evin kahyası tarafından yönlendirilmişti. Gwendolen, Grandcourt’un kendisini hafifçe kokulandırılmış bir koridordan geçirip açık kapısından zengin bir ışık ve renk parıltısının yayıldığı bir ön odaya götürdüğünü hissetti.

“Buralar bizim köşemiz,” dedi Grandcourt. “Yemek saatine kadar burada sessizce dinlenmek istersin. Erken yemek yiyeceğiz.”

Elini dudaklarına götürüp öptü ve uzaklaştı; beklediğinden de çok âşık olmuştu.

Gwendolen şapkasını ve pelerinini çıkarıp verdi, alev alev yanan şöminenin yanındaki bir koltuğa kendini bıraktı. Soluk yeşil saten giysileriyle birlikte aynalı panolarda yansıyan görüntüsünü gördü. Evin kahyası, bitişikteki giyinme odasından bu küçük özel salona geçmiş, Gwendolen’in düşündüğüne göre, Ryelands’ın yeni hanımını seyretmek için oyalanıyor gibiydi. Yalnız kalmak isteyen Gwendolen ona, “Elbisemi çıkardığında Hudson’a her şeyi bırakmasını söyler misiniz? Zili çalmazsam ona bir daha ihtiyacım olmayacak,” dedi.

Evin kahyası öne çıkıp, “Hanımefendi, yalnız kaldığınızda bu paketi sizin elinize vermem emredildi,” dedi. “Getiren kişi, Bay Grandcourt’un özellikle sipariş ettiği bir armağan olduğunu söyledi; ama siz onu takarken görene kadar gelişinden haberdar olmaması gerekiyormuş. Bağışlayın hanımefendi; emre uymamın doğru olacağını düşündüm.”

Gwendolen paketi aldı ve kapıların kapandığını duyana kadar kucağında tuttu. Grandcourt’un bir yere koyduğunu ve evliliklerinde kendisine vereceğini söylediği elmasların pakette olabileceği aklına geldi. Duygularının karmakarışık, üstüne de lüksün ağır rehaveti çökmüşken, bu dikkat dağıtıcı şey hoşuna gitti; kendi elmaslarını takıp deneme düşüncesi onu sevindirdi.

Üst üste sarılmış kâğıtların içinde bir kutu, kutunun içindeyse bir mücevher kutusu vardı; artık elmasların kendisine verildiğinden kuşkusu kalmamıştı. Ama kutuyu açıp elmasların parıltısını görür görmez, üstlerinde duran mektubu da gördü. Zarfın üzerindeki yazıyı tanıyordu. Sanki elmasların üzerine bir engerek yatmıştı. Kalbi öyle bir sıçradı ki bütün gücünü tüketmiş gibiydi; ince kâğıt parçasını açarken ellerinin titremesi kâğıda da geçti. Ama yazı basılı harfler gibi okunaklıydı; sözcükleri kendini ona zorla kabul ettiriyordu.

Bir zamanlar Lydia Glasher’a ateşli bir aşkla verilmiş olan bu elmasları sana devrediyor. Ona verdiğin sözü, onun sahip olduğu şeyleri elde etmek için bozdun. Belki de onun bir zamanlar olduğu gibi mutlu olacağını ve seninkilerin onun güzel çocuklarını yerinden edeceğini düşünüyorsun. Tanrı buna izin vermeyecek kadar adildir. Evlendiğin adamın kalbi kurumuş. Gençliğindeki en güzel aşkı benimdi; geriye kalan her şeyi alırken onu benden alamadın. O aşk öldü; ama senin mutluluk ihtimalin de benimki gibi, mezarı olduğum bu yerde gömülü. Seni uyarmıştım. Bana ve çocuklarıma zarar vermeyi seçtin. Benimle evlenmeyi düşünüyordu. Sen sözünü bozmasaydın sonunda benimle evlenirdi. Cezanı çekeceksin. Bunu bütün ruhumla diliyorum.

Bu mektubu ona verip beni sana karşı kışkırtarak bizi—beni ve çocuklarımı—daha da mahvetmek ister misin? Üzerinde bu elmaslar, aklında benim sözlerim varken kocanın karşısına çıkmaktan hoşlanacak mısın? Seni mutsuz ettiğinde şikâyet etmeye hakkın olduğunu düşünecek mi? Onu gözün açık aldın. Bana bilerek ettiğin kötülük başına bela olacak.

Gwendolen mektubun korkunç sözlerini bir kefaret hükmü gibi tekrar tekrar okurken, önce gözleri büyülenmişçesine kâğıda takılı kaldı. Ama birden bastıran yeni bir dehşet kasılmasıyla öne eğilip kâğıdı ateşe doğru uzattı; suçlama ve kanıt aynı anda herkesin gözüne çarpmasın istiyordu. Kâğıt titreyen parmaklarından bir tüy gibi uçtu ve alevlerin güçlü çekişine kapıldı. Bu sırada mücevher kutusu yere düştü, elmaslar etrafa saçıldı. Gwendolen onları fark etmedi; çaresizce yeniden koltuğuna yığıldı. Aynalarda kendi yansımalarını göremiyordu artık; donup kalmış bembeyaz kadınlara benziyorlardı. Yanına yaklaşan biri, dudaklarının ve ellerinin titrediğini görebilirdi. Uzun süre öylece oturdu; pek az şeyin farkındaydı, yalnızca kendini kötü hissettiğini ve mektuptaki sözcüklerin zihninde dönüp durduğunu biliyordu.

Gerçekten de bunlar zehirli mücevherlerdi; zehir bu zavallı genç kadının içine işlemişti.

Uzun bir süre sonra kapı tıklatıldı ve Grandcourt yemek için giyinmiş hâlde içeri girdi. Onu görmesi Gwendolen’de yeni bir sinir sarsıntısına yol açtı; histerik bir şiddetle tekrar tekrar çığlık attı. Grandcourt onu giyinmiş, gülümseyerek aşağı inmeye hazır bulmayı ummuştu. Karşısında rengi solmuş, dehşet içinde çığlık atar görünen Gwendolen’i, etrafa saçılmış mücevherleri gördü. Bir delilik nöbeti miydi bu?

Öfke tanrıçaları, her nasılsa, onun eşiğinden içeri girmişti.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…