Bölümler 70Şu an: Kırk Dokuzuncu Bölüm.
- 1 Birinci Kitap—şımartılmış Çocuk. — Birinci Bölüm.2.251 kelime
- 2 İkinci Bölüm.1.803 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm.4.601 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm.1.186 kelime
- 5 Beşinci Bölüm.2.528 kelime
- 6 Altıncı Bölüm.3.611 kelime
- 7 Yedinci Bölüm.5.025 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm.1.697 kelime
- 9 Dokuzuncu Bölüm.2.436 kelime
- 10 Onuncu Bölüm.2.513 kelime
- 11 İkinci Kitap—akarsuların Buluşması — On Birinci Bölüm.3.829 kelime
- 12 On İkinci Bölüm.1.340 kelime
- 13 On Üçüncü Bölüm.4.042 kelime
- 14 Ondördüncü Bölüm.2.955 kelime
- 15 On Beşinci Bölüm.2.156 kelime
- 16 On Altıncı Bölüm.5.940 kelime
- 17 On Yedinci Bölüm.3.024 kelime
- 18 On Sekizinci Bölüm.1.667 kelime
- 19 Üçüncü Kitap—seçim Yapan Genç Kadınlar — On Dokuzuncu Bölüm974 kelime
- 20 Yirminci Bölüm5.369 kelime
- 21 Yirmi Birinci Bölüm.2.732 kelime
- 22 Yirmi İkinci Bölüm.3.566 kelime
- 23 Yirmi Üçüncü Bölüm.4.343 kelime
- 24 Yirmi Dördüncü Bölüm.3.049 kelime
- 25 Yirmi Beşinci Bölüm.2.662 kelime
- 26 Yirmi Altıncı Bölüm1.944 kelime
- 27 Yirmi Yedinci Bölüm.2.646 kelime
- 28 Dördüncü Kitap—gwendolen İstediğini Elde Ediyor. — Yirmi Sekizinci Bölüm.4.464 kelime
- 29 Yirmi Dokuzuncu Bölüm.3.354 kelime
- 30 Otuzuncu Bölüm.4.041 kelime
- 31 Otuz Birinci Bölüm.1.988 kelime
- 32 Otuz İkinci Bölüm.5.749 kelime
- 33 Otuz Üçüncü Bölüm.3.983 kelime
- 34 Otuz Dördüncü Bölüm.1.892 kelime
- 35 Beşinci Kitap—mordecaı. — Otuz Beşinci Bölüm.8.024 kelime
- 36 Otuz Altıncı Bölüm.6.525 kelime
- 37 Otuz Yedinci Bölüm.4.269 kelime
- 38 Otuz Sekizinci Bölüm.2.750 kelime
- 39 Otuz Dokuzuncu Bölüm.2.596 kelime
- 40 Kırkıncı Bölüm.4.336 kelime
- 41 Altıncı Kitap—açığa Çıkanlar — Kırk Birinci Bölüm.2.045 kelime
- 42 Kırk İkinci Bölüm.6.572 kelime
- 43 Kırk Üçüncü Bölüm.1.951 kelime
- 44 Kırk Dördüncü Bölüm.2.532 kelime
- 45 Kırk Beşinci Bölüm.2.706 kelime
- 46 Kırk Altıncı Bölüm.3.097 kelime
- 47 Kırk Yedinci Bölüm.1.443 kelime
- 48 Kırk Sekizinci Bölüm.7.797 kelime
- 49 Kırk Dokuzuncu Bölüm.581 kelime · Okuduğun bölüm
- 50 Yedinci Kitap—anne ve Oğul — Ellinci Bölüm.1.870 kelime
- 51 Elli Birinci Bölüm.4.775 kelime
- 52 Elli İkinci Bölüm.5.321 kelime
- 53 Elli Üçüncü Bölüm.2.215 kelime
- 54 Elli Dördüncü Bölüm.4.093 kelime
- 55 Elli Beşinci Bölüm.1.056 kelime
- 56 Elli Altıncı Bölüm.3.045 kelime
- 57 Elli Yedinci Bölüm.1.086 kelime
- 58 Sekizinci Kitap—meyve ve Tohum. — Elli Sekizinci Bölüm.2.510 kelime
- 59 Elli Dokuzuncu Bölüm.1.655 kelime
- 60 Altmışıncı Bölüm.1.652 kelime
- 61 Altmış Birinci Bölüm.2.894 kelime
- 62 Altmış İkinci Bölüm.2.214 kelime
- 63 Altmış Üçüncü Bölüm.3.018 kelime
- 64 Altmış Dördüncü Bölüm.2.774 kelime
- 65 Altmış Beşinci Bölüm.2.081 kelime
- 66 Altmış Altıncı Bölüm.1.614 kelime
- 67 Altmış Yedinci Bölüm.1.973 kelime
- 68 Altmış Sekizinci Bölüm.1.664 kelime
- 69 Altmış Dokuzuncu Bölüm.4.029 kelime
- 70 Yetminci Bölüm.988 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
KIRK DOKUZUNCU BÖLÜM.
Ruhunda hep
O daha geniş adalet, şükranı
Gücenmeye üstün kıldı. İşte işaretidir
Daha geniş bir hayatın, soylu yaradılışların,
Ve sevinç duyma gücünün daha dolgun oluşunun:—
En güçlü mercekte iyiliğin posaya dönüşüp
Artık “teşekkür”e değmez hâle geldiğini göstermekten coşan zekâlar değil;
Onlar şeytanın keşişleridir,
Sevgi ve güven bakımından onun kadar yoksul olmaya ant içmiş,
Yine de bir parça insanlık taşıyan
Bir dünyadan dilenmek zorunda kalan.
—BROWNING, Paracelsus
Deronda, Gwendolen’den ayrılırken, “Seni uzun süre göremeyeceğim; gidiyorum,” demekten kaçınmıştı; Grandcourt bunun onun için önemli olduğunu ima ettiğini anlayabilirdi.
Gerçekten de kendisi için son derece önemli koşullar altında yola çıkıyordu. Gwendolen’i ziyaret etme sözünü yerine getirmek üzere yola koyulduğunda, hayatının en derin deneyimini yeniden canlandıran ciddi bir duygunun gölgesi çoktan üzerine düşmüştü.
Sir Hugo ona odasına gelmesini, “Hemen gel. Bir şey oldu,” diye yazdığı bir notla istemişti. Bu haber, baronetin çalışma odasına girdiğinde korktuğu gibi perişanlıkla değil, ciddi bir şefkatle karşılanınca Deronda’yı bir ölçüde rahatlattı.
Deronda uzatılan eli tutarken, sorgular gibi değil de güveni yerine gelmişçesine, “Sizi üzecek bir şey değil, değil mi efendim?” dedi. Sir Hugo’nun bakışında alışılmadık bir anlam, sesindeyse bastırılmış bir duygu vardı. Şöyle dedi:
“Hayır Dan, hayır. Otur. Sana söyleyeceklerim var.”
Deronda, içinde bir şeylerin olacağını sezer gibi, söyleneni yaptı. Sir Hugo’nun böylesine ciddi duygular gösterdiği pek enderdi.
“Seni üzecek bir şey değil oğlum, hayır. En azından, seni fazlasıyla üzecek bir şey değil. Ama bunun—tam da bunun—bir gün olacağını hiç beklemiyordum. Seni buna hiç hazırlamamamın nedenleri vardı. Soyun sopun hakkında sana hiçbir şey söylemememin de nedenleri vardı. Ama bunu sana bir zarar hâline getirmemek için her yolu denedim.”
Sir Hugo durdu, ama Deronda konuşamadı. “Bunun bana hiçbir zaman zarar verdiğini düşünmedim,” diyemedi. Bu doğru olsaydı bile, sesine güvenip bir şey söyleyemezdi. Gizliliğin bozulacağı bu ana, kendisinden başka hiç kimsenin bilemeyeceği kadar çok şey bağlıydı. Sir Hugo, hayran olduğu o vakur yüzü böylesine solgun, dudakları böylesine acılı bir ifadeyle sıkılmış hâlde hiç görmemişti. Yeni bir incitme korkusu duyarcasına, kaygılı bir şefkatle devam etti.
“Annenin isteğine uydum. Gizlilik onun arzusuydu. Ama artık bunu sona erdirmek istiyor. Seni görmek istiyor. Bu mektubu sana vereceğim; sonra okuyabilirsin. Sana yalnızca ne yapmanı istediğini ve onu nerede bulacağını söyleyecek.”
Sir Hugo, yabancı kâğıda yazılmış bir mektup uzattı. Deronda, hemen okuması gerekmemesinin verdiği rahatlıkla onu ceketinin iç cebine koydu. Daniel’in yüzündeki duygu baroneti de sarmış, soğukkanlılığını gözle görülür biçimde sarsmıştı. Sir Hugo daha fazlasını söylemekte zorlanıyordu. Deronda’nın bütün ruhu, dile getirmesi dünyanın en zor sorusuyla doluydu. Yine de bunu ertelemeye dayanamazdı. Bu kutsal bir andı. Geçip gitmesine izin verirse, o sözleri söyleyebilmesini ve yanıtı karşılayabilmesini sağlayan koşulları bir daha yakalayamazdı. Birkaç an gözleri yerde kaldı; ikisine de sanki düşünceler aralarında havada asılıymış gibi geldi. Sonunda Deronda Sir Hugo’ya baktı ve sesinde titrek bir saygıyla sordu; sevgisinin yıllarca bastırdığı sitemi dolaylı yoldan bile ifade etmekten korkuyordu:
“Babam da hayatta mı?”
Yanıt hemen, alçak ve vurgulu bir sesle geldi: “Hayır.”
Bu yanıtın ardından gelen karmaşık duygular içinde sevinci acıdan ayırmak olanaksızdı.
Bu görüşmede Sir Hugo’nun geçmişine de yeni bir ışık düşmüştü. Deronda, bir inancı benimsemeye fırsat bulamadan inancını yitirmiş biri gibi hissettiği bir sessizliğin ardından baronet itiraf edercesine konuştu:
“Belki yaptığım şeyi üstlenmekle yanlış yaptım Dan. Belki de seni yalnız kendime saklamaktan biraz fazla hoşlandım. Ama sana yardım edebileceğim hâlde acı çektiysen, beni bağışlamanı istiyorum.”
“Bağışlamam çoktan içimdeydi,” dedi Deronda. “Asıl acı hep başka biri içindi; hiç tanımadığım, şimdi tanıyacağım biri. Bu, sana duyduğum sevgiyi engellemedi; o sevgi, hatırladığım hayatımın büyük bir bölümünü oluşturdu.”
İki adamı bir an için birbirlerinin elini sıkmaya yönelten, sanki tek bir dürtüydü.
Bölüm etkileşimi
