Daniel Deronda kitap kapağı

55. bölüm / 70

Elli Beşinci Bölüm.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 70Şu an: Elli Beşinci Bölüm.
  1. 1 Birinci Kitap—şımartılmış Çocuk. — Birinci Bölüm.2.251 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm.1.803 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm.4.601 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm.1.186 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm.2.528 kelime
  6. 6 Altıncı Bölüm.3.611 kelime
  7. 7 Yedinci Bölüm.5.025 kelime
  8. 8 Sekizinci Bölüm.1.697 kelime
  9. 9 Dokuzuncu Bölüm.2.436 kelime
  10. 10 Onuncu Bölüm.2.513 kelime
  11. 11 İkinci Kitap—akarsuların Buluşması — On Birinci Bölüm.3.829 kelime
  12. 12 On İkinci Bölüm.1.340 kelime
  13. 13 On Üçüncü Bölüm.4.042 kelime
  14. 14 Ondördüncü Bölüm.2.955 kelime
  15. 15 On Beşinci Bölüm.2.156 kelime
  16. 16 On Altıncı Bölüm.5.940 kelime
  17. 17 On Yedinci Bölüm.3.024 kelime
  18. 18 On Sekizinci Bölüm.1.667 kelime
  19. 19 Üçüncü Kitap—seçim Yapan Genç Kadınlar — On Dokuzuncu Bölüm974 kelime
  20. 20 Yirminci Bölüm5.369 kelime
  21. 21 Yirmi Birinci Bölüm.2.732 kelime
  22. 22 Yirmi İkinci Bölüm.3.566 kelime
  23. 23 Yirmi Üçüncü Bölüm.4.343 kelime
  24. 24 Yirmi Dördüncü Bölüm.3.049 kelime
  25. 25 Yirmi Beşinci Bölüm.2.662 kelime
  26. 26 Yirmi Altıncı Bölüm1.944 kelime
  27. 27 Yirmi Yedinci Bölüm.2.646 kelime
  28. 28 Dördüncü Kitap—gwendolen İstediğini Elde Ediyor. — Yirmi Sekizinci Bölüm.4.464 kelime
  29. 29 Yirmi Dokuzuncu Bölüm.3.354 kelime
  30. 30 Otuzuncu Bölüm.4.041 kelime
  31. 31 Otuz Birinci Bölüm.1.988 kelime
  32. 32 Otuz İkinci Bölüm.5.749 kelime
  33. 33 Otuz Üçüncü Bölüm.3.983 kelime
  34. 34 Otuz Dördüncü Bölüm.1.892 kelime
  35. 35 Beşinci Kitap—mordecaı. — Otuz Beşinci Bölüm.8.024 kelime
  36. 36 Otuz Altıncı Bölüm.6.525 kelime
  37. 37 Otuz Yedinci Bölüm.4.269 kelime
  38. 38 Otuz Sekizinci Bölüm.2.750 kelime
  39. 39 Otuz Dokuzuncu Bölüm.2.596 kelime
  40. 40 Kırkıncı Bölüm.4.336 kelime
  41. 41 Altıncı Kitap—açığa Çıkanlar — Kırk Birinci Bölüm.2.045 kelime
  42. 42 Kırk İkinci Bölüm.6.572 kelime
  43. 43 Kırk Üçüncü Bölüm.1.951 kelime
  44. 44 Kırk Dördüncü Bölüm.2.532 kelime
  45. 45 Kırk Beşinci Bölüm.2.706 kelime
  46. 46 Kırk Altıncı Bölüm.3.097 kelime
  47. 47 Kırk Yedinci Bölüm.1.443 kelime
  48. 48 Kırk Sekizinci Bölüm.7.797 kelime
  49. 49 Kırk Dokuzuncu Bölüm.581 kelime
  50. 50 Yedinci Kitap—anne ve Oğul — Ellinci Bölüm.1.870 kelime
  51. 51 Elli Birinci Bölüm.4.775 kelime
  52. 52 Elli İkinci Bölüm.5.321 kelime
  53. 53 Elli Üçüncü Bölüm.2.215 kelime
  54. 54 Elli Dördüncü Bölüm.4.093 kelime
  55. 55 Elli Beşinci Bölüm.1.056 kelime · Okuduğun bölüm
  56. 56 Elli Altıncı Bölüm.3.045 kelime
  57. 57 Elli Yedinci Bölüm.1.086 kelime
  58. 58 Sekizinci Kitap—meyve ve Tohum. — Elli Sekizinci Bölüm.2.510 kelime
  59. 59 Elli Dokuzuncu Bölüm.1.655 kelime
  60. 60 Altmışıncı Bölüm.1.652 kelime
  61. 61 Altmış Birinci Bölüm.2.894 kelime
  62. 62 Altmış İkinci Bölüm.2.214 kelime
  63. 63 Altmış Üçüncü Bölüm.3.018 kelime
  64. 64 Altmış Dördüncü Bölüm.2.774 kelime
  65. 65 Altmış Beşinci Bölüm.2.081 kelime
  66. 66 Altmış Altıncı Bölüm.1.614 kelime
  67. 67 Altmış Yedinci Bölüm.1.973 kelime
  68. 68 Altmış Sekizinci Bölüm.1.664 kelime
  69. 69 Altmış Dokuzuncu Bölüm.4.029 kelime
  70. 70 Yetminci Bölüm.988 kelime

ELLİ BEŞİNCİ BÖLÜM.
“Bilgine dön:

Bir şey ne kadar yetkinse, iyiyi

Ve acıyı o kadar derinden duyar.”

—DANTE.

Deronda merdivende Gwendolen ve Grandcourt’la karşılaştığında zihni ciddi biçimde meşguldü. Annesiyle ikinci kez görüşmeye çağrılmıştı.

Ondan ayrıldıktan iki saat sonra Prenses Halm-Eberstein’ın otelden ayrıldığını öğrendi. Cenova’ya yaptığı yolculuğun amacı bakımından, Joseph Kalonymos’un mektubunu Mainz’a götürmek ve aile sandığını teslim almak üzere yola çıkabilirdi. Ama belirgin nedenlere dönüşmeyen karmaşık ruh hâli, gitmesine engel oldu. Vedalaşmalarından çok sonra bile geçmişe dönük duyguların ağırlığı onu edilgen tutuyordu. Duygusal belleğinin yeni keskinliğiyle, heyecan verici sahneleri yeniden yaşadı; bunlar ancak ruhunda gerçekten yer etmeye hazırlanıyor olmaları bakımından geçmişte kalmış gibiydi. Yalnızlığında, belki bir kadınınkinden bile daha keskin bir şefkatle, kendisine bu kadar yakın ama aynı zamanda bu kadar uzak olan kadının hayatı için hıçkıra hıçkıra ağlamasına izin verdi. Umutlarının ve korkularının dengesini değiştiren bağların kesinliği dünyayı onun için başkalaştırmış, ona yeni bir aidiyet duygusu vermişti. Sanki gece karanlığında yanlış bir göçebe topluluğuna katılmış, sabah olup da kendi soydaşlarının çadırlarının uzakta kümelendiğini görmüştü. Güçlü tutkulara ve sevilen düşüncelere kapılmış büyükbabasına yakınlığını hayalinde titreşerek duyumsuyordu; belki şimdi bunlar onun içinde uykularından uyanıyordu. Bu tutkulu düşüncelerin hepsinde Mordecai ile Mirah da, sessizce el ele tutuşmuş gibi, hep yanındaydı.

Deronda, gençlik gücünün büyük bölümünü erken yaşantıların içine hapsettiği kendine hâkim, mesafeli tavrının altında, işte böyle duyarlı ve karşılık vermeye hazır bir yaradılıştaydı.

Bir sinyal olarak durmadan çalan zil saati hatırlatınca Bradshaw’a bakıp bir sonraki trenle yola çıkmak için gerekli kısa hazırlıkları yapmayı düşündü; düşündü ama bunun üzerine kımıldamadı. Dilekleri Mainz’a ve orada teslim alacağı şeye, Londra’ya ve hayatındaki en güçlü bağları oluşturan insanlara yöneliyordu. Ama bu anlarda başka dilekler de Cenova’ya tutunmuştu. Son vedanın ya da yaklaşan bir kederin habercisi olan görüşmelerde oyalanmamıza yol açan güçle onu orada tutuyorlardı. Deronda resmî biçimde, “Bu gece kalacağım; çünkü cuma ve hepsinin gitmiş olması gereken sinagogdaki akşam ibadetine katılmak istiyorum. Üstelik Grandcourt’ları yine görebilirim,” demedi. Ama valizini hazırlamak ve hesabını istemek yerine oturup hiçbir şey yapmadı. Zihni sinagoga gidiyor, oradaki yüzlerin büyükbabasının zamanındakilerden pek farklı olmadığını görüyor; kuşaklar boyunca süren İspanyol-İbrani ayinlerini duyuyordu. Bu ayinler, tohumlarıyla uzaklara göç eden bir bitki gibi, uzak ülkeleri sürgündeki yurda bağlıyordu. Zihni, bir yandan da Gwendolen’e yöneliyor; geçmişte olanları kaygıyla anımsıyor, Grandcourt’un muhtemel hoşnutsuzluğuna rağmen, ani ayrılıklarından sonra ona duyduğu yakınlığın sürdüğünü göstermek için bir çaba harcamadan hemen gitmenin kendisine yakışmayacağını yarı yarıya kabul ediyordu.

Bu ruh hâliyle yola çıkmayı erteledi, yemeğini tadına varmadan yedi ve sinagogu bulmak için hızla kalktı. Kapıcının yanından geçerken Bay ve Bayan Grandcourt’un hâlâ otelde olup olmadıklarını ve hangi odada kaldıklarını sordu. Kapıcı numarayı verdi, ama onların tekne gezisine çıktığını da ekledi. Bu bilgi, Deronda’nın düşüncelerini, ibadet edenlerin seyrek talitleri ve keskin hatlı koyu yüzleri arasında uyanan anılarla paylaşacak kadar etkiledi. Korkunç duaları ve yakarışları, İbraniceyle renklenmiş İtalyanca denebilecek bir aşinalıkla okuma biçimleri üzerine düşünürken, Prenses’in anlattıklarına göre büyükbabasının da Mordecai kadar sıra dışı bir Yahudi olması gerektiği aklına geldi. Ama ateşli bir inanca ve uzaklara uzanan umuda sahip insanlar her yerde sıra dışı değil miydi? Mordecai’nin de dediği gibi, dünyanın yaratıcıları ve besleyicileri olan; düşleriyle, kendileri olmasaydı edilgen yaşamın böceklerin dar görüşlü inatçılığına, antenlerinin ötesine uzanan düşüncelerle sarsılmayan bir hâle küçülüp büzülmesine yol açacak insanları biçimlendirip besleyen kişiler? Belki de Gwendolen’e duyduğu kaygıya hüzünlü bir sabırsızlık eklenmişti; hemen ilgilenmesi gereken işlerden kurtulmuşken bu kaygı büyümeye yer buluyordu. Sinagogdan aceleyle çıkıp akşam yürüyüşü için rıhtıma yönelmesinde de payı vardı. Rıhtım, her zaman sevdiği bir yerdi; şu anda Grandcourt’ların tekne gezisinden dönüşlerini zamanında görebilme ihtimaliyle daha da çekiciydi. Onlarla karşılaşırsa kocanın onu başka yerde görmeyi istemesi için bir nedeni olsa bile bunu görmezden gelip karşılama amacıyla bilerek yanlarına gitmeye karar verdi.

Güneş bir bulut kümesinin arkasında batmış, solgun sarı ışık dalgaları son kez öperken kuvvetli bir esinti onları kabartmıştı. Kıyıda olup bitenleri görebileceği bir yerde ağır ağır dolaşan Deronda, oradaki grupların dikkatlerini karaya doğru hızla ilerleyen ve iki adamın kürek çektiği bir yelkenliye çevirdiğini gördü. Çeşitli dillerde yükselen gürültülü konuşmaların arasında bilgi edinmenin en iyi yolunun soru sormak değil, öne geçip olup biteni engelsizce izlemek olduğuna karar verdi. Dürbünler kullanılıyor, teknede boğulmuş birinin bulunduğu yüksek sesle söyleniyordu. Biri, yelkenliyle açılan milord olduğunu söyledi; bir başkası, seçebildiği uzanmış kişinin miladi olduğunu ileri sürdü. Dürbünü olmayan bir Fransız ise milord’un karısını ulusal âdetleri uyarınca boğmak için denize çıkarmış olabileceğini söylemeyi yeğledi. İngiliz bir kaptan bu söze hemen kendi dilimizde yorum yaptı: söz, madencilik operasyonundan geçmiş bir saçmalıktı. Sonra da uzanmış kişinin kadın olduğuna karar verip meseleyi kapattı. Kaygıları değişip duran Deronda korkunç bir heyecan içindeydi; tekneye bakarken kürek darbeleri arasında, bu sonuca ya da henüz sonuca bağlanmamış bu kesite, daha kötüsünün gizli kaldığı bir hâle yol açmış olabilecek mümkün ve imkânsız olayları hızla gözünün önüne getiriyordu. Sulardan çekilip çıkarılmış gibi görünen bu kadın gerçekten Bayan Grandcourt ise...

Ama çok geçmeden kuşkuya yer kalmadı: tekne kıyıya çekiliyordu. Gwendolen’i, ağır brandanın ve kalın denizci ceketlerinin altında, kendi çabasıyla ellerine dayanıp yarı yarıya doğrulurken gördü. Kefene sarılmış bir ölü kadar solgundu; titriyor, ıslak saçları yüzüne dökülüyordu. Gözlerinde, yaklaşan bir yargının bulunduğu ve çevresindeki varlıkların onu yakalamaya geldiği bir dünyada uyanmışçasına şaşkın, korkulu bir bilinç vardı. Karaya ilk sıçrayan kürekçilerden biri de sırılsıklamdı ve oradan uzaklaştı. Teknenin çevresine toplanan denizciler Deronda’nın ilerlemesini engelliyordu. Deronda ancak Gwendolen’in korkuyla etrafına bakışını, dikkatle ve şefkatle tekneden çıkarılıp bu kaba saba, bronz tenli adamların güçlü kollarıyla götürülürken dehşetle büzülüşünü izleyebildi. Islak giysileri bedenine yapışmış, güçsüzlüğünün yarattığı zorluğu artırmıştı. Gözleri dalgın dalgın gezinirken birden karşısında duran Deronda’ya takıldı. Onu bekleyip arıyormuş gibi hemen kollarını uzatmaya çalıştı; yanındakiler kollarını tuttu. Boğuk bir sesle şunları söyledi:

“Oldu, oldu! Öldü!”

“Sus, sus!” dedi Deronda buyurgan bir sesle. “Sakin ol.” Sonra ona yardım eden adamlara dönerek, “Bu hanımın kocasıyla bir bağım var. Onu mümkün olduğunca çabuk Italia’ya götürürseniz geri kalan her şeyi ben üstlenirim,” dedi.

Deronda geride kalıp diğer kayıkçıdan, Gwendolen’in kocasının kurtarılamayacak biçimde battığını ve teknesinin boş hâlde su üstünde kaldığını öğrendi. Kayıkçıyla arkadaşı bir çığlık duymuş, zamanında yetişip kadının kocasının ardından suya atladığını görmüş ve onu fazla zarar görmeden kurtaracak kadar çabuk sudan çıkarmışlardı.

Bundan sonra Deronda, en iyi tıbbi yardımın sağlanacağından emin olmak için otele koştu. Bunu güvenceye alınca olayı Sir Hugo’ya telgrafla bildirdi ve hemen gelmesini rica etti. Ayrıca, annesi hakkında bilinen en yakın haber yolunun papaz evindeki adresi olması nedeniyle Bay Gascoigne’ye de telgraf çekti. Gwendolen’in geçmişte söylediği bazı sözler, bir esin gibi yeniden aklına gelmişti: telaş içinde itirafta bulunduğu anlarda, annesi yanında olsaydı belki kendisine yardım edebileceğinden söz etmişti.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…