Bölümler 70Şu an: Elli Beşinci Bölüm.
- 1 Birinci Kitap—şımartılmış Çocuk. — Birinci Bölüm.2.251 kelime
- 2 İkinci Bölüm.1.803 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm.4.601 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm.1.186 kelime
- 5 Beşinci Bölüm.2.528 kelime
- 6 Altıncı Bölüm.3.611 kelime
- 7 Yedinci Bölüm.5.025 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm.1.697 kelime
- 9 Dokuzuncu Bölüm.2.436 kelime
- 10 Onuncu Bölüm.2.513 kelime
- 11 İkinci Kitap—akarsuların Buluşması — On Birinci Bölüm.3.829 kelime
- 12 On İkinci Bölüm.1.340 kelime
- 13 On Üçüncü Bölüm.4.042 kelime
- 14 Ondördüncü Bölüm.2.955 kelime
- 15 On Beşinci Bölüm.2.156 kelime
- 16 On Altıncı Bölüm.5.940 kelime
- 17 On Yedinci Bölüm.3.024 kelime
- 18 On Sekizinci Bölüm.1.667 kelime
- 19 Üçüncü Kitap—seçim Yapan Genç Kadınlar — On Dokuzuncu Bölüm974 kelime
- 20 Yirminci Bölüm5.369 kelime
- 21 Yirmi Birinci Bölüm.2.732 kelime
- 22 Yirmi İkinci Bölüm.3.566 kelime
- 23 Yirmi Üçüncü Bölüm.4.343 kelime
- 24 Yirmi Dördüncü Bölüm.3.049 kelime
- 25 Yirmi Beşinci Bölüm.2.662 kelime
- 26 Yirmi Altıncı Bölüm1.944 kelime
- 27 Yirmi Yedinci Bölüm.2.646 kelime
- 28 Dördüncü Kitap—gwendolen İstediğini Elde Ediyor. — Yirmi Sekizinci Bölüm.4.464 kelime
- 29 Yirmi Dokuzuncu Bölüm.3.354 kelime
- 30 Otuzuncu Bölüm.4.041 kelime
- 31 Otuz Birinci Bölüm.1.988 kelime
- 32 Otuz İkinci Bölüm.5.749 kelime
- 33 Otuz Üçüncü Bölüm.3.983 kelime
- 34 Otuz Dördüncü Bölüm.1.892 kelime
- 35 Beşinci Kitap—mordecaı. — Otuz Beşinci Bölüm.8.024 kelime
- 36 Otuz Altıncı Bölüm.6.525 kelime
- 37 Otuz Yedinci Bölüm.4.269 kelime
- 38 Otuz Sekizinci Bölüm.2.750 kelime
- 39 Otuz Dokuzuncu Bölüm.2.596 kelime
- 40 Kırkıncı Bölüm.4.336 kelime
- 41 Altıncı Kitap—açığa Çıkanlar — Kırk Birinci Bölüm.2.045 kelime
- 42 Kırk İkinci Bölüm.6.572 kelime
- 43 Kırk Üçüncü Bölüm.1.951 kelime
- 44 Kırk Dördüncü Bölüm.2.532 kelime
- 45 Kırk Beşinci Bölüm.2.706 kelime
- 46 Kırk Altıncı Bölüm.3.097 kelime
- 47 Kırk Yedinci Bölüm.1.443 kelime
- 48 Kırk Sekizinci Bölüm.7.797 kelime
- 49 Kırk Dokuzuncu Bölüm.581 kelime
- 50 Yedinci Kitap—anne ve Oğul — Ellinci Bölüm.1.870 kelime
- 51 Elli Birinci Bölüm.4.775 kelime
- 52 Elli İkinci Bölüm.5.321 kelime
- 53 Elli Üçüncü Bölüm.2.215 kelime
- 54 Elli Dördüncü Bölüm.4.093 kelime
- 55 Elli Beşinci Bölüm.1.056 kelime · Okuduğun bölüm
- 56 Elli Altıncı Bölüm.3.045 kelime
- 57 Elli Yedinci Bölüm.1.086 kelime
- 58 Sekizinci Kitap—meyve ve Tohum. — Elli Sekizinci Bölüm.2.510 kelime
- 59 Elli Dokuzuncu Bölüm.1.655 kelime
- 60 Altmışıncı Bölüm.1.652 kelime
- 61 Altmış Birinci Bölüm.2.894 kelime
- 62 Altmış İkinci Bölüm.2.214 kelime
- 63 Altmış Üçüncü Bölüm.3.018 kelime
- 64 Altmış Dördüncü Bölüm.2.774 kelime
- 65 Altmış Beşinci Bölüm.2.081 kelime
- 66 Altmış Altıncı Bölüm.1.614 kelime
- 67 Altmış Yedinci Bölüm.1.973 kelime
- 68 Altmış Sekizinci Bölüm.1.664 kelime
- 69 Altmış Dokuzuncu Bölüm.4.029 kelime
- 70 Yetminci Bölüm.988 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
ELLİ BEŞİNCİ BÖLÜM.
“Bilgine dön:
Bir şey ne kadar yetkinse, iyiyi
Ve acıyı o kadar derinden duyar.”
—DANTE.
Deronda merdivende Gwendolen ve Grandcourt’la karşılaştığında zihni ciddi biçimde meşguldü. Annesiyle ikinci kez görüşmeye çağrılmıştı.
Ondan ayrıldıktan iki saat sonra Prenses Halm-Eberstein’ın otelden ayrıldığını öğrendi. Cenova’ya yaptığı yolculuğun amacı bakımından, Joseph Kalonymos’un mektubunu Mainz’a götürmek ve aile sandığını teslim almak üzere yola çıkabilirdi. Ama belirgin nedenlere dönüşmeyen karmaşık ruh hâli, gitmesine engel oldu. Vedalaşmalarından çok sonra bile geçmişe dönük duyguların ağırlığı onu edilgen tutuyordu. Duygusal belleğinin yeni keskinliğiyle, heyecan verici sahneleri yeniden yaşadı; bunlar ancak ruhunda gerçekten yer etmeye hazırlanıyor olmaları bakımından geçmişte kalmış gibiydi. Yalnızlığında, belki bir kadınınkinden bile daha keskin bir şefkatle, kendisine bu kadar yakın ama aynı zamanda bu kadar uzak olan kadının hayatı için hıçkıra hıçkıra ağlamasına izin verdi. Umutlarının ve korkularının dengesini değiştiren bağların kesinliği dünyayı onun için başkalaştırmış, ona yeni bir aidiyet duygusu vermişti. Sanki gece karanlığında yanlış bir göçebe topluluğuna katılmış, sabah olup da kendi soydaşlarının çadırlarının uzakta kümelendiğini görmüştü. Güçlü tutkulara ve sevilen düşüncelere kapılmış büyükbabasına yakınlığını hayalinde titreşerek duyumsuyordu; belki şimdi bunlar onun içinde uykularından uyanıyordu. Bu tutkulu düşüncelerin hepsinde Mordecai ile Mirah da, sessizce el ele tutuşmuş gibi, hep yanındaydı.
Deronda, gençlik gücünün büyük bölümünü erken yaşantıların içine hapsettiği kendine hâkim, mesafeli tavrının altında, işte böyle duyarlı ve karşılık vermeye hazır bir yaradılıştaydı.
Bir sinyal olarak durmadan çalan zil saati hatırlatınca Bradshaw’a bakıp bir sonraki trenle yola çıkmak için gerekli kısa hazırlıkları yapmayı düşündü; düşündü ama bunun üzerine kımıldamadı. Dilekleri Mainz’a ve orada teslim alacağı şeye, Londra’ya ve hayatındaki en güçlü bağları oluşturan insanlara yöneliyordu. Ama bu anlarda başka dilekler de Cenova’ya tutunmuştu. Son vedanın ya da yaklaşan bir kederin habercisi olan görüşmelerde oyalanmamıza yol açan güçle onu orada tutuyorlardı. Deronda resmî biçimde, “Bu gece kalacağım; çünkü cuma ve hepsinin gitmiş olması gereken sinagogdaki akşam ibadetine katılmak istiyorum. Üstelik Grandcourt’ları yine görebilirim,” demedi. Ama valizini hazırlamak ve hesabını istemek yerine oturup hiçbir şey yapmadı. Zihni sinagoga gidiyor, oradaki yüzlerin büyükbabasının zamanındakilerden pek farklı olmadığını görüyor; kuşaklar boyunca süren İspanyol-İbrani ayinlerini duyuyordu. Bu ayinler, tohumlarıyla uzaklara göç eden bir bitki gibi, uzak ülkeleri sürgündeki yurda bağlıyordu. Zihni, bir yandan da Gwendolen’e yöneliyor; geçmişte olanları kaygıyla anımsıyor, Grandcourt’un muhtemel hoşnutsuzluğuna rağmen, ani ayrılıklarından sonra ona duyduğu yakınlığın sürdüğünü göstermek için bir çaba harcamadan hemen gitmenin kendisine yakışmayacağını yarı yarıya kabul ediyordu.
Bu ruh hâliyle yola çıkmayı erteledi, yemeğini tadına varmadan yedi ve sinagogu bulmak için hızla kalktı. Kapıcının yanından geçerken Bay ve Bayan Grandcourt’un hâlâ otelde olup olmadıklarını ve hangi odada kaldıklarını sordu. Kapıcı numarayı verdi, ama onların tekne gezisine çıktığını da ekledi. Bu bilgi, Deronda’nın düşüncelerini, ibadet edenlerin seyrek talitleri ve keskin hatlı koyu yüzleri arasında uyanan anılarla paylaşacak kadar etkiledi. Korkunç duaları ve yakarışları, İbraniceyle renklenmiş İtalyanca denebilecek bir aşinalıkla okuma biçimleri üzerine düşünürken, Prenses’in anlattıklarına göre büyükbabasının da Mordecai kadar sıra dışı bir Yahudi olması gerektiği aklına geldi. Ama ateşli bir inanca ve uzaklara uzanan umuda sahip insanlar her yerde sıra dışı değil miydi? Mordecai’nin de dediği gibi, dünyanın yaratıcıları ve besleyicileri olan; düşleriyle, kendileri olmasaydı edilgen yaşamın böceklerin dar görüşlü inatçılığına, antenlerinin ötesine uzanan düşüncelerle sarsılmayan bir hâle küçülüp büzülmesine yol açacak insanları biçimlendirip besleyen kişiler? Belki de Gwendolen’e duyduğu kaygıya hüzünlü bir sabırsızlık eklenmişti; hemen ilgilenmesi gereken işlerden kurtulmuşken bu kaygı büyümeye yer buluyordu. Sinagogdan aceleyle çıkıp akşam yürüyüşü için rıhtıma yönelmesinde de payı vardı. Rıhtım, her zaman sevdiği bir yerdi; şu anda Grandcourt’ların tekne gezisinden dönüşlerini zamanında görebilme ihtimaliyle daha da çekiciydi. Onlarla karşılaşırsa kocanın onu başka yerde görmeyi istemesi için bir nedeni olsa bile bunu görmezden gelip karşılama amacıyla bilerek yanlarına gitmeye karar verdi.
Güneş bir bulut kümesinin arkasında batmış, solgun sarı ışık dalgaları son kez öperken kuvvetli bir esinti onları kabartmıştı. Kıyıda olup bitenleri görebileceği bir yerde ağır ağır dolaşan Deronda, oradaki grupların dikkatlerini karaya doğru hızla ilerleyen ve iki adamın kürek çektiği bir yelkenliye çevirdiğini gördü. Çeşitli dillerde yükselen gürültülü konuşmaların arasında bilgi edinmenin en iyi yolunun soru sormak değil, öne geçip olup biteni engelsizce izlemek olduğuna karar verdi. Dürbünler kullanılıyor, teknede boğulmuş birinin bulunduğu yüksek sesle söyleniyordu. Biri, yelkenliyle açılan milord olduğunu söyledi; bir başkası, seçebildiği uzanmış kişinin miladi olduğunu ileri sürdü. Dürbünü olmayan bir Fransız ise milord’un karısını ulusal âdetleri uyarınca boğmak için denize çıkarmış olabileceğini söylemeyi yeğledi. İngiliz bir kaptan bu söze hemen kendi dilimizde yorum yaptı: söz, madencilik operasyonundan geçmiş bir saçmalıktı. Sonra da uzanmış kişinin kadın olduğuna karar verip meseleyi kapattı. Kaygıları değişip duran Deronda korkunç bir heyecan içindeydi; tekneye bakarken kürek darbeleri arasında, bu sonuca ya da henüz sonuca bağlanmamış bu kesite, daha kötüsünün gizli kaldığı bir hâle yol açmış olabilecek mümkün ve imkânsız olayları hızla gözünün önüne getiriyordu. Sulardan çekilip çıkarılmış gibi görünen bu kadın gerçekten Bayan Grandcourt ise...
Ama çok geçmeden kuşkuya yer kalmadı: tekne kıyıya çekiliyordu. Gwendolen’i, ağır brandanın ve kalın denizci ceketlerinin altında, kendi çabasıyla ellerine dayanıp yarı yarıya doğrulurken gördü. Kefene sarılmış bir ölü kadar solgundu; titriyor, ıslak saçları yüzüne dökülüyordu. Gözlerinde, yaklaşan bir yargının bulunduğu ve çevresindeki varlıkların onu yakalamaya geldiği bir dünyada uyanmışçasına şaşkın, korkulu bir bilinç vardı. Karaya ilk sıçrayan kürekçilerden biri de sırılsıklamdı ve oradan uzaklaştı. Teknenin çevresine toplanan denizciler Deronda’nın ilerlemesini engelliyordu. Deronda ancak Gwendolen’in korkuyla etrafına bakışını, dikkatle ve şefkatle tekneden çıkarılıp bu kaba saba, bronz tenli adamların güçlü kollarıyla götürülürken dehşetle büzülüşünü izleyebildi. Islak giysileri bedenine yapışmış, güçsüzlüğünün yarattığı zorluğu artırmıştı. Gözleri dalgın dalgın gezinirken birden karşısında duran Deronda’ya takıldı. Onu bekleyip arıyormuş gibi hemen kollarını uzatmaya çalıştı; yanındakiler kollarını tuttu. Boğuk bir sesle şunları söyledi:
“Oldu, oldu! Öldü!”
“Sus, sus!” dedi Deronda buyurgan bir sesle. “Sakin ol.” Sonra ona yardım eden adamlara dönerek, “Bu hanımın kocasıyla bir bağım var. Onu mümkün olduğunca çabuk Italia’ya götürürseniz geri kalan her şeyi ben üstlenirim,” dedi.
Deronda geride kalıp diğer kayıkçıdan, Gwendolen’in kocasının kurtarılamayacak biçimde battığını ve teknesinin boş hâlde su üstünde kaldığını öğrendi. Kayıkçıyla arkadaşı bir çığlık duymuş, zamanında yetişip kadının kocasının ardından suya atladığını görmüş ve onu fazla zarar görmeden kurtaracak kadar çabuk sudan çıkarmışlardı.
Bundan sonra Deronda, en iyi tıbbi yardımın sağlanacağından emin olmak için otele koştu. Bunu güvenceye alınca olayı Sir Hugo’ya telgrafla bildirdi ve hemen gelmesini rica etti. Ayrıca, annesi hakkında bilinen en yakın haber yolunun papaz evindeki adresi olması nedeniyle Bay Gascoigne’ye de telgraf çekti. Gwendolen’in geçmişte söylediği bazı sözler, bir esin gibi yeniden aklına gelmişti: telaş içinde itirafta bulunduğu anlarda, annesi yanında olsaydı belki kendisine yardım edebileceğinden söz etmişti.
Bölüm etkileşimi
