Daniel Deronda kitap kapağı

43. bölüm / 70

Kırk Üçüncü Bölüm.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 70Şu an: Kırk Üçüncü Bölüm.
  1. 1 Birinci Kitap—şımartılmış Çocuk. — Birinci Bölüm.2.251 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm.1.803 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm.4.601 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm.1.186 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm.2.528 kelime
  6. 6 Altıncı Bölüm.3.611 kelime
  7. 7 Yedinci Bölüm.5.025 kelime
  8. 8 Sekizinci Bölüm.1.697 kelime
  9. 9 Dokuzuncu Bölüm.2.436 kelime
  10. 10 Onuncu Bölüm.2.513 kelime
  11. 11 İkinci Kitap—akarsuların Buluşması — On Birinci Bölüm.3.829 kelime
  12. 12 On İkinci Bölüm.1.340 kelime
  13. 13 On Üçüncü Bölüm.4.042 kelime
  14. 14 Ondördüncü Bölüm.2.955 kelime
  15. 15 On Beşinci Bölüm.2.156 kelime
  16. 16 On Altıncı Bölüm.5.940 kelime
  17. 17 On Yedinci Bölüm.3.024 kelime
  18. 18 On Sekizinci Bölüm.1.667 kelime
  19. 19 Üçüncü Kitap—seçim Yapan Genç Kadınlar — On Dokuzuncu Bölüm974 kelime
  20. 20 Yirminci Bölüm5.369 kelime
  21. 21 Yirmi Birinci Bölüm.2.732 kelime
  22. 22 Yirmi İkinci Bölüm.3.566 kelime
  23. 23 Yirmi Üçüncü Bölüm.4.343 kelime
  24. 24 Yirmi Dördüncü Bölüm.3.049 kelime
  25. 25 Yirmi Beşinci Bölüm.2.662 kelime
  26. 26 Yirmi Altıncı Bölüm1.944 kelime
  27. 27 Yirmi Yedinci Bölüm.2.646 kelime
  28. 28 Dördüncü Kitap—gwendolen İstediğini Elde Ediyor. — Yirmi Sekizinci Bölüm.4.464 kelime
  29. 29 Yirmi Dokuzuncu Bölüm.3.354 kelime
  30. 30 Otuzuncu Bölüm.4.041 kelime
  31. 31 Otuz Birinci Bölüm.1.988 kelime
  32. 32 Otuz İkinci Bölüm.5.749 kelime
  33. 33 Otuz Üçüncü Bölüm.3.983 kelime
  34. 34 Otuz Dördüncü Bölüm.1.892 kelime
  35. 35 Beşinci Kitap—mordecaı. — Otuz Beşinci Bölüm.8.024 kelime
  36. 36 Otuz Altıncı Bölüm.6.525 kelime
  37. 37 Otuz Yedinci Bölüm.4.269 kelime
  38. 38 Otuz Sekizinci Bölüm.2.750 kelime
  39. 39 Otuz Dokuzuncu Bölüm.2.596 kelime
  40. 40 Kırkıncı Bölüm.4.336 kelime
  41. 41 Altıncı Kitap—açığa Çıkanlar — Kırk Birinci Bölüm.2.045 kelime
  42. 42 Kırk İkinci Bölüm.6.572 kelime
  43. 43 Kırk Üçüncü Bölüm.1.951 kelime · Okuduğun bölüm
  44. 44 Kırk Dördüncü Bölüm.2.532 kelime
  45. 45 Kırk Beşinci Bölüm.2.706 kelime
  46. 46 Kırk Altıncı Bölüm.3.097 kelime
  47. 47 Kırk Yedinci Bölüm.1.443 kelime
  48. 48 Kırk Sekizinci Bölüm.7.797 kelime
  49. 49 Kırk Dokuzuncu Bölüm.581 kelime
  50. 50 Yedinci Kitap—anne ve Oğul — Ellinci Bölüm.1.870 kelime
  51. 51 Elli Birinci Bölüm.4.775 kelime
  52. 52 Elli İkinci Bölüm.5.321 kelime
  53. 53 Elli Üçüncü Bölüm.2.215 kelime
  54. 54 Elli Dördüncü Bölüm.4.093 kelime
  55. 55 Elli Beşinci Bölüm.1.056 kelime
  56. 56 Elli Altıncı Bölüm.3.045 kelime
  57. 57 Elli Yedinci Bölüm.1.086 kelime
  58. 58 Sekizinci Kitap—meyve ve Tohum. — Elli Sekizinci Bölüm.2.510 kelime
  59. 59 Elli Dokuzuncu Bölüm.1.655 kelime
  60. 60 Altmışıncı Bölüm.1.652 kelime
  61. 61 Altmış Birinci Bölüm.2.894 kelime
  62. 62 Altmış İkinci Bölüm.2.214 kelime
  63. 63 Altmış Üçüncü Bölüm.3.018 kelime
  64. 64 Altmış Dördüncü Bölüm.2.774 kelime
  65. 65 Altmış Beşinci Bölüm.2.081 kelime
  66. 66 Altmış Altıncı Bölüm.1.614 kelime
  67. 67 Altmış Yedinci Bölüm.1.973 kelime
  68. 68 Altmış Sekizinci Bölüm.1.664 kelime
  69. 69 Altmış Dokuzuncu Bölüm.4.029 kelime
  70. 70 Yetminci Bölüm.988 kelime

KIRK ÜÇÜNCÜ BÖLÜM.
“Ruhum çok zayıf; ölümlü bedenim

İstemediğim bir uyku gibi çöküyor üzerime,

Tanrısal çilenin hayal edilen her doruğu, her sarp yamacı

Öleceğimi söylüyor bana,

Göğe bakıp duran hasta bir kartal gibi.”

—KEATS.

Birkaç dakika sonra alışılmadık sessizlik Mordecai’nin bilincine vardı. Deronda’ya baktı; bakışında şaşkınlık ya da hayretin zerresi yoktu, yalnızca dinlenmiş bir hoşnutluk vardı. Deronda kalkıp sandalyesini, sesini yükseltmesi gerekecekmiş gibi bir ihtimalin bile akla gelmeyeceği kadar yakına çekti. Mordecai, bu hareketi hastanın yastığını rahatlatan nazik bir dokunuş gibi hissetti. Alçak sesle konuşmaya başladı; sanki bir dinleyiciye ulaşmaya çalışmıyor, yalnızca düşüncelerini seslendiriyordu.

“Kabala öğretisine göre ruhlar, yetkinleşip arınana dek yeni bedenlerde tekrar tekrar doğar. Eskimiş bedeninden kurtulan bir ruh, kendisine ihtiyaç duyan eş ruhla birleşebilir; ikisi birlikte yetkinleşir ve yeryüzündeki işlerini tamamlar. Sonra ölümlü dünyadan ayrılır, ebedî bağrındaki hazineden doğacak yeni ruhlara yer açarlar. Ölümlü dünyaya doğmuş ruhlardaki kusurların sürüp gitmesi, yeni ruhların doğmasını ve Mesihçi çağın hazırlanmasını engeller. Böylece zihin, gizli olana bilinenin gölgesi biçimini vermiş, yalnızca bir benzetmeyle de olsa hakikati dile getirmiştir. Uzun yolculuklara çıkmış ruhum bu yorgun bedenden kurtulunca seninkiyle birleşecek ve işi tamamlanacak.”

Mordecai’nin susuşu, Deronda’nın duygularının yanıtsız bırakmasına izin vermeyeceği bir çağrı gibiydi. Sözünü gerçeğe sadık kılmaya çalıştı; ama Mordecai’nin kulağında sözleri kaçınılmaz olarak söylenmemiş anlamlarla yüklüydü. Yalnızca şunu söyledi:

“Vicdanımın elverdiği ölçüde, hayatınızın amacına ulaşması için ne yapabilirsem yapacağım.”

“Biliyorum,” dedi Mordecai, daha fazla güvenceyi gereksiz kılan sakin bir kesinlikle. “Duydum. Her şeyi görüyorsun; sen benim yanımda, görü ufkunun tepesindesin, başkalarının inkâr ettiği gerçekleşme yollarını görüyorsun.”

Bir iki an sustu, sonra düşünceli bir tavırla devam etti:

“Hayatımın koptuğu yerden sen devralacaksın. Hayatımın koptuğu o güne dönmüş gibiyim. Rıhtımda sabah güneşi parlıyordu; Trieste’deydik. Bütün uluslardan insanların giysileri mücevher gibi ışıldıyordu; tekneler açılmak üzereydi; bizi Beyrut’a götürecek Yunan gemisi bir saat içinde hareket edecekti. Bir tüccarın yanında kâtip ve yol arkadaşı olarak gidiyordum. Doğu’nun ülkelerini ve halklarını göreceğim, daha geniş bir görüş kazanacağım, dedim. O zaman senin gibi zahmetsizce nefes alıyordum; adımlarım hafif, gençliğim dayanıklıydı. Oruç tutabilir, sert toprağın üzerinde uyuyabilirdim. Yoksullukla evlenmiştim ve gelinimi seviyordum; çünkü yoksulluk benim için özgürlüktü. Yüreğim, altmış yıllık ömrünün gücüyle dolu ve o yılları dolduracak işi bilen Musa bin Meymun’un yüreği gibi sevinçle kabarıyordu. İlk kez güneye iniyordum; içimdeki ruh, eski güneşini tanımıştı. Rıhtımda duruyordum; bastığım yer ışık saçıyor, gölgeler görünür hâle gelmiş ruhlar gibi gök mavisi bir ihtişamla parlıyordu. Kendimi, kendi küçük, yıllarla ölçülen varlığımın eriyip gitmiş gibi göründüğü görkemli bir hayat selinin içinde hissettim; varlığımı unutmuştum. İçimde, suları taşan, mutluluğu dayanılmaz bir sel gibi büyük bir hıçkırık yükseldi. Yol arkadaşımı beklemek için orada durdum; o, ‘Ezra, postaneye uğradım; mektubun gelmiş,’ diyene kadar onu görmedim bile.”

“Ezra!” diye haykırdı Deronda, kendini tutamayarak.

“Ezra,” diye yineledi Mordecai, anısına dalmış hâlde, sözünü doğrulayarak. “Bir mektup bekliyordum; çünkü anneme durmadan yazıyordum. Adımın o sesle söylenmesi, insan varoluşunun okyanusuna karışmak üzere kurtulduğum bedene beni geri çağıran bir değnek dokunuşu gibiydi; bireysel tutsaklığın yükünden özgürdüm. Mektubu açtım; adım bir çığlık gibi yeniden yankılandı. Bu ses, göklerin bağrında bile beni rahatsız eder, kederin bulunduğu yere ulaşmak için özlem duymama yol açardı: ‘Ezra, oğlum!’”

Mordecai yeniden sustu; hayal gücü çoktan geçmiş o anın etkisiyle donakalmıştı. Deronda’nın zihni, olacakları neredeyse nefesini tutarak bekliyordu. Ansızın tuhaf bir ihtimal belirmişti. Mordecai düşüncelere dalmışçasına gözlerini yere indirdi; birkaç an sonra söze devam etti:

“Öyle bir annesiydi ki onun için, ‘Çocukları kalkıp ona kutlu der,’ denebilirdi; evet, denebilirdi. Annesinin ayak seslerini duyunca ayağa kalkıp, ‘Ebedî Olan’ın haşmeti yaklaşıyor!’ diyen Usta’nın sözlerinin anlamını onun sayesinde kavradım. O mektup, onun derin kederinden ve perişanlığından kopup gelen çığlığıydı; yavrularından koparılmış bir annenin çığlığı. En büyük çocuğu bendim. Ölüm, dört bebeğini birbiri ardına almıştı. Sonra, gecikerek küçük kız kardeşim gelmişti; annemin gözlerinin arzusuydu, hepsinden çok onu severdi. Mektup bana yürek yakan bir çığlıkla sesleniyordu: ‘Ezra, oğlum, onu elimden aldılar. Onu götürdü, ardında utanç bıraktı. Bir daha dönmeyecekler.’” Mordecai burada gözlerini ansızın kaldırdı, elini Deronda’nın koluna koydu ve şöyle dedi: “Benim payıma düşen İsrail’inki gibiydi. Babamın günahı yüzünden ruhum sürgüne gidecekti. Babamın günahı yüzünden işimiz yarım kaldı, gerçekleşme günü ertelendi. Beni doğuran kadın kimsesiz, onuru kırılmış, yoksul düşmüştü. Geri döndüm. Hemen, oracıkta geri döndüm; değerli Yahudi yüreklerine sahip olan annemin ruhu ve atalarının ruhu içimde kıpırdandı, beni kendine çekti. Evrenin içinde barındığı Tanrı, itaat etme gücü olarak içimdeydi. Sıkıntılar içinde yola koyuldum; onun ihtiyaç duyacağı kıt parayı kurtarmak için. Güneşli diyarlardan ayrılıp dondurucu soğukta yol aldım. Yolun son bölümünde, soğuğa ve kara açıkta kalarak bir gece geçirdim. Yavaş ölümüm de böyle başladı.”

Mordecai gözlerini yeniden dolaştırıp elini çekti. Deronda, zihninde beliren soruları kararlılıkla bastırdı. Mordecai bu duygusal hâlindeyken, kendiliğinden ortaya çıkanlar dışında başka bir sır öğrenmeye çalışmamalıydı. Üstelik Deronda da benzer duygular içindeydi; kendi sözlerinin fazla önemli olacağından korkuyordu.

“Ama çalıştım. Yoksulduk; her şeyimize el konmuştu. Annem hastaydı; kederin pençesi ona fazla ağır gelmiş, gizli bir hastalığı da harekete geçirmişti. Kalbinin çarpıntısı yüzünden kimi zaman ayakta duramıyordu. Zihnindeki imgeler de birer dehşet odasına dönüşüyor; kız kardeşimin kötülük içinde yetiştiğini görüyordu. Gecenin köründe çocuğu için ağladığını duydum. O zaman kalktım; ikimiz kollarımızı uzatıp birlikte dua ettik. Mirah’ın kötülükten kurtulmasını dileyerek ruhlarımızı döktük.”

“Mirah mı?” diye yineledi Deronda. Duyduklarının, geleceği önceden sezen hayal gücünün bir oyunu olmadığından emin olmak istiyordu. “Mirah mı dediniz?”

“Küçük kız kardeşimin adı buydu. Onun için dua ettikten sonra annem bir süre dinlenirdi. Bu durum ancak dört yıla yakın sürdü. Öldüğü dakikadan hemen önce yine aynı duayı ediyorduk; ben sesli, o sessizce. Ruhu kanatlanıp uçtu.”

“Kız kardeşinizden bir daha hiç haber aldınız mı?” diye sordu Deronda, elinden geldiğince sakin biçimde.

“Hiç. Duamızın kabul olup onun kurtulup kurtulmadığını hiç öğrenemedim. Bilmiyorum, bilmiyorum. Yolların nereden geçtiğini kim söyleyebilir? Kötülerin zehirli iradesi güçlüdür. Hayatımı zehirledi; bu nefesi yavaş yavaş boğuyor. Ölüm annemi kurtardı. Acı dolu kışlarda yalnız kalmış olmamı bir nimet saydım. Ama kışlar şimdi ne ki? Artık çok geride kaldılar.” Mordecai yeniden elini Deronda’nın koluna koydu ve ona, bizi kedere boğan, ateşli hastanın sevincine özgü bir bakışla baktı. “Bedenimin eriyip gitmesine ağıt yakacak bir şey yok. İş böylece daha iyi yapılacak. Başlangıçtaki bu işin benim olduğunu, bunu yapmak için doğduğumu söylemiştim. Evet, yapacağım. Senin içinde yaşayacağım. Senin içinde yaşayacağım.”

Mordecai’nin tutuşu kasılacak kadar kuvvetlenmişti. Daha önce hiç olmadığı kadar sarsılan Deronda’nın, Mirah’ın kardeşi olduğunun kesinliği Mordecai’yle arasındaki tuhaf bağı yeni bir ciddiyet ve şefkatle dolduruyordu. Genç adamın güçlü yüreği daha hızlı atıyor, dudakları soluyordu. Konuşmaktan kaçındı. Mordecai’nin şimdiki coşkun hâlinin, zaten güçsüz bedenine kaygı verici bir yük bindirmesinden korkuyordu; Mirah hakkındaki gerçeği açığa vuran tek bir söz etmek istemiyordu. Ölü bir ateşten yükselen alev gibi parlayıp gözcüleri, daha çabuk sönmesinden korkarak bakmaya iten o yüksek beklentinin altında kalacak bir yanıt vermekten de çekiniyordu. İçgüdüsü, daha önce yaptığı gibi davranmaktı: sağlam ama nazik elini, kendisini kavrayan elin üzerine koydu. Mordecai’nin eli, kendi ruhu varmışçasına gevşedi; sanki bunu yapmaya açıkça karar vermemişti. Deronda’nın elinin altında avuç içini yukarı çevirdi. İki avuç birleşip birbirine basınca Mordecai çevresinin biraz daha farkına vardı ve şöyle dedi:

“Artık gidelim. Daha fazla konuşamam.”

Nitekim Cohen’in kapısında, birbirleriyle bir daha konuşmadan ayrıldılar; yalnızca ellerini bir kez daha sıktılar.

Deronda’nın üzerine yarısı sevinç, yarısı kaygı olan bir ağırlık çökmüştü. Mirah’ın kardeşinin, onun kardeşi olmaya fazlasıyla layık bir karaktere sahip olduğunu görmenin sevinci, ciddiyet ve kederle ağırlaşıyordu. Erkek kardeşle kız kardeşin kavuşması aslında büyük bir ayrılığın ilk basamağıydı; karşılaşmaya benzeyen o veda öpücüğü, sevginin son bakışının kederin en keskin acısına dönüşmesi gibiydi. Gerçeğin iki tarafa da nasıl açıklanacağı ve önceden hangi düzenlemelerin yapılmasının uygun olacağı da kaygı veriyordu. Sanırım hepimiz Deronda gibi hissederdik; hayatın asli görevlerinin sabah ve akşam giysisi gerektirdiği düşüncesine ya da züppeliğe kapılmadan, Mirah’ın kardeşiyle ilk karşılaşmasını uyumsuz dış koşullardan arındırmayı makul bir istek sayardık. İyi niyetlerine rağmen, diğer Cohen’lerle kurduğu o korkulan ilişkiden kurtulmuş olma hissi, Mirah için onları mümkünse arka planda tutmaya karar vermesine yol açtı; böylece kız, erkek kardeşine gösterdikleri iyiliğe karşı minnettarlığını, onları tanıdıktan sonra pürüzsüzce ifade edebilirdi. Mirah’ın kardeşinin yanına yerleşip ömrünün değerli son günlerinde ona bakması gibi belirleyici bir olasılık bir yana, her bakımdan Mordecai’ye yalnızca narin bedenine daha uygun değil, rahatça ilişki kurmasını daha az engelleyecek bir çevre sağlamak istiyordu. Kahramanlık dramında büyük kavuşmalar böyle ayrıntılarla yüklenmez; Deronda’nın Mordecai ile Mirah’a duyduğu saygı, Agamemnon’un çocuklarına duyabileceği saygı kadar derindi. Ama onun ilgilendiği kişiler, yeryüzündeki hayatın loş sokaklarında hâlâ kaderlerini yaşayan, henüz takımyıldızların arasına yükselmemiş insanlardı. Görevi zordu, incelik gerektiriyordu; özellikle de Mordecai’yi evini ve alışkanlıklarını değiştirmeye ikna etmek. Mirah’ın duygularından ve kararından kuşkusu yoktu: ölmüş annelerine karşı duyguları eksiksiz biçimde birleşecek, Mirah kardeşinin büyüklüğünü anlayacaktı. Evet, büyüklük. Deronda, Mordecai’nin kendisinde bıraktığı izlenimi anlatmak için artık bu sözcüğü bilerek seçiyordu. Kendi içindeki daha olumsuz sese belki biraz meydan okuyarak, Mordecai’nin kimi yorumları ne denli aykırı olursa olsun, yıpranmış giysiler içindeki, veremli Yahudi emekçinin, hayırseverlerin yardımıyla barınan ve düşüncelerini, pazar yerlerinin üzerindeki esrarengiz çan seslerini duyan Flamanlar gibi bunlara sonuç yüklemeyen dinleyicilere anlatan bu adamın büyüklüğün başlıca öğelerine sahip olduğunu söylüyordu: insanlığın kaderlerinin büyük yürüyüşüne bilinçli ve güçlü biçimde katılan bir zihin; yakınımızda yürüyen, yaslanacak bir yer arayan insanlara karşı vicdanı ve şefkatli yüreği de eksik olmayan biri. Uzak sonuçları olan bir hayat görevini tasarlayıp seçebiliyor, ama daha yakındaki bir görevin çağrısı geldiğinde başarı yolundan dönmenin alkışsız kahramanlığını da gösterebiliyordu. O yakın görevin etkisi, tıpkı henüz tüylenmemiş kuş yavrusunun ebeveyninin göğsüne duyduğu açlık gibi, yanı başımızdaki insanların yürek atışlarında hissediliyordu.

Bu gece Deronda, ateşli bu hayatın kısa kalan bölümünün artık kendi sorumluluğuna geçtiğini hissediyordu. Kulüpte, Mordecai’nin karşılaşmayı sürdürmüş olması gereken dostça kayıtsızlığı görmek onu özellikle sarsmıştı. Tutkunun sıradan zihinlerde kendine açabildiği dar alanı bizzat yaşamış olması, onu daha da içine kapanık kılmıştı. Hoşgörülü olmak onun için en kolay tutumdu; ama onda bir zayıflığa dönüşebilecek başka bir eğilim de vardı: sıradışı görünmekten ya da kendi görüşünü etkisiz biçimde savunma riskinden kaçınmak. Ne var ki şimdi bu ihtiyat ona aşağılık görünüyordu. Çünkü ilk kez, kendilerini yalnız tutkularının içinde tüketen hayatları eksiksiz bir bütün olarak görmüş, bunların gerçekliğini hissetmişti: sıradan koşulların içinde yaşayan adsız şehitler, kendi zihinlerinin seyrekliğine sürgün edilmiş kişiler. Dile getirdikleri, başka kulaklara uzun, tutkulu bir iç konuşmadan ibaret geliyordu; belki görünmez kıyılara yaklaştıklarında tanınma ve gerçekleşme işaretleri yalnızlık bulutunu delip onlara ulaşabilirdi. Ya da belki, ölmek üzere olan Kopernik’e kitabının ilk basılı nüshasının dokundurulması gibi oluyordu: dokunma duyusu çoktan gitmişti, o da kitabı koyulaşan alacakaranlığın içinden belirsiz bir nesne olarak görüyordu.

Deronda, ruhsal sürgünlerden biriyle yakınlaşmıştı. Bu bağı güçlü bir zincir gibi hissetmek onun doğasında vardı; hatta Mordecai’nin arzularının yönüne, tiksinti duymadan hayal gücüyle ilerleyebildiğini fark ediyordu. Genel çizgileri belirgin, ayrıntıları belirsiz tasarılara karşı içinde gizli bir itiraz taşısa da, duygularının dengesi onu kendisini hayalci bir seçimle seçmiş olan bu adamla aynı çizgiye getiriyordu; duygusal kuramlarının çizgileri birbirine değmişti. Yahudi bilincini taşımıyordu, ama açıkça kabul edilmiş evlatlık ve toplumsal bağlara duyduğu özlem, geçmişte kendisine yapılan inkârın yarattığı kırgınlıkla daha da güçlenmişti. Duyguları zor bir itaate hazırdı. Yeni görevine gönülden koyulması da böyle oldu. Yine Bayan Meyrick’i baş yardımcısı olarak düşündü. Mirah’ın kardeşini bulduğunu önce ona söylemeli, kayıp iki kardeşi bir araya getirmeden önce yapılacak hazırlıkları onunla konuşmalıydı. Neyse ki veremli bir hasta için en uygun semt Chelsea’deki küçük eve çok uzak değildi. Deronda’nın bu İbrani peygamber için, onu ruhsal mirasçısı ilan ettiği için yerine getirmesi gereken ilk görev, ona sağlıklı bir konut bulmaktı. Yeryüzündeki karmaşanın ironisi işte böyleydi: kahramanların her zaman kendi halıları, fincanları olmuyordu. Açık pencereden uskumru satan adamın görebileceği bir yerde, belki bir umutla, onlardan dört penilik bir alışveriş için yüzde üç yüz fazla para istenmiş bile olabilirdi. Deronda ise kendisine ait odalardaki en iyi eski parşömen kaplı kitapları, en rahat koltuğu ve Milton ile Dante’nin kabartma portrelerini kaldırarak eşyalı bir konutu zarif bir eve biraz olsun benzetmenin yollarını düşünüyordu.

Ama Mirah da orada olmayacak mıydı? Bir odaya zarif bir kadının yüzü kadar güzellik veren hangi eşya vardı? Sesinin tatlı iniş çıkışları kadar sevinç uyandıran bir renk uyumu olabilir miydi? Deronda, “En azından Mordecai’nin hayalinde bana yer vermesinin ona sağladığı iyi bir şey var,” diye düşündü. “Sevgisiyle onu bekleyen, kusursuz bir kız kardeşe kavuştu.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…