Daniel Deronda kitap kapağı

44. bölüm / 70

Kırk Dördüncü Bölüm.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 70Şu an: Kırk Dördüncü Bölüm.
  1. 1 Birinci Kitap—şımartılmış Çocuk. — Birinci Bölüm.2.251 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm.1.803 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm.4.601 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm.1.186 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm.2.528 kelime
  6. 6 Altıncı Bölüm.3.611 kelime
  7. 7 Yedinci Bölüm.5.025 kelime
  8. 8 Sekizinci Bölüm.1.697 kelime
  9. 9 Dokuzuncu Bölüm.2.436 kelime
  10. 10 Onuncu Bölüm.2.513 kelime
  11. 11 İkinci Kitap—akarsuların Buluşması — On Birinci Bölüm.3.829 kelime
  12. 12 On İkinci Bölüm.1.340 kelime
  13. 13 On Üçüncü Bölüm.4.042 kelime
  14. 14 Ondördüncü Bölüm.2.955 kelime
  15. 15 On Beşinci Bölüm.2.156 kelime
  16. 16 On Altıncı Bölüm.5.940 kelime
  17. 17 On Yedinci Bölüm.3.024 kelime
  18. 18 On Sekizinci Bölüm.1.667 kelime
  19. 19 Üçüncü Kitap—seçim Yapan Genç Kadınlar — On Dokuzuncu Bölüm974 kelime
  20. 20 Yirminci Bölüm5.369 kelime
  21. 21 Yirmi Birinci Bölüm.2.732 kelime
  22. 22 Yirmi İkinci Bölüm.3.566 kelime
  23. 23 Yirmi Üçüncü Bölüm.4.343 kelime
  24. 24 Yirmi Dördüncü Bölüm.3.049 kelime
  25. 25 Yirmi Beşinci Bölüm.2.662 kelime
  26. 26 Yirmi Altıncı Bölüm1.944 kelime
  27. 27 Yirmi Yedinci Bölüm.2.646 kelime
  28. 28 Dördüncü Kitap—gwendolen İstediğini Elde Ediyor. — Yirmi Sekizinci Bölüm.4.464 kelime
  29. 29 Yirmi Dokuzuncu Bölüm.3.354 kelime
  30. 30 Otuzuncu Bölüm.4.041 kelime
  31. 31 Otuz Birinci Bölüm.1.988 kelime
  32. 32 Otuz İkinci Bölüm.5.749 kelime
  33. 33 Otuz Üçüncü Bölüm.3.983 kelime
  34. 34 Otuz Dördüncü Bölüm.1.892 kelime
  35. 35 Beşinci Kitap—mordecaı. — Otuz Beşinci Bölüm.8.024 kelime
  36. 36 Otuz Altıncı Bölüm.6.525 kelime
  37. 37 Otuz Yedinci Bölüm.4.269 kelime
  38. 38 Otuz Sekizinci Bölüm.2.750 kelime
  39. 39 Otuz Dokuzuncu Bölüm.2.596 kelime
  40. 40 Kırkıncı Bölüm.4.336 kelime
  41. 41 Altıncı Kitap—açığa Çıkanlar — Kırk Birinci Bölüm.2.045 kelime
  42. 42 Kırk İkinci Bölüm.6.572 kelime
  43. 43 Kırk Üçüncü Bölüm.1.951 kelime
  44. 44 Kırk Dördüncü Bölüm.2.532 kelime · Okuduğun bölüm
  45. 45 Kırk Beşinci Bölüm.2.706 kelime
  46. 46 Kırk Altıncı Bölüm.3.097 kelime
  47. 47 Kırk Yedinci Bölüm.1.443 kelime
  48. 48 Kırk Sekizinci Bölüm.7.797 kelime
  49. 49 Kırk Dokuzuncu Bölüm.581 kelime
  50. 50 Yedinci Kitap—anne ve Oğul — Ellinci Bölüm.1.870 kelime
  51. 51 Elli Birinci Bölüm.4.775 kelime
  52. 52 Elli İkinci Bölüm.5.321 kelime
  53. 53 Elli Üçüncü Bölüm.2.215 kelime
  54. 54 Elli Dördüncü Bölüm.4.093 kelime
  55. 55 Elli Beşinci Bölüm.1.056 kelime
  56. 56 Elli Altıncı Bölüm.3.045 kelime
  57. 57 Elli Yedinci Bölüm.1.086 kelime
  58. 58 Sekizinci Kitap—meyve ve Tohum. — Elli Sekizinci Bölüm.2.510 kelime
  59. 59 Elli Dokuzuncu Bölüm.1.655 kelime
  60. 60 Altmışıncı Bölüm.1.652 kelime
  61. 61 Altmış Birinci Bölüm.2.894 kelime
  62. 62 Altmış İkinci Bölüm.2.214 kelime
  63. 63 Altmış Üçüncü Bölüm.3.018 kelime
  64. 64 Altmış Dördüncü Bölüm.2.774 kelime
  65. 65 Altmış Beşinci Bölüm.2.081 kelime
  66. 66 Altmış Altıncı Bölüm.1.614 kelime
  67. 67 Altmış Yedinci Bölüm.1.973 kelime
  68. 68 Altmış Sekizinci Bölüm.1.664 kelime
  69. 69 Altmış Dokuzuncu Bölüm.4.029 kelime
  70. 70 Yetminci Bölüm.988 kelime

KIRK DÖRDÜNCÜ BÖLÜM.
Peri halkı kulak verir

İlkbaharda tohumun çatlamasını duyar.

Danslarına müzik olsun diye

Çitlerin büyüden uyanışını dinler,

Tomurcuğa dönüşürken titreyen özsuyun

Peri kulaklarına gönderdiği

Küçük ritimli ses dalgalarını.

Böylece beliren her güzellik

Daha ince bir duyuda ses olarak doğar,

Daha hafif giyinmiş bir idrakle.

Peki ya Gwendolen? O, Deronda’yı Deronda’nın onu düşündüğünden çok daha fazla düşünüyordu; sık sık onun “meseleler hakkında” ne düşündüğünü, hayatını nasıl geçirdiğini merak ediyordu. Oysa bir kucak köpeği, köpekliğin genelindeki güdüleri ve serüvenleri kendi başına tasarlamakta ister istemez zorlanırdı. Gwendolen’in aklına da Deronda’nın hayatının Yahudilerin tarihsel kaderi tarafından belirlenebileceği, onun tunçtan bir atın üstünde havalanıp pırıl pırıl parlayan bir yıldız suretinde ufkundan silinmesi kadar uzak bir ihtimaldi.

Kendisine zorla benimsetilmiş aşağılık duygusuyla, Deronda’nın düşüncelerinde kapladığı yeri gerçekte olduğundan daha büyük sanması kaçınılmazdı. İnsan kendi kaygısının ya da kendisi hakkındaki sevincinin başkalarının zihninde yansıdığını görmeye yatkın değilse, herhalde epey yaşlı ve bilge olmalıdır. Gwendolen ise gençliği ve içsel yalnızlığıyla, kendisine boyun eğme duygusu yaşatmış tek kişinin gösterdiği özel ilgi işaretleri üzerinde durduğu ve Deronda’nın zihninde bu işaretlerin rengini ve ölçüsünü yanlış değerlendirdiği için mazur görülebilirdi.

Bu arada, ona ne yapması gerektiğini söyleyecekti? “Başkalarına daha çok ilgi duymam, daha çok şey öğrenmem ve en iyi şeyleri önemsemem gerektiğini söyledi; ama nereden başlayacağım?” diye düşünüyordu. Deronda’nın odasına almasını söyleyeceği kitapları merak ediyor, ya hiç okumadığı ya da okunması en güç bulduğu ünlü yazarları hatırlıyordu. Yarı gülümseyerek, yaramazlık edip Deronda’ya bunların “zihin ilacı” denen kitaplar olup olmadığını sormayı diliyordu. Sonra bu küstahlığına pişman oldu; gözden uzak olduğundan emin olunca Descartes, Bacon, Locke, Butler, Burke ve Guizot’dan oluşan karmakarışık bir seçkiyi odasına çıkardı. Eğitim görmüş zeki bir genç hanım olarak bu yazarların insanlığın süsü olduğunu biliyor, Deronda’nın onları okuduğundan emindi; hepsini sırayla karıştırarak, hızlı kavrayışı sayesinde onun düzeyine daha yakın bir bakış açısı edinebileceğini umuyordu.

Ama bu geniş zihinsel gezintilere ne kadar az vakit ayırabildiği şaşırtıcıydı. Sürekli Bayan Grandcourt rolünü üstlenmesi, bu rolde kendisini bir güdü bulmuş kocasının talepkâr bakışları altında hissetmesi gerekiyordu. Kocası, evliliğini kendi seçtiği bütün amaçlara hizmet ettirmeye kararlıydı; Gwendolen’de karşı koyan bir irade sezdikçe bunu daha eksiksiz yapmaya uğraşıyordu. İçinde ne tür bir başkaldırı koparsa kopsun, kendisi de bu rolü başarısız oynayabileceğine karar veremiyordu. Hiçbir duygu, dünyaya itiraf anlamına gelecek bir davranışa, söze ya da bakışa bir an bile razı etmemişti onu. En çok korktuğu, istemsiz bir itirafa yol açacak şiddetli bir dürtüydü. Her konuda susma iradesi, Deronda’ya açılırken gösterdiği coşkuyu artırmıştı; düşünceleri sürekli, kendisine karşı koymasına yardım etsin diye ona yöneliyordu. Ata binmesi, ava çıkması, ziyaretlere gitmesi ve konuk ağırlaması; keyif ve gençlik sevinci yerine geçen bir başarı duygusuyla yürütülüyordu. Öyle ki yeni yılın o haftalarında Diplow çevresinde herkes, Bayan Grandcourt’un şeref nişanlarını zaferle taşıdığını düşünüyordu.

“Her şeyi olağan karşılıyormuş gibi davranarak gizliyor,” dedi Bayan Arrowpoint. “Bir yabancı, yükselmekten çok tenezzül ettiğini sanabilir. Ondaki bu ikiliği hep fark etmişimdir.”

Gwendolen en çok annesine karşı tam bir memnuniyet içindeymiş gibi davranmaya çabalıyordu. Zavallı Bayan Davilow da o kadar aldanmıştı ki, Grandcourt’un kendisini geçindirmek için gösterdiğini düşündüğü cömertliğe rağmen, kendisinden beklenmedik ölçüde uzak tutulmasını kızının evlilikle yeni ilgi alanları edinmesinden kaynaklanan bir kayıtsızlık sayıyordu. Gascoigne’lerle birlikte öğle yemeğine çağrılmak, ardından akşam yemeği için kalmak, ertesi sabah kahvaltıdan az sonra arabayla geri götürülmek ve Gwendolen’in kısa ziyaretlerinde kocasının onu dışarıda, bazen at üstünde bazen arabada beklemesi; annesine tanınan bütün yakınlık bundan ibaretti.

Gerçek şuydu: Gwendolen annesini Bay ve Bayan Gascoigne’lerle birlikte ikinci kez davet etmeyi önerdiğinde, Grandcourt önce sessiz kalmış, sonra ağır ağır, “O insanları durmadan ağırlayamayız. Gascoigne çok konuşuyor. Taşra papazları hep sıkıcıdır; her şey için zırvalık bir yaygara koparırlar,” demişti.

Bu söz Gwendolen’i kötü şeylerin habercisi gibi ürküttü. Annesinin “o insanlar” arasında sayılması, onu kendine fazla yaklaştırma korkusunu doğrulamaya yetiyordu. Yine de gerçek nedeni söyleyemezdi; annesine, “Bay Grandcourt seni olabildiğince az tanımak istiyor; üstelik evli hayatımı fazla görmesen iyi olur, yoksa mutsuz olduğumu anlayabilirsin,” diyemezdi. Bu yüzden konuyla ilgili her imayı olabildiğince hafifçe geçiştirdi. Bayan Davilow yeniden Ryelands yakınında bir eve taşınma ihtimalinden söz ettiğinde Gwendolen, “Buradaki papaz evinin yakınında olmak senin için daha güzel olur, anne. Ryelands’te pek az kalacağız belki. Teyzemle amcamı özlersin,” dedi.

Kocasının, Gwendolen’in kendi ailesiyle yakınlık kurmasına yönelik bu küçümseyici vetosu, Gwendolen’in onları başlarına dert olmuş asalaklar gibi göstermekten gururla kaçınmasına yol açıyor, ama aynı zamanda onlara duyduğu içten yakınlığı artırıyordu. Amcasına hiç bu kadar şefkatle bakmamıştı; onun neşeli, kendinden memnun hareketliliğini ve yanlış yaptığı zamanlarda bile işleri iyi yönetme çabasını, her gün kendisini üşüten o kayıtsız yücelikten daha teselli edici bulmaya başlamıştı. Belki de zaman zaman güç yazarların içine dalarak edinmekte zorlandığı zihinsel genişlemeyi burada, farkında olmadan buluyordu. O yazarlar günlük çalkantılarıyla iç içe geçmek yerine, Gwendolen’in onları bir yana bırakmasını gerektiriyordu.

Bir gün Bay ve Bayan Gascoigne Offendene’deyken Gwendolen’in kocası olmadan, yalnız seyisiyle birlikte atını sürüp geldiğini görmek ne hoş bir sürprizdi! Dört kız ve Bayan Merry dâhil herkes öğle yemeği için yemek odasında oturuyor, onun gelişini sevinçle izleyebiliyordu. Büyükler bile, başını kendisini taşımanın gururuyla kaldırmış gibi duran muhteşem doru atın üzerindeki güzel kız kardeşin, “sonsuza dek mutlu” masalından çıkıp yeniden beliren Harriet Byron ya da Bayan Wardour olduğunu düşününce Isabel’inki gibi romantik bir duyguya kapılmışlardı.

Amcası elini uzatmak için kapıya gitti; Gwendolen de, mutluluğunun garanti olduğu izlenimini pekâlâ güçlendirecek bir canlılıkla attan atladı. Çünkü bugün annesinin içini rahatlatmaya özellikle kararlıydı. Bu ziyareti yalnız yapabilmenin verdiği alışılmadık özgürlük duygusu, yeniden kendisini ezen acı gerçeklerin ağırlığına dayanmasını sağlıyordu. Ailenin yedi öpücüğü eskisi kadar sıkıcı gelmedi.

“Bay Grandcourt dışarı çıktı; ben de bu vakti size gelerek değerlendirmeye karar verdim, anne,” dedi Gwendolen şapkasını bırakıp annesinin yanına otururken. Sonra ona şakacı bir uyarı havasıyla bakıp ekledi: “Başına daha güzel bir dantel takmadığın için cezan bu. Gelip seni yakalayacağımı düşünmedin, değil mi? Kendine bakmayı hiç bilmeyen anne seni!” Sevgili annesinin başına şefkatle dokundu.

“Azarla beni, canım,” dedi Bayan Davilow; yorgun, narin yüzü sevinçle kızarmıştı. “Ama keşke yolculuktan sonra yiyebileceğin bir şey olsaydı; şu kırıntılar dışında. Jocosa eski usulünce sana bir fincan çikolata yapsın. Eskiden severdin.”

Bayan Merry hemen kalkıp dışarı çıktı. Gwendolen ise, “Yok canım; bir parça ekmek ya da şu sert bisküvilerden biri yeter. Yemek yiyecek hâlim yok. Vedalaşmaya geldim,” dedi.

“Ne! Yine Ryelands’e mi gidiyorsunuz?” dedi Bay Gascoigne.

“Hayır, şehre gidiyoruz,” dedi Gwendolen; bir parça ekmeği ufalıyordu ama ağzına tek lokma koymuyordu.

“Şehre gitmek için biraz erken,” dedi Bayan Gascoigne. “Bay Grandcourt da parlamentoda değil.”

“Ah, ava çıkılabilecek yalnızca bir gün daha var. Henleigh’in de avukatlarla şehirde bazı işleri var sanırım,” dedi Gwendolen. “Çok sevindim. Şehre gitmek hoşuma gidecek.”

“Grosvenor Meydanı’ndaki evinizi göreceksin,” dedi Bayan Davilow. Kendisiyle kızlar, yakında gözden kaybolacak tanrıçalarının her hareketini gözleriyle yutuyorlardı.

“Evet,” dedi Gwendolen, bu beklentinin yarattığı ilgiyi onaylayan bir sesle. “Şehirde görülecek ve yapılacak o kadar çok şey var ki.”

“Sevgili Gwendolen,” dedi Bay Gascoigne içtenlikle öğüt verir gibi, “Bay Grandcourt’u Parlamentoya girmeye ikna etmek için nüfuzunu kullanmanı isterim. Onun konumunda bir adamın siyasette ağırlığını hissettirmesi gerekir. En yetkin gözlemciler, bu yeni Reform meselesinde hükümetin ülkeye başvurmak zorunda kalacağından emin. Bay Grandcourt da bu fırsata hazır olmalı. Görüşleriyle benimkilerin bütünüyle uyuştuğundan emin değilim; kendisini bu konuda pek açıkça ifade ettiğini duymadım. Ama meseleye bu açıdan bakmıyorum. Kocanın ülkedeki itibarını düşünüyorum. Onun gibi bir adamın artık kamu işlerine girmesi gereken yaşa geldiğini düşünüyorum. Bir kadının kocası üzerinde büyük nüfuzu vardır. Sevgili kızım, sen de bu yönde kullan nüfuzunu.”

Papaz, burada bir görevini yerine getirdiğini ve yeğeninin evliliğine kamu yararına bir iş görünümü kazandırdığını düşünüyordu. Gwendolen’e konuşmanın tamamı acı bir güldürü gibi gelmişti. Neşeli olsaydı, amcasının Grandcourt’un siyasette kendini pek açıkça ifade ettiğini duymadığına dair açıklamasına gülerdi. Bir de karısının büyük nüfuzu! Karı kocalarla ilgili genel kurallar artık pek işe yarayacak gibi görünmüyordu. Gwendolen bir zamanlar, gelecekteki nüfuzunun her şeyi yönetmeye yetecek bir güç olacağına inanmıştı; neyi yöneteceğini kendisi de tam bilmiyordu. Ama şimdiki başlıca derdi, uygun karşılanacak bir yanıt vermekti.

“Çok memnun olurum, amca. Ama Bay Grandcourt seçim zahmetine katlanmak istemez sanırım; en azından konuşma yapmak zorunda kalmayacaksa. Adaylar hep konuşma yapar diye düşünüyordum.”

“Şart değil; hem de pek fazla konuşması gerekmez,” dedi Bay Gascoigne. “Konumu ve ağırlığı olan biri, çok konuşmadan da yol alabilir. Bir kontluk milletvekilinin bu bakımdan pek zahmete girmesi gerekmez; hem Meclis’in içinde hem dışında, nutuk atmayı sevmeyen biri daha çok tutulur. Bay Grandcourt’a böyle söylediğimi ilet.”

“Bak, Jocosa sonunda çikolatamı getirdi,” dedi Gwendolen; iyi papazın aklının almayacağı bir biçimde karşılanacağı kesin olan bir söz verme durumundan sıyrılmıştı. Papaz sandalyesini masadan biraz uzaklaştırıp bacak bacak üstüne attı; deneyimli öğütler veren saygın bir din adamı ve yargıç örneği gibi görünüyordu, kendisi de öyle hissediyor olmalıydı. Bay Gascoigne, Grandcourt’un gururlu bir adam olduğu sonucuna varmıştı; ancak hayatı boyunca genel değerinin ve kişisel üstünlüklerinin bilinciyle yatışmış öz sevgisi, yeğeninin kocası hakkında iyi şeyler ummasını engelleyecek kadar alıngan değildi. Yeğeninin amcası biraz küçümseyici biçimde uzak tutuluyordu. Eski bir ailenin temsilcisine belli bir mesafelilik tanımak gerekirdi; onun soyut kavramlarla bile yakın ilişki kurmasını bekleyemezdiniz. Bayan Gascoigne ise kocası adına daha az tarafsızdı ve Grandcourt’un kibirli tavrını Gwendolen’e karşı biraz kusur sayıyordu.

“Amcanla Anna büyük olasılıkla Paskalya’da şehirde olurlar,” dedi; belli belirsiz bir hoşnutsuzluk ifade ettiğinin farkındaydı. “Sevgili Rex, dereceyle mezun olup akademik üyelik kazanmayı umuyor. Babasıyla Anna’nın Londra’ya gelip onunla buluşmasını istiyor; kendi deyimiyle birlikte güzel vakit geçireceklermiş. Lord Brackenshaw’ın onları davet etmesine şaşmam; Şato’ya döndüğünden beri onlara çok iyi davrandı.”

“Amcamın Ann’i Grosvenor Meydanı’nda kalmaya getirmesini umarım,” dedi Gwendolen; şu anın hatırına bu kadarını göze alıyordu ama aslında ailesinden hiçbirini bir daha Grandcourt’un yakınına getirmek zorunda kalmamayı diliyordu. “Rex’in başarısına çok sevindim.”

“Daha olmadan sevinip erken davranmayalım,” dedi papaz. Bu konu ona dünyadaki en büyük mutluluğu veriyordu; Gwendolen’le ilgili o küçük meselenin sonucu da bu kadar iyi olmuşken söz etmesinde sakınca yoktu. “Yine de son derece aklı başında bir genç olarak oğlumdan çok umutlu olan tarafsız gözlemcilerle yazışıyorum. Üstelik onun mükemmel huyuna ve ilkelerine dair elimde en iyi kanıtlar var.”

“Bir gün onu büyük bir avukat olarak göreceğiz,” dedi Bayan Gascoigne.

“Ne hoş!” dedi Gwendolen; genelde hoş şeyler konusundaki gizli kuşkusu, bu sözü avukatlara da pek uygun kılıyordu.

“Lord Brackenshaw’ın iyiliğinden söz açılmışken,” dedi Bayan Davilow, “Gwendolen, sana ne kadar harika davrandığını bilemezsin. Başka bir ev bulana kadar bu evde kendimi onun konuğu saymamı istedi; bunu öyle zarifçe söyledi ki! Ama şimdi bir ev çıktı karşıma. Yaşlı Bay Jodson öldü; onun evinde oturabiliriz. Tam istediğim gibi: küçük, ama insanı perişan edecek kadar çirkin hiçbir yanı yok. Papaz evine de yalnızca yaklaşık 1,6 kilometre. Kiliseye çıkan yola saptığımızda ağaçların ardına neredeyse gizlenmiş, alçak beyaz evi hatırlıyor musun?”

“Evet; ama zavallı anneciğim, mobilyan yok,” dedi Gwendolen kederli bir sesle.

“Ah, onun için para biriktiriyorum. Beni kimin epey zenginleştirdiğini biliyorsun, canım,” dedi Bayan Davilow, elini Gwendolen’in elinin üzerine koyarak. “Jocosa da ev idaresini öyle az parayla yürütüyor ki, gerçekten şaşılacak şey.”

“Ah, lütfen yukarı çıkıp şapkamı düzeltmeme yardım et, anne,” dedi Gwendolen; elini birden saçlarına götürmüş, belki de istediği gibi dağıtmıştı. Yüreği kabarıyor, ağlamaya hazır hissediyordu. Grandcourt olmasaydı annesinin durumu daha kötü olmalıydı. “Sanırım burayı bir daha hiç göremeyeceğim,” dedi siyah sarı yatak odasına girerken etrafına bakıp sonra hafifçe inleyerek aynanın önündeki sandalyeye kendini bırakırken. Bu inilti bedensel yorgunluktanmış gibiydi. Ağlamamaya karar verdiği için yüzü bembeyaz kesilmişti.

“İyi değil misin, canım?” dedi Bayan Davilow.

“Hayır; o çikolata midemi bulandırdı,” dedi Gwendolen, annesinin kendisini kucaklaması için elini kaldırarak.

“Hasta olsan yanına gelmeme izin verirdin, değil mi sevgilim?” dedi Bayan Davilow, elini göğsüne bastırırken biraz çekinerek. Bugün bir şey, kızının onu sevdiğine, ona her zamanki kadar ihtiyaç duyduğuna inanmasını sağlamıştı.

“Ah, evet,” dedi Gwendolen, olabildiğince hafif konuşarak başını annesine yasladı. “Ama bilirsin, ben hiç hastalanmam. Sağlığım çok iyi; sen de benim için üzülüp durma, kızlarla olabildiğince mutlu ol. Biliyorsun, onlar sana benden daha iyi evlat oldular.” Gülümseyerek yüzünü kaldırdı.

“Her zaman iyi bir evlat oldun, canım. Aklımda başka hiçbir şey yok.”

“Ama sana iyilik olsun diye Bay Grandcourt’la evlenmekten başka ne yaptım ki?” dedi Gwendolen. Telaşla ayağa kalkmış, şakacı davranmaya ve duygularının tehlikeli eşiğinde daha fazla durmamaya kesin karar vermişti. “Hem bu evliliği kendi isteğim olmasaydı yapmazdım.” Çenesini kaldırdı ve şapkasına uzandı.

“Allah korusun, yavrum! Benim hatırım için evlenmeni istemezdim. Senin mutluluğun tek başına benim mutluluğumun yarısıdır.”

“Pekâlâ,” dedi Gwendolen, şapkasını özenle düzeltirken. “O zaman kendini yarı mutlu say lütfen; seni böyle görmeye alışık olduğumdan daha mutlusun demektir.” Son sözleri söylerken eski şakacı gülümsemesiyle yine annesine döndü. “Hazırım; ama ah anne, Bay Grandcourt bana bir sürü para veriyor ve harcamamı bekliyor, oysa harcayamıyorum. Biliyorsun, yoksul çocuklara yardım etmeye falan dayanamıyorum. İşte otuz sterlin. Yeni eve taşındığınızda kızlar bu parayı kendilerine ufak tefek şeyler almak için benim yerime harcasınlar. Onlara söyle.” Gwendolen banknotları annesinin eline bıraktı, aceleyle gözlerini kaçırıp kapıya yöneldi.

“Tanrı seni korusun, canım,” dedi Bayan Davilow. “Onları özellikle düşünüp hatırlamana çok sevinecekler.”

“Ah, baş belası şeyler; ama artık beni rahatsız etmiyorlar,” dedi Gwendolen, dönüp şakacı bir baş hareketiyle. Kız kardeşlerine karşı bu davranışının kendi içinde ne anlama geldiğini pek anlamıyordu; ne olursa olsun, bunun ciddi bir şey sanılmasını istemiyordu. Daha fazla duygu belirtisi göstermeden yatak odasından çıkabildiğine sevindi. Ziyaretinin geri kalanını ve bütün vedalaşmaları öyle sakin bir ölçülülükle geçirdi ki, atını sürerken alayla kendi kendine, “Bence Bayan Grandcourt’u çok iyi oynuyorum,” dedi.

Kocasının o gün Gadsmere’e gittiğine inanıyordu. Bunu, onun bir zamanlar “kara memleketteki köpek kulübesi gibi bir yer” diye tarif ettiği yerde kimlerin oturduğunu çoktan çıkarsadığı gibi anlamıştı. İçindeki tuhaf duygu çatışması, kendisini Offendene’e gitmeye daha da sıkı kararlı kıldı; bu, onun doğasında bulunan bir heyecan biçimiydi.

Kendi içindeki çelişkilere şaşıyordu. Grandcourt’un, kendisinin pişmanlık çekmesine neden olan bu insanlara ilgi göstermesi neden canını yakıyordu? Evlenmeden önce onların adına konuşmaya ve davranmaya içinden karar vermemiş miydi? Üstelik Grandcourt, vasiyetiyle ilgili düzenlemeler yaptığı için kentte kalmak istediğini yakınlarda ima etmişti; Gadsmere’dekilere karşı vicdanının uyanık olduğuna dair herhangi bir işarete sevinmesi gerekirdi. Yine de artık karısı olduğu hâlde Grandcourt’un Gadsmere’e gitmiş olması, yanık bir yere yaklaştırılan kor gibi geliyordu. Kocasının, onun nasıl bir bilinçle evlendiğini öğrenmesinden korkup dehşet içinde susmaya mahkûm olmanın, kendi gözündeki bu aşağılanmanın suçunu kendinde buluyordu; Deronda’ya dediği gibi, “devam etmek zorundaydı.” Baştan beri kendisini sindirmiş olan bu kocasına karşı duyduğu yoğun, gizli nefret anlarının ardından, boyun eğmeyi kaçınılmaz kılan manevi baskı hep geri geliyordu. Yeni ve daha ağır bir aşağılanmaya yol açmayacak bir özgürleşme çabası yoktu. Gwendolen, dürtüyle girişilen bir eylem dışında hiçbir şeye cesaret edemiyordu; önceden tasarlayarak, tek kesin yanı aşağılanma olan belirsiz bir geleceğe adım atmaya ise hiç cesaret edemezdi. Pişmanlığına rağmen, evliliğinin en kötü sonucu hâlâ bir biçimde kendini teşhir etmek zorunda kalması gibi görünüyordu; bu aşağılanmayı hafifleten tek şey, ona yol açan gerçeği yalnızca Bayan Glasher’ın bildiğini düşünmesiydi. Çünkü Gwendolen, Fısıldayan Taşlar’daki buluşmayı Lush’ın ayarladığını hiç düşünmemişti. Belirsiz bir dehşete yatkın yaradılışı, ölümcül bir gücün her tehdidini gölgeli bir her yerde hazır oluşa bürüyordu; bu da büyücü gibi zehirleme becerisi olan kadına haberin hangi planlarla, hangi yollardan ulaştırıldığını tasarlamasını engelliyordu. Gwendolen’in zihninde sır Bayan Glasher’da saklıydı; o korkunç mektuptaki bazı sözler, Bayan Glasher’ın gerçeğin kocaya açıklanmasından, gaspçı Bayan Grandcourt kadar korkacağını ima ediyordu.

Kocasından sakladığı şeylerden biri olarak, gerçekte olduğundan daha gizli sandığı başka bir şeyi de düşünüyordu: kendi içinde bastırdığı, umutsuz isyan mücadelesini; kendisi bile bundan korkuyordu. Grandcourt, elbette, olayların Gwendolen’i nasıl etkilediğini bütünüyle kavrayamazdı: onda, kendi iradesinin tatminini etkileyenler dışında hiçbir şeyi hayal edemezdi. Ama bu konuda, neredeyse kehanet sayılabilecek bir sezgisi vardı. Yalnızca tek bir şeyi gördüğümüzde, onun ölçülerini yanlış algılamaya yatkın oluruz; Grandcourt’un, kendisi için var olmayan nice gölgeli gücün yönettiği bu karısı hakkındaki yargıları da kusursuz olamazdı. Gwendolen’in içindeki direnci olduğundan büyük görüyordu, ama bu, ona hükmetmekten aldığı hazzı azaltmıyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…