Daniel Deronda kitap kapağı

19. bölüm / 70

Üçüncü Kitap—seçim Yapan Genç Kadınlar — On Dokuzuncu Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 70Şu an: Üçüncü Kitap—seçim Yapan Genç Kadınlar — On Dokuzuncu Bölüm
  1. 1 Birinci Kitap—şımartılmış Çocuk. — Birinci Bölüm.2.251 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm.1.803 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm.4.601 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm.1.186 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm.2.528 kelime
  6. 6 Altıncı Bölüm.3.611 kelime
  7. 7 Yedinci Bölüm.5.025 kelime
  8. 8 Sekizinci Bölüm.1.697 kelime
  9. 9 Dokuzuncu Bölüm.2.436 kelime
  10. 10 Onuncu Bölüm.2.513 kelime
  11. 11 İkinci Kitap—akarsuların Buluşması — On Birinci Bölüm.3.829 kelime
  12. 12 On İkinci Bölüm.1.340 kelime
  13. 13 On Üçüncü Bölüm.4.042 kelime
  14. 14 Ondördüncü Bölüm.2.955 kelime
  15. 15 On Beşinci Bölüm.2.156 kelime
  16. 16 On Altıncı Bölüm.5.940 kelime
  17. 17 On Yedinci Bölüm.3.024 kelime
  18. 18 On Sekizinci Bölüm.1.667 kelime
  19. 19 Üçüncü Kitap—seçim Yapan Genç Kadınlar — On Dokuzuncu Bölüm974 kelime · Okuduğun bölüm
  20. 20 Yirminci Bölüm5.369 kelime
  21. 21 Yirmi Birinci Bölüm.2.732 kelime
  22. 22 Yirmi İkinci Bölüm.3.566 kelime
  23. 23 Yirmi Üçüncü Bölüm.4.343 kelime
  24. 24 Yirmi Dördüncü Bölüm.3.049 kelime
  25. 25 Yirmi Beşinci Bölüm.2.662 kelime
  26. 26 Yirmi Altıncı Bölüm1.944 kelime
  27. 27 Yirmi Yedinci Bölüm.2.646 kelime
  28. 28 Dördüncü Kitap—gwendolen İstediğini Elde Ediyor. — Yirmi Sekizinci Bölüm.4.464 kelime
  29. 29 Yirmi Dokuzuncu Bölüm.3.354 kelime
  30. 30 Otuzuncu Bölüm.4.041 kelime
  31. 31 Otuz Birinci Bölüm.1.988 kelime
  32. 32 Otuz İkinci Bölüm.5.749 kelime
  33. 33 Otuz Üçüncü Bölüm.3.983 kelime
  34. 34 Otuz Dördüncü Bölüm.1.892 kelime
  35. 35 Beşinci Kitap—mordecaı. — Otuz Beşinci Bölüm.8.024 kelime
  36. 36 Otuz Altıncı Bölüm.6.525 kelime
  37. 37 Otuz Yedinci Bölüm.4.269 kelime
  38. 38 Otuz Sekizinci Bölüm.2.750 kelime
  39. 39 Otuz Dokuzuncu Bölüm.2.596 kelime
  40. 40 Kırkıncı Bölüm.4.336 kelime
  41. 41 Altıncı Kitap—açığa Çıkanlar — Kırk Birinci Bölüm.2.045 kelime
  42. 42 Kırk İkinci Bölüm.6.572 kelime
  43. 43 Kırk Üçüncü Bölüm.1.951 kelime
  44. 44 Kırk Dördüncü Bölüm.2.532 kelime
  45. 45 Kırk Beşinci Bölüm.2.706 kelime
  46. 46 Kırk Altıncı Bölüm.3.097 kelime
  47. 47 Kırk Yedinci Bölüm.1.443 kelime
  48. 48 Kırk Sekizinci Bölüm.7.797 kelime
  49. 49 Kırk Dokuzuncu Bölüm.581 kelime
  50. 50 Yedinci Kitap—anne ve Oğul — Ellinci Bölüm.1.870 kelime
  51. 51 Elli Birinci Bölüm.4.775 kelime
  52. 52 Elli İkinci Bölüm.5.321 kelime
  53. 53 Elli Üçüncü Bölüm.2.215 kelime
  54. 54 Elli Dördüncü Bölüm.4.093 kelime
  55. 55 Elli Beşinci Bölüm.1.056 kelime
  56. 56 Elli Altıncı Bölüm.3.045 kelime
  57. 57 Elli Yedinci Bölüm.1.086 kelime
  58. 58 Sekizinci Kitap—meyve ve Tohum. — Elli Sekizinci Bölüm.2.510 kelime
  59. 59 Elli Dokuzuncu Bölüm.1.655 kelime
  60. 60 Altmışıncı Bölüm.1.652 kelime
  61. 61 Altmış Birinci Bölüm.2.894 kelime
  62. 62 Altmış İkinci Bölüm.2.214 kelime
  63. 63 Altmış Üçüncü Bölüm.3.018 kelime
  64. 64 Altmış Dördüncü Bölüm.2.774 kelime
  65. 65 Altmış Beşinci Bölüm.2.081 kelime
  66. 66 Altmış Altıncı Bölüm.1.614 kelime
  67. 67 Altmış Yedinci Bölüm.1.973 kelime
  68. 68 Altmış Sekizinci Bölüm.1.664 kelime
  69. 69 Altmış Dokuzuncu Bölüm.4.029 kelime
  70. 70 Yetminci Bölüm.988 kelime

ÜÇÜNCÜ KİTAP—SEÇİM YAPAN GENÇ KADINLAR
ON DOKUZUNCU BÖLÜM
“Dan’dan Beerşeba’ya gidip ‘Her yer çorak’ diyebilen adama acırım; öyledir de: dünyanın sunduğu meyveleri yetiştirmek istemeyene dünya da öyle görünür.” — STERNE: Duygusal Yolculuk

Deronda’ya romantik demek onu yanlış tanıtmak olurdu; ama sakin ve kendini bir ölçüde dizginleyen dış görünüşünün altında, gündelik hayatın olaylarında şiiri ve romantizmi kolayca bulmasını sağlayan bir coşku vardı. Belki de şiirle romantizm, her çağda onları sıkıcı bir yanlış düşünce biçimi saymış olacağından kuşkulandığım o duygusuz yaradılışlılar dışında, dünyada her zamanki kadar boldur. Mikroskopla, hatta tren vagonlarında bile yan yana pekâlâ var olabilirler; onları ortadan kaldıran, beyefendi ve hanım yolcuların içindeki boşluktur. En uzak gök kubbeden bizi besleyen annenin şefkatli bağrına kadar göğün ve yerin bütün düzeni, içinde hayranlık ve şefkat kıpırtısı bulunmayan, yakından uzağa, sonra uzaktan yakına titreşerek yayılan bir bağlılık duygusu taşımayan bir zihin için nasıl şiir yaratabilir?

Mirah’ı bulma olayı, Deronda için Orestes’in ya da Rinaldo’nun başına gelen herhangi bir şey kadar yüreğini sarsıcıydı. Gecenin yarısına kadar oturup, Mirah’ı ırmak kıyısında ilk fark ettiği andan başlayarak yaşadıklarını, duygusal belleğe özgü gitgide artan bir canlılıkla yeniden yaşadı. İçindeki bu görüntülerin aciliyetini köreltmek için eline bir kitap aldığında, basılı sözcükler, her şeyi önceki kadar açıkça görüp işittiği ağın tellerinden ibaret kaldı: yalnızca iki saat önce olup bitenleri değil, bu olayların tutkulu umut ve korkunun sıcak kanıyla beslemeye yettiği geçmişe dair olasılıkları ve gelecekte olabilecekleri de gördü. Kendi deneyiminde bir şey, Mirah’ın annesini arayışının hayal gücüne özel bir güçle yerleşmesine yol açıyordu. Merhametinin ilk dürtüsü ona arayışında yardım etmekti: Londra’da söz konusu kişiler hâlâ yaşıyorsa, doğru düzenek iş başına geçirildiğinde, onları bulmanın bilimsel deneyler kadar incelikli yolları vardı. Ne var ki Deronda’nın benzer deneyiminden kaynaklanan karmaşık duygular, Mirah için duyduğu kaygıya kendiliğinden karıştı.

Kendi annesini tanıma ya da onun hakkında bilgi edinme arzusu sürekli bir korkunun gölgesindeydi; Mirah’ın başına gelebilecekleri hayal ederken, küçükken ayrıldığı annesini ve erkek kardeşini bulmanın bir felakete dönüşebileceği çabucak aklına geldi. Kayıkta annesiyle erkek kardeşinin iyi insanlar olduğunu söylemişti; ama bu iyilik, esasen kendi bilgisiz masumiyetinde ve özlem dolu anılarında bulunuyor olabilirdi. Ayrılıklarından bu yana geçen on ya da on iki yıl, onların çok kötüleşmesine yetecek kadar uzun bir zamandı. Önyargının hedeflerinin, genel olarak da en çok haksızlığa uğrayanların tarafını tutmaya güçlü bir eğilimi olmasına rağmen, yaşayan Yahudilere yönelik pratik bir ilgisi hiç oluşmamıştı; onlar hakkında bildiği gerçekler, ister gösterişli giysiler içinde göz önünde dolaşsınlar ister ara sokaklarda sinsice saklansınlar, çoğunlukla onu en çok tiksindiren türdendi. Bilgin ve kültürlü Yahudilerin dinlerini bırakıp doğdukları halkın içinde erimek istediklerini varsayıyordu. Bir Yahudiye sırf Yahudi olduğu için yöneltilen aşağılama, kalıtımdan gelen acılara duyduğu bütün sempatiyi uyandırırdı; ama bir ırka ayrım gözetmeden yöneltilen aşağılama, kendi hesabına bunu fazlasıyla hak etmiş, pekâlâ darağacına asılmayı hak eden bir insan müsveddesine de isabet edebilirdi. Anlaşılan teoloji hakkında pek az şey bilen Karibler, hırsızlığı özellikle Hristiyan ilkeleriyle bağlantılı bir alışkanlık sayıyorlardı; bu görüş için deneyime dayalı gerekçeler öne sürebilecekleri de muhtemeldi. Deronda, Yahudilerin karakterleri ve işleriyle ilgili çirkin hikâyeleri bilmekten kaçınamazdı (kim kaçınabilir ki?); en sevdiği itirazlardan biri geçmişle bugünün birbirinden koparılmasına karşı çıkmak olsa da, bu itirazı paylaşan başkaları gibi o da yaşayan Yahudiler hakkında, uzun süre ezilmiş bir ırkın erdemlerini ve kusurlarını koruduklarından öteye geçen özel sonuçlara varmaya hiç uğraşmamıştı. Ama şimdi Mirah’ın özlemi zihnini ayrıntılara daha yakından bakmaya yöneltince, orta yaşlı bu Yahudi kadınla oğlunu bulmanın ne anlama gelebileceğine ilişkin son derece nahoş imgeler zihnine üşüştü. Elbette kızın eşsiz zarafeti ve cazibesi, yakın akrabaları lehine bir işaretti; ama daha fazlasını öğrenmek için beklemesi gerekiyordu. Belki Bayan Meyrick aracılığıyla Mirah’ın kendi ağzından yol gösterici ipuçları toplayabilirdi. Sesi, aksanı, bakışları; onu kutsal kılan bir giysi gibi kuşatan bütün o tatlı saflık, ona nefret uyandıran ya da kirleten şeylerle zihninde bile, gerçekte bile ilişkilendirme düşüncesinden onu daha da uzaklaştırıyordu. Ama tatsız gerçeklerin üstüne tütsü dumanı çekip onları sisleten o süslü sözler, düşündüğümüz dil değildir. Deronda’nın düşünceleri, olabilecekleri gösteren hızlı görüntüler hâlinde akıyordu: Kendini, resmi bir iz sürücünün yol göstermesiyle kasvetli bir sokakta gördü. Loş bir kapıdan içeri giriyor, keskin bakışlı, dağınık saçlı, pasaklı bir kadının aç bir kızın son güzel giysisinin fiyatını kırmaya çalıştığını görüyordu. Ya da daha şık olduğu için daha da çirkin görünen bir semtte, kendini genç bir Yahudinin nefesini ensesinde hissederken buluyordu: geveze ve laubali bu adam, beyefendilerin zevklerinden anladığını göstermeye hevesliydi ve onların kendisine lütfedeceği hiçbir işte seçici davranmıyordu; bu türden deneyimlerine ait kısa bölüm böyle sürüp gidiyordu. Onu bağışlayın: zihni kendiliğinden hakaretamiz düşüncelere kapılmaz, Musa’yı ilan kâğıdıyla bir tutan bir nükteye başvurmazdı; ama o an korku tarafından yönetiliyordu. Mirah’ın anne babası Hristiyan olsaydı, tek fark önsezilerinin daha geniş bilgiyle beslenmesi olurdu. Zihni, korkuyu bilinmeyen soyla ilişkilendirmeye alışkındı; bu olayda da kendi durumunda olduğu gibi, bu bağlantıyı makul kılacak yeterince neden vardı.

Peki Mirah için ne yapılmalıydı? Tam anlamıyla barınmaya ve korunmaya ihtiyacı vardı. Şövalyece duyguları, kendisinden başka insanların da onunla ilgilenmesini ne kadar erken ve kapsamlı biçimde sağlarsa ona karşı sorumluluğunu o kadar iyi yerine getireceğinde ısrar ederek harekete geçmişti. Bunu yapabilecek durumda olsa bile onun bütün geçimini sağlama hakkı yoktu; Mirah üzerinde bıraktığı izlenimin derinliği, onun kendisini Deronda’dan bütünüyle bağımsız bilmesini istemesine yol açıyordu. Kuruntu sayıp zihninden uzaklaştırmaya çalıştığı belirsiz gelecek tasarılarıysa, eylemlerini yakından görenlerin Mirah’la ilişkisinin öyküsünü en başından bilmeleri gerektiğine dair, kendine gerekçe gösteremediği kadar güçlü bir kaygı bırakmıştı. Hayatının büyük bağları ve yükümlülükleri konusunda gizliliğe karşı çıkmayı öğrenmişti; bu gizliliği bozmasını engelleyen, iç içe geçmiş güçlü duygular yüzünden ondan daha da çok nefret ediyordu. Deronda, ölümlüleri utanca düşüren gerçeklerin hepsinin kendi yaptıklarından kaynaklanmadığı için, gerçeğin kendi davranışı yüzünden bir başkasını utanca düşürmesine asla izin vermeyeceğine dair kendine söz vermişti. Bu sözü bozup dünyada insanın kendi davranışından daha iyi hiçbir şey bulunmadığını açıklayan özürcü felsefeye kapılmaktan korkmuyor değildi.

Bir ara bütün macerasını ertesi sabah kahvaltıda Sir Hugo’ya ve Lady Mallinger’a anlatmaya karar verdi; ama Bayan Meyrick’i bir sonraki ziyaretinde bambaşka bir şey ortaya çıkabileceği ihtimali bu dürtüyü dizginledi. Sonunda, o ziyareti yapana kadar beklemeye karar verip uykuya daldı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…