Bölümler 70Şu an: On Beşinci Bölüm.
- 1 Birinci Kitap—şımartılmış Çocuk. — Birinci Bölüm.2.251 kelime
- 2 İkinci Bölüm.1.803 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm.4.601 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm.1.186 kelime
- 5 Beşinci Bölüm.2.528 kelime
- 6 Altıncı Bölüm.3.611 kelime
- 7 Yedinci Bölüm.5.025 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm.1.697 kelime
- 9 Dokuzuncu Bölüm.2.436 kelime
- 10 Onuncu Bölüm.2.513 kelime
- 11 İkinci Kitap—akarsuların Buluşması — On Birinci Bölüm.3.829 kelime
- 12 On İkinci Bölüm.1.340 kelime
- 13 On Üçüncü Bölüm.4.042 kelime
- 14 Ondördüncü Bölüm.2.955 kelime
- 15 On Beşinci Bölüm.2.156 kelime · Okuduğun bölüm
- 16 On Altıncı Bölüm.5.940 kelime
- 17 On Yedinci Bölüm.3.024 kelime
- 18 On Sekizinci Bölüm.1.667 kelime
- 19 Üçüncü Kitap—seçim Yapan Genç Kadınlar — On Dokuzuncu Bölüm974 kelime
- 20 Yirminci Bölüm5.369 kelime
- 21 Yirmi Birinci Bölüm.2.732 kelime
- 22 Yirmi İkinci Bölüm.3.566 kelime
- 23 Yirmi Üçüncü Bölüm.4.343 kelime
- 24 Yirmi Dördüncü Bölüm.3.049 kelime
- 25 Yirmi Beşinci Bölüm.2.662 kelime
- 26 Yirmi Altıncı Bölüm1.944 kelime
- 27 Yirmi Yedinci Bölüm.2.646 kelime
- 28 Dördüncü Kitap—gwendolen İstediğini Elde Ediyor. — Yirmi Sekizinci Bölüm.4.464 kelime
- 29 Yirmi Dokuzuncu Bölüm.3.354 kelime
- 30 Otuzuncu Bölüm.4.041 kelime
- 31 Otuz Birinci Bölüm.1.988 kelime
- 32 Otuz İkinci Bölüm.5.749 kelime
- 33 Otuz Üçüncü Bölüm.3.983 kelime
- 34 Otuz Dördüncü Bölüm.1.892 kelime
- 35 Beşinci Kitap—mordecaı. — Otuz Beşinci Bölüm.8.024 kelime
- 36 Otuz Altıncı Bölüm.6.525 kelime
- 37 Otuz Yedinci Bölüm.4.269 kelime
- 38 Otuz Sekizinci Bölüm.2.750 kelime
- 39 Otuz Dokuzuncu Bölüm.2.596 kelime
- 40 Kırkıncı Bölüm.4.336 kelime
- 41 Altıncı Kitap—açığa Çıkanlar — Kırk Birinci Bölüm.2.045 kelime
- 42 Kırk İkinci Bölüm.6.572 kelime
- 43 Kırk Üçüncü Bölüm.1.951 kelime
- 44 Kırk Dördüncü Bölüm.2.532 kelime
- 45 Kırk Beşinci Bölüm.2.706 kelime
- 46 Kırk Altıncı Bölüm.3.097 kelime
- 47 Kırk Yedinci Bölüm.1.443 kelime
- 48 Kırk Sekizinci Bölüm.7.797 kelime
- 49 Kırk Dokuzuncu Bölüm.581 kelime
- 50 Yedinci Kitap—anne ve Oğul — Ellinci Bölüm.1.870 kelime
- 51 Elli Birinci Bölüm.4.775 kelime
- 52 Elli İkinci Bölüm.5.321 kelime
- 53 Elli Üçüncü Bölüm.2.215 kelime
- 54 Elli Dördüncü Bölüm.4.093 kelime
- 55 Elli Beşinci Bölüm.1.056 kelime
- 56 Elli Altıncı Bölüm.3.045 kelime
- 57 Elli Yedinci Bölüm.1.086 kelime
- 58 Sekizinci Kitap—meyve ve Tohum. — Elli Sekizinci Bölüm.2.510 kelime
- 59 Elli Dokuzuncu Bölüm.1.655 kelime
- 60 Altmışıncı Bölüm.1.652 kelime
- 61 Altmış Birinci Bölüm.2.894 kelime
- 62 Altmış İkinci Bölüm.2.214 kelime
- 63 Altmış Üçüncü Bölüm.3.018 kelime
- 64 Altmış Dördüncü Bölüm.2.774 kelime
- 65 Altmış Beşinci Bölüm.2.081 kelime
- 66 Altmış Altıncı Bölüm.1.614 kelime
- 67 Altmış Yedinci Bölüm.1.973 kelime
- 68 Altmış Sekizinci Bölüm.1.664 kelime
- 69 Altmış Dokuzuncu Bölüm.4.029 kelime
- 70 Yetminci Bölüm.988 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
ON BEŞİNCİ BÖLÜM.
“Acele etmeden acele et; hız, ağırdan almayla dengelenmelidir.” — SIR THOMAS BROWNE.
Gördüğümüz gibi Gwendolen, yurtdışında kumarın getirdiği yeni heyecanla vakit geçirmiş ve şansın imparatoriçesi olduğunu hayal etmişti. Son deneyiminden, bu karmaşık dünyada herkes eğlendiği sürece ne yaptığına bakılmadığına dair belli belirsiz bir izlenim edinmişti. Şans ülkesinde hüküm sürmeyi düşünen ve nasıl olursa olsun eğlenmeye kararlı olan, Grapnell & Co. diye gizemli biçimde simgelenen bazı kişilerin ailesinin koşullarında acı verici bir değişikliğe yol açtığını da gördük; Gwendolen eve, kendi isteği dışında, rehin verdiği ve başka birinin rehin bedelini ödeyip geri aldığı kolyeyi yanında getirerek dönmüştü.
Gwendolen İngiltere’ye dönerken Grandcourt onu bulmaya geliyordu; yani kendi tarzında geliyordu: Diplow’dan Leubronn’a, onun orada olduğunu sandığı yere, ekspres trenle acele ederek değil. Rus tanıdıklarının varlığı onu Baden-Baden’da oyalanmaya ve onlarla çeşitli buluşmalar ayarlamaya yöneltmişti; sonunda Leubronn’da olma arzusu yüzünden bu randevuları bozdu. Grandcourt’un tutkuları aralıklı, titrek türdendi; hiçbir zaman güçlü bir alev gibi tutuşmazdı. Ama hayatın büyük bir bölümü güçlü tutkular olmadan sürer: Sayısız kravat özenle bağlanır, yemeklere katılınır, hatta yüce kişilerin sağlığına kadeh kaldıran konuşmalar yapılır; hem de bunların hiçbirinde güçlü bir arzudan doğan coşku yoktur. Bir erkek, yüksek sosyetede iyi bir izlenim bırakabilir; klasiklerden anladığı, bilim üzerine kendine sakladığı görüşleri, siyasete dair güçlü ama bastırılmış bir fikri ve bir İngiliz beyefendisine yakıştırılan bütün duyguları olduğu sanılabilir; üstelik pek az canlılık harcayarak. Aynı az enerjiyle inatçı ya da sebatkâr da olabilir; hatta ansızın öyle dürtüler gösterebilir ki, açıklanamaz göründüklerinden şeytani bir güç taşıdıkları sanılır. Oysa belki de sırları, ruhun ilerleyebileceği düzenli kanalların bulunmamasıdır: Alışkanlığın sağlam, işe yarar kanalları olmazsa doğamız kolayca balçığa ve çamura döner; bir baskı altında da ancak bir fışkırma ya da su birikintisi üretir.
Grandcourt, Gwendolen’in önüne serdiği parlak fırsattan kaçmasına pek de üzülmemişti. Bu davranışın onun için kendine özgü bir çekiciliği vardı. Cardell Chase’deki umursamaz tavrına içerlediği için kaçtığını düşünmek hoşuna gidiyordu; dönüp bakınca o tavrı gerçekten de epey soğuk görünmüştü. Onu nazikçe bir itirafta bulunmanın eşiğine getirip, ardından kendisinden istediğini anlamasını sağladığı rızayı kazanmak için başka fırsatlardan düşünmeden uzaklaşmak, gururlu bir genç kadını öfkelendirecek kadar yeterliydi. Onu dize getirmeye değecek biriyse biraz gururlu olması da doğaldı. Kuşkusuz peşinden gelmesini istiyordu; Grandcourt da zaten bunu yapmaya niyetliydi. Ama tam bir hafta yola çıkmak için hiçbir hazırlık yapmadı, Bayan Harleth’in nereye gittiğini bile sormadı. Bay Lush, zafer duygusuna büyük bir kuşkuyla karışık biçimde kapıldı; çünkü Grandcourt ondan hiç söz etmemiş, bir timsah kadar ifadesiz görünmüştü. Zihninin ağır ağır çalkalanan ihtimallerinden ne çıkacağını kestirmek mümkün değildi. Yine de kararını ertelemek, Grandcourt’un enerjisinin boşa harcanmasına kapı açmıştı.
Diplow’daki konuklar ev sahiplerinden daha meraklıydı. Bayan Harleth’ten neden hâlâ haber çıkmamıştı? Bay Grandcourt’u reddetmiş olması mümkün müydü? Merak duygusu güçlü, orta yaşlı ve canlı bir kadın olan Lady Flora Hollis, Bayan Torrington’la birlikte papaz evine, Offendene’e ve Quetcham’a uğramaya birden heveslendi; böylece hem aynı yerlere iki kez uğramış oldu hem de Arrowpointlerle Bayan Harleth’in eski dostları Baron ve Barones von Langen’le Leubronn’a gittiğini konuştu. Bayan Davilow’la Gascoigne’lerin ilk şaşkınlık ve hayal kırıklığı, Gwendolen’in ortadan kayboluşunun tuhaf ya da gizlenmesi gereken bir şey gibi yorumlanmamasını istemelerine dönüşmüştü. Papaz, evliliğin yalnızca biraz ertelenmiş olabileceği ihtimalini aklından geçirdi; Bayan Davilow, Gwendolen’in kararlı ve acı dolu sözlerini ona anlatmaya cesaret edememişti. Pratik zekâsına rağmen, yaşadıklarının bir bölümü zihninde özdeyişlere ve alıntılara dönüşüp katılaşmıştı. Amaryllis kaçarken saklandığı yerin bilinmesini istemişti; aşkın “dağları aşıp dalgaları geçerek” yolunu bulacağı sözü de buharlı gemiler çağında abartısızca söylenebilirdi. Papaza göre Gwendolen, sağduyulu ama cilveli bir cüretkârlığı olan Amaryllis’ti; mesele, fazla cesaret edip etmediğiydi.
Bayan Harleth’le ilgili haberlerle dönen Lady Flora, bunları sofrada Bay Grandcourt’a anlatıp onu birden heyecanlandırıp heyecanlandıramayacağını denememesi için bir neden görmedi; üstelik onun hayal kırıklığına uğramış bir âşık olduğuna dair bir söylentinin yayıldığını ima etti. Grandcourt sakince ama dikkatle dinledi. Ertesi gün Lush’a, bir hafta içinde Diplow’daki topluluğu dağıtmak için makul bir gerekçe bulmasını emretti; Baltık’a ya da başka bir yere yat gezisine çıkacaktı. Dilediği insanlardan oluşan bir grupla, şartlı tahliyedeki mahkûm gibi Diplow’da kalamazdı. Lush, Grandcourt’un Leubronn’a gideceğini daha açık söylemesine gerek olmadığını anladı; ama Grandcourt ağır ağır ilerleyen bir bilardo topu gibi yolda oyalanabilirdi. Lush’un niyeti, kendini vazgeçilmez kılıp onunla birlikte gitmekti; bunu da başardı. Gwendolen’in ondan tiksinmesi, velinimetini yalnızca eğlendiren bir gerçekti; Lush’u hep yanı başında bulundurmaya da engel olmuyordu.
Grandcourt, Gwendolen Leubronn’dan ayrıldıktan beş gün sonra Czarina’ya işte böyle geldi; orada amcası Sir Hugo Mallinger’ı ailesiyle, Deronda da aralarında olacak şekilde buldu. Yönetimdeki kişiyle onun muhtemel varisinin kendi dertleri—birinin hafif bir gut atağı, ötekinin biraz dikbaşlılığı—onları aynı yere getirdiğinde, bu durum ikisi için de ille de sevindirici olmaz. Sir Hugo yumuşak huylu, hem görüş ayrılıklarına hem kusurlara hoşgörülü bir adamdı. Yine de aile mülklerinin nasıl bölüşüleceği konusundaki kendi görüşünden başka bir görüşe, kilise disiplini ya da oy hakkı söz konusu olsa duyacağından daha çok içerliyordu; varlığı kendisi için rahatsızlık yaratan birinin kusurlarını bağışlamak da daha zordu. Grandcourt hiçbir koşulda onun gönlündeki yeğen olamazdı. Ama Mallinger mülklerinin muhtemel varisi olarak, baronetin hayatındaki başlıca dertlerden birini temsil ediyordu: toprakları miras alacak bir oğlunun olmamasını. Üstelik mülklerin hiçbir bölümünde Sir Hugo’nun hakkı ömür boyu yararlanma hakkından fazlası değildi. Babası Sir Francis’in vasiyetinde akılsızca yaptığı düzenleme yüzünden, az miktarda toprağı olan Diplow bile iki Topping’in eski ve geniş mirasıyla aynı koşullara bağlanmıştı. Gençliğinde nice mevsim yaşayıp avlandığı Diplow’da, ölümünden sonra karısıyla kızlarının yaşayabilmesi gerekirdi.
Yıllar ilerledikçe bu dert doğal olarak daha da büyüdü. Lady Mallinger art arda üç kız doğurduktan sonra sekiz yıl boyunca, kırk yaşını geçmiş olduğu şu güne dek, bir kız çocuğu daha bile doğurmamıştı. Kendisinden neredeyse yirmi yaş büyük olan Sir Hugo ise hayatının öyle bir dönemindeydi ki, akşam yemeklerinden evliliğe kadar çoğu şeyin modaya uygun biçimde ertelendiği bir çağda bile, bir erkeğin umutları yıpranmaya başlar; ta ki ikinci çocuklukla yeniden canlanana kadar.
Aslında bir oğul sahibi olma umudunu yitirmeye başlamıştı. Grandcourt’un mülkler üzerindeki hakkının bu biçimde kesinleşmesi de onun varlığını ve görüntüsünü Sir Hugo için daha da istenmez kılıyordu. Öte yandan bu durum, Sir Hugo’yu aralarındaki ilişkiyi olabildiğince dostça tutmaya yöneltiyordu. Varis hayal kırıklığının yanında büyüyen bir planı düşünmesine yol açmıştı: Diplow’u ileride Lady Mallinger’la kızlarının oturacağı yer olarak güvenceye almak, bu güzel aile mülkünü hayal kırıklığına rağmen kendi çocuklarına saklamak. Yeğeninin huyu ve işleri hakkında bildikleri, Grandcourt’un Diplow arazisindeki muhtemel hakkı ve ona bağlı mütevazı topraklar karşılığında yüklüce bir peşin para alacağı bir anlaşmaya razı olabileceği düşüncesini destekliyordu. Umut edilmeyen oğul sonunda doğarsa para boşa gitmiş, Grandcourt da hiçbir işe yaramadığı ortaya çıkan haklarından vazgeçmesi için ödeme almış olacaktı. Fakat Sir Hugo bu riski sıfır sayıyordu. Son yıllarda maden işletmeleri ve kira sözleşmelerinin satışı sayesinde servetini iyi korumuş, bu harcamayı karşılayabilecek duruma gelmişti.
Grandcourt’la tartışmaktan kaçınmasına özen göstermesini gerektiren bir neden vardı. Yıllar önce Abbey’de iyileştirmeler yaparken arazide engel oluşturan bir ağaç yığınını kestirmek için Grandcourt’un onayına ihtiyaç duymuştu. Yeğeninin tuhaf zihninde kendisine karşı etkin bir düşmanlık olmadığını görünce sevinmişti. O zamandan beri aralarında kusursuz nezaketle ya da yalnızca karşılıklı yarar sağlayan herhangi bir uzlaşmayla bağdaşmayacak ölçüde bir nefret doğuracak hiçbir şey yaşanmamıştı.
Grandcourt ise amcasını gereksiz ve sıkıcı buluyor, Sir Hugo’nun adının genel olarak silineceği gün dünyanın daha iyi bir yer olacağını düşünüyordu. Ama her zaman işe yarar bir aracı olan Lush’tan, baronetin Diplow’la ilgili niyetlerini öğrenmişti; aklında para seçeneğinin bulunmasından memnundu. Bunu kabul etmeyi hiç olası görmese bile, Sir Hugo’nun arzusunu geri çevirebilecek olması güç duygusunu okşuyordu. Sözü edilen anlaşma, Diplow’u bir yıllığına kiralama isteğinin nedenlerinden biri olmuştu. Sir Hugo bunu vermekten pek hoşlanmamıştı; çünkü çevredeki mükemmel av sahaları Grandcourt’un gelecekteki mülkiyet hakkından vazgeçmemesine yol açabilirdi. İki mülkü olan birinin, bunlardan birinde av daha kötü olduğu için, avın daha iyi olduğu üçüncü bir mülk istemesi doğaldı. Ayrıca Lush, Sir Hugo’ya Grandcourt’un Miss Arrowpoint’le evlenip onu kendine eş yapma ihtimalinden söz etmişti; böyle bir durumda peşin para ona daha az çekici gelebilirdi. Bu yüzden, Leubronn’daki beklenmedik karşılaşmada baronet Diplow’da işlerin nasıl gittiğini merak ediyor, yeğenine olabildiğince nazik davranmaya kararlı bulunuyor ve Lush’la baş başa konuşmayı dört gözle bekliyordu.
Deronda ile Grandcourt arasında, koşulları henüz açıklanmamış, daha silik ama kendine özgü bir ilişki vardı. Ne var ki Grandcourt’un gelişinden bir saat sonra, ilk kez aynı yemek masasında buluştuklarında, taraflardan hiçbiri içinde bastırılmış bir hıncın belirtisini göstermedi. Lady Mallinger olmadan terasta bir araya gelen dört bey daha sonra birlikte odalarda gezinmeye koyuldular. Büyük salona girerken Sir Hugo şöyle dedi:
“Baden’de çok oynadınız mı, Grandcourt?”
“Hayır; seyrettim, orada birkaç Rus’la biraz bahse girdim.”
“Şansınız yaver gitti mi?”
“Ne kazanmıştım, Lush?”
“Yaklaşık iki yüzle ayrıldınız,” dedi Lush.
“Öyleyse buraya oyun için gelmediniz?” dedi Sir Hugo.
“Hayır; artık oyun umurumda değil. Kahrolası bir gerilim,” dedi Grandcourt. Elmas yüzüğü ve tavrıyla, bıyığıyla hafifçe oynayarak ilerlerken, yeni bir milordla ilgilenen allıklı yabancıların bakışlarını hayli üzerine çekiyordu.
“Doğrusu, sevgili dostum, senin yerine eğlence üretecek bir değirmen icat etmeli biri,” dedi Sir Hugo, “Tatarların namazlarını kıldıran makineler gibi. Ama sana katılıyorum; ben de oyunu hiç sevmedim. Tekdüze; beyni düğüm düğüm ediyor. Şimdi seyretmek bile beni bitiriyor. Galiba insan kötü havada zehirleniyor. Burada on dakikadan fazla kalmam. Peki, kumar güzeli nerede, Deronda? Onu son zamanlarda gördün mü?”
“Gitti,” dedi Deronda kısa keserek.
“Olağanüstü güzel bir kız, tam bir Diana,” dedi Sir Hugo yeniden Grandcourt’a dönerek. “Onu görmek için biraz yorulmaya değer doğrusu. Kazanırken gördüm; sanki sonucu önceden biliyormuş gibi sakince karşıladı. Aynı gün Deronda onu fırtına gibi kaybederken görmüş; kız da bunu büyük bir cesaretle karşılamış. Galiba elinde avucunda ne varsa kaybetti ya da zamanında duracak kadar akıllı davrandı. Gittiğini nereden biliyorsun?”
“Şey, ziyaretçi listesinden...” dedi Deronda, belli belirsiz omuz silkerek. “Vandernoodt, adının Harleth olduğunu ve Baron ile Barones von Langen’le birlikte bulunduğunu söyledi. Listede Miss Harleth’in artık burada olmadığını gördüm.”
Lush bu sözlerden yalnızca Gwendolen’in kumar oynadığını çıkardı. Listeye zaten bakmış, Gwendolen’in gittiğini öğrenmişti; ancak Grandcourt sormadan bu bilgiyi onun önüne koymaya niyeti yoktu. Aradığı kişinin er ya da geç bir yerde karşısına çıkacağına inanmayı yeterli bulduğundan soru da sormamıştı.
Ama Grandcourt artık hayli ilginç bir şey duymuştu; Miss Harleth’le ilgili tek bir sözü bile kaçırmamıştı. Bir an duraksadıktan sonra Deronda’ya sordu:
“Şu insanları, Langen’leri tanıyor musunuz?”
“Miss Harleth gittikten sonra onlarla biraz konuştum. Daha önce haklarında hiçbir şey bilmiyordum.”
“Nereye gittiğini biliyor musunuz?”
“Evine gitti,” dedi Deronda, daha fazla konuşmak istemiyormuş gibi soğukça. Sonra yeni bir dürtüyle Grandcourt’a belirgin biçimde dönüp baktı ve ekledi: “Ama belki siz onu tanıyorsunuzdur. Evi Diplow’dan pek uzak değil: Winchester yakınındaki Offendene.”
Solunda duran Grandcourt’a dosdoğru dönüp bakan Deronda, mizaç karşıtlıklarını resmetmeyi seven eski ressamlara konu olabilirdi. Yüzündeki dingin yoğunluk ve renk zenginliği, ansızın ona bakıldığında insanı şaşırtıyordu; sık sık da sanki az önce konuşmuş gibi görünmesine yol açıyordu. Bu yüzden hizmetkârlarla görevliler, ağzını açmamışken bile kendiliğinden, “Ne dediniz efendim?” diye sorarlardı. Grandcourt, kendisinden yalnızca konuşması istenmişken Deronda’nın dönüp ona bakmasına öfkelendi; bunu yalnızca göz kapaklarındaki hafif bir kıpırtıyla belli etti. Ama alışılmış ağır konuşmasıyla, “Evet, onu tanıyorum,” diye yanıtladı. Omzunu Deronda’ya dönük tutup kumar oynayanları seyretmek için durdu.
Üçü biraz ilerlerken Sir Hugo, Lush’a, “Peki ya o kız?” diye sordu. “Offendene’e yeni gelmiş olmalı. Dul leydi öldükten sonra yaşlı Blenny orada oturuyordu.”
“Biraz fazla gelmiş,” dedi Lush alçak ve imalı bir sesle; Sir Hugo’ya durumun ne olduğunu söylemekten hoşnuttu.
“Nasıl yani?” dedi baronet. Hep birlikte salondan çıkıp havadar bir gezinti yerine geçtiler.
“Onunla evlenmenin eşiğindeydi,” diye sürdürdü Lush. “Ama umarım artık bu iş yatmıştır. Pennicote’ta din adamı olan Gascoigne’in yeğeni. Annesi, kız çocuklarıyla dolu dul bir kadın. Bu kızın hiçbir şeyi olmayacak; barut gibi tehlikeli. Böyle bir evlilik aptallık olur. Ama ona karşı bir kapris geliştirdi; ertesi gün uğrayacağını söylemişken haber vermeden buraya kaçtı. Doğrusu, onun peşinden buraya geldi; ama pek acele etmedi. İkisinin de kaprisleri yüzünden yeniden bir araya gelmeleri pek olası değil. Tabii varis kızla evlenme fırsatını kaçırdı.”
Grandcourt yanlarına gelip, “Ne berbat bir kovuk burası! Baden’dekinden de beter. Otele dönüyorum,” dedi.
Sir Hugo ile Deronda yalnız kalınca baronet söze başladı:
“Hoş bir hikâye doğrusu. O kızda bir şey var. Peşinden koşmaya değer olmalı; beklenmedik bir yanı var. Sahneye çıkışı, evlilik olsun ya da olmasın, Diplow’u alma şansımı artırdı bence.”
“Öyle bir evliliğin gerçekleşmemesini umarım,” dedi Deronda tiksintiyle.
“Ne! Yüce kırbacın etkisinde kaldın mı biraz?” dedi Sir Hugo, kısa görüşüne yardımcı olsun diye gözlüğünü takıp arkadaşına bakarak. “Peşinden koşmaya mı niyetlisin?”
“Tam tersine,” dedi Deronda, “ondan kaçmaya daha yatkın olduğumu söyleyebilirim.”
“Canım, Grandcourt’un önüne kolayca geçersin. Onun gibi canlı ruhlu bir kız, ikiniz arasında sana daha iyi bir eş gözüyle bakar,” dedi Sir Hugo. İmkânsız öğütleri şakaya vurarak Deronda’nın sabrını sık sık sınardı. (Şakalardaki zevk ayrılığı, sevgiyi büyük bir sınava sokar.)
“İyi bir eş adayı olmak için soy sop ve toprak sahibi olmak gerekiyor sanırım,” dedi Deronda soğukça.
“En iyi at, soya sopaya rağmen yarışı kazanır, delikanlı. Napolyon’un sözünü hatırlarsın: ‘Ben bir atanın kendisiyim.’” Sir Hugo, doğuştan gelen soyluluğu alışkanlıkla küçümserdi; tıpkı iyi bir akşam yemeğinden sonra hayatın nimetlerinin olağanüstü bir eşitlikle dağıtıldığını söyleyenler gibi.
“Ata olmak istediğimden emin değilim,” dedi Deronda. “Bana pek özgün bir başlangıç gibi gelmiyor.”
“Öyleyse güzel kumarbazın peşinden koşmayacaksın?” dedi Sir Hugo, gözlüğünü indirerek.
“Kesinlikle hayır.”
Bu yanıt bütünüyle içtendi; yine de başka koşullarda bu kızın onda uyandırdığı ilgiye kapılıp onu daha yakından tanımaya çalışacağını düşünmüştü Deronda. Ama kendi yaşamöyküsü onu başka yöne daha güçlü biçimde eğmişti. Kendini hiçbir bakımdan özgür hissetmiyordu.
Bölüm etkileşimi
