Daniel Deronda kitap kapağı

68. bölüm / 70

Altmış Sekizinci Bölüm.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 70Şu an: Altmış Sekizinci Bölüm.
  1. 1 Birinci Kitap—şımartılmış Çocuk. — Birinci Bölüm.2.251 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm.1.803 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm.4.601 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm.1.186 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm.2.528 kelime
  6. 6 Altıncı Bölüm.3.611 kelime
  7. 7 Yedinci Bölüm.5.025 kelime
  8. 8 Sekizinci Bölüm.1.697 kelime
  9. 9 Dokuzuncu Bölüm.2.436 kelime
  10. 10 Onuncu Bölüm.2.513 kelime
  11. 11 İkinci Kitap—akarsuların Buluşması — On Birinci Bölüm.3.829 kelime
  12. 12 On İkinci Bölüm.1.340 kelime
  13. 13 On Üçüncü Bölüm.4.042 kelime
  14. 14 Ondördüncü Bölüm.2.955 kelime
  15. 15 On Beşinci Bölüm.2.156 kelime
  16. 16 On Altıncı Bölüm.5.940 kelime
  17. 17 On Yedinci Bölüm.3.024 kelime
  18. 18 On Sekizinci Bölüm.1.667 kelime
  19. 19 Üçüncü Kitap—seçim Yapan Genç Kadınlar — On Dokuzuncu Bölüm974 kelime
  20. 20 Yirminci Bölüm5.369 kelime
  21. 21 Yirmi Birinci Bölüm.2.732 kelime
  22. 22 Yirmi İkinci Bölüm.3.566 kelime
  23. 23 Yirmi Üçüncü Bölüm.4.343 kelime
  24. 24 Yirmi Dördüncü Bölüm.3.049 kelime
  25. 25 Yirmi Beşinci Bölüm.2.662 kelime
  26. 26 Yirmi Altıncı Bölüm1.944 kelime
  27. 27 Yirmi Yedinci Bölüm.2.646 kelime
  28. 28 Dördüncü Kitap—gwendolen İstediğini Elde Ediyor. — Yirmi Sekizinci Bölüm.4.464 kelime
  29. 29 Yirmi Dokuzuncu Bölüm.3.354 kelime
  30. 30 Otuzuncu Bölüm.4.041 kelime
  31. 31 Otuz Birinci Bölüm.1.988 kelime
  32. 32 Otuz İkinci Bölüm.5.749 kelime
  33. 33 Otuz Üçüncü Bölüm.3.983 kelime
  34. 34 Otuz Dördüncü Bölüm.1.892 kelime
  35. 35 Beşinci Kitap—mordecaı. — Otuz Beşinci Bölüm.8.024 kelime
  36. 36 Otuz Altıncı Bölüm.6.525 kelime
  37. 37 Otuz Yedinci Bölüm.4.269 kelime
  38. 38 Otuz Sekizinci Bölüm.2.750 kelime
  39. 39 Otuz Dokuzuncu Bölüm.2.596 kelime
  40. 40 Kırkıncı Bölüm.4.336 kelime
  41. 41 Altıncı Kitap—açığa Çıkanlar — Kırk Birinci Bölüm.2.045 kelime
  42. 42 Kırk İkinci Bölüm.6.572 kelime
  43. 43 Kırk Üçüncü Bölüm.1.951 kelime
  44. 44 Kırk Dördüncü Bölüm.2.532 kelime
  45. 45 Kırk Beşinci Bölüm.2.706 kelime
  46. 46 Kırk Altıncı Bölüm.3.097 kelime
  47. 47 Kırk Yedinci Bölüm.1.443 kelime
  48. 48 Kırk Sekizinci Bölüm.7.797 kelime
  49. 49 Kırk Dokuzuncu Bölüm.581 kelime
  50. 50 Yedinci Kitap—anne ve Oğul — Ellinci Bölüm.1.870 kelime
  51. 51 Elli Birinci Bölüm.4.775 kelime
  52. 52 Elli İkinci Bölüm.5.321 kelime
  53. 53 Elli Üçüncü Bölüm.2.215 kelime
  54. 54 Elli Dördüncü Bölüm.4.093 kelime
  55. 55 Elli Beşinci Bölüm.1.056 kelime
  56. 56 Elli Altıncı Bölüm.3.045 kelime
  57. 57 Elli Yedinci Bölüm.1.086 kelime
  58. 58 Sekizinci Kitap—meyve ve Tohum. — Elli Sekizinci Bölüm.2.510 kelime
  59. 59 Elli Dokuzuncu Bölüm.1.655 kelime
  60. 60 Altmışıncı Bölüm.1.652 kelime
  61. 61 Altmış Birinci Bölüm.2.894 kelime
  62. 62 Altmış İkinci Bölüm.2.214 kelime
  63. 63 Altmış Üçüncü Bölüm.3.018 kelime
  64. 64 Altmış Dördüncü Bölüm.2.774 kelime
  65. 65 Altmış Beşinci Bölüm.2.081 kelime
  66. 66 Altmış Altıncı Bölüm.1.614 kelime
  67. 67 Altmış Yedinci Bölüm.1.973 kelime
  68. 68 Altmış Sekizinci Bölüm.1.664 kelime · Okuduğun bölüm
  69. 69 Altmış Dokuzuncu Bölüm.4.029 kelime
  70. 70 Yetminci Bölüm.988 kelime

ALTMIŞ SEKİZİNCİ BÖLÜM.
“Bütün düşünceler, bütün tutkular, bütün hazlar,

Ölümlü bedenimizi harekete geçiren ne varsa,

Hepsi Aşk’ın hizmetkârıdır,

Kutsal ateşini besler.”

—COLERIDGE

Deronda’nın aşkını itiraf etme arzusu, Hans’ın Mirah’nın kıskançlıktan kurtarılması gerektiğini söylemesiyle daha fazla kamçılanamazdı. Ezra’yı bir sonraki ziyaretinde, Mirah’yla yalnız konuşma fırsatını kararlılıkla kullanmaya, hatta bunu istemeye karar vermişti. Mirah aşkına karşılık verirse, başka bütün sonuçlarla yüzleşecek cesareti vardı. Nişanlısı olarak, babasıyla ileride yaşayabileceği güçlüklerde onu korumaya yarayacak bir yetki kazanacaktı. Deronda, Lapidoth’un giderek huzursuzlaştığını ya da gözüne girmekten vazgeçtiğini fark etmemişti; ama ileride bir mücadele, bir düş kırıklığı ya da dayanılmaz ölçüde artacak bir ev içi huzursuzluk çıkacağından ve Ezra’yla Mirah’yı çaresiz kurbanlar olmaktan kurtarması gerekeceğinden kaygılanıyordu.

Babasının aklından neler geçtiğini bilseydi, kaygıları daha da artardı. Ezra’ya küçük bir eziyet olan o huzursuzluk, o dağınık dikkat, Lapidoth için katlanılması zor bir kısıtlamaya boyun eğmekten ibaretti; bunu ancak bir gün özgürlüğünü güvenceye almanın yolu olarak görerek çekilebilir buluyordu. Önce, Deronda’dan yüklüce para koparmak için bir fırsat çıkması gibi gerçekten iyi bir fırsatı beklemeye niyetlendi; ama bir yandan da merakla etrafı kolaçan ediyor, Mirah’nın parasını ve anahtarlarını nereye koyduğunu anlamaya çalışıyordu. Her işinin arasından kendini gösteren, başka her uğraşını da ağlarına düşüren kesintisiz bir hayal örgüsü kuran o buyurgan kumar tutkusu, eline geçirmeye değer bir miktar para bulabilseydi, dar bir amaçla dizginlenmeye pek gelmezdi. Ama Mirah, pratik zekâsı ve açık görüşlülüğüyle, Ezra’ya verdiği sözü boşa çıkaracak her türlü duruma karşı önlem almış; hemen gereksinim duyduğu para dışında bütün parasını Bayan Meyrick’e emanet etmişti. Lapidoth da bir akıl hastanesinde her şeyin elinden alınmasına karşı güvenceye bağlanması gibi, can sıkıcı ölçüde eksiksiz bir iaşenin içinde buluyordu kendini. Mirah’nın yazı masasını ya da çekmecelerinden birini açıp bulduğu banknotları cebine atmak, onun gözünde yüz kızartıcı olmayan türden bir ev içi el koyma sayılırdı. İnsanların başkasının malında kendilerine tanıdıkları serbestliğin sınırları çoğu kez incelikle çizilir; hatta yasanın el uzatmaya başladığı sınırın ötesinde bile. Kaşıkların maden hisselerinden daha güvenli bir yatırım olmasının nedeni budur. Lapidoth, kızı tarafından gerçekten haksızlığa uğratıldığını düşünüyor, elmalı tartından aldığı gibi öteki kazançlarından da istediğini alması gerektiğine inanıyordu. Yine de boyun eğdi; onu en çok ayartan düşüncesizlik Mirah’ya diretmek değil, Deronda’ya bir çeşit ricada bulunmaktı. Satacak başka şeyi olmayan kurnaz insanlar, yokluklarına çoğu zaman iyi bir fiyat biçebilirler. Çare bulmakta zorlanması, Lapidoth’a ailesinin onsuz daha mutlu olacağını ve Deronda’nın ondan kurtulmak uğruna yüklüce bir para vermeye razı olacağını düşündürdü. Ama ne kadar alıştırmış olursa olsun kendini pervasızlığa, Lapidoth Ezra’nın heybetli dostundan hâlâ biraz çekiniyor ve niyetini belirsiz bir geleceğe erteliyordu.

Deronda, içi sevinçle dolu, bu sevinç yüzüne ve konuşmasına ister istemez yansıyarak o gün geldiğinde Lapidoth, hoşnutsuzluk ve özlem içinde bir dönüm noktasındaydı; zihni özgür kalmanın yollarını tasarlıyor, Deronda’nın yeni yumuşaklığı da onu bu tasarılara cesaretlendiriyordu. Bu dalgınlık sonunda öyle güçlendi ki, olup bitenlere ilgi gösteriyormuş gibi yapmasını ve anlamadığı okumalar sırasında bile oturmayı sürdürmesini engelledi. Bir süre oturduktan sonra sigara içip meydanda dolaşmak üzere dışarı çıktı; iki dost da rahatladı. Mirah evde değildi ama Deronda ayrılmadan dönmesi bekleniyordu. Deronda’nın gözleri gizli bir beklentiyle parlıyordu: Onu yeniden gördüğünde, daha önce gözlerinin seçemediği, kendisine yönelik tatlı bir karşılık göreceğini düşünüyordu. Ezra’ya karşı tavrında şakacı bir şefkat de vardı.

“Bu küçük oda sana dar geliyor, Ezra,” dedi, okumasını yarıda keserek. “Burada bazen bir hafta süren sıcaklar, insanın büyük odaların gölgeli serinliğinde oturduğu Cenova’dakinden beter. Artık daha iyi bir evde yaşamalısın. Güçlü olan taraf ben olduğuma göre, senin için ne istersem onu yapacağım.” Ezra’ya gülümsedi. Ezra şöyle dedi:

“Nefes almak dışında hiçbir şeyden yoksun değilim. Ama çevresi geniş, yeşil kırlarla sarılmış bir sarayda yaşayabilecek sen, burayı dar bir hapishane gibi görüyorsun. Yine de sana ‘Git’ diyemem.”

“Ah, sen buradayken kırlar sürgün yeri olurdu,” dedi Deronda. Ayağa kalkıp, uzun uzun yürümeye elvermeyen çift odada dolaşırken mendilini kocaman bir yelpaze gibi sallıyordu. “Burası benim için dünyanın en mutlu odası. Hem bir gün oraya gitmeye hazırlanıyorken kendimi Doğu’da düşleyebilirim. Yalnız, orada boyunbağı da ağır yüzük de takmayacağım,” diye vurgulayarak bitirdi; durup bu fazlalıkları çıkardı ve kitaplarla kâğıtlarla dolu masanın Ezra’nın önünde durduğu yerde, Ezra’nın arkasındaki küçük masaya bıraktı.

“Eve döndüğümden beri o unutulmaz yüzüğümü takıyorum,” diye devam etti yeniden yerine otururken. “Ama öyle bir Sibarit’im ki, bir işle uğraşırken onu sürekli yük sayıp çıkarıyorum. Romalıların yazlık yüzükleri olmasının nedenini anlıyorum—tabii gerçekten varsa. İşte şimdi daha rahat çalışırım.”

Çok geçmeden yeniden işlerine daldılar. Deronda, Ezra’nın düzeltmeleri ve açıklamaları eşliğinde hahamların İbranice bir metnini okuyordu. Lapidoth içeri girip arka tarafta bir yere oturduğunda pek aldırmadılar.

Lapidoth’un dolaşan gözleri, koyu maun parçanın üzerine bırakılmış, ışıldayan yüzüğe hemen takıldı. Dolaşırken aklı, yurt dışında kendisi için açılacak kazançlı bir fırsat kurmacasıyla meşguldü; bunun için yalnızca hazır para gerekiyordu. Bu fırsatı Deronda’ya baş başayken anlatırsa, Deronda hemen gereken miktarı sorabilirdi. Lapidoth’un tahmininde en çok tartışmaya açık bulduğu nokta da buydu: Fazla isterse tehlike, az isterse sonradan pişmanlık vardı. Kendi isteğinin sınırı yoktu; Deronda’nın ne kadar vermeye razı olacağı konusunda ise hiçbir fikri yoktu. Ama belirsiz kalan bir para gelişine hazırlık olsun diye bu havada koşulları düşünürken, Deronda’nın parmağındayken kıskançlıkla bakmaya alıştığı yüzük birden gözünün önünde, kolayca alınabilecek kadar yakında parladı. Değeri, niyetinin gidip geldiği hayalî miktarların en küçüğünden bile azdı; ama bu, karşısında duran somut bir şeydi. Arzusu hemen, yüzüğü sessizce cebine atıp çekip giderse bugünkü kısıtlamalardan zahmetsizce ve tehlikesizce kurtulabileceği düşüncesine sıçradı—henüz bir niyete dönüşmemişti. Deronda’nın, onun resmî izni alınmadan kullanılabilecek her türlü malı, kendi çocuklarının malıyla bir tutulabilirdi; çünkü çocuklarının babası, böyle bir şeyi aldığı için asla yargılanmazdı. Bu düşünceler öyle hızlı birbirini izledi ki, Lapidoth’un gözünde tek bir resim gibi belirdi. Daha önce hiç hırsızlık etmemişti; ama hırsızlık, insanların yasayla cezalandırıldığı bir el koyma biçimiydi. Kendisine çok daha ağır bir armağan vermeye razı olacak, neredeyse akrabası sayılan birinden bu yüzüğü almak hırsızlık kapsamına girmezdi. Yine de, Lapidoth yeterince çabuk davranıp isteyebilirse, büyük armağanı yeğlemek daha doğruydu. Yüzüğü almayı tekrar tekrar aklına getiren düşünce, içinden çalan bir ezgi gibi sürüp gitti, sonra reddedilmiş bir fikre dönüştü. Lapidoth, aşağı inip Deronda’nın ayrılacağı anı kollamaya karar vererek dayanılmaz özlemini yatıştırdı; o zaman yürüyüşüne katılmak için izin isteyecek ve tasarladığı işi cesaretle yapacaktı. Ayağa kalkıp pencereden dışarı bakarken, gözü önünde uzananı görüyordu: yüzüğün bulunduğu masanın yanındaki kapıya kadar yürümesi gereken kısa yolu. Aşağı inmeye kararlıydı; ama kararında belirgin bir değişiklik olmadan, daha çok arzunun baskısıyla, bir ayyaşın susuzluğu gibi, masanın yanından geçerken parmakları sessizce yüzüğe dokundu ve yüzük elindeyken kendini koridorda buldu. Sonra şapkasını takıp evden çıktı. Yeniden çocuklarının sırtına yük olma ihtimali belirsiz bir uzaklığa çekildi; meydanın dışına çıkmadan, acele duygusu yüzüğü satıp bir gemiye binme düşüncesine odaklandı.

Deronda ile Ezra onun çıktığını ancak fark etmişlerdi; hepsi bu. Ama biraz sonra Mirah geldi ve gerçekten dikkatlerini dağıttı. Şapkasını çıkarmamıştı. Deronda ayağa kalkıp elini sıkmak için ona yaklaşınca, kendisi de nedenini anlayamadığı ve bundan rahatsız olduğu bir şaşkınlıkla şöyle dedi:

“Yalnızca Ezra’nın yeni ilacını alıp almadığını görmeye geldim. Bir şey almak için hemen Bayan Meyrick’e gitmem gerekiyor.”

“Lütfen sizinle yürümeme izin verin,” dedi Deronda telaşla. “Ezra’yı daha fazla yormamalıyım; hem beynim eriyor. Bayan Meyrick’e gitmek istiyorum. Sizinle gelebilir miyim?”

“Ah, evet,” dedi Mirah; daha da kızararak, Deronda’da yeni bir şeyler olduğuna dair belirsiz bir hisse kapılmıştı. Ezra’nın ilacını doldurmak için arkasını döndü. Bu sırada Ezra başını geriye atmış, gözlerini kapamıştı; okuma sürerken zihnini dolduran düşüncelerden kendini kurtaramıyordu. Deronda bir an yalnızca yürüyüşü düşünerek ayakta kaldı. Mirah dönüp ilacı getirince boyunbağını çıkardığını birden hatırladı ve “Lütfen bu pejmürde hâlimi bağışlayın—bunu görmenizi istememiştim,” diyerek küçük masaya gitti, boyunbağını aldı ve şaşkınlıkla haykırdı: “Aman Tanrım, yüzüğüm nerede?” Ardından yerleri aramaya koyuldu.

Ezra sandalyesinin kenarından dışarı baktı. Mirah, düşünce kadar hızlı davranıp Deronda’nın aradığı yere gitti ve “Onu bir yere mi bıraktınız?” diye sordu.

“Evet,” dedi Deronda; yüzüğün düşüp alacalı halının gölgelerinde görünmez hâlde kaldığı açıklamasından başka bir olasılık aklına gelmemişti. Yakındaki küçük eşyaları oynatıyor, akla gelebilecek ve gelmeyecek her yeri eliyle ve gözüyle arıyordu.

Ama Mirah’nın aklına başka bir açıklama gelmiş, yanaklarının rengi solmuştu. Ezra’nın kulağına eğilip fısıldadı: “Babam burada mıydı?” Ezra başıyla karşılık verdi; göz göze geldiklerinde bakışlarında korkunç bir anlayış vardı. Mirah, Deronda’nın hâlâ umutsuzca gözlerini yere diktiği yere koştu. İnsan bazen boşuna aradığı bir yeri yeniden tararken böyle davranır. “Bulamadınız mı?” diye aceleyle sordu.

Deronda, Mirah’nın korkulu bakışlarıyla karşılaşınca hemen telaşlandı ve “Belki de cebime koymuşumdur,” diye yanıtlayıp cebinde arıyormuş gibi yaptı.

Mirah onu izledi ve “Orada yok, değil mi? Yüzüğü masaya koymuştunuz,” dedi. Sesi öyle nüfuz ediciydi ki Deronda’nın yüzüğü cebinde bulmuş gibi yapmasına izin vermiyordu. Hemen odadan fırladı. Deronda peşinden gitti. Mirah aşağıdaki oturma odasına inip babasını aradı; yatak odasının kapısını açıp orada mı diye baktı; şapkasını her zamanki gibi astığı yere göz attı. Sonra ellerini sımsıkı kenetleyip dudakları solgun, umutsuzca pencereden dışarı bakarak olduğu yerde döndü. Ardından, beyaz kesilmiş yüzüyle konuşmaya cesaret edemediği Deronda’ya baktı. Tek kelime edemeden ona bakıyordu; bakışı, onun yanında hissettiği aşağılanmayı sessizce kabul edişi gibiydi. Deronda ise kenetlenmiş ellerini iki elinin arasına alıp tapınmaya varan bir saygıyla şöyle dedi:

“Mirah, onun senin olduğu kadar benim de babam olduğunu düşünmeme izin ver—hiçbir kederimiz, utancımız ya da sevincimiz ayrı olmasın. Başka bir kadının en parlak sevincini paylaşmaktansa senin kederini kendi kederim saymayı yeğlerim. Beni geri çevirmeyeceğini söyle; her şeyi seninle paylaşmama izin vereceğini söyle. Karım olacağına söz ver—şimdi söyle. Uzun zamandır kuşku içindeydim; aşkımı uzun süre gizlemek zorunda kaldım. Şimdi ve her zaman, seni bütün yüreğimle sevdiğimi sana kanıtlayabileceğimi söyle.”

Mirah’daki değişim yavaş yavaş olmuştu. Kederden bir anda çıkıp, Deronda’nın bu acı ve utanç anında bir erkeğin kadına sunabileceği en büyük değeri ona verdiğini bütünüyle kavramamıştı. İlk sözleri, ilk ses tonuyla yalnızca ağırbaşlı bir teselli hissetmiş; Deronda’nın bu iyiliğini Ezra’ya duyduğu sevgiye yormuştu. Ama zamanla, hiç ummadığı bu iyiliğin coşkulu güvencesi bütün varlığını kapladı. Deronda ona doğru eğilince yüzü onun yüzüne karşı ışıldadı. Yine de yoğun bir ciddiyetle gözlerini kaldırdı; tıpkı onun kendisini “en iyisine layık” bulduğunu ilk kez öğrendiğinde, buna dinî bir şükranla karşılık verdiği zamanki gibi. Deronda sözünü bitirince hiçbir şey söyleyemedi; yalnızca dudaklarını onun dudaklarına kaldırıp hafifçe öptü, sanki en yalın “evet” buydu. Sonra öylece durup birbirlerine baktılar; Deronda onun ellerini iki elinin arasında tutuyordu. Kıpırdayamayacak kadar mutluydular. Yeni duygularında öylesine bütünüyle buluşmuşlardı ki, her türlü işaret onları daha da uzaklaştıracakmış gibi gelirdi. Sonunda Mirah fısıldadı: “Gidip Ezra’yı teselli edelim.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…