Daniel Deronda kitap kapağı

10. bölüm / 70

Onuncu Bölüm.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 70Şu an: Onuncu Bölüm.
  1. 1 Birinci Kitap—şımartılmış Çocuk. — Birinci Bölüm.2.251 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm.1.803 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm.4.601 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm.1.186 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm.2.528 kelime
  6. 6 Altıncı Bölüm.3.611 kelime
  7. 7 Yedinci Bölüm.5.025 kelime
  8. 8 Sekizinci Bölüm.1.697 kelime
  9. 9 Dokuzuncu Bölüm.2.436 kelime
  10. 10 Onuncu Bölüm.2.513 kelime · Okuduğun bölüm
  11. 11 İkinci Kitap—akarsuların Buluşması — On Birinci Bölüm.3.829 kelime
  12. 12 On İkinci Bölüm.1.340 kelime
  13. 13 On Üçüncü Bölüm.4.042 kelime
  14. 14 Ondördüncü Bölüm.2.955 kelime
  15. 15 On Beşinci Bölüm.2.156 kelime
  16. 16 On Altıncı Bölüm.5.940 kelime
  17. 17 On Yedinci Bölüm.3.024 kelime
  18. 18 On Sekizinci Bölüm.1.667 kelime
  19. 19 Üçüncü Kitap—seçim Yapan Genç Kadınlar — On Dokuzuncu Bölüm974 kelime
  20. 20 Yirminci Bölüm5.369 kelime
  21. 21 Yirmi Birinci Bölüm.2.732 kelime
  22. 22 Yirmi İkinci Bölüm.3.566 kelime
  23. 23 Yirmi Üçüncü Bölüm.4.343 kelime
  24. 24 Yirmi Dördüncü Bölüm.3.049 kelime
  25. 25 Yirmi Beşinci Bölüm.2.662 kelime
  26. 26 Yirmi Altıncı Bölüm1.944 kelime
  27. 27 Yirmi Yedinci Bölüm.2.646 kelime
  28. 28 Dördüncü Kitap—gwendolen İstediğini Elde Ediyor. — Yirmi Sekizinci Bölüm.4.464 kelime
  29. 29 Yirmi Dokuzuncu Bölüm.3.354 kelime
  30. 30 Otuzuncu Bölüm.4.041 kelime
  31. 31 Otuz Birinci Bölüm.1.988 kelime
  32. 32 Otuz İkinci Bölüm.5.749 kelime
  33. 33 Otuz Üçüncü Bölüm.3.983 kelime
  34. 34 Otuz Dördüncü Bölüm.1.892 kelime
  35. 35 Beşinci Kitap—mordecaı. — Otuz Beşinci Bölüm.8.024 kelime
  36. 36 Otuz Altıncı Bölüm.6.525 kelime
  37. 37 Otuz Yedinci Bölüm.4.269 kelime
  38. 38 Otuz Sekizinci Bölüm.2.750 kelime
  39. 39 Otuz Dokuzuncu Bölüm.2.596 kelime
  40. 40 Kırkıncı Bölüm.4.336 kelime
  41. 41 Altıncı Kitap—açığa Çıkanlar — Kırk Birinci Bölüm.2.045 kelime
  42. 42 Kırk İkinci Bölüm.6.572 kelime
  43. 43 Kırk Üçüncü Bölüm.1.951 kelime
  44. 44 Kırk Dördüncü Bölüm.2.532 kelime
  45. 45 Kırk Beşinci Bölüm.2.706 kelime
  46. 46 Kırk Altıncı Bölüm.3.097 kelime
  47. 47 Kırk Yedinci Bölüm.1.443 kelime
  48. 48 Kırk Sekizinci Bölüm.7.797 kelime
  49. 49 Kırk Dokuzuncu Bölüm.581 kelime
  50. 50 Yedinci Kitap—anne ve Oğul — Ellinci Bölüm.1.870 kelime
  51. 51 Elli Birinci Bölüm.4.775 kelime
  52. 52 Elli İkinci Bölüm.5.321 kelime
  53. 53 Elli Üçüncü Bölüm.2.215 kelime
  54. 54 Elli Dördüncü Bölüm.4.093 kelime
  55. 55 Elli Beşinci Bölüm.1.056 kelime
  56. 56 Elli Altıncı Bölüm.3.045 kelime
  57. 57 Elli Yedinci Bölüm.1.086 kelime
  58. 58 Sekizinci Kitap—meyve ve Tohum. — Elli Sekizinci Bölüm.2.510 kelime
  59. 59 Elli Dokuzuncu Bölüm.1.655 kelime
  60. 60 Altmışıncı Bölüm.1.652 kelime
  61. 61 Altmış Birinci Bölüm.2.894 kelime
  62. 62 Altmış İkinci Bölüm.2.214 kelime
  63. 63 Altmış Üçüncü Bölüm.3.018 kelime
  64. 64 Altmış Dördüncü Bölüm.2.774 kelime
  65. 65 Altmış Beşinci Bölüm.2.081 kelime
  66. 66 Altmış Altıncı Bölüm.1.614 kelime
  67. 67 Altmış Yedinci Bölüm.1.973 kelime
  68. 68 Altmış Sekizinci Bölüm.1.664 kelime
  69. 69 Altmış Dokuzuncu Bölüm.4.029 kelime
  70. 70 Yetminci Bölüm.988 kelime

ONUNCU BÖLÜM.
Birinci Beyefendi.

Kadın nasıl olmalı? Efendim, evlenme çağındaki

Erkeklerin zevkine danışın. Bu gezegenin demir,

Pamuk, yün ya da kimyasallardan oluşan serveti;

Becerimizle biçim verdiğimiz bütün madde,

Talebe uygun biçimlerde işlenir;

Piyasanın nabzı, yüce bir kuralla,

Fiyatları yükseltir ya da düşürür. Kızlarımız eş olmalı,

Eşler de erkeklerin seçeceği gibi olmalı;

Kadının ölçütü erkeğin zevkidir. Duydunuz mu?

Bence güzel, değil mi? Anlamı kanatlı, dengeli;

T’ler ve S’lerle de pek hoş.

İkinci Beyefendi.

Hayır, tersine çevirin;

Bize zevkin ölçüsünü verin. İnce bir menü:

Bugün, Romalı gurmelerin iyi yemek yeme onurunu

Kazanmak için bir beyefendinin yemesi gerektiğini

Savunduğu şey mi?

Okçuluk Yarışması’nın düzenlendiği Brackenshaw Parkı, hafif eğimli tepelerinden komşu vadiye, doğudaki uzak düzlüklerin ötesine ve batıya doğru uçsuz bucaksız bir perde gibi yükselen geniş, yavaş eğimli ekili arazilere bakıyordu. Tepeler kümesinin en yüksek düzlüğünde duran kale, koyu renkli liken tozunun ve yağmurun akıntılarının oluşturduğu ışık ve gölgelerle dolu, kabaca yontulmuş kireçtaşından yapılmıştı. Kayın ve köknar kümeleri kaleyi kuzeyden koruyor, yeşil yamaçlara yer yer yayılarak aşağıda parıldayan suya yönelmiş sürüler gibi görünüyordu. Okçuluk alanı, parkın en uzak ucundaki düzlüğün özenle bakılan bir bölümünde kurulmuş, güneybatıdan uzun karaağaçlarla ve sık bir çobanpüskülü perdesiyle korunmuştu. Bu ağaçlar çakıllı yolu ve hedeflerin yerleştirildiği yeni biçilmiş çim parçasını hoş bir öğleden sonra gölgesinde tutuyordu. Önünde kemerli bir revak bulunan Okçuluk Salonu, kuzeydeki yeşilliğin önünde beyaz bir tapınak gibi görünüyordu.

Ağır ağır yürümeye başlayan nilüferlere yaraşır biçimde hareket edip eğilip bükülen, boyunlarını çeviren hanımların çiçek kümelerine bundan daha iyi bir fon ne olabilirdi? Wanchester’dan gelen askeri bando çalmayı bıraktığında bile sesler kulağa çok hoş geliyordu: her perdeden müzikal kahkahalar ve mutlu, dostça konuşmaların uyumu; kimi zaman hafif bir heyecanla yükseliyor, kimi zaman hoş bir mırıltıya dönüşüyordu.

Açık havadaki hiçbir eğlence, çoğu modern zevki bozan gürültülü ve kalabalık koşullardan bu kadar uzak olamazdı; hiçbir Okçuluk Yarışması da bu kadar seçkin olamazdı. Üyelere eşlik eden dostların sayısı, kalede verilecek yemek ve balo için en elverişli sayıyı aşmamak üzere bilet tahsisiyle sınırlandırılmıştı. Çevrili alana, Lord Brackenshaw’ın kiracıları ve aileleri dışında halktan izleyici alınmıyordu; onların da bu ayrıcalıktan başlıca yararlananları kadınlardı; küçük oğullarını, kızlarını ya da küçük erkek ve kız kardeşlerini yanlarında getiriyorlardı. Erkekler, gözde okçuları üzerine “istediğin kadar” bahse girerek eğlencenin yavanlığını hayal güçleriyle gideriyordu. Genç kızlar ise farklı bir seçim ölçütüyle, kendilerine seçme hakkı verilseydi o güzel giyimli hanımlardan hangisi olmayı isteyeceklerini düşünüyorlardı. Bu taşralı ruhların bedenlerine en çok yakıştıracakları biçim muhtemelen Gwendolen’inkinden başkasıydı: yanaklarında daha fazla pembelik, saçlarında modanın en gözde sarısı bulunan biri. Yine de onu hemen çevreleyen saflardaki erkek jüri üyeleri, orada bulunan kızların en güzeli olduğuna karar vermekte olağanüstü ölçüde hemfikirdi.

O temmuz gününde hayatından zevk almasına şaşmamalı. Üstünlük, onu sevenlere, koşullar pek parlak olmasa bile tatlı gelir. Bir kölenin ilk satın alınan kişi olmaktan gurur duyduğu öyküsü belki de bütünüyle uydurma değildi; satışa çıkarılmış bir kümes tavuğu, kötü bir topluluğun en iyisi diye anıldığını anlamasa bile, göreli önemini içten içe kavrayıp teselliyle kasıla kasıla yürüyebilir. Fakat tam bir haz için dışarıdaki koşullarla iç dünyanın uyuşması gerekir. Gwendolen’in başına gelen de tam buydu.

Yay ve okun, kadınların oynayabileceği en güzel silahlar arasında olduğunu kim inkâr edebilir? Nişancılığın her türünde görülen o ince enerji yoğunlaşmasını, kan dökme düşüncesinden arındırarak zarafet ve güç dolu duruşlara yol açarlar. İngilizlerin öteden beri başvurduğu “bir şeyleri öldürme” geleneği artık yay ve sadakla sürdürülmüyor; geçitlerini işgalci bir ulusa karşı savunan birlikler ok bulutundan başka bir örtünün altında savaşıyor; zehirli oklar da gerek söz sanatında gerek rahatça uzak kalınmış yörelerde zararsız kalıntılar olarak yaşıyor. Okçulukta kükürtün çirkin kokusu yoktur; kimsenin kaval kemiğini incitmez, atletik canavarlar yaratmaz. Tek tehlikesi ıskalamaktır; cömert yaradılışlı biri için ustalıklı hareketi biçimlendirmeye bu kadarı yeter. Brackenshaw okçuları arasındaki ödüller de soylu ve simgesel türdendi: bir pakete konup götürülecek, onuru kazanca indirgeyecek şeyler değil; başarı işareti olarak uzun süre takılacak, sonra da üstün başarı gösteren bir sonrakine devredilecek altın ve gümüş oklarla altın ve gümüş yıldızlardı. Bu üstünlük işaretleri, balo salonunun sıcağında melankolik bir etki yaratabilecek çelenklerin sakıncaları olmaksızın onların erdemini taşıyordu. Kısacası Brackenshaw Okçuluk Kulübü, zorunlu olarak gülünç olaylara yol açmayacak biçimde, ince bir zevkle düzenlenmişti.

O gün, hesaba katılamayan her şey kulübün lehineydi. Hava ılıktı; ne saçları, ne giysileri, ne de okun gidişini bozacak bir rüzgâr vardı. Ustalıklı hazırlıkların önü açıktı. Okları toplamak için herkesin hep birlikte yürüdüğü sırada, neşeli gençlerin hafif konuşmalar ve kahkahalar eşliğindeki gezintisi, ortak bir hedefe doğru zarifçe ilerleyişi, seyretmeye değer bir manzaraydı. Gwendolen burada su perileri arasında bir Kalypso gibiydi. Herkesin onun benzersiz çekiciliğini kabul etmek zorunda kaldığı şey, duruşları ve hareketleriydi.

“Şu kız soylu bir yarış atına benziyor,” dedi Lord Brackenshaw, davetli izleyicilerden genç Clintock’a.

“Birinci sınıf! Üstelik dehşet güzel,” dedi ona özenle kur yapan zarif Yunan; “onu daha güzel gördüğümü hatırlamıyorum.”

Belki de onu hiç bu kadar güzel görmemişti. Yüzü, içinde hoşnutsuzluğun kötü ışınlarının bulunmadığı gençlik neşesiyle ışıldıyordu; kendi şansından memnun olduğu için herkese karşı iyi duygular besliyor, evrenden de hoşnut oluyordu. Rütbede en üst sırada olmaması, Bayan Arrowpoint gibi bir mirasçı diye öne çıkarılmaması, bu üstünlükleri gölgede bırakmasına ayrı bir zafer katıyordu. Kişisel görünüş bakımından ona eşlik eden aile topluluğunu başka hiçbir toplulukla değiştirmek istemezdi: annesi sevimli bir düşes gibi görünebilirdi; amcası ve teyzesi Gascoigne ile Anna da kendi tarzlarında aynı ölçüde hoş bir manzara oluşturuyordu. Gwendolen kendine duyduğu neşeli inançla öylesine doluydu ki, en iyi okçulardan biri olan Bayan Arrowpoint’i hiç kıskanmıyordu.

Şirketin geri kalanında şaşkınlık uyandıran o heybetli Herr Klesmer’in yeniden ortaya çıkışı bile Gwendolen’in eğlenme isteğine uygun düşmüş gibiydi. Apollon’un kendisi bir yana, hangi büyük müzik ustası bir okçuluk yarışmasında iyi görünürdü ki? Okçuluk alanına ilk geldiklerinde Gwendolen, Arrowpoint ailesine doğru bakarken gözlerinde pek alaycı bir parıltı vardı. Klesmer ile ortalama İngiliz taşralı topluluğu arasındaki karşıtlık, ev sahiplerinin—ya da Bayan Arrowpoint’in kendilerine denmesini istediği gibi hamilerinin—yakınında doruğa çıkmış görünüyordu. Böylece Bayan Arrowpoint, artık hiçbir dehanın hamiliğini yapamayacağını, çünkü dehanın egemenliğinin herkesçe kabul edildiğini söyleyerek bu ihtimali reddedebilecekti. Bu karşıtlık Gwendolen’den daha ağırbaşlı birini bile eğlendirebilirdi. Biz İngilizler karmakarışık bir halkız; rastgele seçilmiş elli İngiliz, beden yapısı ve yüz süsü bakımından birçok çeşitlilik sunar. Ama baskın ifademizin, ideallerle meşgul olup gerçekliği yalnızca ağırlık olsun diye yanında taşıyan canlı, tutkulu bir ırkın ifadesi olmadığı kabul edilmeli. Özbeöz İngiliz beyefendisinin güçlü yanı, duruşunun ve giyiminin rahatlığıdır; giysilerinde belirgin girinti çıkıntılardan hoşlanmadığı gibi, ilham almış görünmekten de hoşlanmaz.

Bir düşünün: İyi yetişmiş sıradan İngilizlerin damgasını taşıyan erkeklerin toplandığı bir yer; Herr Klesmer’in gelişini izliyorlar. Yele gibi saçları geriye savrulmuş; belirgin ama güzel biçimlenmiş yüz çizgileriyle güçlü, tıraşlı ağzının üstüne şaka olsun diye konmuş izlenimi veren silindir şapkayla tam bir uyumsuzluk içinde. Uzun, ince bedeni, kesinlikle İngiliz tarzı olmayan ve bu yüzden niyetini görünürde daha da vurgulayan bir biçimde giydirilmiş. Üzerinde bol dökümlü bir giysi, başında Floransa beretası olsa Leonardo da Vinci’nin yanında durmaya yaraşırdı. Ama İngilizlerin diz çevresindeki giyim anlayışına uymayan pantolonla ortaya çıkınca ne olacaktı? Etrafına merakla bakarken gözlerinde ve başının hareketlerinde görünen ateş, insanlığın saçlarının düzgünce kırpılmış ve ağırbaşlı bir tavır içinde olması gerektiğini buyuran bir şapkanın etkisiyle komediye dönüşüyordu; örneğin yüzündeki ifadesizlik ve kusursuz terziliği sayesinde her yerde alay konusu olmadan geçebilecek Bay Arrowsmith gibi. Büyük olmanın, ölerek dış görünüşünden kurtulmasının çoğu zaman neden daha iyi olduğunu insan anlıyor.

Orada bulunanların çoğu Klesmer’i ya tanıyor ya da adını duymuştu; ama onu yalnızca mum ışığında, müzisyen olarak görmüşlerdi. Bir sanatçıyı sıradan insanlara bile büyük gösteren, çok pahalı olduğunu herkesin bilmesinden gelen o dünya çapındaki şöhrete henüz ulaşmamıştı. O temmuz öğleden sonrasında, seçkin bir topluluğun içinde beklenmedik biçimde karşılarına çıkması onlar için gerçekten yeni bir ışık altında görünmek gibiydi. Bazıları gülmeye meylediyor, bazılarıysa Arrowpoint’lerin bu tanıştırma kartını böyle kullanarak gösterdikleri yargı eksikliğinden hafifçe tiksiniyordu.

“Sanatçı takımı adamlar ne acayip oluyor!” dedi genç Clintock Gwendolen’e. “Şu haline baksana, elini kalbine koymuş Lady Brackenshaw’a eğiliyor; Bayan Arrowpoint’in tüyü de neredeyse omzuna değecek.”

“Siz saygısızlardansınız,” dedi Gwendolen. “Dehanın yüceliğine körsünüz. Herr Klesmer bende hayranlıkla karışık bir huşu uyandırıyor; huzurunda eziliyorum, cesaretim bütünüyle uçup gidiyor.”

“Ah, müziğinden anlıyorsunuz demek.”

Gwendolen hafifçe gülerek, “Yok canım,” dedi; “benim müziğimden anlayan o, hem de acınası buluyor.” Klesmer’in şarkı söyleyişi hakkındaki hükmü, Gwendolen’in beden dilinden etkilenmesinden bu yana ona daha kolay şaka konusu oluyordu.

“Demek geleceğin kulaklarına seslenmiyor. Buna sevindim; benimkine uygun.”

“Ah, çok naziksiniz. Ama Bayan Arrowpoint bugün ne kadar güzel görünüyor! Altın rengi elbisesiyle pek güzel bir tablo oluşturur.”

“Fazla gösterişli, sizce de öyle değil mi?”

“Eh, belki biraz fazla simgesel; bir alegorideki Zenginlik figürüne çok benziyor.”

Gwendolen’in bu sözü epeyce kötü niyetli tınladı ama aslında eğlenceli bir şakacık olmaktan öteye gitmiyordu. Bayan Arrowpoint’in ya da bir başkasının gözden uzaklaşmasını istemiyordu; kendi becerisinden de çok, talihinin yaver gideceğine inanıyordu. Atışlar ilerledikçe her iki konudaki inancı da doğal olarak güçlendi; çünkü yeni katılan biri için herkesi şaşırtacak biçimde en yüksek puanlardan birini alacağı anlaşılıyordu. Gwendolen’in mizacında bir başarı, başka bir başarıyı da getirirdi. Sanki havada yürüyordu; hoş olan her şey mümkün görünüyordu. O saat ona yetmişti; hayatını gereken heyecan düzeyinde tutmak için sırada ne yapacağını düşünmek zorunda değildi.

“Acaba puan durumu nasıl?” dedi Lady Brackenshaw. İki küçük kız ve tıknaz yapılı bir oğlanla süslenmiş, zarif bir hanımefendi olan Lady Brackenshaw, yarışmada başkanlık ediyordu. Atış aralarından birinde kocası yanına gelmişti. “Bana kalırsa Bayan Harleth altın oku kazanacak.”

“Tanrım, böyle sürdürürse kazanacak sanırım! Juliet Fenn’i epey zorluyor. İlk yılında biri için harika bir başarı. Catherine de her zamanki gibi atış yapamıyor,” diye sürdürdü Lord Brackenshaw, yakında oturan mirasçı kızın annesine dönerek. “Ama geçen sefer altın oku o almıştı. Bu beceri oyunlarında bile talih diye bir şey var. İşte, daha iyi oldu. Geride kalanlara şans veriyor.”

“Catherine başkalarının kazanmasına çok sevinir,” dedi Bayan Arrowpoint, “çok yüce gönüllüdür. Herr Klesmer’i, gelmek istediğini belirten Kanon Stopley yerine getirmemize bütünüyle onun düşünceliliği neden oldu. Kendi keyfi için kanonu getirmeyi yeğleyeceğinden eminim; ama o hep başkalarını düşünür. Ona kendi çevremizden bu kadar uzak birini getirmenin pek usule uygun olmadığını söyledim. O da, ‘Dehanın kendisi bile usule uymaz; yeni kurallar koymak için dünyaya gelir,’ dedi. Buna da hak vermek gerekir.”

Lord Brackenshaw umursamazca, “Evet, elbette,” dedi ve hemen ekledi: “Ben şahsen yüce gönüllü değilim; kazanmak isterim. Ama Allah kahretsin, artık hiç fırsatım olmuyor. Yaşlanıyor, miskinleşiyorum. Gençler beni yeniyor. Yaşlı Nestor’un dediği gibi, tanrılar bize her şeyi birden vermez: Bir zamanlar genç bir delikanlıydım, şimdi yaşlı ve bilge birine dönüşüyorum. En azından yaşlılığa; yeterince uzun yaşarsa bu herkese verilen bir armağandır, dolayısıyla kıskançlık uyandırmaz.” Kont, karısına rahat bir gülümsemeyle baktı.

“Lordum, yirmi yıldır komşu olanlar birbirine yaşıyla ilgili konuşmamalı,” dedi Bayan Arrowpoint. “Toskanların dediği gibi, yıllar ev kiraya vermek içindir. Ama yeni komşumuz nerede? Bay Grandcourt’un bugün burada olacağını sanıyordum.”

“Ah, doğru ya, öyleydi. Saat de ilerliyor,” dedi Lord Brackenshaw saatine bakarak. “Ama Diplow’a daha geçen gün geldi. Salı günü bize uğrayıp biraz canının sıkıldığını söyledi. Belki başka bir yöne çekilmiştir. Hey, Gascoigne!” O sırada papaz, Gwendolen kolunda olduğu hâlde biraz öteden geçiyordu. Seslenişe uyarak döndü. “Bu kadarı da biraz fazla. Hem bizi kendin yeniyorsun hem de bütün kadın okçuları yensin diye yeğenini getiriyorsun.”

“Kendisinden yaşlı üyeleri yenmesi biraz ayıp doğrusu,” dedi Bay Gascoigne, kısa üst dudağında içten gelen büyük bir memnuniyetin kıvrımıyla. “Ama bu benim marifetim değil, lordum. Onu, kimseyi geçmeden idare eder bir görünüş sergilesin diye getirmiştim.”

“Bu da benim suçum değil,” dedi Gwendolen, sevimli bir muziplikle. “Nişan alacaksam vurmak elimde değil.”

“Evet, evet, bu bazıları için kötü sonuçlanabilir,” dedi Lord Brackenshaw iyi yürekli bir tavırla. Sonra saatini çıkarıp yeniden Bayan Arrowpoint’e baktı. “Dediğiniz gibi saat ilerliyor. Ama Grandcourt hep geç kalır. Şehirde de hep geç kaldığını fark ettim; üstelik okçu değil, bu işten hiç anlamaz. Yine de gelmesi gerektiğini söyledim; çevrenin çiçeğini burada görecekti. Sizi sordu; Arrowpoint’in kartını görmüş. Sanırım şehirde tanışmamıştınız. Uzun süredir epeyce yurt dışında. İnsanlar onu pek tanımaz.”

“Hayır, tanışmıyoruz,” dedi Bayan Arrowpoint. “Ama durumun böyle olması beklenmezdi. Amcası Sir Hugo Mallinger ile karşılaştığımızda iyi dostuz.”

“Bilmem; amcaların ve yeğen oğulların birlikte görülmesi, amcaların yeğen kızlarla görülmesi kadar sık olmaz,” dedi Lord Brackenshaw papaza gülümseyerek. “Ama gel, Gascoigne; bir dakika yanıma gelir misin? Hedef tahtasına atışla ilgili bir şey konuşmak istiyorum.”

Gwendolen de yanlarına gitmeyi ve yeniden atış sırası gelene kadar annesiyle teyzesinin bulunduğu topluluğa katılmayı seçti. Bay Grandcourt’un okçuluk alanına hiç gelmeyebileceği düşüncesi, Gwendolen’in zihninde aldığı zevkin kusursuzluğunu bozabilecek bir ihtimal olarak belirmeye başlamıştı. Arkadaşlarının onu kendisi için uygun bir eş diye düşündüğünü sezinlediğinden kaynaklanan küstah alaylarının altında, Grandcourt üzerinde bırakacağı izlenime hiç de kayıtsız değildi. Gerçi onun üzerinde en ufak bir gücü olmayacaktı; çünkü Gwendolen fethetme arzusunun da bir tür boyun eğme olduğunu düşünmemişti. Grandcourt’un, dar deneyiminde sakalları ve tavırları çeşitlilik gösteren birkaç örneğini gördüğü iltifatçı ve hayranlığını özenle sergileyen erkeklerden biri olacağına karar vermişti. Arkadaşlarının onu hoş bulmasını isteyeceklerini bilmesi, Grandcourt’u gülünç saymaya önceden karar vermesine yol açan bir direnç uyandırıyordu. Ama bu, onun orada bulunmasını istememesi için bir sebep değildi. Onu küçümseyip geri çevirmesi durumunda yaşayacağı sıkıntıya dair kısa bir öngörü bile, Grandcourt’un kendisine evlenme teklif etmeye niyetli olmadığını göstererek onu bu sıkıntıdan kurtarmasını dilemesine yol açmıyordu. Bay Grandcourt’un ona pek aldırmaması ve kısa süre içinde Bayan Arrowpoint’le nişanlanması, hayal gücünü okşayan bir manzara değildi.

Bu yüzden Gwendolen, Lord Brackenshaw’ın Grandcourt’un gelmeyişini nasıl açıkladığını dikkatle dinlemişti. Grandcourt geldiğinde, ne Bayan Arrowpoint’in ne de Bay Gascoigne’in farkındalığı onunkinden daha uyanıktı; yine de Grandcourt’un bulunması muhtemel hiçbir noktaya gözlerini çevirmemeye kararlıydı. Çok konuşulan Bay Mallinger Grandcourt’un gelip gelmemesinin kendisi için önemli olduğunu belli edecek en ufak bir bakış yönü değişikliği olmamalıydı. Yeniden atışlara kendini verdi ve çevresine dikkatle bakmaktan öylesine kararlı biçimde kaçındı ki, Grandcourt izleyiciler arasında dikkat çeken bir yere geçmiş olsa bile onun varlığından haberi olmadığı açıkça anlaşılabilirdi. Bütün bunlar olurken, onun orada bulunduğundan emin olmak bilincinde belirgin bir iz bırakıyordu. Belki atışları bundan daha iyi oldu; her hâlükârda daha isabetli atmaya başladı. Sonunda, altına peş peşe üç kez isabet ettirerek coşkulu bir alkış fırtınası kopardı. Brackenshaw okçuları arasında bunun bayağı ödülü, baş vergisi olarak bir şilin değil, göğüste taşınacak özel bir altın yıldızdı. O an yalnızca kendisi için mutlu bir an değildi; annesiyle amcasının da onun için seçeceği türden bir andı. Lady Brackenshaw’ın elinden altın yıldızı almak üzere öne çıkabilsin diye herkes ona yer açarak saflara dizildi. Uzun gölgelerin kıpırtısız düştüğü duru öğleden sonra ışığında, zarif bedeninin kusursuz hareketleri seyretmeye gerçekten değerdi. O güzel tablonun merkezinde duruyordu; oradaki herkes ona bakmalıydı. Bu kadarı yeterdi: Gwendolen hiç kimseyi özellikle görmemeye, gözlerini Lady Brackenshaw’dan başka yöne çevirmemeye kararlıydı; ama düşüncelerinin başka yönlere gittiği de kesindi. Müziğin söz konusu olamayacağı, Herr Klesmer’in üstünlüğünün de çok geride kaldığı bir anda onun Gwendolen’i gözlemliyor olması zevkine bir parça katkıda bulunuyordu. Çünkü kibir de ilgisizlik karşısında, karşılık veremediği bir sevgi karşısında huzursuzlanan şefkat gibi rahat edemez; yenilmemiş Klesmer, Bay Grandcourt’un onu en iyi hâliyle gördüğüne ve büyük olasılıkla eleştiriyle karışmamış bir hayranlık duyduğuna ilişkin hoş bilincine bile kendi uğursuz gücünden bir iz düşürmüştü. Grandcourt’a hayranlık duymayı beklemiyordu; ama gönül rahatlığı için buna gerek de yoktu.

Gwendolen Lady Brackenshaw’ın sevecen gülümsemesini kızarmadan karşıladı; kızarması yalnızca hazırlıksız yakalandığında olurdu. Yüzünde büyüleyici, neşeli bir ifade vardı. Ardından yıldız omzunun yakınına tutturulsun diye zarafetle öne eğildi. Küçük tören sona ereli epey olmuştu; puan sonuçlarıyla ilgilenmeye başlayan toplulukların arasında dolaşırken şakalaşıp kutlamaları kabul etmişti. Ama tam o sırada, biraz dalgın bir tavırla dışarıda durmuş bir okun ucunu inceliyordu. Lord Brackenshaw yanına gelip şöyle dedi:

“Bayan Harleth, daha fazla tanıştırılmayı beklemek istemeyen bir beyefendi var. Bayan Davilow’dan kendisiyle birlikte gelmemi rica etmiş. Sizi Bay Mallinger Grandcourt’la tanıştırmama izin verir misiniz?”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…