Bölümler 70Şu an: Dokuzuncu Bölüm.
- 1 Birinci Kitap—şımartılmış Çocuk. — Birinci Bölüm.2.251 kelime
- 2 İkinci Bölüm.1.803 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm.4.601 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm.1.186 kelime
- 5 Beşinci Bölüm.2.528 kelime
- 6 Altıncı Bölüm.3.611 kelime
- 7 Yedinci Bölüm.5.025 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm.1.697 kelime
- 9 Dokuzuncu Bölüm.2.436 kelime · Okuduğun bölüm
- 10 Onuncu Bölüm.2.513 kelime
- 11 İkinci Kitap—akarsuların Buluşması — On Birinci Bölüm.3.829 kelime
- 12 On İkinci Bölüm.1.340 kelime
- 13 On Üçüncü Bölüm.4.042 kelime
- 14 Ondördüncü Bölüm.2.955 kelime
- 15 On Beşinci Bölüm.2.156 kelime
- 16 On Altıncı Bölüm.5.940 kelime
- 17 On Yedinci Bölüm.3.024 kelime
- 18 On Sekizinci Bölüm.1.667 kelime
- 19 Üçüncü Kitap—seçim Yapan Genç Kadınlar — On Dokuzuncu Bölüm974 kelime
- 20 Yirminci Bölüm5.369 kelime
- 21 Yirmi Birinci Bölüm.2.732 kelime
- 22 Yirmi İkinci Bölüm.3.566 kelime
- 23 Yirmi Üçüncü Bölüm.4.343 kelime
- 24 Yirmi Dördüncü Bölüm.3.049 kelime
- 25 Yirmi Beşinci Bölüm.2.662 kelime
- 26 Yirmi Altıncı Bölüm1.944 kelime
- 27 Yirmi Yedinci Bölüm.2.646 kelime
- 28 Dördüncü Kitap—gwendolen İstediğini Elde Ediyor. — Yirmi Sekizinci Bölüm.4.464 kelime
- 29 Yirmi Dokuzuncu Bölüm.3.354 kelime
- 30 Otuzuncu Bölüm.4.041 kelime
- 31 Otuz Birinci Bölüm.1.988 kelime
- 32 Otuz İkinci Bölüm.5.749 kelime
- 33 Otuz Üçüncü Bölüm.3.983 kelime
- 34 Otuz Dördüncü Bölüm.1.892 kelime
- 35 Beşinci Kitap—mordecaı. — Otuz Beşinci Bölüm.8.024 kelime
- 36 Otuz Altıncı Bölüm.6.525 kelime
- 37 Otuz Yedinci Bölüm.4.269 kelime
- 38 Otuz Sekizinci Bölüm.2.750 kelime
- 39 Otuz Dokuzuncu Bölüm.2.596 kelime
- 40 Kırkıncı Bölüm.4.336 kelime
- 41 Altıncı Kitap—açığa Çıkanlar — Kırk Birinci Bölüm.2.045 kelime
- 42 Kırk İkinci Bölüm.6.572 kelime
- 43 Kırk Üçüncü Bölüm.1.951 kelime
- 44 Kırk Dördüncü Bölüm.2.532 kelime
- 45 Kırk Beşinci Bölüm.2.706 kelime
- 46 Kırk Altıncı Bölüm.3.097 kelime
- 47 Kırk Yedinci Bölüm.1.443 kelime
- 48 Kırk Sekizinci Bölüm.7.797 kelime
- 49 Kırk Dokuzuncu Bölüm.581 kelime
- 50 Yedinci Kitap—anne ve Oğul — Ellinci Bölüm.1.870 kelime
- 51 Elli Birinci Bölüm.4.775 kelime
- 52 Elli İkinci Bölüm.5.321 kelime
- 53 Elli Üçüncü Bölüm.2.215 kelime
- 54 Elli Dördüncü Bölüm.4.093 kelime
- 55 Elli Beşinci Bölüm.1.056 kelime
- 56 Elli Altıncı Bölüm.3.045 kelime
- 57 Elli Yedinci Bölüm.1.086 kelime
- 58 Sekizinci Kitap—meyve ve Tohum. — Elli Sekizinci Bölüm.2.510 kelime
- 59 Elli Dokuzuncu Bölüm.1.655 kelime
- 60 Altmışıncı Bölüm.1.652 kelime
- 61 Altmış Birinci Bölüm.2.894 kelime
- 62 Altmış İkinci Bölüm.2.214 kelime
- 63 Altmış Üçüncü Bölüm.3.018 kelime
- 64 Altmış Dördüncü Bölüm.2.774 kelime
- 65 Altmış Beşinci Bölüm.2.081 kelime
- 66 Altmış Altıncı Bölüm.1.614 kelime
- 67 Altmış Yedinci Bölüm.1.973 kelime
- 68 Altmış Sekizinci Bölüm.1.664 kelime
- 69 Altmış Dokuzuncu Bölüm.4.029 kelime
- 70 Yetminci Bölüm.988 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
DOKUZUNCU BÖLÜM.
Söyleyeyim sana Berthold, insanların umutları neye benzer:
Sevinçten titreyen budala bir çocuk,
Oyuncaklarla dolu bir kâseyi avlamak için
Mıknatısla yemlenmiş küçücük taklit oltasını
Tuzlu okyanusa savurur.
Ailenin Offendene’a gelişinden sekiz ay sonra, yani ertesi yılın haziranının sonunda, çevrede birçok kişinin büyük heyecanla karşıladığı bir söylenti yayıldı. Amerikan Savaşı’nın sonuçlarıyla ilgili değildi, ama Wanchester’ın belli bir çevresi içindeki bütün sınıfları ilgilendiriyordu: tahıl tüccarları, bira üreticileri, at satıcıları ve saraçlar bunu övgüye değer bir gelişme sayıyor, İngiltere gibi özgür bir ülkede aristokrasinin değerini gösterdiği için soyut gerekçelerle seviniyorlardı. Diplow mezrasındaki demirci, güzel günlerin yeniden geldiğini hissetti; emekçi erkeklerin eşleri, on ya da on iki yaşındaki çevik oğullarının üniformalı beylerin hizmetine alınmasını umuyordu. Diplow çevresindeki çiftçiler de biraz buruk ve çekingen bir tavırla, artık insanın belki bir saman yığınını ya da bir yük arabası samanı daha kolay satabileceğini veya takas edebileceğini kabul ediyorlardı. Toplum dışındaki sıradan kişilerin umutları böyleyse, üstlerinin memnuniyet için daha iyi nedenleri olduğu kolayca anlaşılır; bunların da iş hayatından çok hayatın zevkleriyle ilgili olması muhtemeldir. Oysa evlilik her iki başlığa da girer. Nasıl bir hükümdarın ziyareti duyurulunca çeşitli belediye başkanlarının gece takkelerinin altında şövalyelik ya da baronetlik hayalleri belirirse, söz konusu haber de iyi yetişmiş birkaç kişinin zihninde belirsiz, uçuşan bir evlilik hayali uyandırdı.
Haber şuydu: Sir Hugo Mallinger’ın mülkü Diplow Hall, iki yıldır beyaz panjurlarını güzel karaağaçlarına ve kayınlarına, nilüferli havuzuna, geyiklerin benek benek göründüğü çimenli arazilerine karşı acınası biçimde şaşı bakar gibi çevirmişti; şimdi bir kiracı için hazırlanıyordu. Yazın geri kalanında ve av mevsimi boyunca hem ev hem ahır bakımından kendine yakışır bir biçimde oturulacaktı. Ama Sir Hugo’nun kendisi değil: onun yeğeni Bay Mallinger Grandcourt gelecekti. Amcasının evliliğinden yalnızca kız çocukları olmuştu; bu yüzden Grandcourt baronetliğin muhtemel varisiydi. Hoş bir adla genç Grandcourt’u bekleyen tek talih ihtimali bu değildi. Baronetlik şansı babasından geliyordu, annesi ise kanına baronluk soyluluğundan bir pay katmıştı; aradaki birkaç kişi —uzak planda hafifçe resmedilmiş gibiydiler— ölürse kendisi bu ülkenin baronu ve lordu olacaktı.
Doğanın adaletsiz dağılımıdır: sorgucu yalnızca erkek kuşta bulunur. Yine de bu konularda doğayı tümüyle taklit etmemizi isteyen aceleci filozofların öğüdüne henüz uymadık. Bay Mallinger Grandcourt baronet ya da lord olursa karısı da unvanı paylaşacaktı; bu da mevcut durumda henüz seçilmemiş olan bu kadının, maddi güvencesi olacağı kesin bir kadın olarak, birden fazla kişinin şefkatli ilgisini çekmesi için gerçek servetine eklenen bir nedendi.
Bu öykünün kimi okurları, iyi bir serveti ve gelecek vaat eden olasılıkları olan bekâr bir adamın yakınlarına geleceği söylentisi üzerine insanların evlilik tasarıları kurmasını kuşkusuz inanılmaz bulacak, bu anlatılanları sırf kin dolu bir söz olarak reddedeceklerdir. Ne kendilerinin ne de öz kuzenlerinin böylesine dizginsiz zihinleri olduğunu ileri süreceklerdir; böyle düşüncelerin yanlış çıkabileceğini anlayacak insan doğasının bu olmadığını, dolayısıyla bunlara kapılmayacaklarını söyleyeceklerdir. Ama burada genel olarak insan doğası hakkında hiçbir şey anlatılmadığına dikkat edilsin. Öykünün bu aşaması yalnızca Wessex’in bir köşesinde yaşayan birkaç kişiyle ilgilidir; üstelik saygınlıklarına leke sürülmemiştir ve gururla söyleyebilirim ki hepsi soylularla görüşüp konuşabilecek durumdadır.
Örneğin, Quetcham’daki güzel malikânelerinde yaşayan Arrowpoint’ler vardı. Kızlarının evliliği konusunda çıkarcı düşünceleri olduğu, en az yarım milyon bırakabilecek anne babalar için söylenemezdi; ama sevgili Catherine’lerinin geleceği için kaygılanıyorlardı (Catherine, kusursuz denebilecek İrlandalı bir lord olan Lord Slogan’ı, mülkünde yalnızca drenaj ve nüfus eksiği vardı, kararlılıkla reddetmişti). Belki hayırseverlikten biraz daha fazlasının etkisiyle, Bay Grandcourt yakışıklı mı, sağlıklı mı, erdemli mi, ya da hiç değilse uslanmış mı, diye merak ediyorlardı; liberal muhafazakârsa da fazla liberal muhafazakâr olmasın istiyorlardı. Kimsenin ölmesini dilemeden, unvanı devralmasını arzu edilir bir olay sayıyorlardı.
Arrowpoint’ler böyle şeyler düşünüyorsa, din adamı olmasına rağmen bir ebeveyn ve vasi olarak kaygılardan muaf olmayan Bay Gascoigne’nin de benzer düşüncelere kapılması şaşırtıcı değildi. Hem onun hem de Bayan Gascoigne’nin, dizginle ya da gemle, yahut akla uygun öğüt yerine geçebilecek herhangi bir mecazla zapt edilmesi güç gençlerin yönetiminin kendisine fazlasıyla yüklendiğini artık düşünmeye başlamış olabileceğini görmüştük.
Doğal olarak insanlar, genç Grandcourt’un gelişine dair duygu ve düşüncelerinin hepsini birbirlerine anlatmıyorlardı. Bu tür bir açıklığın ihtiyatla uygulanabileceği hiçbir konu yoktur; asitlerin oluşumu ya da sabit yıldızların varacağı yer bile buna dâhildir. Çünkü aynı konulara kafa yoran çağdaşınız fikirlerinizi zekice bulup sizden önce davranarak uygulamaya koyabilir; ya da asitler ve sabit yıldızlar hakkında başka görüşlere sahip olabilir ve bunun sonucunda hakkınızda kötü düşünebilir. Bay Gascoigne, Bay Arrowpoint’e, büyüleyici bir genç kız için koca adayı olarak düşünüldüğünde Grandcourt hakkında güvenilir bir bilgi kaynağı olup olmadığını sormadı. Bayan Arrowpoint de Bayan Davilow’a, muhtemel lord Diplow çevresinde bir eş ararsa Catherine’e evlenme teklif etmesinin bekleneceğini, ama Catherine’in ancak mutluluğunu güvence altına alacak her bakımdan uygun biri olursa onu kabul edeceğini söylemedi. Nitekim papaz, Grandcourt’un bir sonraki Okçuluk Yarışması’nda Gwendolen’i görme olasılığını düşünse bile, evlilikle sonuçlanabilecek herhangi bir ihtimalden karısına dahi söz etmedi; oysa Bayan Gascoigne’nin zihni aynı yönde muhtemelen daha da hareketliydi. Bir keresinde kız kardeşine, “Fanny, o kız iyi bir evlilik yapsa ne büyük iyilik olur!” demişti. Bayan Davilow, bu dileğin ateşinde sevgili kızına yöneltilmiş bir eleştiri sezmiş, sesli bir karşılık vermemişti; ama içinden, “Onu senin hatırın için evlenmeye ikna edemezsin,” diye geçirmişti. Kendi kızının tarafını tuttuğunda yumuşak huylu anne biraz da küstahlaşabiliyordu.
Bayan Gascoigne kocasına, “Bay Grandcourt’un kendine ait iki yeri olduğunu duydum ama ava çıkmak için Diplow’a geliyormuş. Çevresine iyi örnek olması umulur. Nasıl bir genç adam olduğunu duydun mu, Henry?” dedi.
Bay Gascoigne duymamıştı; en azından erkek tanıdıkları yanında dedikodu etmişlerse de, bunu yinelemeye ya da zihninde önemsemeye niyetli değildi. Genç bir adamın geçmişini merak etmeyi, yakışık alsa bile, boşuna buluyordu; doğumu, serveti ve bunların sağladığı boş zamanı, başka koşullarda bağışlanmayacak pek çok alışkanlığı mazur gösterebilirdi. Grandcourt ne yapmış olursa olsun kendini mahvetmemişti. Örneğin kumarda, ister iş ister eğlence olsun, yalnızca başkalarını mahvettiği sırada oyunu bırakacak irade gücüne sahip bir adamın ıslah olmuş biri sayıldığı bilinir. Bu yalnızca bir örnek: Bay Gascoigne, Grandcourt’un kumarbaz olduğunu duymamıştı. Soyunda soylu kan bulunan bir toprak sahibinin, kâhya ya da ayak uşağı olarak iş isteyen ıslah olmuş biri gibi şüpheyle sorgulanmaması gerektiğini düşünmekle pek de eşine az rastlanır biri sayılmazdı. Bir insan ıslah olmadan da idare edebilecek durumdaysa, ıslahı herhalde samimidir. Üstelik şimdiye kadar ortaya konan başka hiçbir gerekçe, Bay Grandcourt’un otuz beş yaşının olgun gençliğinde diğer gençlerden daha fazla ıslaha muhtaç olduğunu göstermemişti; her hâlükârda, geçmişte nasıl biri olduğu, gerçekte nasıl biri olduğuna bakılarak değerlendirilmeliydi.
Bayan Davilow da kız kardeşinin imalı sözüne karşılık vermemiş olsa bile, Gwendolen’e parlak bir gelecek vadeden bu gelişmeye içten içe kayıtsız kalamazdı. “Olabilir” üzerine biraz düşünmek, teşvik edilmeksizin kendiliğinden, tanımadığımız kişilerden söz edildiğinde imgeler biçiminde kaçınılmaz olarak belirir. Bay Grandcourt’un adı, Bayan Davilow’un zihninde ilk olarak, kızına koca olarak uygun bulacağı yakışıklı, becerikli ve kusursuz bir gencin resmini canlandırdı. Ardından şu soru geldi: Gwendolen de ondan hoşlanır mıydı? O kızın zevkine neyin uyacağını, gönlünü neyin kazanacağını bilmek mümkün değildi; belki de aradığı şey kusursuzluk değildi. Böylece kusursuz talibin imgesi yerini Gwendolen’in kalbini kazanabileceği düşünülen değişken bir nitelikler bileşimine bıraktı. Bu sonucu sağlayacak bileşimi bulmakta zorlanan anne, sonunda kendi kendine, “Doğru kişiyi kabul etse de âşık olup olmaması önemli olmasa,” dedi. Evlilik kendisi için nasıl bir şey olmuş olursa olsun, kızının evlenmesini daha az nasıl isteyebilirdi? Kendi talihsizlikleri yüzünden evliliğin arzu edilirliğini Gwendolen’e anlatmaya pek cesaret edemiyordu; nazik annesi bir talibi kabul etmesi için ısrar ettiğinde, geleceğin Madame Roland’ının verdiği cevaba benzer bir cevap almaktan korkuyordu: “Tu seras heureuse, ma chère.” “Oui, maman, comme toi.”
Bayan Davilow, sorunlu Bay Grandcourt konusunda, iyi zevk sahibi olduğu için utanmayı başardığı havada kaleler kurduğunu ağzından kaçırmaya hiç yanaşmazdı. Böyle bir imanın Gwendolen’in düşüncelerini tersine çevirmesi ve onu daha baştan arzu edilen kocadan nefret ettirmesi pekâlâ mümkündü. Zavallı Rex’in veda ziyaretinden sonraki o sahneden beri annesi, kızının duygularının gizemine dokunmanın ve onun iyiliğinin ne olduğunu aceleyle belirlemenin tehlikesini daha çok hissediyordu. Yine de iyiliği evlilikten başka bir biçimde düşünemiyordu.
Gwendolen’in Okçuluk Yarışması’nda giyeceği elbise üzerine konuşmaksa yerinde bir konuydu. Beyaz kaşmirinin üzerine renk katacak ve tenine en çok yakışacak şeyin soluk yeşil olduğuna karar verilmişti; aynanın karşısında şapkasına denediği bir tüy de bunu kesinleştirmişti. Gwendolen birden yayını çekme duruşuna geçip yüzünde muzip bir keyifle şöyle deyince Bayan Davilow’un kulakları kızardı:
“Okçuluk Yarışması’ndaki bütün öteki kızlara acıyorum; hepsi Bay Grandcourt’u düşünüyor! Oysa hiç şansları yok.”
Bayan Davilow hemen cevap verecek soğukkanlılığı gösteremedi. Gwendolen hızla ona döndü ve muzipçe şöyle dedi:
“Ama onların hiç şansı olmadığını biliyorsun, anne. Sen, amcam ve teyzem; hepiniz onun bana âşık olmasını istiyorsunuz.”
Bayan Davilow, biraz alındığı için küçük bir oyun yapmaya karar verdi ve “Ah canım, o kadar kesin değil. Bayan Arrowpoint’in sende olmayan çekicilikleri var,” dedi.
“Biliyorum ama bunları anlamak için düşünmek gerekir. Benim okum, düşünecek vakit bulamadan onu delip geçecek. Kendini kölem ilan edecek; mutlu bir kadının alyansını bana getirsin diye onu dünyanın öbür ucuna göndereceğim. O sırada unvana ulaşmasının önündeki bütün erkekler türlü hastalıklardan ölecek. Geri dönünce Lord Grandcourt olacak ama alyans yanında olmayacak; ayaklarıma kapanacak. Ben ona güleceğim; öfkeyle doğrulacak; ben daha da çok güleceğim; atını isteyip Quetcham’a sürecek. Orada Bayan Arrowpoint’i yoksul bir müzisyenle daha yeni evlenmiş bulacak; Bayan Arrowpoint şapkasını başından yırtıp atıyor, Bay Arrowpoint de yanı başında duruyor olacak. Lord Grandcourt sahneden çıkar; Diplow’a döner ve Mösyö Jabot gibi çamaşırını değiştirir.”
Hiç böyle genç bir cadı görülmüş müydü? Ondan bir şeyler saklamayı düşündüğünüzü sanır, sırrınızın üstüne oturup masum görünürdünüz; oysa bütün o süre boyunca gözünüzün ucundan, tam beş sterlin on şilinlik şeyin üstüne oturduğunuzu bilirdi! Neme karşı kapıyı kilitlemek kadar yararsız! Sezgileri sayesinde Bay Grandcourt hakkında herkesten fazla şey öğrenmiş olması muhtemeldi. Bayan Davilow’un zihnindeki bu düşünce, çoğu kez konuşma yeteneğinden ve onunla ne yapacağını bilememekten başka görünür bir nedeni olmayan türden bir soruyu aklına getirdi.
“Söyle bakalım Gwendolen, sence nasıl biridir?”
Cadı, hafifçe kaşlarını çatıp işaret parmağını dudaklarına götürerek, sonra da kararlı bir hareketle parmağını uzatarak, “Bir düşüneyim!” dedi. “Kısa boylu; omzumu biraz geçiyor. Bıyığını yukarı kıvırıp sakalını uzun bırakarak boyunu uzun göstermeye çalışıyor. Sağ gözünde kendine seçkin bir hava vermek için bir gözlük var. Yeleği hakkında güçlü fikirleri var ama havaya gelince kararsız ve idareci; beni konuşturmaya çalışacağı konu da bu. Bütün süre gözlerini benden ayırmayacak; gözündeki gözlük, özellikle yağcı bir edayla gülümserken korkunç suratlar yapmasına yol açacak. Ben de bu yüzden gözlerimi yere indireceğim; o da ilgisine kayıtsız olmadığımı anlayacak. O gece büyütülmüş, tuhaf bir böceğin yüzüne bakıyormuşum gibi bir düş göreceğim; ertesi sabah da elini isteyecek. Sonrası bildiğin gibi.”
“Bu, daha önce gördüğün birinin portresi Gwen. Bildiğin kadarıyla Bay Grandcourt hoş bir genç adam olabilir.”
Gwendolen en iyi şapkasını çıkarıp düşünceli düşünceli elinde çevirirken, umursamaz bir kabulleniş tınısıyla, “Evet, olabilir,” dedi. “Hoş bir genç adam nasıl davranır acaba? Av ve yarış atları olur, Londra’da bir evi, kırda da iki evi; biri mazgallı, ötekinin verandası var. Biraz adam öldürerek unvan sahibi olabileceğinden de eminim.”
Bu sözün ironisi, içinde gerçek bir inançtan da biraz bulunan o kuşkulu türdendi. Zavallı Bayan Davilow bundan rahatsız oldu. Kendi sözleri genellikle düz anlamlı ve niyet bakımından masum olduğundan, sıkıntılı bir yüzle şöyle dedi:
“Allah aşkına, öyle konuşma çocuğum! Böyle kitaplar okuyorsun; sana her konuda ne tuhaf fikirler veriyorlar. Senin yaşındayken teyzenle benim kötülükten haberimiz yoktu, yemin ederim. Böylesi daha iyiydi sanırım.”
Gwendolen, “Madem öyle, beni neden o şekilde yetiştirmedin anne?” dedi. Ama annesinin incinmiş bakışını ve hıçkırığının yükseldiğini fark edip derin bir yara açtığını hemen anladı. Şapkasını yere atıp annesinin ayaklarının dibine diz çöktü ve ağlayarak şöyle dedi:
“Anne, anne! Şaka yapıyordum sadece. Hiçbir şey kastetmedim.”
Zavallı Bayan Davilow, geri alınan sözü duyamadan, konuşmaya çalışırken şiddetle hıçkırarak, “Başka türlü nasıl yapabilirdim Gwendolen?” dedi. “Her şey başka türlü olsaydı bile, senin iraden hep benden güçlüydü.”
Bu kopuk mantık kızına yeterince anlaşılır geliyordu. Gwendolen gerçekten pişmanlık duyarak, “Canım anneciğim, seni suçlamıyorum; seni seviyorum,” dedi. “Benim böyle olmam senin elinde miydi? Hem ben çok çekiciyim. Hadi, şimdi.” Gwendolen mendiliyle annesinin gözyaşlarını usulca sildi. “Gerçekten kendimden memnunum. Kendimi, teyzemle seni seveceğimden daha çok seviyorum. Ne kadar sıkıcı olmalıydınız!”
Böyle şefkatli bir gönül alma, daha önce benzer sürtüşmelerin ardından olduğu gibi, anneyi yatıştırdı. Sürtüşmeler aynı konuda sık sık tekrarlanmıyordu; çünkü ikisinin de belleğinde her biri, o tartışmaya yol açan özel konulara dair bir korku bırakıyordu. Gwendolen annesine karşı duyduğu, bildiği en yakın öz suçlama ve kendinden kuşku duygusu olan o tatsız pişmanlıktan korkuyordu. Bayan Davilow’un ürkek anne vicdanıysa en ufak bir sitem imasına yol açan her şeyden çekiniyordu. Böylece bu küçük sahnenin ardından ikisi de Bay Grandcourt’u konuşmalarının dışında tutmaya karar verdi.
Bay Gascoigne ondan bir ya da iki kez söz edince, Bayan Davilow, Gwendolen’in amcasının zihninden geçmesi muhtemel şeylere dair o ürkütücü keskin görüşünü açığa vurmasından korktu; ama bu korkusu yersizdi. Gwendolen, ilgilendiği kişilerin karakterlerindeki belirli farkları, kuşların iklimi ve havayı tanıması gibi tanırdı. Tam da amcasının denetiminden kaçmaya kararlı olduğu için onunla çatışmamaya da kararlıydı. Birlikte ok atmaktan aldıkları keyif, aralarındaki iyi geçimi büyük ölçüde besliyordu. Wessex’in en iyi okçularından Bay Gascoigne, yeğeninde benzer bir yeteneğin temelini görmekten memnundu. Gwendolen ise Rex’le yaşanan sıkıntıdan beri hem Bayan Gascoigne’nin hem de Anna’nın kendisine karşı duyduğu, ona son derece haksız gelen soğukluğu gizleyememesinden ötürü, amcasının babacan hoşgörüsünün korumasını kaybetmemeye daha çok özen gösteriyordu. Anna’ya karşı pişmanlık duyan şefkatli bir tavır sergilemek için çaba gösteriyordu; ama ikisi de Rex’in adını anmaya cesaret edemiyordu. Onu düşünmek soluduğu havanın bir parçası olan Anna, onun mutluluğunu mahvetmiş canlı kuzeninin yanında huzursuzdu. Değişen hislerinin bir işaretini göstermemek için görev duygusuyla çabalıyordu; ama acı çeken biri, mutluluğun bakışını ve el dokunuşunu nasıl taklit edebilir?
Bu haksız gücenme Gwendolen’i biraz katılaştırmış ve daha meydan okur bir ruh hâline sokmuştu. Amcası, kendisine âşık olacak bir sonraki kişiyi de reddederse gücenebilirdi. Bir gün bu düşünce aklındayken şöyle dedi:
“Anne, kızların neden evlenmeye sevindiklerini şimdi anlıyorum: kendileri dışında herkesi memnun etmeleri beklenmekten kurtulmak için.”
Neyse ki Bay Middleton hiçbir itirafta bulunmadan gitmişti. Yakışıklı Bayan Harleth’e duyulan hayranlık belki Wessex’in ailelerle dolu, içlerinde boşta gezen birkaç genç erkeğin de bulunduğu otuz mil karelik bir alana yayılmıştı; bu gençlerin her biri, sohbet etmesi kolay canlı kızın yanına oturmaktan memnun olurdu. Dikkatli yardımcı din adamından daha açık sözlü başka taliplerin çıkabileceğini düşündürecek bu nedenlere rağmen gerçek öyle değildi.
Ağaçların yıldızları süpürüp indirmemesine özen gösterildiği gibi, güzel bir kızı beğenen her erkeğin ona âşık olmamasına ve âşık olan her erkeğin de mutlaka duygularını açıklamamasına özen gösterilmiştir. Birbirleriyle ilişkilerinde etkili olduğu bilinen tahıl fiyatının, incelendiğinde, kusursuz görünüşü, becerileri ve giyimi olan genç bir hanımın neden birçok evlenme teklifini geri çevirmek zorunda kalmadığını açıklayabilecek türlü incelikli etkileri vardır. Doğanın düzeni, gördüğümüz en hayranlık uyandırıcı ölümlüye hepimizin umutsuzca âşık olmasını zorunlu kılmadığı için kuşkusuz iyilikseverdir. Gwendolen’in bütün gözlemcilerin zihninde böyle bir üstünlük taşımadığını biliyoruz. Üstelik Offendene’e geleli daha yalnızca sekiz ay olmuştu; bazı eğilimler, güneşe doğru sürünen bitkiler gibi, yavaşça açığa çıkar.
Mahalledeki evlenmeye uygun genç erkeklerden hiçbirinin Gwendolen’e evlenme teklif etmediği ortadayken, Bay Grandcourt’un onların yapmadığını yapacağı neden düşünülsün?
Belki de daha uygun bir aday sayıldığı için; çünkü dünyada olasılık diye görülen şeylerin çoğu, yalnızca bir dileğin yansımasıdır. Örneğin Bayan Harleth’in parlak bir evlilik yapmasını dert etmeyen Bay ve Bayan Arrowpoint’in zihninde bambaşka bir olasılık vardı.
Bölüm etkileşimi
