Daniel Deronda kitap kapağı

12. bölüm / 70

On İkinci Bölüm.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 70Şu an: On İkinci Bölüm.
  1. 1 Birinci Kitap—şımartılmış Çocuk. — Birinci Bölüm.2.251 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm.1.803 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm.4.601 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm.1.186 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm.2.528 kelime
  6. 6 Altıncı Bölüm.3.611 kelime
  7. 7 Yedinci Bölüm.5.025 kelime
  8. 8 Sekizinci Bölüm.1.697 kelime
  9. 9 Dokuzuncu Bölüm.2.436 kelime
  10. 10 Onuncu Bölüm.2.513 kelime
  11. 11 İkinci Kitap—akarsuların Buluşması — On Birinci Bölüm.3.829 kelime
  12. 12 On İkinci Bölüm.1.340 kelime · Okuduğun bölüm
  13. 13 On Üçüncü Bölüm.4.042 kelime
  14. 14 Ondördüncü Bölüm.2.955 kelime
  15. 15 On Beşinci Bölüm.2.156 kelime
  16. 16 On Altıncı Bölüm.5.940 kelime
  17. 17 On Yedinci Bölüm.3.024 kelime
  18. 18 On Sekizinci Bölüm.1.667 kelime
  19. 19 Üçüncü Kitap—seçim Yapan Genç Kadınlar — On Dokuzuncu Bölüm974 kelime
  20. 20 Yirminci Bölüm5.369 kelime
  21. 21 Yirmi Birinci Bölüm.2.732 kelime
  22. 22 Yirmi İkinci Bölüm.3.566 kelime
  23. 23 Yirmi Üçüncü Bölüm.4.343 kelime
  24. 24 Yirmi Dördüncü Bölüm.3.049 kelime
  25. 25 Yirmi Beşinci Bölüm.2.662 kelime
  26. 26 Yirmi Altıncı Bölüm1.944 kelime
  27. 27 Yirmi Yedinci Bölüm.2.646 kelime
  28. 28 Dördüncü Kitap—gwendolen İstediğini Elde Ediyor. — Yirmi Sekizinci Bölüm.4.464 kelime
  29. 29 Yirmi Dokuzuncu Bölüm.3.354 kelime
  30. 30 Otuzuncu Bölüm.4.041 kelime
  31. 31 Otuz Birinci Bölüm.1.988 kelime
  32. 32 Otuz İkinci Bölüm.5.749 kelime
  33. 33 Otuz Üçüncü Bölüm.3.983 kelime
  34. 34 Otuz Dördüncü Bölüm.1.892 kelime
  35. 35 Beşinci Kitap—mordecaı. — Otuz Beşinci Bölüm.8.024 kelime
  36. 36 Otuz Altıncı Bölüm.6.525 kelime
  37. 37 Otuz Yedinci Bölüm.4.269 kelime
  38. 38 Otuz Sekizinci Bölüm.2.750 kelime
  39. 39 Otuz Dokuzuncu Bölüm.2.596 kelime
  40. 40 Kırkıncı Bölüm.4.336 kelime
  41. 41 Altıncı Kitap—açığa Çıkanlar — Kırk Birinci Bölüm.2.045 kelime
  42. 42 Kırk İkinci Bölüm.6.572 kelime
  43. 43 Kırk Üçüncü Bölüm.1.951 kelime
  44. 44 Kırk Dördüncü Bölüm.2.532 kelime
  45. 45 Kırk Beşinci Bölüm.2.706 kelime
  46. 46 Kırk Altıncı Bölüm.3.097 kelime
  47. 47 Kırk Yedinci Bölüm.1.443 kelime
  48. 48 Kırk Sekizinci Bölüm.7.797 kelime
  49. 49 Kırk Dokuzuncu Bölüm.581 kelime
  50. 50 Yedinci Kitap—anne ve Oğul — Ellinci Bölüm.1.870 kelime
  51. 51 Elli Birinci Bölüm.4.775 kelime
  52. 52 Elli İkinci Bölüm.5.321 kelime
  53. 53 Elli Üçüncü Bölüm.2.215 kelime
  54. 54 Elli Dördüncü Bölüm.4.093 kelime
  55. 55 Elli Beşinci Bölüm.1.056 kelime
  56. 56 Elli Altıncı Bölüm.3.045 kelime
  57. 57 Elli Yedinci Bölüm.1.086 kelime
  58. 58 Sekizinci Kitap—meyve ve Tohum. — Elli Sekizinci Bölüm.2.510 kelime
  59. 59 Elli Dokuzuncu Bölüm.1.655 kelime
  60. 60 Altmışıncı Bölüm.1.652 kelime
  61. 61 Altmış Birinci Bölüm.2.894 kelime
  62. 62 Altmış İkinci Bölüm.2.214 kelime
  63. 63 Altmış Üçüncü Bölüm.3.018 kelime
  64. 64 Altmış Dördüncü Bölüm.2.774 kelime
  65. 65 Altmış Beşinci Bölüm.2.081 kelime
  66. 66 Altmış Altıncı Bölüm.1.614 kelime
  67. 67 Altmış Yedinci Bölüm.1.973 kelime
  68. 68 Altmış Sekizinci Bölüm.1.664 kelime
  69. 69 Altmış Dokuzuncu Bölüm.4.029 kelime
  70. 70 Yetminci Bölüm.988 kelime

ON İKİNCİ BÖLÜM.
“Ey beyler, ömür kısadır;

Bu kısacık ömrü alçakça geçirmek, saat ibresinin ucunda sürse,

Bir saatin dolmasıyla son bulsa bile, yine de uzundur.”

—SHAKESPEARE: IV. Henry.

Okçuluk Yarışması’ndan iki gün sonra, Bay Henleigh Mallinger Grandcourt, Bay Lush’la birlikte kahvaltı masasındaydı. Çevrelerindeki her şey hoştu: açık pencerelerden içeri giren yaz havası; köpeklerin eski, yeşil çimlerle kaplı bahçeden içeri yürüyebildiği pencereler; ötede, sınırındaki geniş bir ormanlık alana doğru uzanan parkın yumuşak, mora çalan renkleri; odadaki durağan eşya. Eşyanın ağırbaşlı, eski zarafeti bu durgunluğu daha da belirgin kılıyor, sanki odada, bayağı mobilyaların huzursuzluğundan farklı olarak bilinçli ve görgülü bir sessizlik hüküm sürüyordu.

Beylerin birbirlerinden hoşlanıp hoşlanmadıkları o kadar açık değildi. Bay Grandcourt sandalyesini yana çekerek çimenliğe dönmüş, sol bacağını başka bir sandalyeye uzatmış, sağ dirseğini masaya dayamış, büyük bir puro içiyordu; yanındaki ise hâlâ yemek yiyordu. Çeşit çeşit yarım düzine köpek miskin miskin girip çıkıyor, kısa süreli dikkat pozları veriyor; önce bir beye, sonra ötekine kararsızca yanaşıyordu. Öyle rahat yaşayan köpeklerdi ki aç numarası yapıyor, önlerine konan lezzetleri ağızlarına almamayı seviyorlardı. Hepsi dışında, ciğer rengi güzel su spanieli Fetch; ön patilerini yere sağlam basmış, anlamlı kahverengi yüzünü yukarı kaldırmış, sarsılmaz bir sadakatle Grandcourt’u izliyordu. Grandcourt’un kucağında minicik, gümüş tasmalı ve çıngıraklı bir Malta köpeği vardı. Puroyu ya da kahve fincanını tutmadığı eli, bu küçük hayvan sıcaklığı yumağının üzerinde duruyordu. Fetch’in kıskandığını ve efendisinin ona bir söz ya da bakış bile vermemesine incindiğini sanıyorum; sonunda bu ihmale daha fazla dayanamayacak gibi oldu ve büyük, ipeksi patisini usulca efendisinin bacağına koydu. Grandcourt yarım dakika boyunca yüzünü değiştirmeden ona baktı; sonra, duygusuz Fluff’ı çenesine yaklaştırıp okşayarak pat patlamak için purosunu bırakma zahmetine katlandı; bütün bunları, zavallı Fetch’i ciddi ciddi izlerken yaptı. Fetch, hoşnutsuzluk belirtisini bastırmaya çalışır gibi kesik kesik inledi; sonunda yakaran patisinin yanına başını koyup acıklı, yalvaran gözlerle yukarı baktı. En azından bir köpeksever Fetch’i böyle yorumlardı; Grandcourt o kadar çok köpek besliyordu ki köpekleri sevdiği söylenirdi. Her ne olursa olsun, tam da bu şekilde davranma dürtüsü böyle bir yorumdan kaynaklanmıştı. Ama eğlenceli ıstırabı uluyan bir havlamayla patlayınca Grandcourt, tek kelime etmeden Fetch’i aşağı itti; Fluff’ı da gelişigüzel masaya bıraktı (siyah burnu tuzluğun önüne geçmişti). Sonra purosuna baktı ve puroyu yeniden yakmak gerektiğini, bunun suçlusunun hayvan olduğunu düşünerek canı sıkıldı. Fetch ulumaya başlayınca, hemcinsleri gibi, sesini kesmenin kolay olmadığını gördü; gerçekten de ikinci uluması daha yüksek, üçüncüsü de onun gibiydi.

“Şu hayvanı dışarı çıkarır mısın?” dedi Grandcourt, sesini yükseltmeden ve ona bakmadan Lush’a; en küçük işaretine bile uyulacağını varsayar gibiydi.

Lush hemen kalktı; ağır sayılabilecek Fetch’i kaldırdı—eğilip kalkmayı sevmezdi—ve dışarı taşıdı. Onu bir yere bırakıp dönmesi birkaç dakika sürdü. Sonra bir puro yaktı, başını çevirmeden Grandcourt’un yüzünü görebileceği bir açıya yerleşti ve biraz sonra şöyle dedi:

“Bugün Quetcham’a ata mı bineceksiniz, arabayla mı gideceksiniz?”

“Quetcham’a gitmiyorum.”

“Dün de gitmediniz.”

Grandcourt yarım dakika sessizce puro içti, sonra dedi ki:

“Kartımı ve haberimi gönderdiğini varsayıyorum.”

“Saat dörtte kendim gittim ve kısa süre içinde orada olacağınızı söyledim. Niyetinizi yerine getirmenize bir aksiliğin engel olduğunu sanırlar. Özellikle bugün giderseniz.”

Birkaç dakika sessizlik oldu. Sonra Grandcourt, “Buraya eşleriyle hangi beyler davet edildi?” diye sordu.

Lush bir not defteri çıkardı. “Yüzbaşı ve Bayan Torrington gelecek hafta geliyor. Sonra Bay Hollis ile Lady Flora, Cushat’lar ve Gogoff’lar var.”

“Pek derme çatma bir topluluk,” diye yorumladı Grandcourt bir süre sonra. “Gogoff’ları niye çağırdın? Benim adıma davetiye yazarken bana liste vermeye tenezzül et. Haberim olmadan başıma bir dev kadın getirme. O, odanın görünüşünü bozuyor.”

“Onlarla Paris’te karşılaştığınızda Gogoff’ları siz davet etmiştiniz.”

“Paris’te onlarla karşılaşmış olmamın ne ilgisi var? Sana liste vermeni söyledim.”

Grandcourt’un, başkaları gibi, birbirinden hayli farklı iki sesi vardı. Şimdiye dek onu daha çok bezginlik ve bıkkınlık düşündüren, yüzeysel, kesik kesik ve ağırdan alan bir konuşma tarzıyla konuşurken duyduk. Oysa son kısa sözü, Lush’ın uzun zamandır buyurgan bir iradenin ifadesi olarak tanımaya alışık olduğu, bastırılmış ama belirgin, içe dönük bir tonla söylenmişti.

“Davet etmek istediğiniz başka çiftler var mı?”

“Evet; bir iki kızı olan düzgün insanlardan birkaçını düşün. Bir de şu lanet olası müzisyenlerinden birini. Ama komik biri olmasın.”

“Quetcham’dan ayrılırken Klesmer’i bize gelmeye ikna edebilir miyiz, merak ediyorum. Miss Arrowpoint’in hoşuna ancak birinci sınıf müzik gider.”

Lush umursamazca konuşuyordu ama aslında bir fırsat yakalamış, gözlerini dikkatle Grandcourt’a dikmişti. Grandcourt ilk kez bakışlarını yoldaşına çevirdi; yine de iki uzun, keyifli nefes çekene dek yavaşça ve konuşmadan bekledi. Sonra, belki de her zamankinden daha alçak ama küçümseyici bir keskinlikle, şöyle dedi:

“Saçmalık adına, Miss Arrowpoint ve müziği beni ne ilgilendiriyor?”

“Şey, biraz ilgilendiriyor,” dedi Lush şakacı bir tavırla. “Belki kendinizi fazla yormanıza gerek yok. Ama bir milyonluk servetle evlenmeden önce bazı usulleri yerine getirmek gerekir.”

“Olabilir. Ama ben bir milyonluk servetle evlenmeyeceğim.”

“Yazık; böyle bir fırsatı tepip kendi planlarını baltalamak.”

“Sanırım kendi planlarını demek istiyorsun.”

“Biliyorsun, bazı borçların var; sonuçta işler ters gidebilir. Mirasçılık hakkı kesin değil.”

Grandcourt cevap vermedi, Lush konuşmayı sürdürdü.

“Gerçekten bulunmaz bir fırsat. Anne babası daha iyisini isteyemez, anlaşılan; kızın görünüşüyle tavırları da, cebinde bir meteliği olmasa bile, hiçbir taviz gerektirmiyor. Güzel değil ama her mevkie yakışır. Senin ona sunabileceğin gelecekten de kolay kolay vazgeçmez.”

“Belki.”

“Anne babası, onlarla dilediğini yapmana izin verir.”

“Ama onlarla bir şey yapmak istemem.”

Bu kez yeniden konuşmadan önce kısa bir süre duran Lush oldu. Sonra derin ve sitemkâr bir sesle, “Tanrım, Grandcourt! Bunca tecrübeden sonra, bir kaprisin hayatta rahatını kurmana engel olmasına izin mi vereceksin?” dedi.

“Nutuk atmayı bırak. Ne yapacağımı biliyorum.”

“Ne?” Lush, sanki canını sıkan bir şeyle yüzleşmesi gerekiyormuş ama öfkesini denetlemeye kararlıymış gibi purosunu bıraktı ve ellerini yan ceplerine soktu.

“Öteki kızla evleneceğim.”

“Âşık mı oldun?” Bu soruda açık bir alay vardı.

“Onunla evleneceğim.”

“Öyleyse ona çoktan evlenme teklif ettin mi?”

“Hayır.”

“Kendi iradesi olan genç bir hanım sanırım. Olay çıkarmaya fazlasıyla müsait. Ne istediğini bilirdi.”

“Senden hoşlanmıyor,” dedi Grandcourt, belli belirsiz gülümseyerek.

“Çok doğru,” dedi Lush; ardından belirgin biçimde alaycı bir tonla ekledi: “Ama sen de o da birbirinize düşkünseniz, bu yeter.”

Grandcourt bu sözlere aldırmadı; kahvesinden bir yudum aldı, ayağa kalkıp çimenlere doğru ağır ağır yürüdü. Bütün köpekler de peşinden gitti.

Lush bir an arkasından baktı, sonra purosunu alıp yaktı. Ağır ağır içerken sakalını inceleyen gözleri ve parmaklarıyla yokladı; sonunda bir sonuca varmış gibi okşayıp alçak sesle şöyle dedi:

“Şah, dostum!”

Yetenekli bir adam olan Lush, Grandcourt’u on beş yıldır tanıdığı hâlde onun üzerinde ne tür yöntemlerin işe yaramayacağını öğrenmemiş olamazdı; neyin işe yarayacağıysa çoğu zaman kuşkuluydu. Kariyerinin başında akademik üyelik yapmış, üniversiteye bağlı bir papazlık makamı uğruna din adamı olmaya yaklaşmıştı; ama bu gelecekten hoşlanmadığı için önce bir markinin, ardından babasını küçük yaşta kaybetmiş genç Grandcourt’un yol arkadaşlığı görevini kabul etti. Grandcourt, Lush’ı öylesine kullanışlı bulmuştu ki özel işlerinin tümünde onu başbakanı hâline getirmişti. On beş yıllık alışkanlık Grandcourt’u Lush’ın becerikliliğine giderek daha bağımlı kılmış, Lush’ı da Grandcourt adına yaptığı işler tembel ve rahat hayatını kayda değer ölçüde aksatmadığı için bu hayata giderek daha muhtaç etmişti. Grandcourt’un arkadaşına duyduğu saygısızlığın bu uzun alışkanlıkla arttığını söyleyemem; çünkü saygısızlığı en başından beri tamdı. Ama canı isterse Lush’ı tekmeleyebileceği düşüncesi pekişmişti—gerçi hiçbir hayvanı tekmelemeyi seçmezdi, çünkü tekme atmak insanı küçük düşüren bir duruştur; bir beyefendinin köpeklerini onun yerine başkaları tekmelemelidir. Lush’a yalnızca, sırdaşı bağımsız ruhlu biri olsaydı kendisinin tekmelenmesine yol açabilecek şeyler söylerdi. Ne var ki karısını ve kızlarını basmadan kısarak erkek çocuklarını Oxford’a gönderen bir papazın oğlu, seçkin bir damak zevkiyle yemek yemeye, iyi atlara binmeye, çalışmadan en lüks ve bal kokulu yoncalıklarda yaşamaya hevesliyse, bağımsız ruhunu nasıl koruyabilir? Bay Lush bir zamanlar bilgin sayılmıştı; bilgilerinin çoğunu hatırlamaya çalışmadığı zamanlarda hâlâ bir bilginlik duygusu taşırdı. Ama lisans derecesi ve insanın tavırlarını yumuşatan başka sanatlar, öteden beri kayırmalı görevlere hazırlık niteliğindeydi; Lush’ın bugünkü rahat geçimi de, eski öğreniminin kokusundan fazlasını gerektirmeyen, gayet iyi bir kayırmalı görevdi. Tekmelenmeye layık görüldüğünün farkında değil değildi; ama bu değerlendirmeyi, Grandcourt’un hesaplanamaz ruh hâllerinden ya da yargılarından birini ötekine denk kılan tuhaf özelliklerinden biri saymayı yeğliyordu. Kendi kanaatine göre hiç kötü bir şey yapmadığından, rahatına düşkünlüğü gerektirirse kötü bir şey yapıp yapmayacağını düşünmesi de gerekmiyordu. Şimdilik rahat düşkünlüğü fazlasıyla tatmin olmuştu; pudingleri toza bulanarak önüne yuvarlansa bile iç kısımlarını alır, tadını da beğenirdi.

Örneğin bu sabah, her zamankinden daha çok canı sıkılmış olmasına rağmen özel oturma odasına gidip tam bir saat viyolonsel çaldı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…