Bölümler 70Şu an: Altmış Altıncı Bölüm.
- 1 Birinci Kitap—şımartılmış Çocuk. — Birinci Bölüm.2.251 kelime
- 2 İkinci Bölüm.1.803 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm.4.601 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm.1.186 kelime
- 5 Beşinci Bölüm.2.528 kelime
- 6 Altıncı Bölüm.3.611 kelime
- 7 Yedinci Bölüm.5.025 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm.1.697 kelime
- 9 Dokuzuncu Bölüm.2.436 kelime
- 10 Onuncu Bölüm.2.513 kelime
- 11 İkinci Kitap—akarsuların Buluşması — On Birinci Bölüm.3.829 kelime
- 12 On İkinci Bölüm.1.340 kelime
- 13 On Üçüncü Bölüm.4.042 kelime
- 14 Ondördüncü Bölüm.2.955 kelime
- 15 On Beşinci Bölüm.2.156 kelime
- 16 On Altıncı Bölüm.5.940 kelime
- 17 On Yedinci Bölüm.3.024 kelime
- 18 On Sekizinci Bölüm.1.667 kelime
- 19 Üçüncü Kitap—seçim Yapan Genç Kadınlar — On Dokuzuncu Bölüm974 kelime
- 20 Yirminci Bölüm5.369 kelime
- 21 Yirmi Birinci Bölüm.2.732 kelime
- 22 Yirmi İkinci Bölüm.3.566 kelime
- 23 Yirmi Üçüncü Bölüm.4.343 kelime
- 24 Yirmi Dördüncü Bölüm.3.049 kelime
- 25 Yirmi Beşinci Bölüm.2.662 kelime
- 26 Yirmi Altıncı Bölüm1.944 kelime
- 27 Yirmi Yedinci Bölüm.2.646 kelime
- 28 Dördüncü Kitap—gwendolen İstediğini Elde Ediyor. — Yirmi Sekizinci Bölüm.4.464 kelime
- 29 Yirmi Dokuzuncu Bölüm.3.354 kelime
- 30 Otuzuncu Bölüm.4.041 kelime
- 31 Otuz Birinci Bölüm.1.988 kelime
- 32 Otuz İkinci Bölüm.5.749 kelime
- 33 Otuz Üçüncü Bölüm.3.983 kelime
- 34 Otuz Dördüncü Bölüm.1.892 kelime
- 35 Beşinci Kitap—mordecaı. — Otuz Beşinci Bölüm.8.024 kelime
- 36 Otuz Altıncı Bölüm.6.525 kelime
- 37 Otuz Yedinci Bölüm.4.269 kelime
- 38 Otuz Sekizinci Bölüm.2.750 kelime
- 39 Otuz Dokuzuncu Bölüm.2.596 kelime
- 40 Kırkıncı Bölüm.4.336 kelime
- 41 Altıncı Kitap—açığa Çıkanlar — Kırk Birinci Bölüm.2.045 kelime
- 42 Kırk İkinci Bölüm.6.572 kelime
- 43 Kırk Üçüncü Bölüm.1.951 kelime
- 44 Kırk Dördüncü Bölüm.2.532 kelime
- 45 Kırk Beşinci Bölüm.2.706 kelime
- 46 Kırk Altıncı Bölüm.3.097 kelime
- 47 Kırk Yedinci Bölüm.1.443 kelime
- 48 Kırk Sekizinci Bölüm.7.797 kelime
- 49 Kırk Dokuzuncu Bölüm.581 kelime
- 50 Yedinci Kitap—anne ve Oğul — Ellinci Bölüm.1.870 kelime
- 51 Elli Birinci Bölüm.4.775 kelime
- 52 Elli İkinci Bölüm.5.321 kelime
- 53 Elli Üçüncü Bölüm.2.215 kelime
- 54 Elli Dördüncü Bölüm.4.093 kelime
- 55 Elli Beşinci Bölüm.1.056 kelime
- 56 Elli Altıncı Bölüm.3.045 kelime
- 57 Elli Yedinci Bölüm.1.086 kelime
- 58 Sekizinci Kitap—meyve ve Tohum. — Elli Sekizinci Bölüm.2.510 kelime
- 59 Elli Dokuzuncu Bölüm.1.655 kelime
- 60 Altmışıncı Bölüm.1.652 kelime
- 61 Altmış Birinci Bölüm.2.894 kelime
- 62 Altmış İkinci Bölüm.2.214 kelime
- 63 Altmış Üçüncü Bölüm.3.018 kelime
- 64 Altmış Dördüncü Bölüm.2.774 kelime
- 65 Altmış Beşinci Bölüm.2.081 kelime
- 66 Altmış Altıncı Bölüm.1.614 kelime · Okuduğun bölüm
- 67 Altmış Yedinci Bölüm.1.973 kelime
- 68 Altmış Sekizinci Bölüm.1.664 kelime
- 69 Altmış Dokuzuncu Bölüm.4.029 kelime
- 70 Yetminci Bölüm.988 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
ALTMIŞ ALTINCI BÖLÜM.
Nice dinginleşmiş günün arasında bir gün hâlâ öfkeliydi.
—BROWNING: Kral ve Kitap
Bu sırada, Gwendolen’in Deronda’yla ilgili düşüncelerine katmadığı Ezra ile Mirah’ın onunla ilişkisi yakınlaşıyor ve daha belirgin bir hâl alıyordu.
Lapidoth baba, kızını kapı eşiğinde bırakıp gitmişti. Açlığı o an bastırmaya yetecek paranın üzerindeki her meblağ, ona kumar ya da bahis oynama olanağı gibi görünüyordu; başka ihtimalleri ya da kararları düşünmesine fırsat kalmıyordu. Her şeyini kaybedene kadar Mirah’ya yeniden başvurmayı ya da oğlunun karşısına çıkmayı göze alıp alamayacağını düşünmedi. İlk anda Ezra’yla karşılaşmaktan, tiksindirici bir sıkıntıya sokacak herhangi bir durumdan kaçınır gibi kaçınmıştı; Mirah’nın çantasını elinde tutması, ileride duyabileceği ihtiyaçları aklından silmeye yetmişti. Kumar tutkusu, duygusal ya da zihinsel bir heyecanla bastırılabilen bedensel açlıktan daha mutlak biçimde egemendir. Şansları seyretme tutkusu—gerçek ya da hayalî oyunda zihnin alışkanlık hâline getirdiği o askıda bekleyiş—başka heyecanlara duyarlılığı yok eder. Son, buyurgan aşamasında cehennemin yanan zemininde oyalanacak eğlence arayan cinlerin neşesiz savurganlığına benzer.
Bencilliğin her biçimi, ne kadar soyut ve insanlıktan uzak olursa olsun, günde en az bir öğün yemekle ayakta kalır. Lapidoth’un yeme içme isteği son derece sınırlıydı; ama hazır para olmadan bu isteğini bile karşılayamayacağı, yoksul ve sevimsiz bir hayatın içine düşmüştü. Penceresindeki stor perdede “Piramitler” yazan bir eve kısa süreliğine uğradığında Mirah’nın otuz şilinini önce ikiye, sonra üçe katlamış, sonunda da kaybetmişti. Kızının boş çantası cebindeyken dışarı çıktı; yeni bir oyun parası bulmak için çantayı rehin mi verse, yoksa çantayı geri verip, parayı kendisine açılmış hesaptaki borcu kapatmak için kullandığını mı söylese diye düşünüyordu. Lapidoth’ta güçlü kalan duygulardan biri de kendi haklarına duyduğu hassasiyetti; çocuklarının sahip olabileceği her şey üzerinde, oğlunun öfkesinin haklılığından daha güçlü bir hakkı olduğunu düşünüyordu. Ne de olsa çocuklarının yanına yerleşmek yapabileceği en iyi şeydi. Ezra’yla karşılaşmayı düşündükçe bundan daha az ürküyor, zihni özel bir aşağılanma tehdidinden çok, güvenli ve zahmetsizce cebine para girebilecek ihtimallerle oyalanıyordu. Son zamanlarda şans ona yüz çevirmişti; şimdi döneceğini umuyordu—bu dönüş, kızının işleri ve sözünü ettiği iyi dostlar aracılığıyla ortaya çıkacak bir para kaynağıyla başlayamaz mıydı? Lapidoth, zekâsının büyüleyiciliğine güveniyordu; bu eski alışkanlık, gençliğinde yaşadıklarıyla pekişmişti. Çekiciliklerinin azaldığını fark etmeyen ya da yıpranmışlıklarını gizleyebileceklerini sananlar yalnızca kadınlar değildir.
Lapidoth’un hızlı hesabı onu Brompton’daki küçük meydana götürdü. Bir süre dolaşıp bekleyerek Mirah’yı evden çıkarken ya da dönerken görmeyi, böylece eve girmesinin kolaylaşmasını umuyordu. Ama akşam olmuştu—Mirah’yı ilk gördüğü günün ertesi günüydü. Biraz bekledikten sonra yorulunca, kapıyı çalabileceğini; Mirah evde değilse ne zaman dönmesinin beklendiğini sorabileceğini düşündü. Ne var ki eve yaklaşınca Mirah’nın içeride olduğunu anladı: şarkısını duyuyordu.
Mirah piyanoda oturmuş “Herz, mein Herz”i coşkuyla seslendiriyordu; Ezra gözleri kapalı dinliyordu. Bayan Adam kapıyı açıp biraz sıkılarak şöyle dedi:
“Aşağıda bir beyefendi var, babanız olduğunu söylüyor, hanımefendi.”
Mirah hemen ayağa kalktı ve ağabeyine bakarak, “Yanına ineceğim,” dedi.
“Hayır Mirah, öyle yapma,” dedi Ezra kesin bir tavırla. “Bırak, yukarı gelsin Bayan Adam.”
Mirah ellerini birbirine kenetlemiş, kaygıdan içi bulanırken Ezra’ya bakmayı sürdürdü. Ezra da ayağa kalkmıştı; belli ki çok sarsılmıştı. Ama yüzünde Mirah’nın daha önce hiç görmediği bir ifade vardı: kaşları çatılmış, dudakları gözünden parlayan aynı sertlikle katılaşmıştı.
Bayan Adam babayı içeri almak için kapıyı açınca, topluluğa bakmaktan kendini alamadı. Genç adamla yaşlı adamın yüzlerini karşılaştırıp kapıyı kapatırken kendi kendine, “Gerçekten de babaları,” dedi. Benzerlik çizgilerindeydi; ilk anda en çarpıcı olan da budur. İfadeleriyse, gözden kaçabilecek gizli farklılıklar sayesinde, saygın bir cemaat üyesinden öteye gitmeyen bir babanın dış görünüşü içindeki Cromwell dehasını ortaya çıkaracak kadar karşıt biçimde şekillenmişti.
Lapidoth önceden kederli bir ifade takınmıştı; ama konuşurken bedeni gerçekten de biraz irkildi:
“Ee Ezra oğlum, bunca yıl sonra beni pek tanıyamıyorsundur.”
Ezra ağır ağır, sözcükleri ısırır gibi bir ciddiyetle, “Seni tanıyorum—hem de fazlasıyla—baba,” dedi; “baba” sözü bir sitem gibi duyuluyordu.
“Ah, benden hoşnut değilsin. Buna şaşmıyorum. Görünüş aleyhimde. İnsan dara düşünce kendi istediği gibi, ne kendine ne başkasına davranabiliyor; yeterince çektim, biliyorum,” dedi Lapidoth çabucak. Konuşmaya başlayınca her zamanki gibi biraz gevezeliği ve küstahlığı geri geliyordu. Şimdi Mirah’ya dönüp çantasını uzatarak, “Al küçük çantanı canım. Şu yazı yüzünden kaygılanırsın diye düşündüm. Görüyorsun, içini boşalttım; yiyecek ve kalacak yer borcumu ödemem gerekiyordu. Kendimi temize çıkarmamı isteyeceğini biliyordum; şimdi cebimde tek bir çeyrek peni olmadan çocuklarımın insafına kalmış durumdayım. İstersen beni kapı dışarı edebilirsin; polis çağırmana bile gerek yok. Söyle Mirah, ‘Baba, artık senden bıktım; beni el üstünde tuttun, senden ayrı yapamayacağım zamanlarda bütün varını yoğunu benim için harcadın; ama artık sensiz daha iyi yaparım,’ de; dersen bir kıvılcım gibi çıkar giderim. Keyfini bir daha kaçırmam,” dedi. Her zamanki gibi, sözünü bitirmeden sesi gözyaşlarıyla dolmuştu.
Mirah, “Baba, bunu asla söyleyemeyeceğimi biliyorsun,” diye karşılık verdi. Söylediklerinin içindeki tek doğru şey evde kalma isteği imasıydı; geri kalanının tümü yalan olduğunu bildiğinden duyduğu acı daha da büyüktü.
“Kız kardeşim Mirah, bizi yalnız bırak!” dedi Ezra buyurgan bir sesle.
Kararının karşısında ürküp kardeşine yalvarırcasına baktı; yine de, acıyla bedenine işlemiş bir şey gibi hissettiği babası için bir kez daha ricada bulunmadan gidemiyordu. Ağabeyinin yanına sokulup elini onun eline koydu ve Lapidoth’un duyabileceği kadar alçak bir sesle, “Unutma Ezra, annem onu kapıdan çevirmezdi demiştin,” dedi.
“Bana güven ve git,” dedi Ezra.
Odadan çıktı; ama merdivenden birkaç basamak çıkınca yüreği çarparak oturdu. Kardeşinin ona söyleyeceği herhangi bir şey yüzünden babası çekip giderse—
Lapidoth, oğlunun zihninde kendisi için neler hazırlandığını az çok seziyordu. Ama duruma alışmaya, onu aşağılamaya yönelik her girişime karşı soğukkanlı bir üstünlük sağlayacak bir bakış açısı bulmaya başlamıştı. Bir mezardan konuşur gibi konuşan bu bitkin oğlunda, bencil hafifmeşrepliğin acı çekenlerde görmeyi öğrendiği bir tutarsızlık vardı; insan, hastalığın amansız kıskaçları kendi etini kavrayana kadar böyle düşünür. Oğlu ne vaaz verirse versin, sıradan karşılanmalıydı; tıpkı dolu yağışından korunmak için açık bir katedrale sığınan birinin, orada o sırada kopan dinsel bir yaygarayı olağan karşılaması gibi.
Lapidoth bu tür bir duygusuzlukla doğmamıştı; onu kendi çabasıyla edinmişti.
Ezra söze başladı: “Burada yaşadığımız evin masrafları kısmen beni destekleyen sevgili bir dostun cömertliğiyle, kısmen de kendi geçimini sağlayan kız kardeşimin emeğiyle karşılanıyor. Bir evimiz olduğu sürece seni ondan mahrum etmeyeceğiz. Seni kötülüklerinin insafına terk etmeyeceğiz. Çünkü babamızsın; sen bağını koparmış olsan da biz kendi bağımızı kabul ediyoruz. Ama sana asla güvenmeyeceğim. Borçlarını ödemeden parayla kaçtın; annemi terk ettin, minicik kızını ondan koparıp kalbini kırdın. Kumarbaz oldun; utancın ve vicdanının olması gereken yerde doymak bilmez bir arzu oturuyor. Kız kardeşimi satmaya hazırdın—satmıştın da, ama parasını alamadın. Bunları yapan biri bir daha kendisine güvenilmesini asla beklememeli. Yiyeceğimizi seninle paylaşacağız; yatağın ve giysilerin olacak. Babamız olduğun için sana karşı görevimizi yerine getireceğiz. Ama sana asla güvenmeyeceğiz. Sen kötü bir adamsın; annemizi mutsuz eden sendin. Böyle bir adamın babamız olması, etimizde durmadan sızlayan bir damga. Bunu üzerimize Ebedî Tanrı koydu. İnsan adaleti suçların yüzünden seni kırbaçlasa, bedenin herkesin küçümsemesi karşısında çaresiz kalsa bile, yine de ‘Bu bizim babamızdır; onu gözünüzün önünden çıkarabilmek için kenara çekilin,’ deriz.”
Lapidoth, başına gelecekleri zihninde tartarken yıldırımın şiddetini ya da izleyeceği yolu—bedeninin dışına değil, içinden geçeceğini—öngörememişti. Oğlunun ruhundan gelen bu ses onun için öylesine yeniydi ki bunu da bekleyemezdi. Ezra’nın sözleri, Mirah’nın evde ağlayıp sızladığını gördüğü zamanlardan tanıdığı o histerik hassasiyetin kaynağına dokundu. Ezra sözünü bitirince Lapidoth kendini bir sandalyeye bıraktı ve yüzünü masaya gömerek bir kadın gibi ağladı. Ne var ki bu histerik ağlayış, oğlunun sözlerinin baskısı altında kaçınılmaz bir tepki olduğu kadar, içinden çıkamadığı bir durumda başvurduğu bilinçli bir çareydi. Tıpkı gençliğinde, yüzü ışıl ışıl, kıvırcık saçlı bir delikanlıyken, gücenmenin ya da kınanmanın şiddetini azaltmak için bu ince ayarlı bedensel hassasiyetinden yararlanmaya alışmış olması gibi.
Ezra yeniden oturdu, hiçbir şey söylemedi; kendi içinden taşan sözlerin, yıllardır yalnızlık ve sessizlik içinde taşıdığı duyguların patlamasının şokuyla tükenmişti. İnce elleri sandalyenin kollarında titriyordu; bir soruya cevap verecek gücü bile kendinde bulamazdı. Sanki Ölüm’ü kendine çağırmaya doğru bir adım atmıştı. Bu sırada Mirah’nın dikkatle bekleyen kulağı, yüreğinin tanıdığı bir ses duydu; artık odanın dışında kalamazdı. Kapıyı açınca ilk kaygısı Ezra oldu ve titreyen elini avucuna alarak onun yanına gitti. Ezra bu eli sıktı, ondan güç aldı; ama konuşmadı, ona bakmadı bile. Yüzünü masaya gömmüş olan baba, Mirah’nın içeri girdiğini fark etti; biraz sonra başını kaldırdı, mendilini gözlerine bastırdı, elini ona uzattı ve boğuk, acıklı bir sesle, “Elveda Mirah; baban seni bir daha rahatsız etmeyecek. Yol kenarında bir köpek gibi ölmeyi hak ediyorum, öyle de öleceğim. Annen yaşasaydı beni bağışlardı—otuz dört yıl önce yüzüğünü, Çuppa’nın altında parmağına takmış, bir olmuşuz. Beni bağışlardı; yaşlılığımızı birlikte geçirirdik. Ama bunu hak etmedim. Elveda,” dedi.
Son “elveda”sını söylerken sandalyeden kalktı. Mirah elini onun eline koymuş, bırakmıyordu. Gözleri yaşlı ve kederli değildi; korku ve derin bir ürpertiyle haykırdı:
“Hayır baba, hayır!” Sonra kardeşine dönerek, “Ezra, kalmasına engel olmadın, değil mi?—Kal baba, yanlış şeyleri bırak. Ezra, buna dayanamıyorum. Babama ‘Git, öl,’ nasıl diyebilirim?”
Ezra büyük bir çabayla, “Öyle demedim,” diye karşılık verdi. “Kal, sana barınak sağlayacağız, dedim.”
Mirah onu kapıya doğru çekerek, “Öyleyse kalacaksın baba; sana bakacağız ve benimle geleceksin,” dedi.
Lapidoth’un gerçekten istediği buydu. Kızının kendisine karşı görevini yeniden yerine getirmesinden duyduğu bir tür rahatlık, o an alışkanlıklarını değiştirmesinin mümkün olabileceğini düşündürdü. Mirah onu aşağıdaki oturma odasına götürüp şöyle dedi:
“Ezra’nın yanında olmadığım zamanlarda bu oturma odasını kullanıyorum. Arkadaki yatak odası senin olacak. Kalıp uslu duracaksın baba. Anneme geri döndüğünü ve onun seni bağışladığını düşün—seninle benim aracılığımla konuşuyor.” Mirah’nın sesi yalvarıyordu; ama ona eskiden yaptığı gibi bir kez bile sokulup sarılamadı.
Lapidoth çabucak kendini toparladı; Mirah’yla sesinin güzelleşmesi ve başka hafif konular üzerine konuşmaya başladı. Bayan Adam akşam yemeğini hazırlamaya geldiğinde, giysileri o an aleyhinde olsa da sıradan biri olmadığını göstermek için onunla sohbete koyuldu.
Ama her zamanki gibi gece uykusu kaçınca Mirah’nın ne kadar parası olduğunu düşünmeye başladı. Kıtadaki eski rulet gecelerini, oyun yöntemini ve şansını bozan ihtimalleri zihninde yeniden canlandırdı. İngiltere’ye gelmek için nedenleri vardı; ama çoğu bakımdan bu lanet bir ülkeydi.
Lapidoth’un gecedeki güçlü imgeleri bunlardı; öfkeli oğlunun bitkin bedeni ve dile getirdiği korkunç yargı değil. Ezra kumar masasının önünden geçti, sözleri duyuldu; ama içi boş bir hayalet gibi geçti. Lapidoth’un bilincinin dokusunu oluşturuyor gibi görünen sayılar ve hamleler, Ezra’nın sözlerinin özünü kemirip almıştı.
Bölüm etkileşimi
