Daniel Deronda kitap kapağı

66. bölüm / 70

Altmış Altıncı Bölüm.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 70Şu an: Altmış Altıncı Bölüm.
  1. 1 Birinci Kitap—şımartılmış Çocuk. — Birinci Bölüm.2.251 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm.1.803 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm.4.601 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm.1.186 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm.2.528 kelime
  6. 6 Altıncı Bölüm.3.611 kelime
  7. 7 Yedinci Bölüm.5.025 kelime
  8. 8 Sekizinci Bölüm.1.697 kelime
  9. 9 Dokuzuncu Bölüm.2.436 kelime
  10. 10 Onuncu Bölüm.2.513 kelime
  11. 11 İkinci Kitap—akarsuların Buluşması — On Birinci Bölüm.3.829 kelime
  12. 12 On İkinci Bölüm.1.340 kelime
  13. 13 On Üçüncü Bölüm.4.042 kelime
  14. 14 Ondördüncü Bölüm.2.955 kelime
  15. 15 On Beşinci Bölüm.2.156 kelime
  16. 16 On Altıncı Bölüm.5.940 kelime
  17. 17 On Yedinci Bölüm.3.024 kelime
  18. 18 On Sekizinci Bölüm.1.667 kelime
  19. 19 Üçüncü Kitap—seçim Yapan Genç Kadınlar — On Dokuzuncu Bölüm974 kelime
  20. 20 Yirminci Bölüm5.369 kelime
  21. 21 Yirmi Birinci Bölüm.2.732 kelime
  22. 22 Yirmi İkinci Bölüm.3.566 kelime
  23. 23 Yirmi Üçüncü Bölüm.4.343 kelime
  24. 24 Yirmi Dördüncü Bölüm.3.049 kelime
  25. 25 Yirmi Beşinci Bölüm.2.662 kelime
  26. 26 Yirmi Altıncı Bölüm1.944 kelime
  27. 27 Yirmi Yedinci Bölüm.2.646 kelime
  28. 28 Dördüncü Kitap—gwendolen İstediğini Elde Ediyor. — Yirmi Sekizinci Bölüm.4.464 kelime
  29. 29 Yirmi Dokuzuncu Bölüm.3.354 kelime
  30. 30 Otuzuncu Bölüm.4.041 kelime
  31. 31 Otuz Birinci Bölüm.1.988 kelime
  32. 32 Otuz İkinci Bölüm.5.749 kelime
  33. 33 Otuz Üçüncü Bölüm.3.983 kelime
  34. 34 Otuz Dördüncü Bölüm.1.892 kelime
  35. 35 Beşinci Kitap—mordecaı. — Otuz Beşinci Bölüm.8.024 kelime
  36. 36 Otuz Altıncı Bölüm.6.525 kelime
  37. 37 Otuz Yedinci Bölüm.4.269 kelime
  38. 38 Otuz Sekizinci Bölüm.2.750 kelime
  39. 39 Otuz Dokuzuncu Bölüm.2.596 kelime
  40. 40 Kırkıncı Bölüm.4.336 kelime
  41. 41 Altıncı Kitap—açığa Çıkanlar — Kırk Birinci Bölüm.2.045 kelime
  42. 42 Kırk İkinci Bölüm.6.572 kelime
  43. 43 Kırk Üçüncü Bölüm.1.951 kelime
  44. 44 Kırk Dördüncü Bölüm.2.532 kelime
  45. 45 Kırk Beşinci Bölüm.2.706 kelime
  46. 46 Kırk Altıncı Bölüm.3.097 kelime
  47. 47 Kırk Yedinci Bölüm.1.443 kelime
  48. 48 Kırk Sekizinci Bölüm.7.797 kelime
  49. 49 Kırk Dokuzuncu Bölüm.581 kelime
  50. 50 Yedinci Kitap—anne ve Oğul — Ellinci Bölüm.1.870 kelime
  51. 51 Elli Birinci Bölüm.4.775 kelime
  52. 52 Elli İkinci Bölüm.5.321 kelime
  53. 53 Elli Üçüncü Bölüm.2.215 kelime
  54. 54 Elli Dördüncü Bölüm.4.093 kelime
  55. 55 Elli Beşinci Bölüm.1.056 kelime
  56. 56 Elli Altıncı Bölüm.3.045 kelime
  57. 57 Elli Yedinci Bölüm.1.086 kelime
  58. 58 Sekizinci Kitap—meyve ve Tohum. — Elli Sekizinci Bölüm.2.510 kelime
  59. 59 Elli Dokuzuncu Bölüm.1.655 kelime
  60. 60 Altmışıncı Bölüm.1.652 kelime
  61. 61 Altmış Birinci Bölüm.2.894 kelime
  62. 62 Altmış İkinci Bölüm.2.214 kelime
  63. 63 Altmış Üçüncü Bölüm.3.018 kelime
  64. 64 Altmış Dördüncü Bölüm.2.774 kelime
  65. 65 Altmış Beşinci Bölüm.2.081 kelime
  66. 66 Altmış Altıncı Bölüm.1.614 kelime · Okuduğun bölüm
  67. 67 Altmış Yedinci Bölüm.1.973 kelime
  68. 68 Altmış Sekizinci Bölüm.1.664 kelime
  69. 69 Altmış Dokuzuncu Bölüm.4.029 kelime
  70. 70 Yetminci Bölüm.988 kelime

ALTMIŞ ALTINCI BÖLÜM.
Nice dinginleşmiş günün arasında bir gün hâlâ öfkeliydi.

—BROWNING: Kral ve Kitap

Bu sırada, Gwendolen’in Deronda’yla ilgili düşüncelerine katmadığı Ezra ile Mirah’ın onunla ilişkisi yakınlaşıyor ve daha belirgin bir hâl alıyordu.

Lapidoth baba, kızını kapı eşiğinde bırakıp gitmişti. Açlığı o an bastırmaya yetecek paranın üzerindeki her meblağ, ona kumar ya da bahis oynama olanağı gibi görünüyordu; başka ihtimalleri ya da kararları düşünmesine fırsat kalmıyordu. Her şeyini kaybedene kadar Mirah’ya yeniden başvurmayı ya da oğlunun karşısına çıkmayı göze alıp alamayacağını düşünmedi. İlk anda Ezra’yla karşılaşmaktan, tiksindirici bir sıkıntıya sokacak herhangi bir durumdan kaçınır gibi kaçınmıştı; Mirah’nın çantasını elinde tutması, ileride duyabileceği ihtiyaçları aklından silmeye yetmişti. Kumar tutkusu, duygusal ya da zihinsel bir heyecanla bastırılabilen bedensel açlıktan daha mutlak biçimde egemendir. Şansları seyretme tutkusu—gerçek ya da hayalî oyunda zihnin alışkanlık hâline getirdiği o askıda bekleyiş—başka heyecanlara duyarlılığı yok eder. Son, buyurgan aşamasında cehennemin yanan zemininde oyalanacak eğlence arayan cinlerin neşesiz savurganlığına benzer.

Bencil­liğin her biçimi, ne kadar soyut ve insanlıktan uzak olursa olsun, günde en az bir öğün yemekle ayakta kalır. Lapidoth’un yeme içme isteği son derece sınırlıydı; ama hazır para olmadan bu isteğini bile karşılayamayacağı, yoksul ve sevimsiz bir hayatın içine düşmüştü. Penceresindeki stor perdede “Piramitler” yazan bir eve kısa süreliğine uğradığında Mirah’nın otuz şilinini önce ikiye, sonra üçe katlamış, sonunda da kaybetmişti. Kızının boş çantası cebindeyken dışarı çıktı; yeni bir oyun parası bulmak için çantayı rehin mi verse, yoksa çantayı geri verip, parayı kendisine açılmış hesaptaki borcu kapatmak için kullandığını mı söylese diye düşünüyordu. Lapidoth’ta güçlü kalan duygulardan biri de kendi haklarına duyduğu hassasiyetti; çocuklarının sahip olabileceği her şey üzerinde, oğlunun öfkesinin haklılığından daha güçlü bir hakkı olduğunu düşünüyordu. Ne de olsa çocuklarının yanına yerleşmek yapabileceği en iyi şeydi. Ezra’yla karşılaşmayı düşündükçe bundan daha az ürküyor, zihni özel bir aşağılanma tehdidinden çok, güvenli ve zahmetsizce cebine para girebilecek ihtimallerle oyalanıyordu. Son zamanlarda şans ona yüz çevirmişti; şimdi döneceğini umuyordu—bu dönüş, kızının işleri ve sözünü ettiği iyi dostlar aracılığıyla ortaya çıkacak bir para kaynağıyla başlayamaz mıydı? Lapidoth, zekâsının büyüleyiciliğine güveniyordu; bu eski alışkanlık, gençliğinde yaşadıklarıyla pekişmişti. Çekiciliklerinin azaldığını fark etmeyen ya da yıpranmışlıklarını gizleyebileceklerini sananlar yalnızca kadınlar değildir.

Lapidoth’un hızlı hesabı onu Brompton’daki küçük meydana götürdü. Bir süre dolaşıp bekleyerek Mirah’yı evden çıkarken ya da dönerken görmeyi, böylece eve girmesinin kolaylaşmasını umuyordu. Ama akşam olmuştu—Mirah’yı ilk gördüğü günün ertesi günüydü. Biraz bekledikten sonra yorulunca, kapıyı çalabileceğini; Mirah evde değilse ne zaman dönmesinin beklendiğini sorabileceğini düşündü. Ne var ki eve yaklaşınca Mirah’nın içeride olduğunu anladı: şarkısını duyuyordu.

Mirah piyanoda oturmuş “Herz, mein Herz”i coşkuyla seslendiriyordu; Ezra gözleri kapalı dinliyordu. Bayan Adam kapıyı açıp biraz sıkılarak şöyle dedi:

“Aşağıda bir beyefendi var, babanız olduğunu söylüyor, hanımefendi.”

Mirah hemen ayağa kalktı ve ağabeyine bakarak, “Yanına ineceğim,” dedi.

“Hayır Mirah, öyle yapma,” dedi Ezra kesin bir tavırla. “Bırak, yukarı gelsin Bayan Adam.”

Mirah ellerini birbirine kenetlemiş, kaygıdan içi bulanırken Ezra’ya bakmayı sürdürdü. Ezra da ayağa kalkmıştı; belli ki çok sarsılmıştı. Ama yüzünde Mirah’nın daha önce hiç görmediği bir ifade vardı: kaşları çatılmış, dudakları gözünden parlayan aynı sertlikle katılaşmıştı.

Bayan Adam babayı içeri almak için kapıyı açınca, topluluğa bakmaktan kendini alamadı. Genç adamla yaşlı adamın yüzlerini karşılaştırıp kapıyı kapatırken kendi kendine, “Gerçekten de babaları,” dedi. Benzerlik çizgilerindeydi; ilk anda en çarpıcı olan da budur. İfadeleriyse, gözden kaçabilecek gizli farklılıklar sayesinde, saygın bir cemaat üyesinden öteye gitmeyen bir babanın dış görünüşü içindeki Cromwell dehasını ortaya çıkaracak kadar karşıt biçimde şekillenmişti.

Lapidoth önceden kederli bir ifade takınmıştı; ama konuşurken bedeni gerçekten de biraz irkildi:

“Ee Ezra oğlum, bunca yıl sonra beni pek tanıyamıyorsundur.”

Ezra ağır ağır, sözcükleri ısırır gibi bir ciddiyetle, “Seni tanıyorum—hem de fazlasıyla—baba,” dedi; “baba” sözü bir sitem gibi duyuluyordu.

“Ah, benden hoşnut değilsin. Buna şaşmıyorum. Görünüş aleyhimde. İnsan dara düşünce kendi istediği gibi, ne kendine ne başkasına davranabiliyor; yeterince çektim, biliyorum,” dedi Lapidoth çabucak. Konuşmaya başlayınca her zamanki gibi biraz gevezeliği ve küstahlığı geri geliyordu. Şimdi Mirah’ya dönüp çantasını uzatarak, “Al küçük çantanı canım. Şu yazı yüzünden kaygılanırsın diye düşündüm. Görüyorsun, içini boşalttım; yiyecek ve kalacak yer borcumu ödemem gerekiyordu. Kendimi temize çıkarmamı isteyeceğini biliyordum; şimdi cebimde tek bir çeyrek peni olmadan çocuklarımın insafına kalmış durumdayım. İstersen beni kapı dışarı edebilirsin; polis çağırmana bile gerek yok. Söyle Mirah, ‘Baba, artık senden bıktım; beni el üstünde tuttun, senden ayrı yapamayacağım zamanlarda bütün varını yoğunu benim için harcadın; ama artık sensiz daha iyi yaparım,’ de; dersen bir kıvılcım gibi çıkar giderim. Keyfini bir daha kaçırmam,” dedi. Her zamanki gibi, sözünü bitirmeden sesi gözyaşlarıyla dolmuştu.

Mirah, “Baba, bunu asla söyleyemeyeceğimi biliyorsun,” diye karşılık verdi. Söylediklerinin içindeki tek doğru şey evde kalma isteği imasıydı; geri kalanının tümü yalan olduğunu bildiğinden duyduğu acı daha da büyüktü.

“Kız kardeşim Mirah, bizi yalnız bırak!” dedi Ezra buyurgan bir sesle.

Kararının karşısında ürküp kardeşine yalvarırcasına baktı; yine de, acıyla bedenine işlemiş bir şey gibi hissettiği babası için bir kez daha ricada bulunmadan gidemiyordu. Ağabeyinin yanına sokulup elini onun eline koydu ve Lapidoth’un duyabileceği kadar alçak bir sesle, “Unutma Ezra, annem onu kapıdan çevirmezdi demiştin,” dedi.

“Bana güven ve git,” dedi Ezra.

Odadan çıktı; ama merdivenden birkaç basamak çıkınca yüreği çarparak oturdu. Kardeşinin ona söyleyeceği herhangi bir şey yüzünden babası çekip giderse—

Lapidoth, oğlunun zihninde kendisi için neler hazırlandığını az çok seziyordu. Ama duruma alışmaya, onu aşağılamaya yönelik her girişime karşı soğukkanlı bir üstünlük sağlayacak bir bakış açısı bulmaya başlamıştı. Bir mezardan konuşur gibi konuşan bu bitkin oğlunda, bencil hafifmeşrepliğin acı çekenlerde görmeyi öğrendiği bir tutarsızlık vardı; insan, hastalığın amansız kıskaçları kendi etini kavrayana kadar böyle düşünür. Oğlu ne vaaz verirse versin, sıradan karşılanmalıydı; tıpkı dolu yağışından korunmak için açık bir katedrale sığınan birinin, orada o sırada kopan dinsel bir yaygarayı olağan karşılaması gibi.

Lapidoth bu tür bir duygusuzlukla doğmamıştı; onu kendi çabasıyla edinmişti.

Ezra söze başladı: “Burada yaşadığımız evin masrafları kısmen beni destekleyen sevgili bir dostun cömertliğiyle, kısmen de kendi geçimini sağlayan kız kardeşimin emeğiyle karşılanıyor. Bir evimiz olduğu sürece seni ondan mahrum etmeyeceğiz. Seni kötülüklerinin insafına terk etmeyeceğiz. Çünkü babamızsın; sen bağını koparmış olsan da biz kendi bağımızı kabul ediyoruz. Ama sana asla güvenmeyeceğim. Borçlarını ödemeden parayla kaçtın; annemi terk ettin, minicik kızını ondan koparıp kalbini kırdın. Kumarbaz oldun; utancın ve vicdanının olması gereken yerde doymak bilmez bir arzu oturuyor. Kız kardeşimi satmaya hazırdın—satmıştın da, ama parasını alamadın. Bunları yapan biri bir daha kendisine güvenilmesini asla beklememeli. Yiyeceğimizi seninle paylaşacağız; yatağın ve giysilerin olacak. Babamız olduğun için sana karşı görevimizi yerine getireceğiz. Ama sana asla güvenmeyeceğiz. Sen kötü bir adamsın; annemizi mutsuz eden sendin. Böyle bir adamın babamız olması, etimizde durmadan sızlayan bir damga. Bunu üzerimize Ebedî Tanrı koydu. İnsan adaleti suçların yüzünden seni kırbaçlasa, bedenin herkesin küçümsemesi karşısında çaresiz kalsa bile, yine de ‘Bu bizim babamızdır; onu gözünüzün önünden çıkarabilmek için kenara çekilin,’ deriz.”

Lapidoth, başına gelecekleri zihninde tartarken yıldırımın şiddetini ya da izleyeceği yolu—bedeninin dışına değil, içinden geçeceğini—öngörememişti. Oğlu­nun ruhundan gelen bu ses onun için öylesine yeniydi ki bunu da bekleyemezdi. Ezra’nın sözleri, Mirah’nın evde ağlayıp sızladığını gördüğü zamanlardan tanıdığı o histerik hassasiyetin kaynağına dokundu. Ezra sözünü bitirince Lapidoth kendini bir sandalyeye bıraktı ve yüzünü masaya gömerek bir kadın gibi ağladı. Ne var ki bu histerik ağlayış, oğlunun sözlerinin baskısı altında kaçınılmaz bir tepki olduğu kadar, içinden çıkamadığı bir durumda başvurduğu bilinçli bir çareydi. Tıpkı gençliğinde, yüzü ışıl ışıl, kıvırcık saçlı bir delikanlıyken, gücenmenin ya da kınanmanın şiddetini azaltmak için bu ince ayarlı bedensel hassasiyetinden yararlanmaya alışmış olması gibi.

Ezra yeniden oturdu, hiçbir şey söylemedi; kendi içinden taşan sözlerin, yıllardır yalnızlık ve sessizlik içinde taşıdığı duyguların patlamasının şokuyla tükenmişti. İnce elleri sandalyenin kollarında titriyordu; bir soruya cevap verecek gücü bile kendinde bulamazdı. Sanki Ölüm’ü kendine çağırmaya doğru bir adım atmıştı. Bu sırada Mirah’nın dikkatle bekleyen kulağı, yüreğinin tanıdığı bir ses duydu; artık odanın dışında kalamazdı. Kapıyı açınca ilk kaygısı Ezra oldu ve titreyen elini avucuna alarak onun yanına gitti. Ezra bu eli sıktı, ondan güç aldı; ama konuşmadı, ona bakmadı bile. Yüzünü masaya gömmüş olan baba, Mirah’nın içeri girdiğini fark etti; biraz sonra başını kaldırdı, mendilini gözlerine bastırdı, elini ona uzattı ve boğuk, acıklı bir sesle, “Elveda Mirah; baban seni bir daha rahatsız etmeyecek. Yol kenarında bir köpek gibi ölmeyi hak ediyorum, öyle de öleceğim. Annen yaşasaydı beni bağışlardı—otuz dört yıl önce yüzüğünü, Çuppa’nın altında parmağına takmış, bir olmuşuz. Beni bağışlardı; yaşlılığımızı birlikte geçirirdik. Ama bunu hak etmedim. Elveda,” dedi.

Son “elveda”sını söylerken sandalyeden kalktı. Mirah elini onun eline koymuş, bırakmıyordu. Gözleri yaşlı ve kederli değildi; korku ve derin bir ürpertiyle haykırdı:

“Hayır baba, hayır!” Sonra kardeşine dönerek, “Ezra, kalmasına engel olmadın, değil mi?—Kal baba, yanlış şeyleri bırak. Ezra, buna dayanamıyorum. Babama ‘Git, öl,’ nasıl diyebilirim?”

Ezra büyük bir çabayla, “Öyle demedim,” diye karşılık verdi. “Kal, sana barınak sağlayacağız, dedim.”

Mirah onu kapıya doğru çekerek, “Öyleyse kalacaksın baba; sana bakacağız ve benimle geleceksin,” dedi.

Lapidoth’un gerçekten istediği buydu. Kızının kendisine karşı görevini yeniden yerine getirmesinden duyduğu bir tür rahatlık, o an alışkanlıklarını değiştirmesinin mümkün olabileceğini düşündürdü. Mirah onu aşağıdaki oturma odasına götürüp şöyle dedi:

“Ezra’nın yanında olmadığım zamanlarda bu oturma odasını kullanıyorum. Arkadaki yatak odası senin olacak. Kalıp uslu duracaksın baba. Anneme geri döndüğünü ve onun seni bağışladığını düşün—seninle benim aracılığımla konuşuyor.” Mirah’nın sesi yalvarıyordu; ama ona eskiden yaptığı gibi bir kez bile sokulup sarılamadı.

Lapidoth çabucak kendini toparladı; Mirah’yla sesinin güzelleşmesi ve başka hafif konular üzerine konuşmaya başladı. Bayan Adam akşam yemeğini hazırlamaya geldiğinde, giysileri o an aleyhinde olsa da sıradan biri olmadığını göstermek için onunla sohbete koyuldu.

Ama her zamanki gibi gece uykusu kaçınca Mirah’nın ne kadar parası olduğunu düşünmeye başladı. Kıtadaki eski rulet gecelerini, oyun yöntemini ve şansını bozan ihtimalleri zihninde yeniden canlandırdı. İngiltere’ye gelmek için nedenleri vardı; ama çoğu bakımdan bu lanet bir ülkeydi.

Lapidoth’un gecedeki güçlü imgeleri bunlardı; öfkeli oğlunun bitkin bedeni ve dile getirdiği korkunç yargı değil. Ezra kumar masasının önünden geçti, sözleri duyuldu; ama içi boş bir hayalet gibi geçti. Lapidoth’un bilincinin dokusunu oluşturuyor gibi görünen sayılar ve hamleler, Ezra’nın sözlerinin özünü kemirip almıştı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…