Bölümler 70Şu an: Altmış Yedinci Bölüm.
- 1 Birinci Kitap—şımartılmış Çocuk. — Birinci Bölüm.2.251 kelime
- 2 İkinci Bölüm.1.803 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm.4.601 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm.1.186 kelime
- 5 Beşinci Bölüm.2.528 kelime
- 6 Altıncı Bölüm.3.611 kelime
- 7 Yedinci Bölüm.5.025 kelime
- 8 Sekizinci Bölüm.1.697 kelime
- 9 Dokuzuncu Bölüm.2.436 kelime
- 10 Onuncu Bölüm.2.513 kelime
- 11 İkinci Kitap—akarsuların Buluşması — On Birinci Bölüm.3.829 kelime
- 12 On İkinci Bölüm.1.340 kelime
- 13 On Üçüncü Bölüm.4.042 kelime
- 14 Ondördüncü Bölüm.2.955 kelime
- 15 On Beşinci Bölüm.2.156 kelime
- 16 On Altıncı Bölüm.5.940 kelime
- 17 On Yedinci Bölüm.3.024 kelime
- 18 On Sekizinci Bölüm.1.667 kelime
- 19 Üçüncü Kitap—seçim Yapan Genç Kadınlar — On Dokuzuncu Bölüm974 kelime
- 20 Yirminci Bölüm5.369 kelime
- 21 Yirmi Birinci Bölüm.2.732 kelime
- 22 Yirmi İkinci Bölüm.3.566 kelime
- 23 Yirmi Üçüncü Bölüm.4.343 kelime
- 24 Yirmi Dördüncü Bölüm.3.049 kelime
- 25 Yirmi Beşinci Bölüm.2.662 kelime
- 26 Yirmi Altıncı Bölüm1.944 kelime
- 27 Yirmi Yedinci Bölüm.2.646 kelime
- 28 Dördüncü Kitap—gwendolen İstediğini Elde Ediyor. — Yirmi Sekizinci Bölüm.4.464 kelime
- 29 Yirmi Dokuzuncu Bölüm.3.354 kelime
- 30 Otuzuncu Bölüm.4.041 kelime
- 31 Otuz Birinci Bölüm.1.988 kelime
- 32 Otuz İkinci Bölüm.5.749 kelime
- 33 Otuz Üçüncü Bölüm.3.983 kelime
- 34 Otuz Dördüncü Bölüm.1.892 kelime
- 35 Beşinci Kitap—mordecaı. — Otuz Beşinci Bölüm.8.024 kelime
- 36 Otuz Altıncı Bölüm.6.525 kelime
- 37 Otuz Yedinci Bölüm.4.269 kelime
- 38 Otuz Sekizinci Bölüm.2.750 kelime
- 39 Otuz Dokuzuncu Bölüm.2.596 kelime
- 40 Kırkıncı Bölüm.4.336 kelime
- 41 Altıncı Kitap—açığa Çıkanlar — Kırk Birinci Bölüm.2.045 kelime
- 42 Kırk İkinci Bölüm.6.572 kelime
- 43 Kırk Üçüncü Bölüm.1.951 kelime
- 44 Kırk Dördüncü Bölüm.2.532 kelime
- 45 Kırk Beşinci Bölüm.2.706 kelime
- 46 Kırk Altıncı Bölüm.3.097 kelime
- 47 Kırk Yedinci Bölüm.1.443 kelime
- 48 Kırk Sekizinci Bölüm.7.797 kelime
- 49 Kırk Dokuzuncu Bölüm.581 kelime
- 50 Yedinci Kitap—anne ve Oğul — Ellinci Bölüm.1.870 kelime
- 51 Elli Birinci Bölüm.4.775 kelime
- 52 Elli İkinci Bölüm.5.321 kelime
- 53 Elli Üçüncü Bölüm.2.215 kelime
- 54 Elli Dördüncü Bölüm.4.093 kelime
- 55 Elli Beşinci Bölüm.1.056 kelime
- 56 Elli Altıncı Bölüm.3.045 kelime
- 57 Elli Yedinci Bölüm.1.086 kelime
- 58 Sekizinci Kitap—meyve ve Tohum. — Elli Sekizinci Bölüm.2.510 kelime
- 59 Elli Dokuzuncu Bölüm.1.655 kelime
- 60 Altmışıncı Bölüm.1.652 kelime
- 61 Altmış Birinci Bölüm.2.894 kelime
- 62 Altmış İkinci Bölüm.2.214 kelime
- 63 Altmış Üçüncü Bölüm.3.018 kelime
- 64 Altmış Dördüncü Bölüm.2.774 kelime
- 65 Altmış Beşinci Bölüm.2.081 kelime
- 66 Altmış Altıncı Bölüm.1.614 kelime
- 67 Altmış Yedinci Bölüm.1.973 kelime · Okuduğun bölüm
- 68 Altmış Sekizinci Bölüm.1.664 kelime
- 69 Altmış Dokuzuncu Bölüm.4.029 kelime
- 70 Yetminci Bölüm.988 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
ALTMIŞ YEDİNCİ BÖLÜM.
İçimizdeki tanrısal güç, soylu işlerimizi
İsteksiz benliğimizden söküp alır.
Manastırdan döndüğünde, istenmeyen babanın Brompton’daki eve yerleştiğini gören Deronda için bu tatsız bir sürpriz oldu. Mirah, babasına Deronda’dan söz etmeyi gerekli görmüş, hatta Ezra’yla dostluğunun nasıl başladığını ve aralarındaki bağı pekiştiren yakınlığı elinden geldiğince eksiksiz anlatmıştı. Deronda’nın kendisi için yaptıklarını daha üstünkörü geçiştirdi; boğulmaktan kurtarılışını tümüyle atlayıp, babasının Deronda’yla bu dostlar aracılığıyla tanıştığını sanmasına yol açacak biçimde Bayan Meyrick’in ailesinde bulduğu sığınaktan söz etti. Anlatısını daha eksiksiz kılmaya kendini ikna edemiyordu: babasının ruhunun soluğunun Deronda’yla ilişkisine değmesine izin veremezdi. Lapidoth da kendi nedenleri yüzünden, kızının İngiltere’ye kaçışı ve buraya varışıyla ilgili ayrıntıları sormaya hevesli değildi. Ama çocuklarının, görünüşe bakılırsa dünyada yüksek bir konumda bulunan hayırsever bir dosta sahip olması onu çok ilgilendirmişti.
Hayatlarına eklenen bu yeni durumu Deronda’ya anlatan Ezra oldu.
“Artık ona bakarken sakin kalabiliyorum,” diye bitirdi sözünü Ezra. “Kız kardeşimin şefkatinin ve her gün huzurlu bir hayatı tatmasının, onu ayartılardan uzak durmaya ikna edebileceğini düşünmeye çalışıyorum. Ona, babamıza hiç para vermemesini tembih ettim; o da söz verdi. Parayı kendi felaketini satın almak için kullanacağını ona kabul ettirdim.”
Deronda, Lapidoth’un gelişinden sonraki üçüncü gün uğradı. Ölçüsü alınarak dikilen yeni giysileri henüz hazır değildi; iyi bir izlenim bırakmak istediğinden eski giysileriyle görünmeyi uygun bulmamıştı. Deronda’nın çıkmasını bekledi; onu pencereden görünce, Mirah’nın sözünü etmediği gençliğine şaşırdı. Mezar sessizliğindeki Ezra’yla ciddi bir dostluk kurmuş, kadim araştırmalara girişmiş birinin bu kadar genç olabileceğini nedense aklına getirmemişti. Lapidoth, Deronda’nın asıl ya da başlıca nedeninin Mirah’ya duyduğu aşk olduğunu düşünmeye başladı. Bu daha da iyiydi; çünkü Mirah’yla kurulacak bir bağ, kızının babasına Ezra’yla kurulacak bağdan daha çok rahatlık vaat ediyordu. Lapidoth’un Deronda’nın gözüne girmeyi ve onun katı önyargılarını yumuşatmayı umduğu da oluyordu. Çok sevimli davranıyor, çocuklarıyla rahatça aynı evde yaşayabilmek için elinden geleni yapıyordu: Mirah’nın müziğine katılıyor, Bayan Adam’ın salonda sigara içilmesine tahammül edemediğini bildiğinden bu konuda uysal davranıyor, Mirah’nın ona sağladığı tütünle Alman piposunu içmek için meydanda yürüyüşe çıkıyordu. Mirah’nın, kardeşine verdiği ciddi bir sözün gereği olarak parayı vermemekte ısrar edeceğini kendisine söylediğini biliyordu; bu ret karşısında hemen itiraz etmeyecek kadar kurnazdı. Bekleyecek kadar rahatı yerindeydi.
Deronda bir sonraki gelişinde Lapidoth yeni giysilerini giymiş, görünüşünden memnun hâlde Ezra’yla aynı odadaydı. Ezra, ağır bir görevinin parçası olarak, babasının dayatılan varlığına tahammül etmeyi kendine öğretmeye çalışıyordu. Deronda soğuk ve mesafeliydi; karısının ve çocuklarının hayatlarını karartan bu adamı ilk görüşü onda fiziksel bir rahatsızlığa varan bir tiksinti uyandırmıştı. Lapidoth ise yılmadı; kalıp eski sandıktan çıkarılan kâğıtların okunmasını dinlemek için izin istedi, hatta zor bir Almanca el yazmasının çözülmesine yardım ederek işe yarar olduğunu gösterdi. Bunun üzerine el yazmasının kopyasının çıkarılmasının iyi olabileceğini öne sürdü; bu iş için yardımını, ayrıca Latin harfleriyle yazılmış kâğıtların kopyalarını çıkarmayı teklif etti. Ezra’nın gözlemlediği genç gözleri zayıflamaya başlamıştı; kendi gözleri ise hâlâ güçlüydü. Deronda teklifi kabul etti; Lapidoth’un işe yarar bir işte çalışmaya razı olmasını bir iyilik belirtisi saydı. Ezra’nın yüzünde memnun bir ifade gördü; ama Ezra az sonra, “Bütün yazı işleri burada yapılsın; kâğıtları gözümün önünden uzaklaştırmaya güvenemem, yakılmaları ya da başka bir kaza gelmesi ihtimali var,” dedi. Zavallı Ezra, sanki gözetimi altına şartlı salıverilmiş bir mahkûm verilmiş gibi hissediyordu. Babasının çalıştığını görmedikçe işini dürüstçe yapacağına inanması mümkün değildi. Ama bu düzenlemeyle babasının varlığının yükünü kendi omuzlarına almıştı. Bu varlık yalnızca geçmişten gelen en derin ve uzun süreli bağlar yüzünden değil, Lapidoth’un huzursuz mizacı yüzünden de acı vericiydi; duruma alıştıkça ve oğluna duyduğu çekingenlik azaldıkça bu huyu daha çok açığa çıkıyordu. Gerçek şu ki Deronda’nın gözüne girmek uğruna dikkatini işe vermek için kendini sıkı bir denetim altında tutuyordu. Rahatsız bir giysinin içindeki insan gibi, fırsat buldukça gevşiyordu: dışarı çıkıp tütün içiyor, dolaşıp konuşuyor ya da sandalyesinde geriye yaslanıp susuyor; ama yüz hareketleriyle ya da el kol işaretleriyle durmadan sessiz bir dil konuşuyordu. Mirah odadaysa onunla eski alışkanlığı üzere konuşmaya koyuluyor, eskiden yaptıklarını ve tanıdıklarını anlatıyor, yahut uyarlamaya alışkın olduğu oyunların ince nüktelerini, hikâyelerini ve olay örgülerini tekrarlıyordu; sanki geçmişteki canlılığını dilediği an geri çağırabilirmiş gibi. Bunların hepsi Ezra için dayanılmaz bir eziyetti. Mirah evdeyken babasını aşağıdaki oturma odasına indirip orada göz kulak olarak ağabeyini rahatlatmaya çalışıyordu. Tek bir zor karardan görev nasıl doğar? Asıl güçlük, sabahın kutsanmış dönüşünü bastırılacak bir huzursuzluk ya da katlanılacak bir utanç beklentisiyle bozan sonuçlara her gün yılmadan göğüs germektir. Bu babanın değersizliğine karşın kahramanca evlatlar olan Mirah ve Ezra da, nice başkaları gibi, böyle sonuçlara katlanıyordu; en azından Mirah için bu yükün hayatlarının büyük bölümünde süreceği belliydi.
Bu sırada Lapidoth’un varlığı, Deronda’yla Mirah’nın arasına elle tutulmaz yeni bir bölme çekmişti. İkisi de ötekinin zihninden çıkabilecek kirletici yorumlardan korkuyor, ötekinin artan çekingenliğini ve mesafesini yanlış anlıyordu. Ama Deronda’nın önüne biraz ışık düşmesi uzun sürmedi.
Manastıra yaptığı kısa ziyaretten döner dönmez Hans Meyrick’in odalarına uğramıştı. Hans’ın son yolculuğunun nedenlerini ve bu yolculuğun niyetinde yol açtığı değişiklikleri hemen öğrenmesi, birden fazla bakımdan dostluğun gereğiydi. Hans evde değildi; birkaç günlüğüne taşraya gittiği söylendi. Deronda bir not bırakıp bir hafta bekledi; karşılığında bir not gelmesini de bekliyordu. Ama haber alamayınca ve Manastır’da kalmasının ertelendiğini bildiği, duygularına ölçüsüzce açık Hans’ın akıl almaz bir hevesine kapılmış olmasından kaygılanınca, sonunda ikinci kez uğradı. İçeri alınıp resim atölyesine geçti. Arkadaşını hafif bir ceketle, yeleksiz, uzun saçları banyodan hâlâ ıslak hâlde buldu; yüzü yıpranmış, buruş buruştu, taşralı görünüşle uzaktan yakından ilgisi yoktu. Deronda içeri girdiğinde paletini ve fırçalarını almış, şövalesinin önünde duruyordu; ama bu hazırlık ve duruş apar topar hazırlanmış gibiydi.
El sıkışırken Deronda, “Taşradan gelmiş birine pek benzemiyorsun, dostum. Cambridge’e mi gittin?” dedi.
“Hayır,” dedi Hans tersçe; yanlışlıkla numara yapmaya başlamış biri gibi paletini bıraktı. Sonra Deronda’ya bir sandalye uzatıp başka bir sandalyeye kendini bıraktı ve ellerini başının arkasında kavuşturarak geriye yaslandı. “I-ıı, nereye gittiğimi ben de bilmiyorum—kimsenin olmadığı bir ülkeye. Hem de ölümüne tatsız bir ülke.”
Karşısına oturup kaygıyla onu süzen Deronda, “İçki içtiğini söylemeyeceksin herhâlde, Hans?” dedi.
“Ondan daha iyi bir şey yaptım. Afyon içtim. Bir gün mutlaka deneyip ne kadar mutluluk verdiğini görmeyi hep istemiştim; şimdi başka mutluluklardan biraz yoksun kalınca fırsatı değerlendirmek akıllıca geldi. Ama sözüme inan, o mutluluğun fıçısının tıpasını bir daha açmayacağım. Bünyeme dokunuyor.”
“Ne oldu? Bana yazdığında keyfin yerindeydi.”
“Özel bir şey yok. Dünya gözüme sefil görünmeye başladı; bütün lahanaları kesilmiş bir lahana bahçesi gibi. Dâhilerin hastalığıdır elbet,” dedi Hans, yüzünü gülümsemek için buruşturarak. “Aslında, özellikle şu sıcak Londra havasında, ödülsüz erdemli olmaktan yorulmuştum.”
“Başka bir şey yok mu? Canını gerçekten sıkan bir şey?” dedi Deronda.
Hans başını iki yana salladı.
“Sana kendi işlerimi anlatmaya geldim ama seninkileri saklayacaksan bunu rahatça yapamam.”
“Dünyada hiçbir meselem yok,” dedi Hans hafifmeşrep bir tavırla, “bir antikacıyla kavga etmem dışında. Ayrıca hayatımızda ilk kez kendi işlerinden bana söz ediyorsun; uzun zamandır birikmiş borcunu ödemeye daha yeni başlıyorsun.”
Deronda, Hans’ın yapmacık davrandığına emindi; yine de kendisi içini açarsa eski samimiyetinin zamanla geri geleceğine güveniyordu.
“İtalya yolculuğumun gizemini alaya almıştın, Hans,” diye söze başladı. “Mutluluğumun tam köküne dokunan bir amaçla yola çıkmıştım. Anne babam hakkında hiçbir şey bilmiyordum; annemle buluşmak için gerçekten Cenova’ya gittim. Babam çok önce öldü; ben kundaktayken ölmüş. Annem seçkin bir Yahudinin kızıydı; babam onun kuzeniydi. Yola çıkmadan önce birçok şey, bu kökeni neredeyse olası görmeme yol açmıştı. Sonuca kendimi bir ölçüde hazırlamıştım; yine de bundan memnun oldum—Yahudi olduğumu öğrenmekten memnun oldum.”
“Benden şaşırmış görünmemi beklememelisin, Deronda,” dedi Hans. Duruşunu değiştirip bir bacağını ötekinin üzerine attı ve terliğinin topuğunu incelemeye koyuldu.
“Bunu biliyor muydun?”
“Annem söyledi. Sen oraya gittikten sonraki sabah eve uğramış; ağabeyle kız kardeş ikisi birden anlatmış. Onlar gibi sevinebilmemizi bekleyemezsin. Ama sen neye seviniyorsan, sonunda ben de sevinirim—o sonun ne zaman geleceğini kestiremem gerçi,” dedi Hans. Her zamanki gibi, talihinden hoşnutsuz olduğu hâlde bunu mesele etmemeye kararlı bir alçak sesle konuşuyordu.
Deronda, “Bu duygumu paylaşamayacağını gayet iyi anlıyorum,” dedi. “Ama geleceğime bambaşka bir ışık düşüren bu konuda aramızda sessizlik olmasına izin veremezdim. Mordecai’nin bazı düşüncelerini benimsedim ve tek bir insanın çabası ne kadarına yetebilirse onları hayata geçirmeye çalışacağım. Herhâlde bir süre sonra Doğu’ya gidip birkaç yıl orada kalırım.”
Hans bir şey söylemedi; ayağa kalkıp paletini aldı ve fırçasını paletin üzerinde gezdirmeye başladı. Sırtı Deronda’ya dönük, resminin önünde duruyordu. Kendi yolunun bir dönemeç noktasında olan Deronda da, Hans’ın mahcubiyeti karşısında ne yapacağını bilemedi.
Bir süre sonra Hans, yine alçak sesle ve dönüp bakmadan, “Sorumu bağışla ama Bayan Grandcourt bunların hepsini biliyor mu?” dedi.
“Hayır; senden rica ediyorum Hans,” dedi Deronda, biraz öfkeyle, “bu konuda şaka yapmayı bırak. Aklından geçenler gerçekle hiçbir ilgisi olmayan şeyler; gerçeğin tam tersi.”
Hans, “Kendi cenazemde olacağımdan daha az şaka yapma havasındayım,” dedi. “Ama bu konuda ne düşündüğümün farkında olduğundan hiç emin değilim.”
“Belki değilim,” dedi Deronda. “Ama şunu bir kez ve kesin olarak söyleyeyim: Bayan Grandcourt’la ilişkimde hiçbir zaman âşık konumunda olmadım, bundan sonra da olmayacağım. Gözlemlediğin herhangi bir şeyi ciddi ciddi böyle yorumladıysan büyük bir yanılgı içindesin.”
Bir süre sessizlik oldu. İkisine de bu sessizlik, rahatsızlığı büyüten sinir bozucu bir hava gibi geldi.
Hans az sonra, “Belki başka bir konuda da yanılmışımdır,” dedi.
“Nedir o?”
“Ne karısı ne de dul olan başka bir kadına âşık konumunda yaklaşmak istemediğin konusunda.”
“Seni anlıyorum, Meyrick. İsteklerimizin çatışması acı verici. Başarılı olabileceğini düşünmek için elinde bir neden varsa, umarım bana söylersin.”
Hans, biraz sinirlenerek, “Bu soruyu sorman gereksiz görünüyor, Deronda,” dedi.
“Neden gereksiz?”
“Çünkü bu konuda kesin bir kanaatin var; muhtemelen seni ikna edecek en güçlü kanıtlara da sahipsin.”
“Sana, senin bana olduğundan daha açık konuşacağım,” dedi Deronda. Hans’ın öfke gösterisi hâlâ canını sıkıyordu ama ona da üzülüyordu. “Kendim başarılı olabileceğime dair en ufak bir kanıtım olmadı. Hatta umudum pek az.”
Hans hızla arkadaşına baktı ama hemen yeniden resmine döndü.
Deronda, Hans’ın onu samimiyetsizlikle suçladığını düşünerek incindi; sözlerini gücenmiş bir vurguyla sürdürdü: “Şu an içinde bulunduğumuz koşullarda ona hislerimi açıkça söylememin nasıl mümkün olduğunu göremiyorum. Karşılık veremezse, ona en büyük tesellisini zehir etmiş olurum; ne o ne de ben kardeşinden ayrı kalabiliriz ve sürekli karşılaşmamız gerekir. Hislerimi istemeden açığa vurarak ona böyle bir acı çektirirsem zararlı bir hayvandan farkım kalmaz.”
Hans, kendini savunurcasına, “Hislerimi ona açığa vurduğumu sanmıyorum,” dedi.
“Demek eşit durumdayız; beni kıskanman için bir neden yok.”
Hans acı bir alayla, “Hiç yok,” dedi. “Kendime duyduğum kibrin bütün üstünlüklerinden daha ağır bastığını ölçtün, biliyorsun.”
Deronda ayağa kalktı. “Sana yük oluyorum, Meyrick. Üzgünüm ama elimden bir şey gelmez. Daha önce aramızda geçenlerden sonra bu açıklamayı yapmak istedim; benim iddialarımın senin için gerçekten bir şeyi değiştirdiğini de sanmıyorum. Şu koşullarda kendim için de hoş bir değişikliğe yol açmaları beklenemez. Şimdi babası orada—babasının orada olduğunu biliyor muydun?”
Hans, “Evet. Yahudi olmasaydı, onu üstünkörü bir övgüyle yerin dibine sokmama izin verirdim,” dedi; ama gülümsemedi.
“Onunla benim aramdaki kısıtlamalar eskisinden de arttı. Bu böyle iki yıl sürebilir ve ben onun bana karşı ne hissettiğini hiç anlayamayabilirim. Durum bütünüyle bundan ibaret, Hans. Görebildiğim kadarıyla ne sen bana ne de ben sana zarar verdik. Büyük olasılıkla hiçbir yere varmayacak bir umutta böyle bir rekabete katlanmamız gerek. Dostluğumuz bu gerilime dayanabilir, öyle değil mi?”
Hans, “Hayır, dayanamaz,” dedi; öfkeyle aletlerini yere bıraktı, ellerini ceketinin ceplerine sokup Deronda’ya döndü. Deronda biraz geri çekildi ve şaşkınlıkla ona baktı. Hans aynı tonda devam etti:
“Dostluğumuz—benim sana dostluğum—sana nankör bir alçak gibi davranmaya ve mutluluğunu kıskanmaya dayanamaz. Çünkü dünyadaki en talihli herifsin. Mirah ağabeyinden başka birini daha çok seviyorsa, o kişi sensin.”
Hans topuğunun üzerinde dönüp kendini sandalyesine bıraktı; Deronda’ya şefkatten eser taşımayan bir ifadeyle baktı. Deronda sarsılmış gibiydi. Bir an sonra şöyle dedi:
“Bu, senin iyi niyetli bir uydurman, Hans.”
“İyi niyetli bir havada değilim. Gerçeğin yüzüme vurulduğunda hoşuma gitmediğini temin ederim; o sırada kalbinin düşese bağlı olduğuna inandığım için belki daha da hoşuma gitmedi, belki de daha az. Ama şimdi, kahretsin seni! Sonunda tam olması gereken yerde âşık olduğun ortaya çıkıyor—bir Yahudi kadına—üstelik de evlenmeye son derece uygun biri.”
“Seni neyin ikna ettiğini anlat, dostum,” dedi Deronda; alışık olmadığı bu sevince güvenemiyordu.
“Sorma. Küçük anne şahitti. Sonuç şu: Mirah düşesi kıskanıyor; sen de içini rahatlatmak için bir an önce harekete geç. İşte! Birkaç hesabı kapattım; hak ettiğin şeye, yani bildiğim en büyük talih olan bu kısmete kavuştuğun için sana sövmeme artık izin verilebilir.”
“Tanrı seni korusun, Hans!” dedi Deronda, elini uzatarak. Hans elini tuttu ve sessizce sıktı.
Bölüm etkileşimi
