Daniel Deronda kitap kapağı

18. bölüm / 70

On Sekizinci Bölüm.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 70Şu an: On Sekizinci Bölüm.
  1. 1 Birinci Kitap—şımartılmış Çocuk. — Birinci Bölüm.2.251 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm.1.803 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm.4.601 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm.1.186 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm.2.528 kelime
  6. 6 Altıncı Bölüm.3.611 kelime
  7. 7 Yedinci Bölüm.5.025 kelime
  8. 8 Sekizinci Bölüm.1.697 kelime
  9. 9 Dokuzuncu Bölüm.2.436 kelime
  10. 10 Onuncu Bölüm.2.513 kelime
  11. 11 İkinci Kitap—akarsuların Buluşması — On Birinci Bölüm.3.829 kelime
  12. 12 On İkinci Bölüm.1.340 kelime
  13. 13 On Üçüncü Bölüm.4.042 kelime
  14. 14 Ondördüncü Bölüm.2.955 kelime
  15. 15 On Beşinci Bölüm.2.156 kelime
  16. 16 On Altıncı Bölüm.5.940 kelime
  17. 17 On Yedinci Bölüm.3.024 kelime
  18. 18 On Sekizinci Bölüm.1.667 kelime · Okuduğun bölüm
  19. 19 Üçüncü Kitap—seçim Yapan Genç Kadınlar — On Dokuzuncu Bölüm974 kelime
  20. 20 Yirminci Bölüm5.369 kelime
  21. 21 Yirmi Birinci Bölüm.2.732 kelime
  22. 22 Yirmi İkinci Bölüm.3.566 kelime
  23. 23 Yirmi Üçüncü Bölüm.4.343 kelime
  24. 24 Yirmi Dördüncü Bölüm.3.049 kelime
  25. 25 Yirmi Beşinci Bölüm.2.662 kelime
  26. 26 Yirmi Altıncı Bölüm1.944 kelime
  27. 27 Yirmi Yedinci Bölüm.2.646 kelime
  28. 28 Dördüncü Kitap—gwendolen İstediğini Elde Ediyor. — Yirmi Sekizinci Bölüm.4.464 kelime
  29. 29 Yirmi Dokuzuncu Bölüm.3.354 kelime
  30. 30 Otuzuncu Bölüm.4.041 kelime
  31. 31 Otuz Birinci Bölüm.1.988 kelime
  32. 32 Otuz İkinci Bölüm.5.749 kelime
  33. 33 Otuz Üçüncü Bölüm.3.983 kelime
  34. 34 Otuz Dördüncü Bölüm.1.892 kelime
  35. 35 Beşinci Kitap—mordecaı. — Otuz Beşinci Bölüm.8.024 kelime
  36. 36 Otuz Altıncı Bölüm.6.525 kelime
  37. 37 Otuz Yedinci Bölüm.4.269 kelime
  38. 38 Otuz Sekizinci Bölüm.2.750 kelime
  39. 39 Otuz Dokuzuncu Bölüm.2.596 kelime
  40. 40 Kırkıncı Bölüm.4.336 kelime
  41. 41 Altıncı Kitap—açığa Çıkanlar — Kırk Birinci Bölüm.2.045 kelime
  42. 42 Kırk İkinci Bölüm.6.572 kelime
  43. 43 Kırk Üçüncü Bölüm.1.951 kelime
  44. 44 Kırk Dördüncü Bölüm.2.532 kelime
  45. 45 Kırk Beşinci Bölüm.2.706 kelime
  46. 46 Kırk Altıncı Bölüm.3.097 kelime
  47. 47 Kırk Yedinci Bölüm.1.443 kelime
  48. 48 Kırk Sekizinci Bölüm.7.797 kelime
  49. 49 Kırk Dokuzuncu Bölüm.581 kelime
  50. 50 Yedinci Kitap—anne ve Oğul — Ellinci Bölüm.1.870 kelime
  51. 51 Elli Birinci Bölüm.4.775 kelime
  52. 52 Elli İkinci Bölüm.5.321 kelime
  53. 53 Elli Üçüncü Bölüm.2.215 kelime
  54. 54 Elli Dördüncü Bölüm.4.093 kelime
  55. 55 Elli Beşinci Bölüm.1.056 kelime
  56. 56 Elli Altıncı Bölüm.3.045 kelime
  57. 57 Elli Yedinci Bölüm.1.086 kelime
  58. 58 Sekizinci Kitap—meyve ve Tohum. — Elli Sekizinci Bölüm.2.510 kelime
  59. 59 Elli Dokuzuncu Bölüm.1.655 kelime
  60. 60 Altmışıncı Bölüm.1.652 kelime
  61. 61 Altmış Birinci Bölüm.2.894 kelime
  62. 62 Altmış İkinci Bölüm.2.214 kelime
  63. 63 Altmış Üçüncü Bölüm.3.018 kelime
  64. 64 Altmış Dördüncü Bölüm.2.774 kelime
  65. 65 Altmış Beşinci Bölüm.2.081 kelime
  66. 66 Altmış Altıncı Bölüm.1.614 kelime
  67. 67 Altmış Yedinci Bölüm.1.973 kelime
  68. 68 Altmış Sekizinci Bölüm.1.664 kelime
  69. 69 Altmış Dokuzuncu Bölüm.4.029 kelime
  70. 70 Yetminci Bölüm.988 kelime

ON SEKİZİNCİ BÖLÜM.
Hayat değişken bir anadır: Kimi vakit

Tüylerini, mücevherlerini kuşanır; mermer merdivenleri

Başını dik tutarak çıkar, ardına dönüp bakmaz

Peşinden gelen hizmetkârlara; kimi vakit de yaşar

Karanlık sokaklarda, kaba saba giysilerle, sıcak cin soluyarak,

Ve yoksulların isyanında haykırır.

Ama bu kadınlara

Tutumlu bir ana olarak geldi; tertipli ve becerikli,

Sabahları neşeyle düşünür, azla

Çok şey yapmanın yolunu çabucak bulurdu.

Bayan Meyrick’in evi gürültülü değildi: Ön salonun pencereleri nehre, arka tarafınkiler bahçelere bakıyordu. Bu yüzden kızlarına yüksek sesle kitap okurken, küçük, iki odalı dairenin havasını tazelemek için pencereyi açık bırakabiliyordu; içeride bir lamba ile iki mum yanıyordu. Mumlar, bir yayıncı için resimler çizen Kate’in ayrı masasındaydı. Lamba yalnızca okuyan kadın için değil, “yüksek sosyete” için saten yastıklar işleyen Amy ile Mab için de yanıyordu.

Dışarıdan ev çok dar ve harap görünüyordu; Hollanda storundan süzülen parlak ışık, eski moda, kalın pencere çerçevesini gösteriyordu. Yine de sisli Londra’mızdaki bu kasvetli duvarlı daracık mekânların birçoğunun, gösterişin yoksulluk yüzünden kişisel bir mesele olmaktan çıktığı için bayağılıktan daha arınmış bir kültürün yuvası olduğunu bilmek insana hoş gelir. Dünyanın debdebeli gösterileri de yalnızca küçük bir rekabeti ya da sahip olma arzusuna yönelik boş çabayı kışkırtan bir manzaradan ibarettir.

Meyrick ailesinin evi de böyle bir yerdi. Aynı sıradaki bu özel eve sımsıkı bağlıydılar; çünkü içi, hep aynı yerlerde duran eşyalarla doluydu. Anne için bunlar evlilik günlerinin anılarını taşıyordu; gençler içinse arka pencerelerden görünen Büyük Ayı’nın yıldızları kadar gerekli ve sorgulanmaz bir dünya parçasıydı. Bayan Meyrick, kocasının özellikle değer verdiği bazı gravürleri saklayabilmek için başka şeylerden çokça kısmıştı. Dar duvar yüzeylerinde çocukların küçük yaşta ezberlediği sahneler ve portrelerden oluşan bir dünya tarihi asılıydı. Sandalyelerle masalar da yenilerinden daha çok sevilen eski dostlardı. Ama bu iki küçük salonda, bir komisyoncunun değer düşürmeye kalkışacağı baskılar ve piyano dışında, gösterişli hiçbir eşya yokken; müzikte, resimde ve şiirde en yüce şeylere açık, geniş ufuklu, seçkin bir yaşam için gereken alan ve imkân vardı. Kate ücretli iş bulmadan önce, en büyük yokluk dönemlerinde, bu hanımların ateşi yakıp odaları süpürmesi için her zaman bir hizmetçileri olmuş mudur, bilmiyorum. Yine de bazı konularda titizdiler; sosyete hanımlarının, edebî fotoğraf denilen eserlerdeki gibi kaba bir bencillik, küçük kavgalar ve argo ile dolu bir görgüye sahip olduğuna inanamazlardı. Meyrick’lerin kendilerine özgü küçük tuhaflıkları, annelerinden ve babalarından geçmiş aykırılıkları vardı; zihinleri, beklenmedik girinti çıkıntıları, bir yerden ötekine açılan geçitleri, merdivenleri ve ansızın beliren manzaraları olan Orta Çağ evlerine benzerdi.

Ama anneyle kızlarını üçlü bir bağ bir arada tutuyordu: aile sevgisi; en iyi eserlere ve en güzel davranışlara duyulan hayranlık; bir de alışkanlık hâline gelmiş çalışkanlık. Hans’ın parasının bir kısmını hayatlarını daha konforlu kılmak için harcama isteğine hepsi karşı koymuştu. Böylece hem onlar hem de Hans, sanat tutkusunun güvenli gelirin çekiciliğine galip gelmesiyle doğabilecek pişmanlıklardan kurtulmuştu; bu zafer bir gün Hans’ı akademik üyeliğinden vazgeçmeye mecbur bırakacaktı. Gavarni’nin karikatürlerine hep birlikte gülebiliyor ve bencil olmayan bağımsızlıklarının önüne engel koymadığı doğal eğilimini izlemesinde onu kusursuz bulabiliyorlardı. Eski düzenlerinde yaşamayı sürdürmeleri yeterliydi; Hans ziyarete geldiğinde operaya—galeriye—gitmek, onlar için büyük bir ziyafetti.

O akşam oluşturdukları topluluğu gören biri, yaşam biçimlerini değiştirmelerini pek istemezdi. Hepsi ufak tefekti; minyatür odalarına da tam uyuyorlardı. Bayan Meyrick Fransızca bir kitaptan yüksek sesle okuyordu. Fransız-İskoç karışımı, canlı küçük bir kadındı; sözcükleri öyle tatlı ve belirgin telaffuz ediyordu ki dinleyenin zihninde gün ışığı doğuyor gibiydi. Henüz ellisine gelmemişti; Quaker tarzı bir fileyle örtülü dalgalı saçları çoğunlukla ağarmıştı ama altındaki parlak gözleri gibi kaşları da kahverengiydi. Sıra sıra düğmeleriyle rahip cübbesini andıran siyah elbisesi, boyu ancak bir buçuk metre olan derli toplu bedenine yakışıyordu. Mab’in, Hans’ın açık renk saçlarıyla teni ve onu hatırlatan çıkıntılı, biçimsiz alnı ve başka tuhaflıkları dışında, kızlar da annelerine benziyordu. Çin usulü ensede tutturulmuş sıkı saç buklelerinden modaya Puritanlara özgü bir başkaldırışla ters düşen gri eteklerine kadar her yanları derli topluydu. Oysa o dönemin modası, dört kadın bedeninin ön salonun bütün boşluğunu doldurmasını gerektirirdi. Dördü de balmumundan yapılmış olsaydı, şık bir hanımın seyahat sandığına rahatça sığarlardı. Yüzleri sözle dolu gibiydi; zihinleri, at kestaneleri gibi kabuklarından çıkarılmış ve parlakça görünür olmuştu. Odadaki türünün tek iri örneği, sandalyenin kahverengi deri sırtında rahatça kurulmuş, arada bir gözlerini açıp aşağı hayvanların yaramazlık etmediğini denetleyen İran kedisi Hafiz’di.

Bayan Meyrick’in önündeki kitap, Erckmann-Chatrian’ın Historie d’un Conscrit’siydi. Kitabı yüksek sesle okumayı henüz bitirmişti. Annesini dinlemek için öne eğilip gözlerini ona dikmiş, işi yere düşmüş olan Mab haykırdı:

“Bence dünyadaki en güzel öykü bu.”

“Elbette Mab!” dedi Amy. “Dinlediğin son öykü bu. Hoşuna giden her şey, sırası gelince en iyisi oluveriyor.”

“Buna öykü demek pek doğru olmaz,” dedi Kate. “Teleskopla yakına getirilmiş bir tarih parçası. Askerlerin yüzlerini görebiliyoruz; hayır, bundan da fazlası—her şeyi duyabiliyoruz—neredeyse kalplerinin atışını bile.”

“Ne dediğin umurumda değil,” dedi Mab, yüksüğüyle oynayarak. “Vahiyler’den bir bölüm de. Bana iyi, büyük bir şey yapma isteği veriyor. Herkes için öyle üzülüyorum ki. Schiller gibi oluyorum—dünyayı kollarıma alıp öpmek istiyorum. Onun yerine seni öpmeliyim, küçük anneciğim!” Kollarını annesinin boynuna doladı.

“Mab, ne zaman böyle bir havaya girsen işin yere düşüyor,” dedi Amy. “Yastığını kirletmeden bitirmek de iyi bir şey yapmış olmak sayılır.”

“Ah—ah—ah!” diye inledi Mab, işini ve yüksüğünü almak için eğilirken. “Keşke bakmam için yaralı üç askere alınmış erim olsaydı.”

“Konuşurken et suyunu dökerdin,” dedi Amy.

“Zavallı Mab! Üstüne gitme,” dedi annesi. “Nakışı şimdi bana ver, yavrum. Sen coşkunluğunu sürdür, ben de pembe beyaz gelincikle uğraşayım.”

“Anne, bence sen Amy’den daha iğneleyicisin,” dedi Kate, çizimine bakmak için başını geriye çekerken.

“Ah—ah—ah!” diye yeniden haykırdı Mab; ayağa kalkıp kollarını gerdi. “Keşke olağanüstü bir şey olsa. Tufan gelmiş gibi hissediyorum. Büyük derinliğin suları yarılıyor, göğün pencereleri açılıyor. Oturup gamları çalmalıyım.”

Ötekiler bu coşkulu çıkışa gülerken Mab piyanoyu açıyordu. O sırada evin önünde bir araba durdu ve hemen ardından kapı tokmağı hızla vuruldu.

“Aman Tanrım!” dedi Bayan Meyrick yerinden sıçrayarak. “Saat onu geçti, Phoebe de yatmaya gitti.” Salondan çıkıp kapıyı açık bıraktı.

Kızlar annelerinden, “Bay Deronda!” sözlerini duydular. Mab ellerini kavuşturup yüksek sesle fısıldadı: “İşte! Bir şey olacak.” Kate’le Amy şaşkınlıkla işlerini bıraktılar. Ama Deronda’nın yanıtı o kadar alçak sesleydi ki sözlerini duyamadılar; Bayan Meyrick de hemen salon kapısını kapattı.

Kısa anlatımını yaptıktan sonra Deronda şöyle devam etti: “Size olağanüstü bir biçimde iyiliğinize güvenerek başvuruyorum. Ama elimde böyle genç bir kız varken kendimi ne kadar çaresiz hissettiğimi tahmin edebilirsiniz. Onu yabancıların arasına götüremezdim; sinirleri bu kadar bozukken hizmetçilerle dolu bir eve sokmaktan da korkardım. Merhametinize sığındım. Umarım yaptığımı yersiz bulmazsınız.”

“Tam tersine. Bana güvenmeniz beni onurlandırdı. Ne güçlük içinde olduğunuzu anlıyorum. Lütfen onu içeri getirin. Gidip kızları hazırlayayım.”

Deronda faytona dönerken Bayan Meyrick yeniden salona girdi ve şöyle dedi: “Mab, yaralı erlerin yerine bakıp ilgileneceğin biri var: çaresizlik içinde kendini boğmaya kalkışan zavallı bir kız. Bay Deronda onu tam zamanında bulup kurtarmış. Kayığıyla buraya getirmiş; onun için güvenli olacak başka ne yapabileceğini bilemeyince bize güvenip onu buraya getirmiş. Yahudi olduğunu söylüyor ama pek zarifmiş; İtalyanca biliyor, müzikten anlıyormuş.”

Üç kız merakla ve beklentiyle öne çıkıp yan yana durdular; bu çağrının şefkatlerine seslenişi karşısında hepsinin aynı şeyleri hissettiğine sessizce inanıyorlardı. Mab’ın yüzünde, dileğinin bu karşılığını doğaüstü bir şeymiş gibi karşılayan hafif bir hayret vardı.

Deronda, solgun yüzün artık uyanmış bir dikkatle dışarı baktığı faytonun kapısına gidip, “Seni dünyanın en iyi yürekli insanlarından bazılarının yanına getirdim; senin gibi kızları var. Burası mutlu bir yuva. Seni onların yanına götürmeme izin verir misin?” dedi.

Kız itaatkâr bir biçimde dışarı çıktı, elini onun eline verdi ve şapkasını unuttu. Deronda onu, dört ufak kadının beklediği aydınlık salona götürünce öyle bir görüntü oluşturdu ki onlarınkinden çok daha duygusuz yürekleri bile etkilerdi. Önce ansızın gelen ışıkla biraz sersemledi; bakışlarını toparlayamadan Deronda elini annenin eline bırakmıştı. Meyricklerin bu kadar ufak tefek olmasına içinden sevindi: koyu renk bukleli baş, hepsinden yüksekteydi. Zavallı gezgin, bu yumuşak yüzler böylesine yakınındayken korkamazdı. Şimdi de annesi, “Yorulmuş olmalısın, zavallı yavrum,” derken kız her birine sırayla bakıyordu.

“Sana biz bakarız, seni avutacağız, seni seveceğiz!” diye haykırdı Mab; artık kendini tutamıyordu. Kızın küçük sağ elini iki avucunun arasına şefkatle aldı. Bu yumuşak, sıcak karşılama şaşkınlık içindeki kızın içine işliyordu. Önündeki dört yüzü daha iyi görebilmek için azıcık geriye çekildi; yüzlerdeki iyi niyet, onun yüzüne de yansımıştı. Bir gülümsemeyle değil, kaygının yerini hoşnutluğun almaya başladığını anlatan, tarifi imkânsız bir değişimle. Bir an, sanki bütün bu iyiliği ona borçluymuş gibi Deronda’ya baktı; sonra yeniden Bayan Meyrick’e dönüp, tatlı sesiyle daha önce duyulmamış bir toparlanmışlık içinde şöyle dedi:

“Ben yabancıyım. Yahudiyim. Beni kötü biri sanmış olabilirsiniz.”

“Hayır, iyi biri olduğundan eminiz,” diye atıldı Mab.

“Senin hakkında kötü bir şey düşünmüyoruz, zavallı yavrum. Yanımızda güvende olacaksın,” dedi Bayan Meyrick. “Haydi, otur. Bir şeyler yemelisin, sonra da dinlenmeye gitmelisin.”

Yabancı kız yeniden Deronda’ya baktı. Deronda şöyle dedi:

“Bu dostların yanındayken artık korkmayacak mısın? Bu gece dinlenecek misin?”

“Ah, korkmam. Dinlenirim. Sanırım bunlar iyilik eden melekler.”

Bayan Meyrick onu oturmaya götürmek istedi ama zavallı, yorgun kız nazikçe yine geride kaldı; kendisiyle ilgili daha fazla bilgi vermeden kabul edilmekten çekinir gibi konuştu.

“Adım Mirah Lapidoth. Çok uzaklardan, ta Prag’dan, tek başıma geldim. Kaçtım. Korkunç şeylerden kaçıp kurtuldum. Londra’da annemi ve erkek kardeşimi bulmaya geldim. Küçükken annemden alınmıştım ama onu yeniden bulabileceğimi düşündüm. Zorluklar çıktı; evlerin hepsi ortadan kalkmıştı, onu bulamadım. Epey zaman geçti, param da azdı. Bu yüzden çaresiz kaldım.”

“Annem sana iyi davranır,” diye haykırdı Mab. “Bak ne hoş, küçük bir anneciğim var!”

“Haydi, otur,” dedi Kate, öne bir sandalye çekerken; Amy de çay getirmek için koştu.

Mirah artık direnmedi; büyük bir zarafetle oturdu, ufak ayaklarını çaprazladı, ellerini kucağında üst üste koydu ve dostlarına dingin bir saygıyla baktı. Olanları huzursuzca izleyen Hafiz, kuyruğunu dikerek yanlarına geldi ve bileklerine sürtündü. Deronda’nın artık gitme zamanıydı.

“Yarın, belki saat beş gibi, yeniden gelip hâlinizi hatırınızı sormama izin verir misiniz?” diye sordu Bayan Meyrick’e.

“Elbette, lütfen gelin; o zamana kadar tanışmış oluruz.”

“Hoşça kal,” dedi Deronda, Mirah’a bakıp elini uzatarak. Mirah elini tutarken ayağa kalktı; o an, ikisine de Mirah’ın ilk kez uzatılan o eli tuttuğu anı güçlü biçimde hatırlattı. Mirah gözlerini onunkilere kaldırıp derin bir saygı ve coşkuyla şöyle dedi: “Atalarımızın Tanrısı seni kutsasın ve beni kurtardığın gibi seni bütün kötülüklerden kurtarsın. Bu kadar iyi bir adam olduğuna inanmıyordum. Daha önce hiç kimse beni en iyisine layık görmedi. Beni yoksul ve perişan hâlde buldun, ama bana en iyisini verdin.”

Deronda konuşamadı; Meyricklere sessizce veda edip aceleyle oradan ayrıldı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…