36. bölüm / 162

Zalimliğin nişanı

Vaveyla Yazarı: Berfin Nayci

Uygulamada Aç Kitap sayfası

Bölümler 162Şu an: Zalimliğin nişanı

Konağın içindeki o tekinsiz sessizlik, dış kapının büyük

bir gürültüyle sarsılmasıyla yerle bir oldu. İçeride, loş

ışığın altında Cihat, annesi Aslı Hanım’ın arkasına

geçmiş, kadının bembeyaz saçlarını tuhaf bir titizlikle

örmeye devam ediyordu. Parmakları saç telleri arasında

mekanik bir düzenle gidip gelirken, gözleri aynadaki

yansımasına kilitlenmişti.

Tam o sırada salonun çift kanatlı ağır ahşap kapısı,

menteşelerini zorlayacak bir şiddetle ardına kadar

açıldı. İçeriye birer fırtına gibi Azat Ağa ve Boran Ağa

daldı.

Cihat, elindeki saç tutamını bırakmadan, aynadaki

yansımasından gelenleri izledi. Yüzünde ne bir şaşkınlık

ne de bir korku vardı; sadece donuk, rahatsız edici bir

sükunet...

Cihat:

"Kapı çalmayı unuttunuz galiba Ağalar," dedi sesi buz

gibi bir tonda. "Annemle özel bir an paylaşıyoruz,

görmüyor musunuz? Nezaketiniz nerede kaldı?"

Azat Ağa:

Azat, salonun ortasına kadar yürüdü. Adımları mermer

zeminde tokat gibi yankılanıyordu. Gözleri, tekerlekli

sandalyede titreyen Aslı Hanım’ın korku dolu

bakışlarına, sonra da Cihat’ın o soğuk ellerine kaydı.

"Nezaket, insan olana gösterilir Cihat!" diye kükredi

Azat. Sesi avizeleri titretecek kadar güçlüydü. "Bir

çocuğu gecenin köründe sokağa döken, kendi anasına

bu odada cehennemi yaşatan adamla nezaket

konuşmam ben!"

Boran Ağa:

Boran, kapının önünde durmuş, her an harekete

geçmeye hazır bir yay gibi gerilmişti. "Kerem yanımızda

Cihat! Titreyerek çarptı bana yolda. Çocuk evden

kaçmamış, resmen bir kabustan kaçmış! Sen ne yaptın

o sabiye?"

Cihat:

Cihat yavaşça doğruldu, elindeki gümüş tarağı masaya

bıraktı. Sakin bir tavırla gömleğinin manşetlerini

düzeltti. "Kerem benim yeğenim. Benim himayem

altında. Onu disipline etmek, pislikten arındırmak benim

görevim. Sizin o tozlu okul bahçelerinizden topladığınız

mikropları temizlemek vaktimi alıyor sadece."

Azat Ağa:

Azat bir adım daha yaklaştı, aralarındaki mesafe iyice

azaldı. "Disiplin mi? Sen buna disiplin mi diyorsun? Sen

o çocuğu sevgisizlikle, korkuyla boğuyorsun! Bak şu

kadına..." dedi Aslı Hanım’ı işaret ederek. "Ananın

gözündeki o korku, senin 'temizliğinin' değil, zalimliğinin

nişanıdır!"

Cihat:

"Siz ne anlarsınız?" diye bağırdı Cihat, o sahte sakinliği

bir anda yırtılarak. "Her şeyin mükemmel olması lazım!

Kusursuz, lekesiz! Ben bu evi, bu aileyi ayakta tutmak

için kendimi feda ettim!"

Boran Ağa:

"Sen kendini değil, etrafındaki herkesi feda etmişsin,"

dedi Boran tiksintiyle. "O çocuk bu gece Şehmuz

Ağa’nın konağında. Ve emin ol, o kapıdan içeri bir daha

adımını atmayacak. Azat ağabeyimle ben buradayız;

Kerem’in kılına dokunursan Mardin’i sana dar ederiz."

Azat Ağa:

Azat, son bir kez Aslı Hanım’ın yanına eğildi, kadının

elini şefkatle sıktı. Sonra Cihat’ın gözlerinin içine,

ruhunu okurcasına baktı. "Bu gece burada bitmiyor

Cihat. Yarın güneş doğduğunda, o mahkeme

salonlarında giydiğin cübbenin arkasına

saklanamayacaksın. Mardin’in adaleti senin yasalarına

benzemez."

Azat ve Boran, geldikleri gibi sert adımlarla salonu terk

ederken, Cihat aynadaki kendi yansımasıyla baş başa

kaldı. Titreyen elleriyle tekrar annesinin saçına uzandı

ama artık o "mükemmel" örgü bozulmuştu; tıpkı

kurmaya çalıştığı o sahte ve korku dolu dünya gibi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

12okunma 1beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Zalimliğin nişanı

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 154