165. bölüm / 162

Hamit Ağa’nın Kaderine Doğru

Yazar: Berfin Nayci

Uygulamada Aç Kitap sayfası

Bölümler 162Şu an: Hamit Ağa’nın Kaderine Doğru

Azat Ağa (Kendi Ağzından):

Odanın o büyüleyici kokusunu, Burak’ın teninin

sıcaklığını ve o teslimiyetini arkamda bırakıp kapıdan

çıktığımda, Azat Ağa geri dönmüştü. Ama bu kez

içimdeki o sert adam, her zamankinden daha

tehlikeliydi. Artık sadece töre ya da namus için değil,

kalbime mühürlediğim o adamın döktüğü her damla

korku için yola çıkıyordum.

Ordumu Toplamak

"Merdivenlerden inerken her adımım konağın taşlarında

yankılanıyordu. Avluya girdiğimde adamlarım çoktan

hazır kıta bekliyordu. Gözlerimdeki ateşi gören başını

eğiyordu. Ceketimi omuzlarıma attım, silahımı belime

yerleştirdim. Zümrüt anamın yukarıdan beni izleyen

endişeli bakışlarını hissediyordum ama dönüp

bakmadım bile. Bu gece, bu hesap kapanacaktı."

Azat Ağa: (Gür bir sesle)

"Herkes binsin! Bu gece Hamit’in kapısına adalet

götüreceğiz. Tek bir fire istemiyorum, tek bir korkak

istemiyorum!"

Kuzenle Omuz Omuza

"Yaman, jipinin önünde beni bekliyordu. Göz göze

geldik. O da biliyordu; Hamit Ağa sadece bir öğretmene

değil, bizim soyumuza, bizim hükmümüze el uzatmıştı.

Yaman’ın yüzündeki o hırçın gülümseme, gecenin

karanlığını delip geçiyordu."

Yaman Ağa:

"Hazırım Azat. Bu yılanın başını ezmeden dönmek yok.

Başak’ın okulunda huzur bırakmayanın, benim

toprağımda nefes almaya hakkı yoktur."

Azat Ağa:

"Geç direksiyona Yaman. Hamit’in konağına öyle bir

gireceğiz ki, yer yerinden oynayacak. Burak’ın çektiği o

acının bedelini, Hamit her nefesinde ödeyecek."

Hamit Ağa’nın Kaderine Doğru

"Konvoyumuz Mardin’in dar ve tozlu yollarında bir yılan

gibi süzülürken, jipin camından dışarıya, o kadim şehre

baktım. Zihnimde hala Burak’ın boynumdaki nefesi,

şeftali ve limon kokan o eşsiz teni vardı. Onu o halde,

savunmasız bırakıp gelmiştim ama onu korumanın tek

yolu, dışarıdaki cellatları temizlemekti."

"Elim istemsizce vitesin üzerindeki elime gitti, hala

Burak’ın ellerinin sıcaklığını duyuyordum. Hamit Ağa

sanıyordu ki sadece bir 'öğretmeni' kaçıracak.

Bilmiyordu ki Azat Ağa’nın canını yakmak, cehennemin

kapılarını aralamaktır. Uzaktan Hamit’in konağının

ışıkları göründüğünde dişlerimi sıktım."

Azat Ağa:

"Hızlan Yaman. Hamit Ağa’ya söyleyecek son bir sözüm

var; Azat Ağa’nın dokunmaya kıyamadığına el uzatanın,

dünyada yeri kalmaz!"

Konvoy, Hamit Ağa’nın konağının önüne toz duman

içinde daldığında, nöbetçilerin silahlarını doğrultmaya

vakti bile kalmayacaktı. Azat Ağa’nın gözlerindeki o

'yok edici' ateş, Mardin’in en kanlı gecesinin

başladığının habercisiydi.

Peki Hamit Ağa, Azat’ı karşılamak için nasıl bir pusu

hazırlamıştı? Ve Burak konakta tek başına

uyandığında, Azat’ın gittiğini fark edince ne yapacaktı?

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

5okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.