73. bölüm / 162

Yaralı bir aslan

Yazar: Berfin Nayci

Uygulamada Aç Kitap sayfası

Bölümler 162Şu an: Yaralı bir aslan

Mardin Lisesi’nin taş duvarları arasında sabahın ilk

ışıkları süzülürken, 11-A sınıfında daha önce hiç

yaşanmamış bir sessizlik hakimdir. Öğrenciler

fısıldaşarak yerlerine geçerken, gözler gayriihtiyari en

arka sıraya, o meşhur "hakimiyet alanına" kayar.

Tayfun, her zamanki gürültülü girişi yerine, adeta bir

gölge gibi kapıdan içeri süzülür. Üzerinde o her zamanki

marka kıyafetleri vardır ama bu sefer omuzları çökmüş,

başı öne eğiktir.

Sınıftaki Şok Sessizliği

Tayfun, yavaş adımlarla sırasına doğru yürürken sınıfın

içindeki uğultu bir anda kesilir. Masasına oturduğunda

, pencereden vuran ışık yüzündeki o sert gerçeği

herkesin gözleri önüne serer: Sağ yanağında, babasının

öfkesinin nişanı olan morarmış bir tokat izi...

O küstah, alaycı ve her şeyi parayla satın alabileceğini

sanan çocuk gitmiş; yerine gururu yerle bir olmuş,

hırpalanmış bir genç gelmiştir.

Tayfun: (Sessizce yerine oturur, çantasını masanın üzerine bırakır. Ne telefonunu çıkarır ne de sigarasını. Sadece boşluğa bakar.)

Baran: (Ön sıradan yavaşça arkasına döner. Tayfun’un yüzündeki o morluğu görünce içindeki öfke bir anlık yerini tuhaf bir acımaya bırakır ama hemen toparlanır.)

"Geçmiş olsun Tayfun... Mardin’in rüzgarı sert eser

demiştik, ama bu seferki fırtına evden kopmuş galiba."

Tayfun cevap vermez. Baran’ın gözlerine bile bakmaz.

Sadece önündeki boş sırayı izler. Dudağındaki patlak

hala tazedir.

Derin Öğretmen İçeri Giriyor

Sınıfın kapısı açılır, Derin Hanım içeri girer. Dünkü o ağır

yüzleşmeden sonra o da gergindir. Kürsüye geçtiğinde

gözleri ilk olarak en arkaya gider. Tayfun’un o perişan

halini, yanağındaki o beş parmak izini gördüğünde

yüreği sızlar. Bir öğretmen olarak şiddete her zaman

karşıdır, ama bu tablonun müsebbibi biraz da Tayfun’un

bitmek bilmeyen saygısızlığıdır.

Derin Öğretmen: (Sesi yumuşak ama mesafeli)

"Günaydın arkadaşlar... Kitaplarınızı çıkarın. Bugün

Kaldırımlar şiirini işleyeceğiz."

Tayfun, hayatında ilk kez, kimse uyarmadan çantasını

açar. İçinden gıcır gıcır, kapağı bile açılmamış edebiyat

kitabını çıkarır. Sayfaları ağır ağır çevirir.

Öğretmenler Odasındaki Fısıltılar

Teneffüs zili çaldığında, biz öğretmenler odasında

toplandık. Kuzey, Tolga ve ben (Burak), Derin Hanım’ın

anlattıklarını dinliyorduk.

Derin Öğretmen: (Çayını yudumlarken, sesi buruk)

"İnanın çocukla göz göze gelemedim. O tokat izi...

Babasının o kadar ileri gideceğini tahmin etmemiştim.

Sessizce oturuyor, tek bir kelime bile etmiyor. O şımarık

çocuktan eser kalmamış."

Kuzey:

"Bazen hayatın tokadı, öğretmenin sözünden daha etkili

olur Derin. Ama bu sessizlik beni korkutuyor. Tayfun

gibi tipler ya bu darbeyle adam olur ya da içlerinde daha

büyük bir nefret beslerler. Dikkatli olmamız lazım."

Burak:

"Haklısın Kuzey. Gururu kırılan bir genç, yaralı bir

aslandan daha tehlikelidir. Şimdilik sükunet hakim ama

fırtına öncesi sessizliğe benziyor bu."

, Tayfun’un yanağındaki o mor iz sadece bir fiziksel

darbe değil, onun bütün dünyasının yıkılışının

simgesiydi. Mardin Lisesi’nde artık taşlar yerinden

oynamıştı. Tayfun bu sessizliği ne zaman ve nasıl

bozacaktı?

Tayfun o ders boyunca tek bir kelime bile etmedi;

sadece kitabındaki o mısranın altını çizdi: "Sokaktayım,

kimsesiz bir sokak ortasında..."

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

3okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.