156. bölüm / 162

Yaman Ağa’nın Bakışlarındaki Ateş

Yazar: Berfin Nayci

Uygulamada Aç Kitap sayfası

Bölümler 162Şu an: Yaman Ağa’nın Bakışlarındaki Ateş

Okulun o yüksek tavanlı koridorlarından çıkıp bahçeye

adım attığımda, akşamın serinliği yüzüme vurdu. Tam

kapının önünde, okulun disiplini ve zekasıyla tanınan

Matematik öğretmeni Başak Hanım ile karşılaştım.

Başak, her zamanki gibi ciddi ama zarif duruşuyla

elindeki dosyaları düzeltiyordu.

Okul Bahçesinde Beklenmedik Karşılaşma
Burak (Kendi Ağzından):

"Başak Hanım ile selamlaştık. 'Zor bir gündü değil mi

Burak Bey?' dedi, yorgun bir gülümsemeyle. Tam ona

akşamki olaylardan, su kesintisinden bahsedecekken

okulun demir kapısının önünde toz duman birbirine

karıştı. Siyah, heybetli bir araç sert bir frenle durdu.

İçinden çıkan adamı gördüğümde damarlarımdaki kanın

çekildiğini hissettim."

Gelen, Azat Ağa’nın kuzeni, sertliği ve başına

buyrukluğuyla nam salmış olan Yaman Ağa’ydı. Azat

Ağa’nın o sakin gücünün aksine, Yaman Ağa hırçın bir

fırtına gibiydi.

Yaman Ağa’nın Bakışlarındaki Ateş
Burak (Kendi Ağzından):

"Yaman Ağa, ağır adımlarla bize doğru yürüdü. Gözleri

beni resmen teğet geçti; dünyadaki tek varlık oymuş

gibi doğrudan Başak Hanım’a kilitlendi. O an anladım...

Mardin’in bu sert adamının kalbi, Matematik

öğretmeninin o soğuk mantığına esir düşmüştü. Başak

Hanım’ın ise dosyaları tutan elleri hafifçe titredi ama

geri adım atmadı."

Yaman Ağa: (Sesi, bir aslanın hırıltısı kadar derinden

geliyordu)

"Başak Hanım... Çıkış saatiniz gelmiş. Yolun tehlikeli

olduğunu, bu saatte buralarda tek yürünmeyeceğini kaç

kere söyleyeceğim size?"

Başak Hanım: (Sesindeki titremeyi gizlemeye çalışarak)

"Yaman Bey, ben kendi yolumu kendim çizebilirim.

Matematiksel olarak konuşursak, güvenliğim için sizin

korumanıza ihtiyacım yok."

Yaman Ağa: (Hafifçe gülümsedi ama bu gülümseme daha çok bir meydan okumaydı)

"Matematik her zaman doğruyu söylemez Başak.

Bazen denklemi ben kurarım, sonucu da ben belirlerim.

Hadi, araba bekliyor."

Arada Kalan Bir Öğretmen
Burak (Kendi Ağzından):

"İkisinin arasındaki o elektrik, okulun taş duvarlarını bile

çatlatacak kadar güçlüydü. Yaman Ağa’nın Başak’a olan

o saplantılı sevdası, okulun koridorlarında dolaşan

dedikodulardan çok daha gerçekti. Azat Ağa’nın bana

olan o korumacı yaklaşımı ne kadar 'ihlamur ve şeftali'

kokuluysa, Yaman’ın Başak’a olan ilgisi o kadar 'barut ve

toprak' kokuyordu."

Burak: "Yaman Bey, biz de tam Başak Hanım ile sınav

sonuçlarını konuşuyorduk..."

Yaman Ağa: (Bana dönüp, gözlerini kısarak)

"Konuşmanız bittiyse Burak Öğretmen, müsaade et de

emanetimi evine bırakayım. Senin de Azat abimin

yanında yerin hazır, gecikme."

Burak (Kendi Ağzından):

"Başak Hanım bana 'yardım et' der gibi değil de, 'bu

benim kaderim' der gibi baktı ve Yaman Ağa’nın açtığı

kapıya doğru ilerledi. Araba hızla uzaklaşırken

arkalarında bıraktıkları toz bulutu benim ciğerlerime

doldu. Mardin’de sadece ben değil, bütün öğretmenler

bir ağanın gölgesinde yaşıyordu sanki."

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

3okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.