5. TÜRK MİLLETİ VE İNANÇ KONUSU

HAKİKAT DEĞİŞMEDİ

Hakikati unutanlar için tarih bir uyarıdır. Çünkü hakikat yozlaşınca putlar türemiş, Tanrı’nın adı çoğaltılmış, özden sapılmıştır. Oysa Allah, Kur’an’da kelamını kıyamete kadar koruyacağını bildirmiştir. Bundan sonra yozlaşan, hakikat değil; yalnızca insanın kendi kalbidir. Hakikatten yüz çevirenler imtihanı kaybeder; işte bu yüzden bu bölümde anlatılanlar bir uyarıdır.

– Serdar Bayram

5. TÜRK MİLLETİ VE İNANÇ KONUSU

TÜRK MİLLETİ VE İNANÇ: TENGRİCİLİK'TEN İSLÂM'A UZANAN YOL | ZORLA DİN DEĞİL, GÖNÜLDEN TESLİMİYET

Türk milleti, tarihi boyunca inançlarına sıkı sıkıya bağlı bir millet olmuştur. İslamiyet’ten önceki dönemlerde Gök Tanrı inancıyla şekillenen maneviyat anlayışı, İslam’la birlikte derinlik kazanmış, ahlak, adalet ve merhamet gibi değerlerle bütünleşmiştir. İnanç, sadece bireysel bir mesele değil; milletin birliğini, dirliğini ve mücadele ruhunu besleyen temel yapı taşı olmuştur. Bugün de Türk milleti, inancını yaşatan ve onun etrafında kenetlenen bir duruş sergilemektedir.

Türkler, İslam’dan önce ahlak, adalet ve merhamet değerlerine sahip değil miydi? Bazıları “Türkler İslam ile şereflendi” derken bundan ne anlamalıyız?

Türkler İslam ile şereflendi" sözü, onların İslam’ı benimseyerek hakikatin nuruna kavuştuğunu, Allah’a kul olma bilinciyle daha yüce bir ahlaki sorumluluğa eriştiğini ifade eder. Bu, Türklerin geçmişini inkâr değil; İslam’la kazandığı manevi derinliğin bir vurgusudur.

Elbette Türkler İslam’dan önce de ahlak, adalet ve merhamet gibi değerlere sahipti. Gök Tanrı inancı çerçevesinde, özellikle kut anlayışı (yani hükümdarın Tanrı tarafından halkı yönetme yetkisini alması), töre (hukuk ve ahlaki düzen) gibi kavramlar Türklerde adaletin ve düzenin temelini oluşturuyordu. Mesela bir hakanın adaletsiz davranması, kut’unu kaybetmesine ve tahtını yitirmesine neden olurdu.

ANCAK BURADA SÖYLENMEK İSTENEN ŞU:

İslam dini geldikten sonra bu mevcut değerler daha derinleşti, ilahi bir çerçeveye oturdu ve evrensel bir sistem içinde anlam kazandı. Yani Türkler zaten bu değerlere sahipti ama İslam’la birlikte bu değerler sadece töreye değil, Allah’a dayalı bir sorumluluk bilinciyle daha da kuvvetlendi.

KISACA ÖZETLERSEK:Türkler ahlaklıydı, adaletliydi, merhametliydi. Lakin İslam, bu hasletleri hem dünya hem de ahiret sorumluluğuyla daha güçlü bir zemine oturttu.

İslam, Hazreti Âdem ile başlayıp Hazreti Muhammed ile tamamlanmış, Allah’ın bizim için seçmiş olduğu dindir. Her dönemde, çağına uygun bir şekilde tebliğ edilmiş; insanlığın olgunluk çağına ulaştığı dönemde ise kemale erdirilmiştir. Allah, nurunu tamamlamıştır.

“Bugün size dininizi kemale erdirdim, üzerinize nimetimi tamamladım ve sizin için din olarak İslam’ı seçtim.”
— Maide Suresi, 3. Âyet

İstiyorlar ki, ağızlarıyla Allah'ın nurunu söndürsünler. Ama Allah, küfre batanlar hoş görmeseler de nurunu tamamlayacaktır. — Saff Suresi, 8. Âyet

Sonuç olarak, tüm varlık âlemi — başta insanlar olmak üzere— İslam ile şereflenmiştir diyebiliriz. Çünkü İslam, Allah’ın yarattığı kulları için seçtiği hak din olup; hem insanın fıtratına en uygun değerleri içerir hem de tüm yaratılış düzeniyle uyumludur.

Bu ifade, İslam’ın sadece bir milletin değil, tüm insanlığın ve hatta kâinatın hakikatiyle bütünleştiği bir sistem olduğunu vurgular.

Türk milletini diğer milletlerden ayıran en önemli fark, taşıdığı sorumluluk ve bu ilahi döngüde üstlendiği görevdir.

Türk milleti, çağların her döneminde yeryüzünde Allah’ın ordusu olmuş, O’nun kılıcı gibi davranmış ve nizam getirmiştir. Zalimlere boyun eğdirmiş, mazlumlara ise umut olmuştur.

ZORLAMA İMAN VE TÜRK MİLLETİNİN GÖNÜLDEN KABULLENİŞİ:

Zorlama ile kabul edilen bir inanç, asla samimi olamaz. Samimiyetten yoksun bir inanç ise ne kalıcıdır ne de derinliklidir. İnanç, insanın kalbinde filizlenmeli, aklıyla yoğrulmalı, iradesiyle kabul edilmelidir. Baskı, tehdit ya da çıkar beklentisiyle benimsenen hiçbir inanç, insan ruhunda kök salmaz. Gerçek iman; sorgulayan, hisseden ve gönülden teslim olan bireylerde yeşerir. Bu sebeple inancı dayatmak değil, anlatmak gerekir. Çünkü zorla alınan baş eğiş, geçicidir; fakat kalpten gelen bir yöneliş ebedidir.

Bu anlayış, Kur’ân-ı Kerîm’in fetih anlatısına tamamen uygundur. Emevîlerin, hâkim oldukları bölgelerde kılıçla fetih yoluyla insanları zorla Müslümanlaştırma girişimleri, Kur’an’daki fetih kavramının içeriğine girmediği için ya kalıcı olmamış ya da samimi olmadığı için İslam’a zarar vermiştir. Fetih konusuna ilerleyen yazılarda ayrıca değineceğiz.

"267. FETİH: KILIÇLA DEĞİL, KALPLE OLUR — KUR’ÂN’IN FETHİ" başlıklı yazımızdan okuyabilirsiniz.”

BU YÜZDEN KUR’ÂN-I KERİM’DE BUYRULUR:

Dinde baskı-zorlama-tiksindirme yoktur. Doğru bilgiye dayalı eriş, bozuk bilgiye dayalı sapıştan açık bir biçimde ayrılmıştır. Her kim tâğuta sırt dönüp Allah'a inanırsa hiç kuşkusuz sapasağlam bir kulpa yapışmış olur. Kopup parçalanması yoktur o kulpun. Allah, hakkıyla işiten, en iyi biçimde bilendir.
— Bakara Suresi, 256. Âyet

Tarihin en güçlü milletlerinden biri olan Türk milleti, İslam’ı zorla değil; gönülden, kendi iradesiyle kabul etmiştir. Bu kabullenişin arkasında ise yüzyıllardır süregelen Gök Tanrı inancı vardır. Türklerin eski inanç sistemi, Allah’ın birliğini, göğe yönelen bir kutsallığı, kaderi ve kut anlayışını zaten barındırıyordu. İslam, bu kadim inançla çelişmedi; aksine onu tamamladı, derinleştirdi. Bu yüzden Türk milleti İslam’ı bir fetih değil, bir vuslat gibi gördü.

İslam’daki tevhid inancı, adalet anlayışı, cihat ruhu ve ahlaki değerler; Türk’ün töresiyle, alplık ruhuyla, erdem arayışıyla örtüştü. Böylece bu millet, dinini ne sadece kılıçla savundu ne de kuru ritüellere hapsetti; inancı bir yaşam biçimine, bir devlet ve medeniyet kurucu mayaya dönüştürdü.

İşte bu yüzdendir ki Türk milletinin İslam’a olan bağlılığı, sadece inançsal değil, aynı zamanda tarihî ve ruhsal bir özdeşliktir. Bu bağ samimidir; çünkü kökü binlerce yıl öncesine, Gök Tanrı’dan Kur’an’a uzanan bir manevî çizgiye dayanır.

Kur’an’da ve Türk töresinde akıl, laiklik ve demokrasi gibi konulara değindiğim yazılarımdan bazıları aşağıdadır. Bu ve diğer yazılarımı ilgili başlıklardan okuyabilirsiniz.

165. KUR’AN’DA DEMOKRASİ VE LAİKLİK ÜZERİNE

187. TARİHTE ‘LAİKLİK’ – TÜRKÇE KARŞILIĞI ‘USÇULUK (AKILCILIK), AYRIMSIZLIK’: BU İLKEYİ İLK UYGULAYAN ULUS TÜRKLERDİR

197. LAİKLİK, DEMOKRASİ VE TÜRKLER

253. LAİKLİĞİN MODERN ÇAĞDA TÜRK YORUMU: ATATÜRK VE TÖRE’NİN YENİDEN DOĞUŞU

TÜRK MİLLETİ, İNANÇ VE HAKİKAT YOLU:

Allah, Hazreti Âdem'den Hazreti Muhammed'e kadar gönderdiği tüm peygamberlerle insanlığa İslam’ı tebliğ ettirmiştir. Bu hakikat, tarihin en eski çağlarından itibaren insanlığa yön veren ilahi bir davettir. Ve tarihçilerin ortak kabulüne göre, yeryüzünde ilk tek tanrılı inanca sahip olan, hem başlangıcında hem de kökünde daima bir olan Allah’a inanmış olan kadim ve köklü millet Türk milletidir.

Türk hakanlarının "Tanrı-Kut" inancı, bu milletin İslam’a olan yatkınlığının temelidir. Hakanlar, Tanrı’dan kut alarak dünyaya adalet getirmeyi görev bilmiş, bu anlayışı töreleriyle, kültürleriyle yoğurmuşlardır. Gök Tanrı inancı, zaman içinde değişime uğramış ve bazı yerlerde bozulmuş olsa da özü itibarıyla İslam ile örtüşür. Tevhid inancı, adalet arzusu, kutsal bir düzen düşüncesi, İslam’la birebir paralellik taşır. Bu sebeple Türk milleti İslam’ı bir dayatma olarak değil, özüne kavuşmak olarak görmüş; kendini zorlamadan, fıtratını bozmadan bu inancı benimsemiştir.

Ancak tarih bir noktada kırılmıştır. Arap ırkçılığıyla İslam’ı perdeleyen Emevî zihniyeti, Allah’ın vahyini terk edip kendi uydurmalarını dinin yerine koymaya başlamıştır. Bu şirk dini, Türk'ün mayasına, özüne, tek tanrıcı inanç sistemine ters düşmüş; ruhuna yabancı kalmıştır. İşte o andan itibaren Türk milleti zora düşmüş, bölünmüş, parçalanmıştır.

Fakat bu millet her zaman kendi içinden gelen sesi dinlemesini bilmiştir. Arap kültürünün din adı altında dayatılmasına karşı tarihinden gelen dinamikleri harekete geçirmiştir.

Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün önderliğinde, Türk milletinin tarihsel akılcılığı, Kur’an’daki gerçek İslam’la yeniden buluşmuştur. Bugün bu hakikat, yeniden gün yüzüne çıkmakta; Türk milleti kendi özüne dönmektedir.

Elbette bu kolay bir mücadele değildir. Türkiye başta olmak üzere bütün Türk dünyası, hem içeriden hem dışarıdan gelen baskılarla büyük bir imtihandan geçmektedir. Ama bu millet henüz son sözünü söylememiştir. İçindeki asil ruhla, tarihinden gelen misyonla, sadece kendisine değil, bütün dünyaya açık ve net bir cevap verecektir.

Çünkü Türk milleti, sadece bir ırk değil; bir medeniyet taşıyıcısı, bir adalet sancaktarı ve hakikat bekçisidir. Ve hakikat, er ya da geç, en gür sesle yankılanacaktır.

Burada eklemem gereken bazı hususlar vardır. Ancak bunlara daha sonraki yazılarda daha derinlemesine değineceğim; bu nedenle şimdilik kısa keseceğim.
Emevîlerden sonra İslam’ın ‘altın çağı’, akılcılık üzerine inşa edilmiştir ve bu akılcı anlayışta Türkler büyük rol oynamıştır. Tam da bu dönemlerde Türkler, yavaş fakat emin adımlarla bilinçli bir İslam anlayışına yönelmeye başlamıştır. Ancak daha sonra Nizamiye Medreseleri ile başlayan süreçte, İbnü’l-Arabî gibi isimlerin mistik ve kehanet merkezli yaklaşımlarının bu yapıyla birleşmesi; ayrıca Emevî döneminde üretilmiş rivayetlerin derlenip meşrulaştırılması sonucunda akılcılık geri plana itilmiş, bunun yerine gelenekçilik ön plana çıkarılmıştır. Bu dönüşüm, Türk milletinin düşünce dünyasında da ciddi kırılmalara yol açmıştır.

İlerleyen dönemlerde, daha sonraki yazılarımda da göreceğiniz üzere, Osmanlı’da 1600’lü yıllardan sonra bu süreçten nasibini aldığı ve bunun etkilerinin koca imparatorluğun yıkılışına kadar uzandığı görülmektedir.

TÜRKLER KILIÇ ZORUYLA MI MÜSLÜMAN OLDU?

Türkler çoğunlukla dinlerini zorla değil, tarihî, siyasî ve kültürel etkilerle değiştirdiler. Ancak bazı yerlerde baskı, zorlama da olmuştur.

TOPARLAYALIM

İlk Türk inancı Göktanrı inancı (Tengricilik) idi. Türkler tek tanrıcılığın öncüleridirler.
İslamiyet, Türkler arasında genelde gönüllü olarak yayıldı, özellikle tasavvuf (Ahmet Yesevî gibi) yoluyla.

BEKTAŞİLİK MESELESİ

Türklerin İslam ile tanışması, kendi tarihî birikimleri ve töre anlayışlarıyla gerçekleşmiştir. Bu süreçte ortaya çıkan ‘Türk İslamı’, aklı, adaleti ve insan merkezli yaklaşımı esas alan bir yorumdur. Bektaşilik ise bu anlayışın en belirgin tezahürlerinden biridir. Türk İslamı ve Bektaşî öğretisi; hoşgörü, eşitlik, akılcılık ve adalet ilkeleri üzerine şekillenmiş, Türk devletlerinin yönetim anlayışında ve toplumsal yapısında derin izler bırakmıştır. Nitekim birçok Türk devleti, bu öğretilerin şekillendirdiği töre ve adalet anlayışı üzerine inşa edilmiştir.

Ne zaman ki bu öğretilerden vazgeçilmiş; Osmanlı örneğinde olduğu gibi Ebussuud çizgisi ve Arapçı anlayış benimsenmiştir, işte o zaman devlet zayıflamış ve çöküş sürecine girmiştir.

Türkler ne zaman özünden uzaklaşıp başka kültürleri taklit etmişse, benzer akıbetlerle karşılaşmıştır. Göktürkler Çinlileşmiş ve tarih sahnesinden silinmiştir; Selçuklular Farslaşmış, çözülme sürecine girmiştir; Araplaşma ise çöküşü beraberinde getirmiştir. Günümüzde Türkiye de bu öğretilerden büyük ölçüde uzaklaşmış, Araplaşma yönünde hızla ilerleyen ve Emevî zihniyeti ile keramet ehli anlayışının bataklığına saplanmış bir tablo sergilemektedir.

Bu yazılarla amacım, Türk milletini bu zihinsel çukurdan çıkarmaktır. Bir zihniyet devrimi hedefliyoruz. Bahsedilen bu dönüşüm, dilden başlamıştır; Türkçeden uzaklaşma, dilin bozulması ve bununla birlikte kimliğin adım adım kaybedilmesi kaçınılmaz olmuştur.
Bugün ahlak, töre ve inanç anlayışı ciddi biçimde yozlaşmış; toplum, kendisine sunulan bu çarpık dini anlayışı benimseyemediği için dinden uzaklaşmalar tarihî rekorlar kırmaya başlamıştır. Bizim hedefimiz, bu sürecin önüne geçmek ve bu gidişi durdurmaktır. Tüm yazılarımı okuduğunuzda, taşların yerine oturduğunu açıkça göreceksiniz.

Bu nedenle yazılarımı mutlaka takip edin, sonuna kadar okuyun ve paylaşın.

TOPARLAYACAK OLURSAK

YESEVÎLİK–BEKTAŞÎLİK VE HOCA AHMET YESEVÎ

“Türklük Yesevî’de fıtrattır; İslam ise akıl ve ahlakla yapılan bir tercihtir.”
Türklerin İslam’la tanışması, zorla ya da kılıç yoluyla değil; töre, akıl ve ahlak merkezli bir süreçle gerçekleşmiştir. Orta Asya’da İslam’la temas eden Türkler, bu dini kendi kültürel yapılarıyla uyumlu olduğu ölçüde benimsemişlerdir. Bu sürecin merkezinde, Türk tasavvuf geleneğinin kurucusu kabul edilen Hoca Ahmet Yesevî yer alır.

Hoca Ahmet Yesevî, İslam’ı Türkçe hikmetlerle anlatmış; şekilcilikten uzak, halkın anlayabileceği sade bir din dili geliştirmiştir. Yesevîlik, İslam’ı Türk töresiyle buluşturan, aklı, ahlakı ve adaleti esas alan bir yol olarak Türkler arasında hızla yayılmıştır. Bu öğreti, Türklerin İslam’ı içselleştirerek benimsemelerinde belirleyici olmuştur.

Anadolu’ya gelen Yesevî dervişleri, bu anlayışı burada da sürdürmüş; Hacı Bektaş-ı Velî ile birlikte Yesevî geleneği Bektaşîlik adı altında yeni bir biçim kazanmıştır. Bektaşîlik, Yesevîliğin Anadolu’daki devamı niteliğinde olup, insan merkezli, hoşgörülü ve töreyle uyumlu bir Türk İslamı anlayışını temsil etmiştir.
Türk devletlerinin kuruluş ve yükseliş dönemlerinde, Yesevî–Bektaşî çizgisi hem toplumsal yapıyı hem de yönetim anlayışını derinden etkilemiş; adalet, eşitlik ve akıl ilkeleri bu öğreti üzerinden kurumsallaşmıştır. Türklerin İslam’la tanışması ve bu dini benimseme biçimi, işte bu tarihsel ve düşünsel zemin üzerinde şekillenmiştir.

ÖZETLE
Türkler 9. yüzyıldan itibaren İslam’la tanışmaya ve kademeli olarak bu dine yönelmeye başlamıştır. Bu yöneliş, Türklerin kadimden beri taşıdığı akılcı düşünce yapısı ve tek Tanrıcı (tevhid) inanç anlayışıyla İslam’ın uyumlu olması sayesinde gerçekleşmiştir.
İslam, Türkler için zorla dayatılan bir inanç değil; akıl, adalet ve ahlak temelinde benimsenen bilinçli bir tercih olmuştur. Hoca Ahmet Yesevî bu sürecin başlangıcı değil, bu yönelişi sağlam bir zemine oturtan, sistemleştiren ve kalıcı hâle getiren öncü şahsiyettir. Yesevîlik ve onun Anadolu’daki devamı olan Bektaşîlik, Türklerin İslam’ı kendi töresi, dili ve kimliğiyle yaşamasını mümkün kılmıştır.

AHİLİK – NASRETTİN HOCA

Ahilik ve Nasrettin Hoca gibi figürler, Türk milletinin ahlak anlayışında, toplumsal adalet ve erdem kavramlarının yerleşmesinde büyük rol oynamıştır. Bu figürler, Yesevîlik ve Bektaşîlik hattının Anadolu’daki uygulamalı yansımaları olarak, hem bireysel hem toplumsal davranışları şekillendiren köprülerdir.

TÜRKLERDE ZORLA DİN DEĞİŞİMİ

Zorla din değiştirme azdır, çoğu zaman siyaset, kültür ve komşu devletlerin etkisiyle değişim olmuştur.
Budizm, Maniheizm, Hristiyanlık ve Yahudilik, bazı Türk boylarına gönüllü ya da siyasî sebeplerle girdi. Bugün hala Altaylar, Yakutlar gibi bazı Türkler Şaman geleneklerini sürdürmektedir. Aslında Şaman kelimesi doğru değildir Rusların Tengriciliği yozlaştırma çabalarından başka bir şey değildir.

ŞAMANİZM Mİ TENGRİCİLİK Mİ?

Bu konuya başka bir yazıda değindim ama kısaca eklemek isterim.

“Şamanizm” terimi ilk kez, Rusya'nın 1552'de Kazan Hanlığı'nı ele geçirmesinden sonra ortaya atıldı. Bu söz ilk kez bir Rus rahip tarafından kullanıldı ve Hollandalı bir gezgin tarafından da Batı Avrupa'ya taşındı.
Rus yayılmacıları Türkleri ilkel ve barbar bir halk gibi gösterebilmek için yalnızca Türk tarihini değil, Türk kültürü ile ilgili ne varsa çarpıtmaya çalıştı. Bunlardan biri de “şamanizm” olarak adlandırılan Türklerin inanç sistemidir. – Kaynak: Arif Cengiz Erman

Mesela geçtiğimiz günlerde Tengri inancını benimseyen Kazaklar, inançlarının ülkelerinde resmi dinlerinden biri olarak tanınması için imza kampanyası başlattılar.

BİRAZ DAHA İNCELERSEK;

Uygurlar Maniheist oldular, çünkü Çin ve Orta Asya ile ilişkiler kurarken kültürel etkileşim yaşadılar.

Hazarlar, siyasî bir tercih olarak Yahudiliği kabul ettiler. (Hem Hristiyan Bizans'a hem Müslüman Abbasilere karşı bağımsız durabilmek için.)

Peçenek, Uz gibi Türk boylarının bir kısmı Hristiyan oldu, Bizans'ın etkisiyle.

Gagavuzlar ve Karaman Türkleri, Anadolu'da Hristiyan kaldılar, ama dillerini ve kimliklerini uzun süre korudular.

İslamiyet ise çoğunlukla, Karahanlılar döneminde gönüllü kabul edildi, özellikle ticaret yolları, siyasî ittifaklar ve tasavvuf etkisiyle.

Ancak Moğol istilasından sonra Orta Asya'da İslamlaşma süreci hızlandı ve bazı bölgelerde zorlama da görüldü.

Şunu belirtmek isterim ki, bazı konuları bilerek ve kısaltarak tekrar anlatıyorum; böylece akılda kalmaları kolaylaşıyor.

Not: Orta Asya’ ifadesi sonradan ortaya çıkmış asıl adı Türkistan’dır. Bu isimlendirme, Ruslar ve Batılılar tarafından kendi perspektiflerinden yaygınlaştırılmış ve tarihî gerçek biraz yozlaştırılmıştır.

ÖZETLE

Orta Asya’ terimi Avrupa/Rus terminolojisiyle ortaya çıkmış; Türkler için bölge her zaman Türkistan’dı. Ruslar ve Batılılar bu ismi yaygınlaştırarak bölgeyi kendi bakış açılarına göre tanımlamışlardır. Bu nedenle ‘bilinçli bir yönlendirme’ demek doğru olur.

KISACA:

Türklerin din değişimleri tamamen tek tip değil. Bazen kendi tercihleriyle kültürel etkileşim sonucu değişti, bazen de siyasî baskı veya çıkar amacıyla.Ama her zaman kimliklerinin bir kısmını korumaya çalıştılar: Mesela Hristiyan olan Gagavuzlar hâlâ Türkçe konuşur.Veya Macarlar, Avrupa'ya karışıp farklılaştılar ama kökenlerinde Atilla'nın mirası vardır.

ZORLA DİN DEĞİŞTİRİLEN TÜRKLERE NE OLDU?

Tarih boyunca nice millet savaşla yıkıldı, kıtlıkla kırıldı, sürgünle dağıldı. Fakat bir milleti asıl yok eden şey, onun inancını, dilini ve kültürünü zorla değiştirmektir. Türkler de bu acı gerçekle birçok kez yüzleşti. İslamiyet öncesinde de sonrasında da, çeşitli coğrafyalarda yaşayan Türk boyları zaman zaman baskıyla, tehditle, zorlama ile kendi öz inançlarından koparılmaya çalışıldı.
Özbek bozkırlarından Anadolu yaylalarına, Kırım’dan Kaşgar’a kadar nice Türk topluluğu, kimi zaman Hristiyanlaştırılmak, kimi zaman Araplaştırılmak, kimi zaman Budist ya da Şamanist öğelerle karıştırılıp asimile edilmek istendi. Kimileri din adına kılıçla bastırıldı, kimileri zorunlu göçlerle parçalandı, kimileri de kendi öz benliğini kaybettiği için tarihin tozlu raflarında silinip gitti.

Zorla din değiştirilen Türkler ya benliklerini kaybettiler ya da tarihten silindiler. Çünkü inanç, bu milletin ruh köküdür. Bu kök kesildiğinde, ağacın gövdesi ayakta duramaz. Fıtrata zıt düşen her inanç, kısa sürede çürür. Türk’ün ruhuna kodlanmış olan "bir Tanrı" inancı, ne kadar bastırılmaya çalışılsa da yeniden filizlenir, yeniden ayağa kalkar.

Bugün hâlâ, Orta Asya’nın bazı köylerinde, Balkanlar’ın dağlarında, Sibirya’nın donmuş topraklarında, kimliklerini kaybetmiş ama atalarının izini arayan insanlar var. Çünkü zorla değiştirilen inançlar unutulur, ama hakikat asla ölmez.

ÖRNEK:

ZORLA DİNİ DEĞİŞTİRİLEN TATARLAR (TÜRKLER)
Tatarların Zorla HristiyanlaştırılmasıRuslar, 1552 yılında Kazan'ı işgal ettiler. İşgal ettikten sonra Tatarları şehrin dışına çıkarttılar ve şehrin içindeki Tatar eserlerini yıktılar.

Aynı yıl Ruslar, Kazan Psikoposluğunu kurdular. Bu psikoposluğun amacı bölgede Çuvaşları, Marileri, Udmurtları, Tatarları ve Başkırtları hristiyan yapmayı amaçlıyordu.

İlk hristiyanlaştırma politikası olarak Tatar köylerindeki islamiyetle ilgili her şeyi yok etmeye ve halkı zorla vaftiz etmeye başladılar. Bu dönemde Hristiyan olmuş Kazan Tatarlarına Kreşin demeye başladılar. Kreşin, vaftiz edilmişler anlamına geliyordu. Müslüman ahaliye yüksek vergiler yüklüyorlar ve Hristiyan olurlarsa vergilerden muaf tutulacağı söyleniyordu. Tatar ailelerden çocuklar zorla alınıp Rus aileler arasında yetiştiriliyordu. Birçok Tatar böyle hristiyan yapılmıştı ama çoğu Müslümanlığa devam ediyordu. İslamiyete geri dönen Tatarlar cezalandırılıyordu. Bir Tatar, bir Rusu müslüman yaparsa Tatarlar cezalandırılıyordu. Tatarların, II. Katerina'ya kadar camii yapması yasaklanmıştı. İlk camii bugün Mercani Mesciti olarak bilinen camiidir. Birçok Kreşin, 19. ve 20. asırda tekrar İslamiyete geçmiştir.

TARİH YALAN SÖYLEMEZ!

Zorla din değiştirilen Türklerin kimliği, sadece inanç düzeyinde değil; kültür, dil ve hafıza düzeyinde de silinmeye çalışıldı. Hazar Türkleri, Museviliğe zorlandı; Peçenekler ve Uzlar, Bizans’ın oyunlarıyla Hristiyanlaştırıldı. Bulgar Türkleri, Slavlaşarak adlarını bile unuttu. İdil-Ural Türkleri, Ruslaştırma politikalarıyla kiliseye boyun eğdirildi. Çin’in baskısıyla Uygurlar Budizme çekildiğinde, savaşçı ruhlarını kaybetti. Her biri birer tarih dersi, birer uyarıydı geride kalanlar için.
Fakat tarih tekerrürden ibaret değildir; ders alana rehberdir.

Türk milletinin ana gövdesi, her ne kadar zaman zaman yönünü kaybetmiş gibi görünse de asla tümden teslim olmadı. Anadolu’da Emevî dayatmalarına karşı Türk dervişleri Kur’an’ın özünü savundu. Hacı Bektaş Veli, Ahmet Yesevî, Yunus Emre gibi gönül erleri, dinin Arapçılık olmadığını, Allah’a ulaşmanın yolunun kalpten geçtiğini haykırdı. Çünkü onlar biliyordu ki, İslam; bir ırkın değil, insanlığın dinidir. Ve Türk, bu dini kendi öz mayasıyla harmanlayarak yeniden yoğurdu.
Zorla değiştirilenler ya teslim oldu ya da yok oldu. Ama Türk milleti, kendi iradesiyle bulduğu İslam’ı yaşattı ve bu uğurda nice bedeller ödedi.

Bugün ise Türk dünyası bir uyanışın eşiğindedir. Atatürk'ün açtığı yolda, Kur’an’ın özüne dönme arzusu yeniden güç kazanmıştır. Zira artık milletimiz din adına söylenen her söze değil, Kur’an’ın apaçık hakikatine kulak vermektedir. Çünkü biliriz ki hakikat susturulamaz, karartılamaz, ebediyen gömülemez.
Ve artık Türk milleti yeniden soruyor: “Bize zorla dayatılan din değil, bizim hakikatimiz nerede?”
Bu sorunun cevabını yalnızca tarih değil, gelecek de yazacaktır. Ve Türk milleti, o cevabı yazacak kudrete, hafızaya ve imana sahiptir. Henüz son sözünü söylememiştir... ama vakti geldiğinde o söz, dağları titretecek güçte yankılanacaktır.

Tabii ki günümüzde, kendi seçimi ve özgür iradesiyle farklı dinlere mensup olan Türk toplulukları da devletleri de vardır; onlara da saygımız sonsuzdur.

TÜRK MİLLETİNE KİMSE ZORLA DİN
DAYATAMAZ! Buradan çıkarılacak en açık ve kesin sonuç şudur: Türk milletine hiç kimse zorla din dayatamaz. Ne zaman baskı görse, ne zaman özünden koparılmak istense, öyle ya da böyle su yolunu bulmuş, Türk milleti hakikatin izini yeniden keşfetmiştir.

Bu vesileyle bilinmesi gereken en önemli gerçek şudur: Türk milleti İslam dinine zorla geçmemiştir. Aksine, kendi gönül dünyasından, binlerce yıllık tevhid inancını barındıran Gök Tanrı inancının özünden dolayı İslam’ı benimsemiştir. Bu inanç, Türk’ün DNA’sında zaten var olan tek tanrıcı yapının doğal bir devamıdır. O yüzden bu millet dinini değiştirmedi; sadece hakikatin yeni bir penceresini araladı. Zorla din değiştirmenin mümkün olmadığına dair tarih de şahitlik eder. Moğol hükümdarı Hülagü Han, Abbâsî hilafetine son verdiğinde yalnızca siyasî bir hanedanı değil, aynı zamanda Emevî zihniyetini de kılıçtan geçirdi. O zihniyet ki, dini Arapçılıkla karıştırmış, İslam’ı bir ırkın üstünlüğüne dönüştürmüştü. Aynı şekilde Emir Timur da bu zihniyete karşı durdu. Rivayet edilir ki, Timur, askerlerine Muaviye ve Yezid’in mezarlarını işaret etmiş, onların temsil ettiği sapkın anlayışı yerle bir etmiştir. Birileri çıkıp hâlâ "Türkler Emevîler tarafından zorla Müslüman yapıldı" yalanını dillendirmeye kalkarsa, şunu sormaları gerekir:

Eğer bu doğru olsaydı, Emir Timur gibi Türk’ün intikamını alan bir hakan, neden din değiştirmedi? Neden Emevîlerin uydurma din anlayışını yıkarken tekrar Tengriciliğe dönmedi?

O, Emevîlerin uydurma din anlayışını yıkarak Kur’ân’daki gerçek İslam anlayışını benimseme yoluna gitti. Bugün bizim yapmamız gereken de tam olarak budur: Dinden uzaklaşmak değil, dinin özüne dönmek, dine sahip çıkmak ve Emevî zihniyetine asıl tokadı atmaktır.

EMİR TİMUR NEDEN BÖYLE DAVRANDI

Çünkü gerçek böyle değildi. Zorla Müslüman olma diye bir şey yaşanmamıştı. Türk milleti, Emevîlerin katliamına uğramış olabilir; nitekim Kuteybe bin Müslim adlı Emevî komutanının yüz binlerce Türk’ü kılıçtan geçirip ağaçlara astığı tarihi kaynaklarda mevcuttur. Ama bu millet ne zaman intikam aldıysa, sadece bedenleriyle değil, ruhlarıyla da cevap verdi. Eğer bir dine zorla sokulsaydı, bu intikam tamamlandığında o dini de terk ederdi. Ama terk etmedi. Çünkü bu millet İslam’ı Emevîlerden değil, Kur’an’dan, Peygamber’den ve kendi öz aklından öğrenmişti. Din onun için sadece inanç değil, töreydi, adaletti, var oluştu. Zorla alınan bir şey, can pahasına savunulmazdı. Ama bu millet dinini canı pahasına savundu. İşte bu yüzden, Türk milletinin İslam’la buluşması bir dayatma değil, bir kavuşmadır. Bu millet İslam’a fıtratıyla yürüdü; zorla itilmedi. Ve bu hakikati hiçbir tarihî uydurma, hiçbir saptırma gölgeleyemez.

Din seçim işi Türk' lük kaderdir demiş, hoca Ahmet Yesevi. Ne mutlu TÜRK'üm diyene.

TÜRK VE İSLAM: HAKİKATİN KAVUŞMASIDIR, DAYATMA DEĞİL

Türk milleti, binlerce yıl öncesinden beri göğe bakan, yıldızlarla konuşan, dağların yüceliğini kut sayan, bir ve tek Tanrı'ya inanan bir millettir. Töresiyle yaşayan, sözünün eri, halkının bekçisi, hakkın savunucusudur. Onun inancı pazarlıkla alınmaz, kılıçla dayatılmaz. Çünkü Türk’ün gönlüne düşen inanç, kutla yoğrulmuştur, ezelle mühürlenmiştir.

Zorla alınan iman sahte olur; sahte olan da kök salmaz.Ama Türk'ün İslam’ı öyle değildir. O, gönülden kabuldür. Çünkü İslam; tek Tanrı inancıdır. Ve bu, Türk'ün kadim inancıyla, göğe açtığı ellerle, Gök Tanrı diye haykıran diliyle aynıdır.

TARİH BİZE ŞUNU GÖSTERİR:

Kur’an’da Hazreti İbrahim’den defalarca şöyle söz edilir: “O ne Yahudi idi, ne Hristiyan. O, hanifti — tek Tanrı’ya teslim olmuştu. O, bir Müslümandı.” İşte mesele budur! Müslümanlık, Arap olmak, bir kültür dayatması değil; tevhid yoludur, tek Tanrı’ya sadakatle bağlanmaktır. Ahlaklı, dürüst, hak gözeten, töresine bağlı her kişi Kur’an’a göre de “Müslüman”dır.

Türk, işte bu nedenle İslam’ı seçti; çünkü zaten onun ruhunda bu inanç vardı. Ve bu yüzden, İslam Türk’le yüceldi, sadece Türk İslam’la değil.Tarihte Türk'ün girdiği her yere adalet gitti, ilim gitti, irfan gitti. Ve Türk hakanları, Tanrı'dan kut alıp yeryüzüne adalet dağıtmak için ant içti.

PEKİ, KİMDİR MÜSLÜMAN, KİMDİR TÜRK?

Bugün çıkıp da “İslam’a mensup olmayan Türk değildir” diyenlere…

BOZKIRIN EVLADI CEVAP VERİR:

Gagavuz Türk’ü Hristiyan’dır.Yunanistan’daki Karaman Türk’ü Hristiyan’dır. Macaristan’daki Atilla'nın torunları Hristiyandır.Karaim ve Hazar Türk’ü Yahudi’dir.Altaylar Tengrici’dir.Saha-Yakut Türkleri Şaman’dır.Uygurların bir kısmı Budist’tir.Azerbaycan Türk’ü Şii’dir. Anadolu’nun Türkmen evladı Alevî’dir.

VE HEPSİ TÜRK’TÜR.

“Türk” bir dinin etiketi değildir. Türk, şereftir. Türk, görevdir. Türk, birliktir, töredir, ortak kaderdir. Türk, senin nasıl dua ettiğini sormaz.Şunu sorar:“Sözünü tutar mısın? Büyüklerine saygılı mısın? Küçüklerini korur musun? Halkına sadık mısın?”

YUSUF AKÇURA UYARDI:

“Din üzerinden siyaset kurmak, milleti böler.” Sadri Maksudi dedi ki: “Millet olmak, birlikte yaşama iradesidir. Dua şekliyle değil, kaderle bağlılıktır.”
O hâlde bugün kim Türk’ü inancına göre ayırıyorsa; O, Turan’ın temeline baltayı vurandır. O, atalarına ihanet edendir.

Sen birleştirmiyorsun — bölüyorsun.Sen yüceltmiyorsun — utandırıyorsun. Biz kim olduğumuzu biliyoruz. Ve sen eğer Türk'ü inancına göre yargılıyorsan — sen bizden değilsin.

Çünkü biz, büyük bozkırın çocuklarıyız. Ve biz, bir Tanrı’ya inanırız. Ama kimin Tanrı’ya nasıl yürüdüğünden önce, kim hakka nasıl sadık kalmış, ona bakarız.

Bu yüzdendir ki, laiklik Türk milleti için biçilmiş kaftandır; dolayısıyla tüm insanlık için de en uygun yönetim modelidir. Kur’ân-ı Kerîm’in insanlığa sunduğu öneri de esasında budur. Gerçek İslam şeriatı, adaletin, özgürlüğün ve aklın ön planda olduğu bir düzendir. İslam’ın önerdiği devlet modeli de tam olarak Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün kurduğu, üzerine hukuk, akıl ve vicdan temelleriyle oturttuğu laik, demokratik ve sosyal hukuk devletidir.

Bu anlayış, Türk’ün töresi —yani yasası ve kültürü— ile birebir örtüştüğü için aynı ruha sahiptir. Türklüğü bozan İslam’ın kendisi değil, hurafelerle kirletilmiş ve Arap ırkçılığı üzerine kurulmuş olan, Emevî zihniyetinin dayattığı uydurma dindir. Kısacası İslam ne bir Arap dinidir ne de sadece bir kavme aittir. Sahibi yalnızca Allah’tır; yeryüzündeki en sadık temsilcileri ise Türk milleti olmuştur. Çünkü İslam, Türk’ün özünde mevcuttur.

Hazreti Muhammed’in soyu Hazreti İbrahim’e, oradan da Türk milletine dayanır. Bu kadim bağın sırrı Göbeklitepe’de gizlidir ve ortaya çıkacağı günü beklemektedir. Nasıl ki Allah, son ayetiyle Kur’ân’ı tamamlayıp nurunu kemale erdirdiyse; aynı şekilde Kur’an’daki hakiki İslam’ın özü, Türk eliyle dünyaya tanıtıldığında, Allah’ın nuru evrensel anlamda bir kez daha tamamlanmış olacaktır.

Kaynakça

1. KUR’ÂN VE TEMEL İSLÂMÎ KAYNAKLAR

Kur’ân-ı Kerîm
– Diyanet İşleri Başkanlığı Meali
– Elmalılı Hamdi Yazır, Hak Dini Kur’an Dili
– Prof. Dr. Yaşar Nuri Öztürk, Kur'an Meali

Taberî, Târîhu’r-Rusûl ve’l-Mülûk
(İslam tarihinin erken dönemi, Emevî ve Abbâsî süreçleri)

İbn Haldun, Mukaddime(Din, toplum, devlet ve asabiyet ilişkisi)

2. TÜRK TARİHİ VE İNANÇ SİSTEMİ

Bahaeddin Ögel, Türk Mitolojisi (Cilt I–II)(Gök Tanrı inancı, kut anlayışı, Türk kozmolojisi)

İbrahim Kafesoğlu, Türk Milli Kültürü(Töre, devlet anlayışı, din–ahlak ilişkisi)

Ziya Gökalp, Türk Töresi(Türk kimliği, kültür ve din ayrımı)

Osman Turan, Türk Cihan Hâkimiyeti Mefkûresi Tarihi(Türk devlet felsefesi, adalet ve kut anlayışı)

Jean-Paul Roux, Türklerin ve Moğolların Eski Dini(Gök Tanrı inancı, Tengricilik ve tek tanrıcılık tartışmaları)

3. TENGRİCİLİK – ŞAMANİZM AYRIMI

Mircea Eliade, Şamanizm: İlkel Esrime Teknikleri(Şaman kavramının antropolojik kökeni)

Fuzuli Bayat, Türk Kültüründe Şamanlık(Şaman kavramının Türk inanç sistemiyle ilişkisi)

Arif Cengiz Erman, Türk İnanç Tarihi Üzerine Makaleler(Şamanizm teriminin Rus kaynaklı kullanımı)

4. TÜRKLERİN İSLAMLAŞMA SÜRECİ

Ahmet Yaşar Ocak, Türkler, Türkiye ve İslâm(Tasavvuf, gönüllü İslamlaşma, heterodoks yapı)

Claude Cahen, İslamiyet(İslam’ın yayılışı ve siyasal etkiler)

Faruk Sümer, Oğuzlar (Türkmenler)(Türk boylarının dinî ve kültürel dönüşümü)

Peter Golden, An Introduction to the History of the Turkic Peoples(Türklerin din değişimleri ve siyasî etkenler)

5. EMEVÎLER, ARAP IRKÇILIĞI VE SİYASİ İSLAM

İmam Ebu Hanife, El-Fıkhu’l-Ekber(İman–amel ayrımı, zorlamaya karşı duruş)

Muhammed Abid el-Cabiri, Arap-İslam Aklının Eleştirisi(Emevî zihniyeti ve dinin siyasallaşması)
Ali Şeriati, Din ile Devlet(Din–iktidar ilişkisi, tarihsel sapmalar)

Prof. Dr. Yaşar Nuri Öztürk, bütün eserleri

6. TÜRKLERİN ZORLA DİN DEĞİŞTİRİLMESİ VE ASİMİLASYON

Hâdi Atlasi, Tatar Tarihi(Kazan’ın işgali, zorla Hristiyanlaştırma)

Alan Fisher, The Crimean Tatars(Ruslaştırma ve din politikaları)

Edward J. Lazzerini, İdil-Ural Bölgesi Üzerine Çalışmalar

7. ATATÜRK, LAİKLİK VE DEVLET ANLAYIŞI

Mustafa Kemal Atatürk, Nutuk

Afet İnan, Atatürk ve Türk Tarih Tezi

Sadri Maksudi Arsal, Milliyet Duygusunun Sosyolojik Esasları

Yusuf Akçura, Üç Tarz-ı Siyaset

8. MODERN YORUMLAR VE FELSEFÎ ARKA PLAN

Fazlur Rahman, İslam ve Çağdaşlık(Kur’an merkezli yaklaşım)

Mustafa İslamoğlu, Hayat Kitabı Kur’an(Kur’an’ın evrensel mesajı)

9. ARKEOLOJİ VE KADİM DÖNEM

Klaus Schmidt, Göbekli Tepe: En Eski Tapınak
(Tek tanrıcılık tartışmaları, kadim inanç)

NOT:

Bu kaynakça:

Metindeki Tengricilik–tevhid ilişkisini,Türklerin İslam’ı zorla değil gönüllü kabul ettiği tezini, Emevî zihniyeti eleştirisini,Laiklik–Kur’an uyumunu,Türk kimliğinin din üstü yapısını desteklemektedir.

__________________

İZLETİ: (YouTube)
TÜRK MİLLETİ VE İNANÇ KONUSU
5. TÜRK MİLLETİ VE İNANÇ KONUSU

İZLETİ: (Facebook)
TÜRK MİLLETİ VE İNANÇ KONUSU
5. TÜRK MİLLETİ VE İNANÇ KONUSU