84.Bölüm

Sahildeki olaydan sonra herkes günlerce Berat'la dalga geçti.

Çünkü Efe onu gerçekten denize atmıştı.

Berat her anlattığında hikâyeyi biraz daha büyütüyordu.

En son anlattığında üç metre havalanmıştı.

Kimse inanmıyordu.

Bir hafta sonra okulda beklenmedik bir olay yaşandı.

Öğle arasında bütün sınıf bahçedeyken okul müdürü birkaç öğretmenle birlikte dışarı çıktı.

Herkes merakla bakıyordu.

Sonra müdür yüksek sesle konuştu.

"Arkadaşlar, gelecek hafta mezuniyet videosu çekilecek."

Sınıftan alkış sesleri yükseldi.

Ama müdür devam etti.

"Ve videoda sınıfı temsil edecek birkaç öğrenci seçilecek."

Bir anda herkes hareketlendi.

Berat hemen ayağa kalktı.

"Ben varım."

"Kimse seni seçmedi."

dedi Ece.

"Henüz."

Ertesi gün seçmeler yapıldı.

Beklenmedik şekilde Azra seçildi.

Yiğit seçildi.

Ece seçildi.

Emir seçildi.

Ve...

Mert seçildi.

Azra ismi duyduğu anda dondu.

Aylar olmuştu.

Her şey kapanmıştı.

Ama yine de aynı projede yer alacak olmaları garip hissettirmişti.

Mert de şaşırmış görünüyordu.

O sırada uzaktan olanları izleyen kişi ise Yiğit'ti.

Bu kez bir şey söylemedi.

Bir şey yapmadı.

Ama ilk defa rahatsız olduğu belliydi.

Çünkü uzun zamandır Mert'in adı bile geçmemişti.

Video çekimleri başladığında işler daha da karıştı.

Bir sahnede Azra ve Mert'in yan yana durması gerekiyordu.

Tam çekim başlayacakken Berat ortaya çıktı.

"Neden bunlar yan yana?"

Öğretmen kaşlarını çattı.

"Çünkü senaryoda öyle."

Berat düşünüyormuş gibi yaptı.

"Beğenmedim."

"Kimse sana sormadı."

Sınıf gülmeye başladı.

Ama Yiğit gülmüyordu.

Azra bunu fark etti.

İlk kez uzun zamandır Yiğit'in yüzünde böyle bir ifade görüyordu.

Ve o günün sonunda...

Azra, Yiğit'in aslında her şeyi kafasına atıp unutmadığını fark etmeye başladı.

Sadece bugüne kadar hiç göstermemişti.Hikâye devam ediyor:
Yazma
Video çekimi bittikten sonra herkes dağılmaya başladı.
Azra çantasını alırken Yiğit'in sessiz olduğunu fark etti.
Normalde çekimler boyunca mutlaka bir şeylerle dalga geçerdi.
Ama bugün farklıydı.
Azra sonunda yanına gitti.
"İyi misin?"
"İyiyim."
Ama sesi pek öyle gelmiyordu.
"Yiğit."
"Ne var?"
"Bir şey oldu."
Yiğit birkaç saniye sustu.
Sonra iç çekti.
"Bir şey olmadı."
"Oldu."
"Azra."
"Yiğit."
Bir süre birbirlerine baktılar.
Sonunda Yiğit gözlerini kaçırdı.
"Tamam."
dedi.
"Neyin var?"
"Bir şeyim yok."
Azra kaşlarını kaldırdı.
"Az önce tamam dedin."
Yiğit istemeden güldü.
"Tamam, biraz rahatsız oldum."
Azra'nın yüzündeki ifade yumuşadı.
"Mert yüzünden mi?"
Yiğit cevap vermedi.
Bu zaten cevaptı.
"Yiğit, aylar önce olan bir şey bu."
"Biliyorum."
"Ve hiçbir şey olmadı."
"Biliyorum."
"Ee?"
Yiğit ellerini cebine soktu.
"İnsan bazen mantıklı olduğunu bildiği şeyleri hissetmeyebiliyor."
Azra sustu.
Çünkü bunu anlayabiliyordu.
Yiğit devam etti.
"Sana güvenmiyor değilim."
"Biliyorum."
"Sadece..."
Cümleyi tamamlayamadı.
Azra birkaç saniye ona baktı.
Sonra yavaşça elini tuttu.
"Ben buradayım."
Yiğit başını kaldırdı.
"Ve bir yere gitmiyorum."
Bu kez Yiğit hafifçe gülümsedi.
"Tamam."
Olay kapanmış gibi görünüyordu.
Ama ertesi gün yeni bir sorun çıktı.
Çünkü mezuniyet videosunun ilk görüntüleri sınıf grubuna gönderilmişti.
Ve doğal olarak herkes izlemeye başladı.
İlk birkaç dakika normaldi.
Sonra Berat'ın sesi duyuldu.
"Bir dakika."
Herkes mesajları okumaya başladı.
"Niye videoda ben üç saniye görünüyorum?"
Efe:
"Çünkü üç saniye dayanabilmişler."
Berat:
"Bu kişisel saldırı."
Ama asıl sorun bu değildi.
Videonun bir bölümünde Azra ve Mert aynı karede görünüyordu.
Sadece birkaç saniyelik bir sahneydi.
Tamamen normaldi.
Ama sınıfta dedikodu çıkarmayı seven birkaç kişi bunu gereğinden fazla konuşmaya başladı.
Koridorlarda.
Sınıfta.
Bahçede.
Azra ilk başta önemsemedi.
Sonra bir gün yanından geçerken iki kişinin fısıldaştığını duydu.
Ve ilk kez gerçekten sinirlendi.
Çünkü insanlar olmayan şeyler hakkında konuşuyordu.
O gün öğle arasında masaya oturduğunda yüzü asıktı.
Ece hemen fark etti.
"Noldu?"
Azra başını salladı.
"Hiç."
"Yalan."
Bu sırada Emir de dönüp baktı.
Yiğit ise Azra'nın yüzüne bakınca bir şeylerin ters gittiğini anladı.
Ve birkaç dakika sonra...
Dedikodunun kaynağının kim olduğunu öğrenecekti.
O zaman işler gerçekten karışacaktı.Azra o gün öğle arasında masaya oturduğunda yüzü asıktı.
Ece bunu hemen fark etti.
"Noldu?"
"Bir şey yok."
"Yalan."
Azra cevap vermedi.
Çünkü sinirlenmişti.
Sabah boyunca birkaç kişinin kendi hakkında konuştuğunu duymuştu.
Video çekimindeki birkaç saniyelik görüntü yüzünden insanlar saçma sapan şeyler uyduruyordu.
Üstelik olanları bilmeden.
Ece biraz daha yaklaştı.
"Kim sinirlendirdi seni?"
Bu kez Azra iç çekti.
"Şu dedikodular."
Masadakiler sustu.
Emir kaşlarını çattı.
"Hâlâ mı konuşuyorlar?"
"Evet."
Yiğit de başını kaldırdı.
"Kimin konuştuğunu biliyor musun?"
Azra omuz silkti.
"Tam olarak değil."
Ama aslında tahmini vardı.
O gün son ders çıkışında olay büyüdü.
Koridorda yürürken Azra yine aynı iki kişiyi konuşurken duydu.
Kendi adını duyunca durdu.
Bu kez yürüyüp gitmedi.
Direkt yanlarına döndü.
"Bir şey mi diyecektiniz?"
İki öğrenci bir anda sustu.
Yüzleri kızardı.
"Yok."
"Az önce konuşuyordunuz."
Kimse cevap vermedi.
Azra birkaç saniye baktı.
Sonra başını salladı.
"Tamam."
Ve yürüyüp gitti.
Ama siniri geçmemişti.
Azra koridordan çıkınca Yiğit onu gördü.
Yüzünden bir şeylerin ters gittiği belliydi.
"Noldu?"
"Boş ver."
"Azra."
"Boş ver dedim."
Yiğit birkaç saniye sustu.
Sonra:
"Kim?"
dedi.
Azra durdu.
"Kimin konuştuğunu biliyor musun?"
Bu kez Azra başını salladı.
"Önemli değil."
Yiğit'in yüzü sertleşti.
"Benim için önemli."
O sırada koridorun diğer ucunda Berat görünüyordu.
Yanında Efe vardı.
Berat etrafa bakındı.
Sonra bir şey fark etti.
"Ha."
Efe döndü.
"Ne?"
"Dedikoduyu çıkaran kişiyi buldum galiba."
Efe'nin gözleri büyüdü.
"Nereden biliyorsun?"
"Çünkü bu okulda gereksiz konuşan insanları tanıyorum."
"Bu çok korkutucu bir cümleydi."
"Teşekkür ederim."
Ertesi gün olay bütün sınıfa yayıldı.
Ama bu kez beklenmedik bir şey oldu.
Ece ayağa kalktı.
Sınıfın ortasında.
Ve herkes sustu.
Çünkü Ece sinirlendiğinde genelde biri pişman oluyordu.
"Bir şeyi açıklığa kavuşturalım."
dedi.
Sınıf sessizdi.
"İnsanlar kendi hayatlarıyla ilgilense çok daha mutlu olacak."
Kimse konuşmadı.
"Bir video sahnesinden hikâye uydurmayı bırakın."
Bu kez sınıfta birkaç kişi başını öne eğdi.
Ece devam etti.
"Çünkü gerçekten komik duruma düşüyorsunuz."
Azra şaşkınlıkla arkadaşına baktı.
Emir ise gülmemek için kendini zor tutuyordu.
Bir dakika sonra ders başladı.
Konu kapanmış gibiydi.
Ama okul çıkışında daha büyük bir sürpriz onları bekliyordu.
Mezuniyet videosunun tamamlanmış hali yayınlanmıştı.
Ve videonun sonunda hiç kimsenin beklemediği bir bölüm vardı.