19. bölüm / 122

17.Bolum

Vaveyla Yazarı: Azra Seven

Bölümler 122Şu an: 17.Bolum

Okulun sahası kalabalıktı. Tribünler doluydu.
Okullar arası futbol maçı her zaman olay olurdu ama bugün gerginlik daha yüksekti.
Azra tribünlerde Ece’yle oturuyordu.
Ece heyecanlıydı.
“Yiğit bugün çıldıracak, bak gör.”
Azra sahaya bakmamaya çalışıyordu.
Ama baktı.
Yiğit ısınmaya çıkmıştı. Formasıyla… odaklanmış, sert, kaptan gibi.
Bir an gözleri tribüne kaydı.
Azra’yı gördü.
Yanında Efe vardı. Efe bir şey söylemiş, Azra gülmüştü.
Yiğit’in çenesi gerildi.
Topu ayağından biraz sert kaçırdı.
Berat:
“Oğlum sakin.”
Yiğit:
“Odaklanıyorum.”
Ama odak noktası saha değildi.
Maç sırasında
Maç başladı.
Yiğit normalden daha agresif oynuyordu. Sert müdahaleler, hızlı koşular…
Gol attığında tribünler bağırdı.
Ama o gol sevincinde bile bakışları tribüne kaydı.
Azra’ya.
Azra alkışladı.
Refleks gibi.
Sonra durdu.
Efe eğilip bir şey söyledi, Azra başını salladı.
Yiğit bunu gördü.
İkinci yarı boyunca siniri arttı.
Maçı kazandılar. Son düdük çaldığında herkes sahaya doldu.
Azra aşağı inmeyecekti aslında.
Ama Ece çekti:
“Hadi tebrik edelim!”
Kalabalık karışıktı. Oyuncular, öğrenciler…
Azra bir an yalnız kaldı. Sahanın kenarında.
Tam o sırada biri kolundan tuttu.
Sert ama zarar vermeden.
Yiğit.
“Gel.”
Azra kaşlarını çattı.
“Ne yapıyorsun—”
“Gel dedim.”
Kalabalığın arasından çekti.
Kimse fark etmeden spor salonunun iç koridoruna girdiler.
Sonra… boş soyunma odasına.
Kapı kapandı.
Soyunma odası – tartışma
Azra kolunu çekti.
“Delirdin mi?”
Yiğit nefes nefeseydi. Maçın adrenalini hâlâ üstündeydi.
“Efe’yle niye bu kadar yakınsın?”
Azra inanamaz gibi baktı.
“Cidden mi? Maç kazandın ve bunu mu konuşuyoruz?”
“Cevap ver.”
“Arkadaşım.”
“Biliyorum.”
“E o zaman?”
Sessizlik.
Yiğit yaklaştı.
“Benden uzak dur diyorsun… ama sürekli karşıma çıkıyorsun.”
Azra sinirle güldü.
“Ben mi çıkıyorum? Beni az önce kolumdan tutup buraya getiren sensin.”
Yiğit durdu.
Haklıydı.
Ama geri adım atmadı.
“Onunla güldüğünü görmek…”
Cümleyi yarıda kesti.
“…sinir bozucu.”
Azra yavaşça:
“Neden?”
Yiğit:
“Bilmiyorum.”
“Yalan.”
Göz göze geldiler.
Yakınlaştılar.
Tartışma tonu düşmedi ama mesafe azaldı.
Azra fısıldadı:
“Beni sevmiyorsun ya.”
Yiğit aynı tonda:
“Sevmiyorum.”
Ama geri çekilmedi.
Azra:
“O zaman niye sürekli bana karışıyorsun?”
Yiğit:
“Çünkü… seni onun yanında görmek istemiyorum.”
Sessizlik.
Azra’nın kalbi hızlandı.
“Bu benim problemim değil.”
Yiğit bir adım daha yaklaştı.
Artık çok yakındılar.
“Evet. Benim.”
Bu itiraf gibiydi.
Ama tam değildi.
Azra geri adım atmadı.
“Geç kaldın.”
Yiğit:
“Belki.”
Nefesleri karıştı.
Maçın adrenalini, günlerdir biriken gerilim…
Azra:
“Beni itiyorsun. Sonra çekiyorsun.”
Yiğit:
“Sen de gidiyorsun. Sonra geri geliyorsun.”
Bir saniye.
İki.
Aralarındaki çekim bu sefer tartışmadan daha güçlüydü.
Yiğit istemeden elini Azra’nın koluna koydu.
Yumuşak.
Çekmedi.
Azra da çekilmedi.
“Bu yanlış,” dedi Azra.
“Biliyorum.”
Ama kimse uzaklaşmadı.
Bir an…
Tenlerinin yakınlığı düşünmeyi zorlaştırdı.
Ve sonunda—
Yiğit dayanamayıp eğildi.
Azra bir an durdu.
Sonra geri çekilmedi.
Kısa.
Ama gerçek bir ilk öpücük.
Şok gibi.
Yoğun ama uzun değil.
İkisi de hemen geri çekildi.
Nefesler düzensiz.
Kapı dışından bir ses:
“Yiğit! Hoca çağırıyor! Basın var!”
Gerçeklik geri döndü.
Yiğit bir adım geri çekildi.
Yüzü karışıktı.
“Gitmem lazım.”
Azra başını salladı.
Konuşamadı.
Kapıya yürüdü Yiğit.
Durdu.
Geri baktı.
Bir saniye.
“Bu…”
Devam etmedi.
“…sonra.”
Azra:
“Evet. Sonra.”
Yiğit çıktı.
Kapı kapandı.
Azra yalnız kaldı.
Elini dudaklarına götürmedi.
Sadece derin nefes aldı.
Çünkü artık hiçbir şey…
eski gibi olmayacaktı

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

40okunma 3beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

17.Bolum

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 138