118. bölüm / 122

115.Bölüm

Vaveyla Yazarı: Azra Seven

Bölümler 122Şu an: 115.Bölüm

Hastaneye vardıklarında gün henüz ağarmamıştı.
Yiğit arabayı park ettiğini bile hatırlamıyordu.
Aklında tek bir şey vardı.
Azra.
Ve oğulları.
Hastaneye girdiklerinde hemşireler hemen ilgilenmeye başladı.
Azra beklenmedik şekilde çok sakindi.
Ama Yiğit'in heyecanı giderek artıyordu.
Bir ara koridorda ileri geri yürümeye başladı.
Hemşirelerden biri gülümseyerek ona baktı.
"İlk çocuk mu?"
Yiğit başını salladı.
"Bu kadar belli oluyor mu?"
"Biraz."
Bu sırada haber Türkiye'ye ulaşmıştı.
Ece uyanmıştı.
Emir uyanmıştı.
Efe uyanmıştı.
Hatta Berat da uyanmıştı.
Grup konuşması susmuyordu.
Berat:
"Doğdu mu?"
Ece:
"Henüz değil."
Beş dakika sonra...
Berat:
"Şimdi doğdu mu?"
Saatler geçmeye başladı.
Yiğit bir an olsun Azra'nın yanından ayrılmak istemiyordu.
Ne zaman Azra ona baksa elini tutuyordu.
"Bunu başaracaksın."
diyordu.
Azra ise gülümseyerek cevap veriyordu.
"Biz başaracağız."
Öğlene doğru hastane odası hareketlendi.
Doktorlar geldi.
Hemşireler geldi.
Ve heyecan iyice arttı.
Yiğit'in kalbi hayatında hiç bu kadar hızlı atmamıştı.
Ne ilk profesyonel maçında.
Ne şampiyonluk finalinde.
Ne de evlenme teklif ettiği gün.
Hiçbirinde.
Sonra...
Koridorun sessizliğini bozan küçücük bir ses duyuldu.
Bir bebek ağlaması.
Yiğit olduğu yerde kaldı.
Sanki dünya birkaç saniyeliğine durmuştu.
Doktor gülümseyerek ona döndü.
"Tebrikler."
"Bir oğlunuz oldu."
Yiğit'in gözleri doldu.
Yıllardır kurduğu bütün hayaller bir anda gözünün önünden geçti.
Ve şimdi kollarında tutacağı minicik bir oğulları vardı.
Bir süre sonra hemşire küçük bebeği getirdi.
Yiğit ilk kez oğlunu gördü.
Küçücük elleri vardı.
Küçücük burnu vardı.
Ve dünyadaki en güzel şeymiş gibi görünüyordu.
Yiğit gözlerini ondan ayıramadı.
"Merhaba küçük adam."
diye fısıldadı.
Azra yorgundu ama mutluydu.
Yiğit bebeği dikkatlice kucağına aldı.
Sonra Azra'nın yanına oturdu.
Üçü ilk kez aynı karedeydi.
Uzun süre konuşmadılar.
Çünkü o anın tadını çıkarıyorlardı.
Bir süre sonra telefon yine titremeye başladı.
Berat arıyordu.
Yiğit açtı.
"Doğdu mu?"
Yiğit güldü.
"Doğdu."
Telefonun diğer ucundan bir çığlık yükseldi.
Sonra Ece'nin ağlama sesi geldi.
Sonra Emir'in gülüşü.
Sonra Efe'nin "Sonunda." demesi.
Hastane odasında güneş ışıkları süzülürken Azra oğullarına baktı.
Yiğit de baktı.
Ve ikisi de aynı şeyi düşündü.
Yıllar önce lise koridorlarında başlayan hikâyeleri...
Şimdi yepyeni bir kahraman kazanmıştı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.