43. bölüm / 122

40.Bölüm

Vaveyla Yazarı: Azra Seven

Bölümler 122Şu an: 40.Bölüm

Bir sabah sınıfa yeni bir öğrenci geldi.
Adı Oğuz’tu; duruşu kendinden emin, bakışları derin ve karizmatikti.
Öğretmen onu tanıttıktan sonra Azra ile göz göze geldi.
İlk bakışları bile hafif bir etkileşim yaratmıştı; sınıftaki diğer öğrenciler bunu fark etti.
Oğuz, Azra’ya yaklaşarak:
“Merhaba, ben Oğuz. Yanında oturabilir miyim?” dedi.
Azra hafifçe gülümsedi:
“Tabii, memnun olurum.”
Gün ilerledikçe, ikisi arasında bir bağ oluştu.
Oğuz Azra’nın fikirlerine önem veriyor, ders sırasında hafif şakalarla onu güldürüyordu.
Azra da ona güveniyor, rahat bir şekilde sohbet ediyordu.
Koridorlarda, teneffüslerde ve grup projelerinde yan yana görülüyorlardı.
Sınıf arkadaşları fısıldıyor, “Azra ve Oğuz çok iyi anlaşıyorlar,” diyordu.
Azra, Yiğit ile yaşadığı kırgınlığı aklının bir kenarına koyarken, Oğuz onun yanında kendini daha güvende ve değerli hissetmesini sağlıyordu.
İkisi arasındaki bu yakınlaşma sadece arkadaşça değildi; Azra, Oğuz’un yanında hem rahat hem de çekici buluyordu.
Yiğit ise uzaktan olanları fark ettiğinde, içinde karışık duygular hissetti: kıskançlık, öfke ve hâlâ Azra’ya karşı olan hisleri…Teneffüs zili çaldığında, öğrenciler bahçeye dağıldı.
Azra ve Oğuz, okulun arka köşesindeki gölgeli bankta oturuyordu.
Oğuz hafifçe gülümsedi:
“Azra, ders sırasında yaptığın o yorum çok iyiydi. Gerçekten mantıklı bir bakış açın var.”
Azra da hafifçe gülümsedi:
“Teşekkür ederim… senin de fikirlerin çok iyi, Oğuz.”
Bir süre sessiz kaldılar, ama bu sessizlik rahatsız değil, aksine samimi ve sıcak bir andı.
Oğuz hafifçe elini Azra’nın defterine dokundurdu, notları gösterirken parmakları kısa bir temas oluşturdu.
Tam o anda, Yiğit uzaktan onları fark etti.
Azra ve Oğuz’un yakınlaştığını gördü, kalbi sıkıştı ve gözleri kıskançlıkla doldu.
Bir an için nefesini tuttu, ama kendini tutamadı.
Azra Oğuz’a hafifçe dönerken, Yiğit adımlarını hızlandırdı ve tam yanlarına geldi.
“Azra… sen burada ne yapıyorsun?” dedi, sesi biraz sert ama kontrolünü korumaya çalışıyordu.
Azra irkilerek geri çekildi:
“Yiğit… sadece… Oğuz’la dersle ilgili konuşuyorduk.”
Oğuz hafifçe gülümsedi ama sessiz kaldı.
Yiğit’in bakışları Azra’ya kilitlenmişti; gözlerinde hem kıskançlık hem de kırgınlık vardı.
Azra Yiğit’e bakıp:
“Lütfen… durumu yanlış anlama,” dedi.
Yiğit derin bir nefes aldı, dudaklarını sıktı.
“Yanlış anladığımı sanıyorsun belki… ama görüyordum. Sadece… biraz sinirliyim, tamam mı?”
Azra başını salladı, ama içten içe Yiğit’in tepkisi onu karışık hislerle bırakmıştı.
Oğuz ise kenarda durup gülümsüyor, ortamı zorlamadan sadece gözlemliyordu.
O an, üçü için de yeni bir gerilim başlamıştı.
Azra’nın Oğuz’la yakınlaşması, Yiğit’in kıskançlığı ve kırgınlığı… hepsi birbirine dolanmıştı.Ders bitmiş, öğrenciler yavaş yavaş sınıftan çıkıyordu.
Azra ve Oğuz, masalarının başında konuşurken, Yiğit sessizce sınıfa girdi.
Gözleri Azra’ya takıldı; kalbi hızlı atıyor, içindeki öfke ve kıskançlık birikiyordu.
Yiğit adım attı ve masaya doğru yürüdü.
“Azra… sen burada ne yapıyorsun?” dedi, sesi sert ve soğuktu.
Azra irkilerek Oğuz’a baktı, sonra Yiğit’e:
“Yiğit… sadece Oğuz’la dersle ilgili konuşuyorduk. Yanlış anlama lütfen.”
Ama Yiğit gözlerini kırpmadan bakıyordu, sesi titriyordu:
“Yanlış mı anladım? Sen Oğuz’la gülüyordun, birbirinize yakındınız… ve ben bunu görmedim mi? Azra, artık yeter!”
Azra öfkeyle karşılık verdi:
“Yeter mi? Senin bana güvenmediğini anlamam için mi beklemeliydim? Ben sana inandım, ama sen… sen sürekli şüphe ediyorsun!”
Yiğit’in sabrı taşmak üzereydi.
“Şüphe mi? Ben sana güveniyorum… ama sen bana bunu yaşatıyorsun! Her şey… sanki sen başkasına aitmişsin gibi!”
Azra adım attı, sesi titriyordu:
“Sen kendini ne sanıyorsun? Her gördüğünü bir tehdit gibi algılıyorsun! Ben… ben kendi hayatımı yaşıyorum, Yiğit!”
Yiğit bir an duraksadı, nefesini tutarak öfkesini kontrol etmeye çalıştı ama dayanamadı.
“Sen… belki bunu anlamayacaksın ama ben seni kaybetmekten korkuyorum! Ve sen… sen bana bunu yaptırıyorsun! Bunu hak etmiyorsun, ama ben… ben artık dayanamayacağım!”
Azra geri çekildi, gözleri dolu doluydu.
“Yiğit… böyle konuşamazsın… ben…”
Yiğit ellerini yumruk yaptı, başını salladı ve anlık bir sinirle sert bir çıkış yaptı:
“Artık yeter, Azra! Beni böyle düşünmeye mecbur bırakma! Senden uzak duracağım, ama bunu bil ki… bu kalbimi parçalıyor!”
Azra gözyaşlarını tutmaya çalıştı.
Yiğit, sınıftan hızlı adımlarla çıkarken arkada sadece sessizlik kaldı.
O an, ikisi arasındaki mesafe fiziksel ve duygusal olarak çok büyümüştü.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

19okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

40.Bölüm

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 138