57. bölüm / 122

54.Bölüm

Vaveyla Yazarı: Azra Seven

Bölümler 122Şu an: 54.Bölüm

Yiğit o gün hiçbir şey söylemedi.
Ama gördüğü görüntü aklından çıkmıyordu.
Azra'nın Oğuz'a sarılması...
Ne konuşmuşlardı bilmiyordu.
Neden sarıldıklarını da bilmiyordu.
Ama gördüğü şey buydu.
Akşam antrenmanında bile dikkati dağınıktı.
Berat bunu hemen fark etti.
"Kaptan."
"Ne var?"
"Topu bana atman gerekiyordu."
Yiğit yere baktı.
Gerçekten de top çoktan saha dışına çıkmıştı.
Berat iç çekti.
"Hâlâ bahçedeki olayı düşünüyorsun."
Yiğit cevap vermedi.
Bu da cevap sayılıyordu.
Ertesi gün...
Tanıtım videosunun çekimleri başlayacaktı.
Öğretmen bütün ekibi konferans salonuna topladı.
Azra içeri girdiğinde Yiğit'i gördü.
Ona hafifçe gülümsedi.
Ama Yiğit karşılık vermedi.
Azra'nın içi sıkıştı.
Dün her şey biraz daha iyi gibiydi.
Bugün ise yine duvarlarını örmüştü.
"Neler oluyor?"
diye mırıldandı.
Ece yanına geldi.
"Bir şey mi oldu?"
"Bilmiyorum."
Gerçekten bilmiyordu.
Çekimler başladı.
Azra sunum metinlerini kontrol ediyordu.
Yiğit ise spor kulübünü tanıtacak sahnelerle ilgileniyordu.
Mecburen aynı masada çalışıyorlardı.
Ama aralarında garip bir mesafe vardı.
En sonunda Azra dayanamadı.
"Yiğit."
Yiğit başını kaldırdı.
"Ne var?"
Bu kadar soğuk olması Azra'nın canını acıttı.
"Bir şey mi oldu?"
"Hayır."
"Olduğunu hissediyorum."
Yiğit birkaç saniye sustu.
Sonra istemeden sordu:
"Oğuz'la aranız nasıl?"
Azra şaşırdı.
"Ne?"
"Basit bir soru."
Azra bir anda dünkü sarılmayı hatırladı.
Ve her şeyi anladı.
"Yiğit..."
Tam açıklayacaktı ki öğretmen araya girdi.
"Azra! Bir dakika gelir misin?"
Azra sinirle gözlerini kapattı.
"Şimdi mi?"
"Şimdi."
Konuşma yarım kaldı.
Yiğit de bir şey demedi.
Öğle arasında Emir ve Ece afiş panosunun önünde çalışıyordu.
Emir elindeki kağıdı gösterdi.
"Bence güzel olmuş."
Ece baktı.
"Yamuk."
"Yamuk değil."
"Eğri."
"Aynı şey."
"Değil."
İkisi yine tartışmaya başladı.
Yanlarından geçen Berat kahkaha attı.
"Siz ne zaman normal olacaksınız?"
Ece ve Emir aynı anda döndü.
"Asla."
Sonra birbirlerine baktılar.
Ve birkaç saniye sessiz kaldılar.
Berat'ın sırıtışı büyüdü.
"Tamam."
"Ne tamam?"
dedi Emir.
"Hiç."
Ama içinden:
Bunlar da yakında başlar.
diye geçirdi.
O sırada okulun diğer tarafında...
Azra sonunda Yiğit'i bulmak için koridora çıktı.
Çünkü bu yanlış anlaşılmayı düzeltmesi gerekiyordu.
Ama bilmediği bir şey vardı.
Yiğit çoktan karar vermişti.
Ve o karar...
İkisini de zorlayacaktı.Azra sonunda Yiğit'i bulduğunda okulun arka bahçesindeydi.
Futbol sahasının yanındaki tribünlerde tek başına oturuyordu.
Azra derin bir nefes aldı.
Ve yanına yürüdü.
Yiğit onu fark etti.
Ama yerinden kalkmadı.
"Konuşmamız lazım."
dedi Azra.
Yiğit gözlerini sahadan ayırmadı.
"Konuşacak bir şey yok."
"Var."
Bu kez sesi daha kararlıydı.
Yiğit başını çevirdi.
"Ne?"
Azra birkaç saniye sustu.
Sonra doğrudan konuya girdi.
"Oğuz."
Yiğit'in yüzü anında değişti.
"Ne olmuş Oğuz'a?"
"Yanlış anladın."
Yiğit acı acı güldü.
"Gerçekten mi?"
"Gerçekten."
Azra tribüne onun yanına oturdu.
"O gün bana veda ediyordu."
Yiğit sustu.
"Ne?"
"Oğuz bana hâlâ seni sevdiğimi söyledi."
Yiğit'in kalbi hızlandı.
Azra devam etti.
"Ve geri çekildi."
"Çünkü benim mutlu olmamı istedi."
Sessizlik oldu.
Rüzgâr tribünlerde dolaşıyordu.
Yiğit gözlerini yere indirdi.
Birkaç gün boyunca kurduğu bütün senaryolar bir anda dağılıyordu.
"Yani..."
"Yani aramızda hiçbir şey yok."
dedi Azra.
İlk kez bu kadar net konuşuyordu.
"Hiç olmadı."
Yiğit başını kaldırdı.
Azra'nın gözlerinde yalan yoktu.
Ama yine de içindeki kırgınlık tamamen geçmiyordu.
"Tamam."
dedi sonunda.
Azra şaşırdı.
"Sadece tamam mı?"
Yiğit hafifçe güldü.
"Ne söylememi bekliyorsun?"
Azra cevap veremedi.
Çünkü aslında ne beklediğini o da bilmiyordu.
Tam o sırada aşağıdan bir ses geldi.
"YİĞİİİT!"
Berat.
Yanında Emir ve Efe vardı.
Berat tribünlere çıkarken ikisini yan yana görünce durdu.
Sonra sırıttı.
"Rahatsız mı ettim?"
"Evet."
dedi Azra.
"Hayır."
dedi Yiğit.
Berat kahkaha attı.
"Evet etmişim."
Efe başını salladı.
"Bir gün şu ikisini rahat bırak."
"Olmaz."
Emir de gülüyordu.
Tam o sırada Ece aşağıdan seslendi.
"Emir!"
Emir döndü.
"Ne var?"
"Şu kutuları taşımama yardım edecektin."
"Geliyorum."
Ece kollarını bağladı.
"Beş dakikadır geliyorum diyorsun."
Emir merdivenlerden inmeye başladı.
"Tamam tamam."
Berat hemen Efe'nin kulağına eğildi.
"Bunlarda bir şeyler var."
Efe sırıttı.
"Ben de fark ettim."
Aşağıda yürüyen Emir ve Ece ise bunu duymamıştı.
Ama ikisinin de yüzünde istemsiz bir gülümseme vardı.
Tribünlerde ise...
Azra ve Yiğit ilk kez uzun zamandır aynı ortamda bu kadar rahat durmuşlardı.
Her şey düzelmemişti.
Aralarındaki yaralar hâlâ duruyordu.
Ama ilk kez...
İkisi de aynı yöne bakıyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

15okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

54.Bölüm

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 138