69. bölüm / 122

66.Bölüm

Vaveyla Yazarı: Azra Seven

Bölümler 122Şu an: 66.Bölüm

Türkiye'ye dönüşün üzerinden bir hafta geçmişti.
Yaz tatilinin son günleriydi.
Azra ve Yiğit neredeyse her gün görüşüyordu.
Ama ikisinin de aklında aynı şey vardı.
Son yıl.
sınıf.
Üniversite sınavı.
Mezuniyet.
Ve sonrasında ne olacağı.
Bir akşam sahilde otururlarken Azra iç çekti.
"Garip."
"Nesi?"
diye sordu Yiğit.
"Bu okulun son yılı."
Yiğit sustu.
Çünkü bunu ilk kez bu kadar net düşünüyordu.
Bir yıl sonra...
Artık aynı koridorlarda yürümeyeceklerdi.
Aynı sınıflarda olmayacaklardı.
Belki aynı şehirde bile olmayacaklardı.
"Biraz korkutucu."
dedi Azra.
Yiğit elini tuttu.
"Bir yıl var daha."
Azra gülümsedi.
"Sen hep böyle yapıyorsun."
"Nasıl?"
"Her şeyi kolaymış gibi söylüyorsun."
Yiğit hafifçe güldü.
"Çünkü sen panik yapıyorsun."
"Yapmıyorum."
"Yapıyorsun."
"Yapmıyorum."
"Yapıyorsun."
Azra onu omzundan itti.
İkisi de gülmeye başladı.
Ama içten içe biliyorlardı.
Bu yıl farklı olacaktı.
Son ders yılı.
Son okul turnuvaları.
Son karne.
Son mezuniyet balosu.
Ve belki de...
Hayatlarının yönünü belirleyecekYaz tatili bitmişti.
İspanya kampının üzerinden yaklaşık iki hafta geçmişti.
Ve bugün...
12.sınıfın ilk günüydü.
Azra sabah alarm çaldığında gözlerini açtı.
Birkaç saniye tavana baktı.
Sonra birden doğruldu.
"12. sınıf..."
Bu kelime bile garip geliyordu.
Bir yıl sonra mezun olacaklardı.
Bir yıl sonra her şey değişecekti.
Okula vardığında bahçe her zamanki gibi kalabalıktı.
Ama bugün farklı bir heyecan vardı.
Tam Ece'yi ararken birisi omzuna vurdu.
"Demek hanımefendi sonunda geldi."
Azra döndü.
"BERAT!"
Berat kollarını açtı.
"Özledin mi?"
"Biraz."
"Biraz mı?"
"Tamam çok."
Berat gururla başını salladı.
"Beklediğim cevap."
Tam o sırada başka biri geldi.
"Bu ikisi yine başladı."
Efe.
Azra'nın yüzü aydınlandı.
"Efe!"
Efe gülerek sarıldı.
"İspanya'dan dönüp bizi unuttunuz sandım."
"Abartma."
"Yiğit'i gördüğünden beri bizi unuttun."
"EFE!"
Berat kahkahayı patlattı.
O sırada bahçenin diğer tarafından Emir geliyordu.
Yanında da Ece vardı.
"Bakın kimi buldum."
Ece gözlerini devirdi.
"Sanki kaybolmuştum."
Birkaç dakika sonra grup tamamlanmıştı.
Azra.
Ece.
Yiğit.
Emir.
Berat.
Efe.
Hepsi yeniden aynı yerdeydi.
Tam o sırada Yiğit göründü.
Azra istemsizce gülümsedi.
Yiğit de onu görünce gülümsedi.
Berat bunu fark etti.
Ve hemen Efe'nin kulağına eğildi.
"Başladılar."
"Kim?"
"Şunlar."
Efe baktı.
"Harbiden."
Yiğit yanlarına geldi.
"Naber?"
"İyi."
Berat kollarını bağladı.
"İspanya'dan döndünüz diye havalara girmeyin."
Yiğit güldü.
"Kıskandın mı?"
"Çok."
Tam o sırada zil çaldı.
Bütün öğrenciler sınıflara yönelmeye başladı.
Herkes sınıf listelerine baktı.
Ve birkaç saniye sonra Emir bağırdı.
"OH BE!"
"Ne oldu?"
"Ece yine bizim sınıfta."
Ece sırıttı.
"Kaçamıyorsun benden."
Berat hemen listeye baktı.
"Ben de aynı sınıftayım."
"Ben de."
dedi Efe.
Azra listeyi inceledi.
Sonra gülümsedi.
Hepsi yine aynı sınıftaydı.
Ama birkaç satır aşağıda başka bir isim vardı.
Yiğit.
Farklı sınıf.
Azra'nın gülümsemesi hafifçe soldu.
Yiğit de fark etmişti.
İlk kez yıllardır ayrı sınıflara düşmüşlerdi.
Berat hemen araya girdi.
"Tamam."
"Ne tamam?"
"Bir yıl boyunca koridorda buluşursunuz."
Emir güldü.
"Bu ikileri aynı okula koymak zaten yeterli."
Azra utanıp gözlerini devirdi.
Ama içten içe...
sınıfın düşündüğünden daha zor geçeceğini hissediyordu.Zil çaldığında herkes sınıflarına dağıldı.
Azra son kez koridorda Yiğit'e baktı.
"Öğle arasında görüşürüz."
Yiğit gülümsedi.
"Görüşürüz."
Berat hemen araya girdi.
"Sanki şehir değiştiriyorsunuz."
"Evet."
dedi Emir.
"Arada iki koridor var sadece."
Ece de ekledi.
"Dayanın çocuklar."
Azra çantasını Berat'a fırlattı.
"Hepiniz çok komiksiniz."
Sınıfa girdiklerinde herkes yerleşmeye başladı.
Efe pencere kenarına geçti.
Berat en arka sırayı kaptı.
Emir de onun yanına oturdu.
Öğretmen daha gelmeden konuşmaya başlamışlardı.
"Bu yıl mezun oluyoruz lan."
dedi Berat.
Bir an sessizlik oldu.
Kimse buna hazır değildi.
"Üniversite falan..."
dedi Ece.
"Ben daha matematik netlerimi düşünmek istemiyorum."
"Ben zaten düşünmüyorum."
dedi Berat.
Efe güldü.
"O belli."
Tam o sırada öğretmen içeri girdi.
Ve ilk cümlesi:
"Arkadaşlar bu yıl sizin için çok önemli."
Sınıf aynı anda iç çekti.
"Daha ilk dakikadan başladı."
diye fısıldadı Emir.
Berat kahkahayı zor tuttu.
Dersler beklenenden uzun geçti.
Azra saati durmadan kontrol ediyordu.
Sonunda öğle zili çaldı.
Sınıf boşalmaya başladı.
Ama Azra daha ayağa kalkamadan Ece sırıtıyordu.
"Nereye?"
"Yemekhaneye."
"Yalan."
"Yemekhaneye gidiyorum."
"Önce Yiğit'e."
Azra gözlerini devirdi.
"Ece."
"Ne?"
"Sus."
Koridora çıktığında gerçekten de Yiğit'i aramaya başlamıştı.
Ve köşeyi döner dönmez onu gördü.
Duvara yaslanmış bekliyordu.
Sanki geleceğini biliyormuş gibi.
Azra istemsizce gülümsedi.
Yiğit de.
"Merhaba."
"Merhaba."
"İlk gün nasıl geçti?"
"Berbat."
"Bu kadar mı?"
"Berat bütün gün konuştu."
Yiğit kahkaha attı.
"Demek normal geçmiş."
Tam o sırada arkadan bir ses geldi.
"Ooo."
Berat.
Yanında Emir ve Efe de vardı.
"Bakın kimi yakaladık."
Azra kafasını ellerinin arasına aldı.
"Yemin ederim sizi tanımıyorum."
Emir güldü.
"Biz de seni."
O sırada Ece de geldi.
Ve bir anda bütün grup yine bir aradaydı.
Tıpkı eskisi gibi.
Koridorun ortasında.
Gülerek.
Şakalaşarak.
Hiçbirinin fark etmediği şey ise...
Koridorun diğer ucunda onları izleyen birinin olmasıydı.
Uzun boylu bir çocuk.
Gözleri birkaç saniye Azra'nın üzerinde kaldı.
Sonra arkadaşına dönüp sordu:
"O kız kim?"
Ve böylece...
12.sınıfın ilk gününde,
Kimsenin beklemediği yeni bir hikâye başlamış oldu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

10okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

66.Bölüm

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 138