36. bölüm / 122

33.Bölüm

Vaveyla Yazarı: Azra Seven

Bölümler 122Şu an: 33.Bölüm

İkinci ders.
Sınıf hafif uğultulu.
Öğretmen tahtada bir şeyler anlatıyor ama kimse tam dinlemiyor.
Azra cam kenarında.
Yiğit arka sırada.
Tam o sırada sınıfa başka şubeden bir kız geldi.
Uzun boylu, kendinden emin.
“Hocam, kaptanı çağırmam gerekiyormuş.”
Sınıfta hafif bir “ooo” sesi.
Yiğit kaşlarını çattı.
“Ben mi?”
Kız gülümsedi.
“Evet. Turnuva listesi için.”
Azra hiçbir şey demedi.
Ama kalemi durdu.
Yiğit kalktı.
Çıkarken Azra’ya baktı.
Normal bir bakıştı.
Kapı kapandı.
Sınıf hemen fısıldaşmaya başladı.
“Güzel kızmış.”
“Turnuva bahanesi kesin.”
Azra duymamış gibi yaptı.
Ama içi hafif sıkıştı.
Beş dakika.
On dakika.
Yiğit hâlâ yok.
Azra camdan dışarı baktı.
Koridorda konuşuyorlar.
Kız bir şey anlatıyor, gülüyor.
Yiğit ciddi ama yakın duruyorlar.
Azra gözlerini kaçırdı.
Tam o sırada telefonuna mesaj düştü.
Yiğit:
“Bakma öyle.”
Azra şaşırdı.
“Nasıl?”
“Camdan.”
Azra istemsiz gülümsedi ama yazdı:
“Bakmıyorum.”
“Yalan.”
Bir saniye sonra:
“İki dakika daha. Sonra geliyorum.”
Azra cevap yazmadı.
Kapı açıldı.
Yiğit yerine oturdu.
Hiç konuşmadılar.
Ders bitince Yiğit öne eğildi.
“Turnuva listesi gerçekten.”
Azra sakin bir sesle:
“Ben bir şey demedim.”
Yiğit hafif yaklaştı.
“Ama düşündün.”
Azra gözlerini kaçırmadı.
“Biraz.”
Yiğit gülümsedi.
“Kıskandın mı?”
Azra dudaklarını ısırdı.
“Belki.”
Yiğit’in yüzünde o hafif özgüvenli ifade belirdi.
“İyi.”
Azra kaşlarını çattı.
“İyi mi?”
“Evet. Çünkü ben de kıskanıyorum.”
“Ne zaman?”
“Sabah kantinde o çocuk sana gülümseyince.”
Azra şaşkın.
“Hangi çocuk?”
“İşte o.”
Azra istemsiz güldü.
Bir an sessizlik.
Yiğit ciddileşti.
“Azra… benim aklım karışmaz.”
Azra’nın içindeki o küçük düğüm çözüldü.
“Benim de.”
Bu sefer bakışları daha netti.
Kıskançlık vardı.
Ama güven daha büyüktü.Öğle arası.
Azra kantinin arkasındaki bankta oturuyordu.
Elinde telefon var ama bakmıyor.
Ece yanına geldi.
“Yüzün düşmüş. Ne oldu?”
Azra derin bir nefes aldı.
“Saçma bir şey.”
“Anlat.”
Azra birkaç saniye sustu.
Sonra başladı.
“Sabah başka şubeden bir kız geldi ya… Yiğit’i çağırdı.”
Ece başını salladı.
“Turnuva muhabbeti.”
“Evet ama… sonra yine geldi. Fazla yakındı. Bakışı tuhaftı.”
Ece dikkatle dinliyordu.
“Yiğit ne yaptı?”
“Geri çekildi. Normal davrandı. Ama içim yine de sıkıştı.”
Ece hafifçe gülümsedi.
“Kıskandın.”
Azra hemen savunmaya geçti.
“Abartma.”
“Azra.”
Sessizlik.
Azra gözlerini kaçırdı.
“Tamam. Biraz.”
Ece omzuna hafifçe vurdu.
“Bu kötü bir şey değil.”
“Ama böyle olmak istemiyorum. Güvensiz gibi hissetmek istemiyorum.”
Ece ciddi bir sesle konuştu.
“Bu güvensizlik değil. Önemsediğin için.”
Azra düşündü.
“Ya kız bilinçli yapıyorsa?”
Ece kaşlarını kaldırdı.
“O zaman sorun kızda. Yiğit’te değil.”
Azra başını kaldırdı.
“Ya Yiğit bunu fark etmiyorsa?”
“Fark eder. Erkekler bazen geç anlar ama anlar.”
Azra hafif güldü.
“Ne yapayım?”
Ece net konuştu.
“Trip atma. Ama net ol. ‘Hoşuma gitmedi’ de. Bu kadar.”
Azra başını salladı.
“Bağırmadan. Suçlamadan. Sadece his.”
Azra biraz rahatladı.
“Teşekkür ederim.”
Ece omuz silkti.
“Ben buradayım.”
Tam o sırada uzaktan Yiğit Azra’ya baktı.
Bakışında gerginlik vardı.
Ama aynı zamanda bekleyiş.
Azra derin nefes aldı.
“Konuşacağım.”
Ece hafifçe gülümsedi.
“Aferin.”Teneffüs bitmek üzere.
Azra derin bir nefes aldı.
“Tamam, gidiyorum.” dedi Ece’ye.
Ece cesaret verir gibi başını salladı.
Azra koridora çıktı.
Yiğit dolapların yanında tek başına duruyordu.
Azra yürümeye başladı.
Tam o sırada…
Aynı kız yine ortaya çıktı.
“Elif” dediler arkasından biri.
Demek adı buydu.
Elif hızlı adımlarla Yiğit’in yanına gitti.
“Yiğit bir saniye daha bakabilir miyiz listeye?”
Azra iki adım kala durdu.
Yiğit hafif gerildi.
“Ders başlayacak.”
Elif gülümsedi.
“Bir dakika sürer.”
Ve yine o mesafe.
Yine o gereksiz yakınlık.
Azra bu sefer geri dönmedi.
Direkt yanlarına gitti.
“Elif değil mi?” dedi sakin bir sesle.
Kız hafif şaşırdı.
“Evet?”
Azra Yiğit’e değil, direkt kıza baktı.
“Listeyle ilgili bir şey varsa hocayla konuşmanız daha iyi olur.”
Ses tonu ne bağırış ne de trip.
Düz. Net.
Elif hafif alaycı bir gülümseme yaptı.
“Biz konuşuyorduk zaten.”
Azra’nın bakışı değişmedi.
“Gördüm.”
Yiğit araya girdi.
“Azra—”
Azra elini hafif kaldırdı.
“Sorun yok.”
Ama aslında vardı.
Elif omuz silkti.
“Tamam o zaman. Sonra konuşuruz Yiğit.”
Giderken bilerek “Yiğit” dedi.
Sessizlik.
Yiğit Azra’ya döndü.
“Bu neydi?”
Azra derin bir nefes aldı.
“Hoşuma gitmedi.”
“Ne?”
“Onun tavrı.”
Yiğit bir adım yaklaştı.
“Benim tavrım?”
Azra başını iki yana salladı.
“Hayır. Ama sen çok sessiz kalıyorsun.”
Yiğit ilk defa net konuştu.
“Azra, ben mesafemi koyuyorum. Ama senin gözünün önünde kavga çıkarmamı mı istiyorsun?”
Azra sustu.
Sorun buydu.
O kız bilinçliydi.
Yiğit sakin kalıyordu.
Azra arada kalıyordu.
Yiğit yumuşadı.
“Benim tarafım net.”
Azra gözlerinin içine baktı.
“Gerçekten mi?”
“Gerçekten.”
Ama kıskançlık bitmedi.
Sadece biraz daha derine indi.Teneffüs sonrası koridor.
Azra sınıfa dönmüş ama içi hâlâ gergin.
Yiğit birkaç adım arkasında.
Tam kapıya yaklaşacakken Elif tekrar ortaya çıktı.
Bu sefer daha rahat.
“Yiğit, akşam antrenman var mı? İzlemeye gelebilirim belki.”
Cümle basit.
Ama ton bilinçli.
Azra durdu.
Yiğit bir saniye bile beklemedi.
“Gelmene gerek yok.”
Elif hafif güldü.
“Neden? Yasak mı?”
Yiğit’in sesi bu sefer daha netti.
“Çünkü özel bir şey değil. Takım çalışması.”
Elif bakışını Azra’ya kaydırdı.
“Azra geliyorsa ben de gelebilirim.”
Bu direkt meydan okumaydı.
Koridor biraz sessizleşti.
Yiğit bir adım ileri çıktı.
“Elif.”
Ses tonu sakindi ama sertti.
“Benimle ilgili bir şey konuşacaksan açık konuş. Ama gereksiz yakınlaşma ya da ima istemiyorum.”
Elif’in yüzü hafif düştü.
“Abartıyorsun.”
“Hayır.” dedi Yiğit.
“Net olmayı seviyorum.”
Azra ilk defa rahatladı.
Ama Elif pes etmedi.
“Ben sadece arkadaşça davranıyorum.”
Azra bu sefer araya girdi.
“Arkadaşça davranmak için bu kadar çaba gerekmiyor.”
Elif gözlerini kıstı.
“Demek kıskançlık var.”
Azra sakin kaldı.
“Demek sınır sorunu var.”
Bir an ortam gerildi.
Yiğit Azra’ya baktı.
Sonra Elif’e döndü.
“Benim bir ilişkim var. Ve ben o ilişkiye saygı duyuyorum. Eğer sen de duyarsan sorun kalmaz.”
Koridor tamamen susmuştu.
Elif birkaç saniye hiçbir şey demedi.
Sonra omuz silkti.
“Tamam. Anlaşıldı.”
Ama giderken bakışı hâlâ meydan okur gibiydi.
Azra ve Yiğit baş başa kaldı.
Yiğit yumuşadı.
“Yeterli mi?”
Azra birkaç saniye ona baktı.
“Evet.”
Bu sefer gerçekten içi rahattı.
Ama biliyorlardı…
Elif tamamen vazgeçmiş gibi durmuyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

25okunma 1beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

33.Bölüm

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 138