62. bölüm / 122

59.Bölüm

Vaveyla Yazarı: Azra Seven

Bölümler 122Şu an: 59.Bölüm

Karne gününün üzerinden bir hafta geçmişti.
Bir hafta boyunca...
Azra ve Yiğit neredeyse hiç konuşmamıştı.
Ne kavga etmişlerdi.
Ne de küsmüşlerdi.
Sadece...
İkisi de kendi hayatlarına dalmıştı.
Azra bazen telefonunu açıp Yiğit'in profil resmine bakıyordu.
Mesaj yazacak gibi oluyor...
Sonra vazgeçiyordu.
Yiğit de farklı değildi.
Ama o da nedense aramıyordu.
Bir hafta böyle geçti.
O gün öğleden sonra Azra odasında otururken dışarıdan korna sesi duydu.
Önce önemsemedi.
Sonra telefonuna bir mesaj geldi.
Yiğit:
Dışarı bak.
Azra hemen pencereye koştu.
Ve gördüğü şey karşısında donup kaldı.
Yiğit.
Sokağın başında durmuştu.
Arabasının yanında ona bakıyordu.
Azra istemsizce gülümsedi.
Hızla aşağı indi.
Kapıyı açıp dışarı çıktı.
"Sen burada ne yapıyorsun?"
Yiğit omuz silkti.
"Sıkıldım."
"Bir haftadır konuşmayan kişi sensin."
"Detay."
Azra gülmeye başladı.
"Ne istiyorsun?"
Yiğit anahtarlarını salladı.
"Sahile gidelim."
Yarım saat sonra...
İkisi sahilde yürüyordu.
Hava sıcaktı.
Deniz sakin görünüyordu.
Kalabalık da fazla değildi.
Uzun süre sadece yürüdüler.
Bir haftalık sessizlik yavaş yavaş kayboluyordu.
Sonra Yiğit durdu.
Yüzündeki ifade değişmişti.
Azra bunu fark etti.
"Ne oldu?"
Yiğit birkaç saniye sustu.
Sonra denize baktı.
"Sana bir şey söylemem lazım."
Azra'nın içi garip bir şekilde sıkıştı.
"Neymiş?"
Yiğit derin bir nefes aldı.
"Turnuva kampına seçildim."
Azra'nın gözleri büyüdü.
"Ne?"
"İspanya'da yapılacak."
Azra birkaç saniye konuşamadı.
Sonra yüzünde gururlu bir gülümseme oluştu.
"Yiğit bu harika bir şey!"
"Öyle."
"Ama neden mutlu görünmüyorsun?"
Yiğit gözlerini kaçırdı.
"Çünkü uzun sürecek."
Azra'nın kalbi bir anda düştü.
Uzun sürecek.
İspanya.
Kamp.
Bu kelimeler kafasında birleşmeye başlamıştı.
"Ne kadar?"
dedi sessizce.
"Bir ay."
Bir ay.
Azra'nın gülümsemesi kayboldu.
Bir ay ona çok uzun gelmişti.
Özellikle de...
Her şey yeni düzelmişken.
Yiğit bunu fark etti.
Ama konuşmasına izin verdi.
Azra sessizce denize baktı.
"Kamp bittikten sonra..."
"...geri geleceksin değil mi?"
Yiğit ona döndü.
"Azra."
Azra istemsizce kötü ihtimalleri düşünmeye başlamıştı.
"Yani sonuçta orada kalabilirsin..."
"Yeni teklifler gelebilir..."
"Belki—"
Yiğit hafifçe güldü.
Azra durdu.
"Neye gülüyorsun?"
Yiğit başını salladı.
"Sen gerçekten çok fazla düşünüyorsun."
"Yiğit ciddi konuşuyorum."
"Ben de."
Sonra birkaç adım ona yaklaştı.
"Ben bir yere gitmiyorum."
Azra'nın kalbi biraz rahatladı.
Ama hâlâ kafası karışıktı.
"Öyleyse neden bunu söylemek için beni buraya çağırdın?"
Yiğit birkaç saniye sustu.
Sanki doğru kelimeleri arıyordu.
Sonra cebinden bir zarf çıkardı.
Azra şaşkınlıkla baktı.
"Bu ne?"
Yiğit zarfı ona uzattı.
"Benim davetiyem."
Azra anlamadı.
"Neye?"
Yiğit gülümsemeye başladı.
İlk kez o gün gerçekten gülümsüyordu.
"Kampta aile ve yakınlar için ayrılmış kontenjan var."
Azra gözlerini kırpıştırdı.
"Ee?"
Yiğit derin bir nefes aldı.
Sonra gözlerinin içine baktı.
"Benimle gelir misin?"
Azra donup kaldı.
Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söyleyemedi.
Rüzgar saçlarını savuruyordu.
Denizin sesi geliyordu.
Ama Azra'nın duyduğu tek şey...
Yiğit'in az önce söylediği cümleydi.
"Benimle gelir misin?"
Ve ilk kez...
Şaşıran taraf Azra olmuştu.Azra hâlâ olduğu yerde durmuştu.
Kalbi o kadar hızlı atıyordu ki kendi nefesini duyabiliyordu.
Yiğit'in uzattığı davetiye hâlâ elindeydi.
"Benimle gelir misin?"
Bu cümle kafasının içinde dönüp duruyordu.
Yiğit ilk defa bu kadar gergin görünüyordu.
Normalde sahada yüzlerce kişinin önüne çıkardı.
Final maçlarında oynardı.
Ama şu an...
Azra'nın vereceği cevabı beklemek daha zor geliyordu.
Azra sonunda konuşabildi.
"Ciddi misin?"
Yiğit hafifçe güldü.
"Hayır, İspanya şakası yapıyorum."
Azra istemsizce güldü.
Gerginliği biraz olsun kaybolmuştu.
Sonra tekrar ona baktı.
Bu kez gözleri yumuşadı.
"Gelirim."
Yiğit birkaç saniye cevap vermedi.
Sadece ona baktı.
Sanki duyduğuna emin olmak istiyordu.
"Gerçekten mi?"
Azra başını salladı.
"Gerçekten."
O an Yiğit'in yüzünde oluşan gülümseme...
Azra'nın daha önce gördüğü hiçbir şeye benzemiyordu.
Bir an sessizlik oldu.
Denizden gelen rüzgar saçlarını savuruyordu.
İkisi de birbirine bakıyordu.
Bu sessizlik farklıydı.
Sanki ikisi de aynı şeyi düşünüyordu.
Ama söylemeye cesaret edemiyordu.
Sonra Azra yavaşça bir adım attı.
Yiğit de.
Aralarındaki mesafe iyice azaldı.
Azra'nın kalbi yerinden çıkacak gibiydi.
Yiğit hafifçe gülümsedi.
"Ne oldu?"
Azra gözlerini kaçırdı.
"Hiç."
"Yalan."
"Yiğit."
"Azra."
İkisi de gülmeye başladı.
Ve o an bütün gerginlik dağıldı.
Yiğit elini uzatıp Azra'nın saçlarının yüzüne düşen bir tutamını kulağının arkasına itti.
Azra'nın nefesi kesildi.
Göz göze geldiler.
Bu kez ikisi de bakışlarını kaçırmadı.
Denizin sesi...
Rüzgar...
Sahildeki kalabalık...
Her şey arka planda kalmıştı.
Yiğit yavaşça eğildi.
Azra da geri çekilmedi.
Ve sonunda...
Uzun zamandır biriken bütün duyguların ardından...
İlk kez birbirlerine yaklaştılar.
Sonrasında ikisi de istemsizce gülümsedi.
Azra yüzünü elleriyle kapattı.
"Şu an çok utanıyorum."
Yiğit kahkaha attı.
"Ben de biraz."
"Biraz mı?"
"Tamam çok."
Azra gülmeye başladı.
Ve o gün...
İspanya haberi, sahil ve o an...
İkisinin de uzun süre unutamayacağı bir anı olarak kaldı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

12okunma 1beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

59.Bölüm

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 138