77. bölüm / 122

74.Bölüm

Vaveyla Yazarı: Azra Seven

Bölümler 122Şu an: 74.Bölüm

O gün okul çıkışında hava kapalıydı.
Azra tek başına yürüyordu.
Kulaklıkları takılıydı.
Ama müzik dinlemiyordu.
Sadece insanlarla konuşmamak için takmıştı.
Telefonu titredi.
Yiğit.
Azra birkaç saniye ekrana baktı.
Sonra telefonu cebine koydu.
İki dakika sonra tekrar titredi.
Bu kez Ece.
Sonra Mert.
Azra hiçbirine cevap vermedi.
Eve vardığında odasına kapanıp yatağına oturdu.
Artık yorulmuştu.
Sürekli düşünmekten.
Sürekli kaçmaktan.
Telefonunu açtı.
Ekranda onlarca mesaj vardı.
Ama bir tanesi dikkatini çekti.
Yiğit.
❤️
Eğer konuşmak istemiyorsan zorlamayacağım.
Ama seni kaybediyormuşum gibi hissediyorum.
Azra'nın gözleri doldu.
Çünkü ilk kez...
Yiğit bunu açıkça söylemişti.
Tam o sırada telefon çaldı.
Yiğit arıyordu.
Azra bu kez açtı.
Bir süre ikisi de konuşmadı.
Sonunda Yiğit'in sesi duyuldu.
"Azra."
"Hı?"
"Doğruyu söyle."
Azra'nın kalbi sıkıştı.
Yiğit devam etti.
"Başka biri mi var?"
O an dünya durmuş gibi geldi.
Azra cevap veremedi.
Sessizlik uzadıkça...
Yiğit'in içi daha çok daraldı.
"Azra."
Bu kez sesi kırılmıştı.
"Var mı?"
Azra gözlerini kapattı.
Yalan söyleyebilirdi.
Konuyu değiştirebilirdi.
Ama yapamadı.
"Ben..."
Sesi titredi.
"Ne hissettiğimi bilmiyorum."
Telefonun diğer ucunda sessizlik oldu.
Uzun.
Çok uzun bir sessizlik.
Ve ilk kez...
Yiğit gerçekten korktu.
Çünkü Azra ona "hayır" dememişti.
O konuşmadan sonra artık hiçbir şey eskisi kadar kolay olmayacaktı.
Telefonun iki ucunda da sessizlik vardı.
Azra nefes almakta zorlanıyordu.
Yiğit ise duyduklarını anlamaya çalışıyordu.
"Ne hissettiğini bilmiyor musun?"
diye sordu sonunda.
Sesi sakindi.
Ama Azra onu tanıyordu.
Üzgündü.
Hem de çok.
"Yiğit..."
"Kim?"
Azra gözlerini kapattı.
İşte korktuğu soru buydu.
"Mert."
Telefonun diğer ucunda yine sessizlik oldu.
Bu kez daha ağır.
Daha acı.
Yiğit başını eğdi.
Aslında tahmin etmişti.
Belki günlerdir.
Ama insan bazı şeyleri duyana kadar inanmıyordu.
"Bir şey yaşandı mı?"
Azra'nın kalbi sıkıştı.
Yalan söylemek istemiyordu.
"Evet."
Yiğit'in gözleri doldu.
Ama ağlamadı.
"Seni seviyorum Azra."
Azra'nın gözünden yaş aktı.
"Biliyorum."
"Hayır."
dedi Yiğit.
"Galiba bilmiyorsun."
İlk kez sesi sertleşmişti.
"Çünkü biliyor olsaydın bunların hiçbirini yaşamazdık."
Azra konuşamadı.
Çünkü haklı olup olmadığını bile bilmiyordu.
Yiğit derin bir nefes aldı.
Sonra yavaşça konuştu.
"Ben sana kızgınım."
"Çok kızgınım."
"Ama en çok canımı acıtan şey..."
"...bunu bana söylemeyişin."
Azra ağlamaya başladı.
Çünkü günlerdir kaçtığı şey buydu.
Yiğit devam etti.
"Ben sana hep güvendim."
"Her seferinde."
"Ve senin dürüst olacağını düşündüm."
Azra telefonu daha sıkı tuttu.
"Özür dilerim."
Yiğit gözlerini kapattı.
"Şu an özür duymak istemiyorum."
Bu cümle Azra'nın kalbine oturdu.
"Biraz zamana ihtiyacım var."
Azra cevap veremedi.
Çünkü ilk kez...
Yiğit ona uzaklaşıyordu.
Ve bunun nasıl hissettirdiğini şimdi anlıyordu.
Telefon kapandı.
Azra yatağın üzerine çöktü.
O sırada telefonuna yeni bir mesaj geldi.
Ece.
Ne oldu?
Yiğit'le konuştun mu?
Azra uzun süre ekrana baktı.
Sonra sadece iki kelime yazdı:
Her şeyi.
Ve ilk kez gerçekten korkmaya başladı.
Çünkü artık geri dönüşü olmayan bir yere gelmişlerdi.
Bu konuşmanın ertesi günü okulda Yiğit ve Azra'nın ilk yüz yüze karşılaşması ikisi için de çok zor olacaktı. Azra o gece neredeyse hiç uyuyamadı.
Saatlerce tavana baktı.
Telefonu elindeydi.
Ama ne Yiğit'ten mesaj geldi.
Ne de o mesaj atmaya cesaret edebildi.
Sabah alarm çaldığında gözleri yanıyordu.
Aynaya baktı.
Yorgun görünüyordu.
Hem de çok.
Okula giderken ilk kez korkuyordu.
Çünkü bugün Yiğit'i görecekti.
Bahçeye girdiğinde Ece onu hemen fark etti.
Koşarak yanına geldi.
"İyi misin?"
Azra başını salladı.
Ama ikisi de bunun doğru olmadığını biliyordu.
Tam o sırada bahçede bir hareketlenme oldu.
Berat.
Efe.
Emir.
Ve onların yanında...
Yiğit.
Azra'nın kalbi sıkıştı.
Yiğit de onu gördü.
Göz göze geldiler.Ama bu kez hiçbir şey olmadı.
Ne gülümseme.
Ne el sallama.
Ne de alıştıkları o sıcak bakış.
Yiğit sadece baktı.
Sonra gözlerini kaçırdı.
Azra'nın içi parçalandı.
Çünkü ilk kez aralarında gerçekten bir mesafe vardı.
Öğle arasına kadar birbirleriyle konuşmadılar.
Berat bir şeylerin ters gittiğini anlamaya başlamıştı.
Ama kimse bir şey söylemiyordu.
Öğle arasında Azra yalnız kalmak için sınıfta oturdu.
Tam çantasını toplarken kapı açıldı.
Yiğit.
Azra'nın nefesi kesildi.
Yiğit yavaşça içeri girdi.
Kapıyı kapattı.
Bir süre ikisi de konuşmadı.
Sonunda Yiğit konuştu.
"Nasıl bu hale geldik?"
Azra'nın gözleri doldu.
"Ben istemedim."
Yiğit acı acı güldü.
"Ben de istemedim."
Bu cevap ikisini de susturdu.
Yiğit sıralardan birine oturdu.
Başını ellerinin arasına aldı.
"Ben seni kaybetmek istemiyorum."
Azra'nın gözünden yaş süzüldü.
"Ben de."
Yiğit başını kaldırdı.
"Ama şu an seni tutmaya çalışırsam..."
"...kendime saygımı kaybederim."
Azra donup kaldı.
Çünkü ilk kez Yiğit kendini seçiyordu.
Ve bu onu daha da üzüyordu.
Yiğit ayağa kalktı.
"Sana karar vermen için zaman vereceğim."
Azra ona baktı.
"Ama sonsuza kadar bekleyemem."
Bu cümle sınıfta yankılandı.
Çünkü ikisi de bunun ne anlama geldiğini biliyordu.
Artık hiçbir şey askıda kalamazdı.
Ya birbirlerini yeniden bulacaklardı...
Ya da tamamen kaybedeceklerdi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

9okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

74.Bölüm

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 138