122. bölüm / 122

119.Bölüm

Vaveyla Yazarı: Azra Seven

Bölümler 122Şu an: 119.Bölüm

Aradan birkaç yıl geçti.
Aras artık bebek değildi.
Koşuyordu.
Konuşuyordu.
Sürekli soru soruyordu.
Ve evin içindeki sessizliği tamamen ortadan kaldırmıştı.
Bir sabah Azra işe hazırlanırken Aras mutfak masasına oturdu.
"Anne."
"Efendim?"
"Babam ünlü mü?"
Azra kahvesini içerken durdu.
"Bu soruyu nereden çıkardın?"
"Okulda söylediler."
Tam o sırada Yiğit içeri girdi.
"Ne söylediler?"
Aras dönüp ona baktı.
"Ünlüymüşsün."
Yiğit ciddi görünmeye çalıştı.
"Biraz."
"Ne kadar biraz?"
"Bilmem."
"Çok mu?"
"Biraz çok."
Aras bunu düşünmeye başladı.
Sonra:
"Ben de ünlü olabilir miyim?"
Yiğit gülümsedi.
"İstersen olabilirsin."
"Nasıl?"
"Çok çalışarak."
Aras'ın en sevdiği şeylerden biri maçlara gitmekti.
Artık tribünde annesinin yanında oturuyor ve babasını izliyordu.
Bir gün maç bittikten sonra Yiğit sahadan çıkarken Aras tribünden bağırdı:
"BABA!"
Bütün çevredeki insanlar dönüp ona baktı.
Yiğit de tribüne baktı.
Sonra gülümseyip el salladı.
Aras o gün eve gelene kadar bunun heyecanını yaşadı.
Azra'nın bürosu da büyümüştü.
Başlangıçta küçük olan ofis artık çok daha büyük bir hukuk bürosuna dönüşmüştü.
Yeni avukatlar çalışıyordu.
Yeni müvekkiller geliyordu.
Ama Azra hâlâ işini ilk günkü gibi seviyordu.
Bir akşam ailece yemek yerlerken Aras aniden konuştu.
"Anne."
"Efendim?"
"Babam sana nasıl evlenme teklif etti?"
Masanın diğer ucundaki Yiğit boğulacak gibi oldu.
Azra gülmeye başladı.
"Bu hikâyeyi kim anlattı sana?"
"Babaanne."
Yiğit başını iki elinin arasına aldı.
"Tabii ki babaanne."
Aras heyecanla masaya yaklaştı.
"Anlatın."
Azra ve Yiğit birbirlerine baktılar.
Sonra yıllar önceki mezuniyet balosunu anlatmaya başladılar.
Aras gözlerini bile kırpmadan dinliyordu.
Hikâye bittiğinde küçük çocuk düşünceli şekilde oturdu.
Sonra çok ciddi bir ses tonuyla konuştu.
"Ben de büyüyünce böyle yapacağım."
Azra ve Yiğit aynı anda gülmeye başladı.
"Önce ilkokulu bitir."
dedi Yiğit.
Aras bozuldu.
"Detaylara takılıyorsun."
O gece Aras uyuduktan sonra Azra ve Yiğit balkona çıktılar.
Yıllar önce oturdukları aynı balkon.
Aynı şehir.
Ama artık çok farklı bir hayat.
İçeride uyuyan bir oğulları vardı.
Kurdukları bir aile vardı.
Birbirlerine baktılar.
Ve ikisi de aynı şeyi düşündü.
Onca ayrılık.
Onca bekleyiş.
Onca zorluktan sonra...
Her şeye değmişti.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.