81. bölüm / 122

78.Bölüm

Vaveyla Yazarı: Azra Seven

Bölümler 122Şu an: 78.Bölüm

Günler geçtikçe okulda herkesin konuştuğu tek şey mezuniyet olmaya başladı.
Bir yandan sınav stresi vardı.
Bir yandan da yaklaşan vedalar.
Kimse bunu yüksek sesle söylemese de herkes aynı şeyi hissediyordu.
Bu yıl bitince hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.
Bir cuma günü son ders boş geçti.
Sınıfın yarısı sohbet ediyordu.
Berat sıranın üzerine oturmuş yine anlamsız teoriler anlatıyordu.
"Bakın diyorum ki mezuniyette kesin biri ağlayacak."
"Evet."
dedi Ece.
"Hepimiz."
"Hayır, ben bir kişiden bahsediyorum."
Berat yavaşça kafasını Azra'ya çevirdi.
Azra gözlerini kıstı.
"Sakın."
"Ben bir şey demedim."
"Demek üzereydin."
Efe ve Emir gülmeye başladı.
Tam o sırada öğretmen sınıfa girdi.
Elinde bir kutu vardı.
"Arkadaşlar."
Herkes sustu.
"Bugün bir etkinlik yapacağız."
Sınıftan toplu bir of sesi yükseldi.
Öğretmen kutuyu sıranın üzerine bıraktı.
"Bu kutunun içine birbiriniz hakkında güzel şeyler yazacaksınız."
Berat el kaldırdı.
"Güzel şey şart mı?"
Sınıf yine kahkahaya boğuldu.
Ders boyunca herkes küçük kağıtlara notlar yazdı.
Sonunda kutu dolaştırıldı.
Ders bitiminde herkes kendi kağıtlarını aldı.
Azra da aldı.
Çoğu eğlenceli şeylerdi.
Bazıları anonim yazılmıştı.
Bir tanesinde:
Herkesi düşündüğünden daha çok önemsiyorsun.
yazıyordu.
Bir başkasında:
Senden ilk başta korkmuştum ama aslında çok iyi birisin.
Azra istemeden gülümsedi.
Sonra son kağıdı açtı.
Yazı tanıdıktı.
Yiğit'in yazısıydı.
Sadece tek cümle vardı.
Hayatımda olduğun için şanslı hissediyorum.
Azra uzun süre kağıda baktı.
Ve istemsizce gülümsedi.
Ders çıkışında herkes evine giderken Azra kağıdı çantasına koydu.
Yiğit yanında yürüyordu.
"Neye gülümsüyorsun?"
"Hiç."
"Yalan."
Azra güldü.
"Belki."
Yiğit meraklandı.
Ama üstelemedi.
Sahile vardıklarında hava yavaş yavaş kararmaya başlamıştı.
Banklardan birine oturdular.
Bir süre sadece denizi izlediler.
Sonra Yiğit konuştu.
"Hiç korkuyor musun?"
Azra ona baktı.
"Neyden?"
"Mezuniyetten."
Bu kez Azra hemen cevap veremedi.
Çünkü korkuyordu.
Hem de çok.
Ama bu kez yalnız değildi.
Yanında Yiğit vardı.
Ve geleceğin nasıl olacağını bilmese de...
İlk kez bundan tamamen korkmamaya başlamıştı.
Çünkü bazen insanın yanında doğru kişi olunca...
Belirsizlik biraz daha katlanılabilir oluyordu.Azra birkaç saniye denize baktı.
Sonra dürüstçe cevap verdi.
"Korkuyorum."
Yiğit başını salladı.
"Sana yakıştı."
Azra kaşını kaldırdı.
"Ne yakıştı?"
"Dürüst olman."
Azra güldü.
"Çok komiksin."
"Teşekkür ederim."
"Bu iltifat değildi."
"Öyle kabul edeceğim."
Bir süre daha oturdular.
Hava kararmıştı.
Sahildeki insanlar azalmaya başlamıştı.
Sonra Azra sessizce konuştu.
"Ya herkes farklı yerlere giderse?"
Yiğit omuz silkti.
"Muhtemelen gidecek."
Bu cevap Azra'nın hoşuna gitmedi.
"Bunu söylemen gerekmiyordu."
"Gerçek bu."
Azra iç çekti.
Yiğit devam etti.
"Önemli olan aynı şehirde olmak değil."
"Önemli olan kopmak istememek."
Azra ona baktı.
Bazen Yiğit'in böyle beklenmedik cümleler kurması hoşuna gidiyordu.
Ertesi hafta okulda mezuniyet fotoğrafı çekimleri vardı.
Herkes hazırlanmıştı.
Ece ve Emir çekim başlamadan önce bile tartışıyordu.
Berat kravat bağlayamıyordu.
Efe gülmekten nefessiz kalıyordu.
Tam bir karmaşa vardı.
Fotoğrafçı sınıfı sıraya dizmeye çalışıyordu.
Ama kimse onu dinlemiyordu.
En sonunda bağırdı:
"Arkadaşlar!"
Sınıf sustu.
Yaklaşık üç saniyeliğine.
Sonra tekrar konuşmaya başladılar.
Fotoğrafçı pes etti.
Toplu fotoğraf çekildi.
Sonra arkadaş grubu kendi fotoğraflarını çekmeye başladı.
Berat her karede saçma bir hareket yapıyordu.
Ece sonunda ona vurdu.
Emir bunu videoya aldı.
Azra gülmekten gözlerinden yaş gelene kadar güldü.
Tam o sırada Ece sessizce yanına geldi.
"Mutlusun."
Azra ona baktı.
"Galiba."
Ece gülümsedi.
"Galiba değil."
"Kesin."
Azra etrafına baktı.
Arkadaşlarına.
Sınıfına.
Yiğit'e.
Sonra hafifçe başını salladı.
Bu kez itiraz etmedi.
Çünkü gerçekten mutluydu.
Ama o gün okul çıkışında müdür yardımcısı sınıfa bir duyuru yaptı.
"Arkadaşlar, önümüzdeki ay üç günlük sınıf kampı yapılacak."
Sınıf bir anda ayağa kalktı.
Berat'ın sesi koridordan duyuldu:
"İŞTE ŞİMDİ EFSANE OLACAK!"
Ve kimsenin haberi yoktu ki...
O kamp, son sınıfın en unutulmaz anılarından biri olacaktı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

9okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

78.Bölüm

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 138