123. bölüm / 122

120.Bölüm FİNAL

Vaveyla Yazarı: Azra Seven

Bölümler 122Şu an: 120.Bölüm FİNAL

Aras artık ilkokula gidiyordu.
Enerjisi hiç azalmamıştı.
Hatta büyüdükçe daha da hareketli olmuştu.
Öğretmenleri onu seviyordu.
Ama bazen yoruluyorlardı.
Çünkü Aras'ın her konuda bir sorusu vardı.
Bir gün öğretmeni sınıfta:
"Büyüyünce ne olmak istiyorsunuz?"
diye sordu.
Çocuklar sırayla cevap vermeye başladı.
Doktor.
Öğretmen.
Pilot.
İtfaiyeci.
Sıra Aras'a geldi.
Aras ayağa kalktı.
Birkaç saniye düşündü.
Sonra:
"Futbolcu ve avukat."
dedi.
Öğretmeni şaşırdı.
"İkisi birden mi?"
"Babam futbolcu."
"Annem avukat."
"İkisi de güzel meslek."
Öğretmen gülmeye başladı.
O akşam eve geldiğinde bunu anlattı.
Azra kahkahaya boğuldu.
Yiğit de gülüyordu.
"İkisini aynı anda yapman biraz zor olabilir."
dedi.
Aras omuz silkti.
"Bakacağız."
Hafta sonu Yiğit'in maçı vardı.
Aras yine tribündeydi.
Ama bu kez yanında küçük bir pankart getirmişti.
Üzerinde büyük harflerle:
"BENİM BABAM EN İYİSİ"
yazıyordu.
Yiğit ısınmaya çıktığında pankartı gördü.
Gülümsememek için kendini zor tuttu.
Takım arkadaşları da pankartı görmüştü.
Gün boyunca onunla dalga geçtiler.
"Ünlü bir hayranın var."
"En büyük hayranım."
diye cevap verdi Yiğit.
Maçtan sonra Aras sahaya indi.
Babasıyla birlikte yürürken etrafa hayranlıkla bakıyordu.
Bir sürü insan fotoğraf çekiyordu.
Bir sürü çocuk imza istiyordu.
Aras bir süre bunları izledi.
Sonra babasının elini çekti.
"Zor mu?"
diye sordu.
Yiğit şaşırdı.
"Ne?"
"Bu kadar insanın seni tanıması."
Yiğit düşündü.
Sonra oğluna baktı.
"Bazen."
"Seviyor musun?"
"Futbolu seviyorum."
Aras başını salladı.
Bu cevap hoşuna gitmişti.
O gece evde eski fotoğraflara bakıyorlardı.
Aras bir fotoğrafı eline aldı.
Fotoğrafta çok genç görünen Azra ve Yiğit vardı.
Lise zamanlarından bir fotoğraf.
"Bu siz misiniz?"
"Biziz."
dedi Azra.
Aras fotoğrafa tekrar baktı.
Sonra anne ve babasına.
"Çok küçüksünüz."
"Teşekkür ederiz."
dedi Yiğit.
Aras gülmeye başladı.
Sonra fotoğrafı dikkatlice masaya bıraktı.
Ve o anda Azra ile Yiğit birbirlerine baktılar.
Yıllar geçmişti.
Ama bazı şeyler hiç değişmemişti.
Hâlâ birlikte gülüyorlardı.
Hâlâ aynı hayalleri kuruyorlardı.
Ve en önemlisi...
O yıllar önce başlayan hikâye hâlâ devam ediyordu.Aradan yıllar geçti.
Aras büyüdü.
Çocukluğu geçti.
Gençliğe adım attı.
Azra'nın saçlarında birkaç beyaz tel vardı artık.
Yiğit'in de.
Ama ikisi de bundan şikâyet etmiyordu.
Çünkü her beyaz telin arkasında birlikte yaşanmış bir anı vardı.
Yiğit futbol kariyerinin son yıllarına gelmişti.
Hâlâ seviliyordu.
Hâlâ saygı görüyordu.
Ama artık eskisi kadar genç değildi.
Bir gün eve gelip salonda sessizce oturdu.
Azra onu görünce bir şey olduğunu anladı.
"Ne oldu?"
Yiğit birkaç saniye sustu.
Sonra gülümsedi.
"Sanırım zamanı geldi."
Azra ne demek istediğini anlamıştı.
Çünkü yıllardır bu günün geleceğini biliyorlardı.
"Emekli mi oluyorsun?"
Yiğit başını salladı.
"Evet."
Bu söz söylenince ev sessizleşti.
Çünkü futbol Yiğit'in çocukluğundan beri hayatının merkezindeydi.
Ama artık yeni bir dönem başlıyordu.
Son maç günü geldiğinde stadyum tamamen doluydu.
Tribünlerde binlerce insan vardı.
Ama Yiğit için en önemlileri sadece üç kişiydi.
Azra.
Aras.
Ve yıllar boyunca yanında olan ailesi.
Maç bittiğinde bütün stadyum ayağa kalktı.
İnsanlar onun adını söylüyordu.
Takım arkadaşları onu omuzlarına aldı.
Ama Yiğit'in gözleri tribünlerdeydi.
Azra ağlıyordu.
Aras da alkışlıyordu.
Ve Yiğit gülümsedi.
Çünkü kariyerinin en güzel kupası hiçbir zaman vitrininde duran kupalar olmamıştı.
Tribündeki ailesiydi.
O akşam eve döndüler.
Ev sessizdi.
Kutlamalar bitmişti.
Misafirler gitmişti.
Sadece üçü kalmıştı.
Aras bir süre sonra odasına çıktı.
Azra ve Yiğit balkona geçtiler.
Yıllar önce oturdukları aynı balkon.
Aynı şehir.
Aynı gökyüzü.
Ama bambaşka bir hayat.
Bir süre sessizce oturdular.
Sonra Azra gülümsedi.
"Hatırlıyor musun?"
"Neyi?"
"Liseyi."
Yiğit kahkaha attı.
"Her şeyi."
"Bir gün burada olacağımızı düşünür müydün?"
Yiğit başını salladı.
"Hayır."
"Ben de."
Bir süre daha sessizlik oldu.
Şehrin ışıkları uzakta parlıyordu.
İçeriden Aras'ın odasından gelen hafif müzik sesi duyuluyordu.
Ve o anda ikisi de aynı şeyi fark etti.
Hayat mükemmel olmamıştı.
Zor günler olmuştu.
Ayrılıklar olmuştu.
Özlem olmuştu.
Kavgalar olmuştu.
Ama bütün bunlara rağmen birbirlerini hiç bırakmamışlardı.
Yiğit Azra'nın elini tuttu.
Yıllar önce tuttuğu gibi.
Azra da elini sıktı.
Ve ikisi de gülümsedi.
Çünkü hikâyeler bazen büyük finallerle bitmezdi.
Bazen en güzel son...
Mutlu bir hayat yaşamış olmak olurdu.
Ve Azra ile Yiğit'in hikâyesi tam da böyle sona erdi.
Bir lisede başlayan aşk...
Bir ömür süren bir hikâyeye dönüşmüştü.
SON. ❤️

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

2okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.