79.Bölüm

Kamp haberi okulda bomba etkisi yarattı.
Ertesi gün herkesin konuştuğu tek konu buydu.
Nereye gidileceği.
Kimlerin aynı odada kalacağı.
Otobüste kimin kimin yanına oturacağı.
Berat işi iyice abartmıştı.
Daha kampa bir ay varken liste hazırlıyordu.
Efe sonunda dayanamadı.
"Berat, sanki Avrupa turuna çıkıyoruz."
"Bu daha önemli."
Kimse neden daha önemli olduğunu sormadı.
Çünkü cevabı duymak istemiyorlardı.
Günler geçtikçe heyecan arttı.
Ve sonunda kamp günü geldi.
Sabah okulun önünde büyük bir otobüs bekliyordu.
Herkes çantalarıyla gelmişti.
Azra otobüse bindiğinde arka taraftan bir bağırış duydu.
"AZRA BURAYA!"
Berat.
Azra gözlerini devirdi.
Yiğit güldü.
"Gitmezsen bağırmaya devam edecek."
"Haklısın."
Sonunda arkadaş grubunun yanına geçtiler.
Yol boyunca müzik açıldı.
Oyunlar oynandı.
Dedikodular yapıldı.
Bir ara Ece herkesin telefonunu topladı.
"Şimdi doğruluk cesaretlilik oynuyoruz."
Sınıftan toplu bir protesto sesi yükseldi.
Ama oyunu yine de oynadılar.
İlk birkaç soru normaldi.
Sonra sıra Berat'a geldi.
"Hoşlandığın biri oldu mu?"
Sınıf kahkahaya boğuldu.
Berat sandalyeye yaslandı.
"Bir avukat istiyorum."
Efe masaya vurup gülmeye başladı.
Saatler sonra kamp alanına vardılar.
Burası ormanlık bir bölgedeydi.
Küçük ahşap evler.
Yürüyüş yolları.
Basketbol sahası.
Ve büyük bir ateş alanı vardı.
Herkes valizlerini taşıyıp odalarına yerleşti.
Kızlar bir evde.
Erkekler başka bir evde kalıyordu.
Akşam olduğunda büyük kamp ateşi yakıldı.
Herkes etrafına toplandı.
Öğretmenler bile bu kez daha rahattı.
Şarkılar söylendi.
Hikâyeler anlatıldı.
Gece ilerledikçe ortam sakinleşti.
Azra ateşin biraz uzağında oturuyordu.
Yiğit yanına geldi.
"Sıkıldın mı?"
"Hayır."
"Yalan."
Azra güldü.
"Biraz."
Yiğit de yanına oturdu.
Bir süre sadece ateşi izlediler.
Sonra Azra sessizce konuştu.
"Bu yıl çok hızlı geçti."
Yiğit başını salladı.
"Evet."
"Bitmesine az kaldı."
Bu kez ikisi de sustu.
Çünkü ilk kez bunu yüksek sesle söylemişlerdi.
Ve gerçek gibi hissettirmişti.
Ateşin ışıkları yüzlerine vuruyordu.
Arkada arkadaşlarının sesleri geliyordu.
O an her şey güzel görünüyordu.
Ama ertesi gün kampın ikinci gününde olacak bir olay...
Bütün grubu şaşkına çevirecekti.Ertesi sabah kamp alanı normalden daha hareketliydi.
Herkes erkenden kalkmıştı.
Çünkü öğretmenler gün boyu sürecek takım etkinlikleri hazırlamıştı.
Kahvaltı sırasında Berat masaya oturur oturmaz:
"Bugün kesin kazanacağız."
dedi.
"Ne kazanacağız?"
diye sordu Efe.
"Henüz bilmiyorum ama kazanacağız."
Emir başını masaya koydu.
"Sabah sabah başladık."
Kahvaltıdan sonra bütün öğrenciler açık alanda toplandı.
Öğretmen kuralları anlattı.
Öğrenciler karışık takımlara ayrılacaktı.
Ve gün boyunca çeşitli görevler yapacaklardı.
İlk görev kolaydı.
İkinci görev de.
Ama üçüncü görevde işler karıştı.
Her takım ormanın içindeki belirli noktaları bulmak zorundaydı.
Harita verilmişti.
Ama kimse haritayı doğru düzgün okuyamıyordu.
Özellikle Berat.
"Bu kesin ters tutuluyor."
"Berat."
dedi Ece.
"Harita değil, sen ters duruyorsun."
Herkes gülmeye başladı.
Görev devam ederken Azra ve Yiğit biraz grubun önüne geçmişti.
Bir patikadan yürürken konuşuyorlardı.
Tam o sırada arkalarından büyük bir bağırış duyuldu.
"ARKADAŞLAR!"
Berat.
Yine.
Herkes dönüp ona baktı.
"Ne oldu?"
Berat nefes nefese koşarak geldi.
Ve elindeki şeyi gösterdi.
Küçük metal bir kutu.
Paslanmış görünüyordu.
Efe kutuya baktı.
"Bu ne?"
"Ben nereden bileyim?"
Kutunun üzerinde eski bir tarih yazıyordu.
Ve okulun adı vardı.
Bu kez öğretmenler bile şaşırdı.
Kutuyu açtılar.
İçinden eski fotoğraflar çıktı.
Ve bir sürü mektup.
Meğer yıllar önce aynı okulun başka bir sınıfı kamp sırasında zaman kapsülü gömmüş.
Ve Berat tamamen şans eseri bulmuştu.
Öğrenciler yere oturup mektupları okumaya başladılar.
Bazıları yıllar önce mezun olmuş öğrencilerin yazılarıydı.
Hayaller.
Korkular.
Gelecek planları.
Bir tanesinde şöyle yazıyordu:
"Şu an her şeyin sonsuza kadar süreceğini sanıyoruz."
"Ama birkaç yıl sonra en çok özleyeceğimiz şey sıradan günler olacak."
Bir anda herkes sessizleşti.
Çünkü ilk kez...
Mezuniyet gerçekten yakın hissettirmişti.
Azra yanındaki Yiğit'e baktı.
Yiğit de aynı şeyi düşünüyormuş gibi görünüyordu.
O sırada Ece yavaşça:
"Bir gün biz de böyle olacağız."
dedi.
Kimse itiraz etmedi.
Çünkü bunun doğru olduğunu biliyorlardı.
Ve kampın geri kalanı boyunca herkes biraz daha farklı davranmaya başladı.
Sanki o zaman kapsülü onlara bir şey hatırlatmıştı:
Bu günler sonsuza kadar sürmeyecekti
Zaman kapsülü olayı herkesi etkilemişti.
Akşam olduğunda kamp ateşi yeniden yakıldı.
Ama bu kez ortam daha sakindi.
Herkes düşünceli görünüyordu.
Bir süre sonra Azra kalabalıktan biraz uzaklaşmak istedi.
Sessizce ayağa kalktı.
Kamp alanının kenarındaki yürüyüş yoluna doğru ilerledi.
Arkasından ayak sesleri geldi.
Dönmeden kimin olduğunu anlamıştı.
"Takip mi ediyorsun beni?"
dedi.
Yiğit güldü.
"Tesadüf."
"Yalan."
"Biraz."
Azra da gülümsedi.
İkisi yan yana yürümeye başladılar.
Ormanın içinden gelen hafif rüzgâr sesi dışında etrafta neredeyse hiçbir ses yoktu.
Bir süre konuşmadılar.
Ama bu sessizlik rahatsız edici değildi.
Tam tersine.
Huzurluydu.
Sonunda Yiğit konuştu.
"Bugün okunan mektuplar garipti."
Azra başını salladı.
"Evet."
"İnsan düşünmeden edemiyor."
"Neyi?"
Yiğit birkaç saniye sustu.
"Birkaç yıl sonra bizi."
Azra önündeki patikaya baktı.
Aslında gün boyunca aynı şeyi düşünmüştü.
"Belki herkes farklı şehirlerde olacak."
dedi.
"Belki."
"Belki birbirimizi daha az göreceğiz."
"Belki."
Azra ona döndü.
"Niye bütün cevapların belki?"
Yiğit güldü.
"Çünkü geleceği bilmiyorum."
Sonra yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu.
"Ama bildiğim bir şey var."
Azra merakla baktı.
"Neymiş?"
Yiğit durdu.
Azra da durdu.
"Son zamanlarda ne kadar kavga edersek edelim..."
"...ne kadar zorlanırsak zorlanalım..."
"...yanımda olmanı seviyorum."
Azra'nın kalbi hızlandı.
Yiğit gözlerini ondan ayırmıyordu.
"Ve bunu bazen yeterince söylemiyorum."
Azra istemeden gülümsedi.
"Hayır, söylemiyorsun."
"Fark ettim."
İkisi de güldü.
Sonra Azra yavaşça başını omzuna yasladı.
Bu kez hiçbir şey söylemediler.
Sadece birkaç dakika boyunca öyle kaldılar.
Uzaktaki kamp ateşinin ışıkları görünüyordu.
Arkadaşlarının sesleri hafifçe geliyordu.
Ama o an ikisi için dünya biraz daha sessizdi.
Biraz daha küçüktü.
Ve sadece o anın tadını çıkarmak istiyorlardı.
Çünkü ilk kez uzun zamandır hiçbir şeyi çözmeye çalışmıyorlardı.
Sadece birlikteydiler.
Yiğit'in omzuna yaslanmış halde bir süre sessizce oturdular.
Kamp ateşinin ışıkları uzaktan görünüyordu.
Arkadaşlarının sesleri rüzgârla birlikte hafifçe geliyordu.
Ama o an ikisi de bulunduğu yerden memnundu.
Azra başını kaldırıp Yiğit'e baktı.
Yiğit de ona bakıyordu.
Bir süre hiçbir şey söylemediler.
Sanki konuşmaya gerek yokmuş gibiydi.
Yiğit hafifçe gülümsedi.
"Ne?"
dedi Azra.
"Hiç."
"Kesin bir şey var."
"Yok."
Azra gözlerini devirdi.
"Yalan söylüyorsun."
Yiğit güldü.
"Tamam."
"Bana bakınca mutlu oluyorum."
Azra'nın yüzü kızardı.
"Çok saçmasın."
"Olabilir."
Bir süre daha göz göze kaldılar.
Sonra Yiğit yavaşça Azra'nın elini tuttu.
Azra geri çekilmedi.
Aksine biraz daha yaklaştı.
O an ikisi de aynı şeyi hissediyordu.
Aylarca yaşadıkları bütün karmaşa, kırgınlıklar ve korkular sanki geride kalmıştı.
Yiğit yavaşça ona yaklaştı.
Azra'nın kalbi hızlandı.
Yiğit kendinden emin bir şekilde Azra'nın belini kavrayıp kendine çekti.
Azra teslim oldu ve dudakları sanki bir mıknatıs gibi birbirini çekti.
Tutkuyu ikiside hissedebiliyordu
Yigit'in dudakları kontrol ediyordu Azra'yı hareketleri
Sakin.
Yumuşak.
Ve acele etmedendi.
Hiç bitmesin istiyorlardı
Ayrıldıklarında ikisi de istemsizce gülümsedi.
"Sanırım bunu Berat'a söylememeliyiz."
dedi Azra.
Yiğit kahkahayı bastı.
"Kesinlikle söylememeliyiz."
"Yoksa bir hafta boyunca susmaz."
"Bir hafta mı?"
"Abarttım."
"Bir yıl."
İkisi de gülmeye başladı.
Sonra birlikte kamp alanına doğru yürüdüler.
Bu kez yan yana değil...
El ele.